What do you think?
Rate this book
Κοάλεμος #1
Κινούμενη άμμος
Μπορεί μία άκρως μυστική υπηρεσία που κυνηγάει όλα αυτά που κρύβονται κάτω από το κρεβάτι σου, να κηρύξει στάση πληρωμών; Τι θα απογίνουν όλοι αυτοί οι ενεργοί πράκτορες; Και τα τέρατα ποιος θα τα κάνει κουμάντο; Ο Ηρακλής Ανδρέου έχει απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα. Η Υπηρεσία θα κάνει ό,τι θέλει, εκείνος θα φτιάχνει καφέδες και τα τέρατα θα απομακρυνθούν ύποπτα.
Μέχρι που ένα ζεστό βράδυ του Ιουλίου, στη Θεσσαλονίκη, κάπου στα στενά της Καμάρας, ένας βρικόλακας αποφάσισε να εμφανιστεί. Κι ο Ηρακλής ήταν εκεί. Με παραπάνω κιλά, αυχενικό, γερασμένος πριν την ώρα του κι εντελώς αιφνιδιασμένος. Κι αυτό, είναι μόνο η αρχή.
Μια καταιγιστική περιπέτεια με μαύρο χιούμορ σε έναν άκρως μυστικό κόσμο που κινείται παράλληλα με τον δικό μας.
(Και αυτό είναι μόνο η αρχή, το πρώτο μέρος μιας τριλογίας)
Μέχρι που ένα ζεστό βράδυ του Ιουλίου, στη Θεσσαλονίκη, κάπου στα στενά της Καμάρας, ένας βρικόλακας αποφάσισε να εμφανιστεί. Κι ο Ηρακλής ήταν εκεί. Με παραπάνω κιλά, αυχενικό, γερασμένος πριν την ώρα του κι εντελώς αιφνιδιασμένος. Κι αυτό, είναι μόνο η αρχή.
Μια καταιγιστική περιπέτεια με μαύρο χιούμορ σε έναν άκρως μυστικό κόσμο που κινείται παράλληλα με τον δικό μας.
(Και αυτό είναι μόνο η αρχή, το πρώτο μέρος μιας τριλογίας)
320 pages, Paperback
First published June 25, 2019
11 people are currently reading
251 people want to read
About the author
Στέλιος Ανατολίτης
2 books174 followersΟ Στέλιος Ανατολίτης είναι Stand-up κωμικός και ενεργός Youtuber. Είναι από την Θεσσαλονίκη αλλά ζει στην Αθήνα. Σπούδασε χημεία και θέατρο και γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Κέρδισε το τρίτο βραβείο στον διαγωνισμό συγγραφής «Λέξεις σε πραγματικό χρόνο» με το διήγημα Αλτσχάιμερ. Έχει γράψει το θεατρικό έργο Ο Γάιδαρος που μισούσε τα Χριστούγεννα. Είναι ιδρυτικό μέλος του Μαιευτήριο Comedy Club, της σχολής Θεατρικών Κωμικών Αυτοσχεδιασμών (Improv Comedy) και του Felizol Improv Theatre Group στην Θασσαλονίκη. Συμμετείχε στην παράσταση StandUp for U και παρουσίασε τον πρώτο του κωμικό μονόλογο με τίτλο Μάχες με Νεράιδες στο Athens Comedy Festival το 2018.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 70 reviews
December 27, 2019
Αν θέλετε φαντασία, σχολή μαγείας, πράκτορες σε Ελλάδα και εξωτερικό και φυσικά χιούμορ, εδώ είμαστε.
Για μένα ήταν η έκπληξη της χρονιάς, κυρίως για τον τρόπο που τα συνδύασε όλα.
Θα επανέλθω με περισσότερα σχόλια.
Για μένα ήταν η έκπληξη της χρονιάς, κυρίως για τον τρόπο που τα συνδύασε όλα.
Θα επανέλθω με περισσότερα σχόλια.
September 20, 2019
Οκέι, βαθιά ανάσα.
Θα τη χρειαστείτε για να διαβάσετε τις πρώτες τρεις τέσσερις σελίδες του βιβλίου. Δράση-δράση-δράση. Τη δεύτερη βαθιά ανάσα, θα την πάρετε όταν συνειδητοποιήσετε ότι ο πρωταγωνιστής δεν είναι κάποιο ξανθό σούπερ μόντελ, αλλά ένας χοντρούλης. Έτσι απλά. Κι όταν καταλάβετε ότι σας μιλάει για βρικόλακες στη Θεσσαλονίκη ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ έτσι όπως τα λέει, εκεί θα πέσει η τρίτη βαθιά ανάσα.
Δεν το περίμενα. Έτσι απλά και ντρέπομαι, αλλά δεν το περίμενα να μου αρέσει τόσο. Πλοκή ζωντανή, αλλά όχι νευρωτική, ακόμα και στις ανάπαυλες λέει πράγματα. Χαρακτήρες διακριτοί, ζωγραφισμένοι με λεπτομέρειες που δεν κουράζουν (με κάποιες αναπόφευκτες εξαιρέσεις, θα τα πούμε παρακάτω). Εναλλαγές στο τώρα και στο τότε, που όντως κάπου οδηγούν και εξηγούν και πράγματα, όχι απλά και μόνο για να καλύψουν τις χαρυποτερικές απαιτήσεις κάποιων εκ του κοινού. Αίμα χωρίς ενοχές, συναίσθημα επίσης χωρίς ενοχές, ακόμα κι όταν πρόκειται για το τι νιώθεις για τους γονείς σου. Κι επίσης αυτό που πάντα θαυμάζω γιατί δεν μπορώ να το κάνω η ίδια, γκρέμισμα μιας μεγάλης ελληνικής πόλης - sorta γκρέμισμα, αλλά έστω, ούτε καν αυτό δεν μπορώ να κάνω εγώ.
Γιατί χάνει το ένα αστεράκι. Κυρίως για το κομμάτι που αφορά την εκπαίδευση. Είναι απόλυτα λογικό ο μικρόκοσμος ενός "ιδιωτικού σχολείου" να είναι γεμάτος με ονόματα, αλλά ομολογώ ότι κάποια από αυτά τα 'χασα στην πορεία. Οι διάλογοι στη καφετέρια είναι εξαιρετικά αληθοφανείς, αλλά κάπου στον γραπτό λόγο χάνουν σημαντικά, λόγω της ταχύτητας της μετάδοσης πληροφορίας ("που είναι ο Α;" "με τη Β", "Καλά η Β δεν τα είχε με τον Γ;" κοκ).
Επίσης κάποια από τις δευτερεύουσες αποστολές (όπως εκείνη με τον Στεργίου) δεν κατάφερα να καταλάβω τη σημασία τους, εκτός ίσως από περισσότερη δράση και ξυλίκι.
Σε κάθε περίπτωση, περιμένω να ξαναδώ τον Ηρακλή, είχε τρεις μέρες που τελείωσα το βιβλίο κι ήδη μου λείπει ο μπαγάσας!
Θα τη χρειαστείτε για να διαβάσετε τις πρώτες τρεις τέσσερις σελίδες του βιβλίου. Δράση-δράση-δράση. Τη δεύτερη βαθιά ανάσα, θα την πάρετε όταν συνειδητοποιήσετε ότι ο πρωταγωνιστής δεν είναι κάποιο ξανθό σούπερ μόντελ, αλλά ένας χοντρούλης. Έτσι απλά. Κι όταν καταλάβετε ότι σας μιλάει για βρικόλακες στη Θεσσαλονίκη ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ έτσι όπως τα λέει, εκεί θα πέσει η τρίτη βαθιά ανάσα.
Δεν το περίμενα. Έτσι απλά και ντρέπομαι, αλλά δεν το περίμενα να μου αρέσει τόσο. Πλοκή ζωντανή, αλλά όχι νευρωτική, ακόμα και στις ανάπαυλες λέει πράγματα. Χαρακτήρες διακριτοί, ζωγραφισμένοι με λεπτομέρειες που δεν κουράζουν (με κάποιες αναπόφευκτες εξαιρέσεις, θα τα πούμε παρακάτω). Εναλλαγές στο τώρα και στο τότε, που όντως κάπου οδηγούν και εξηγούν και πράγματα, όχι απλά και μόνο για να καλύψουν τις χαρυποτερικές απαιτήσεις κάποιων εκ του κοινού. Αίμα χωρίς ενοχές, συναίσθημα επίσης χωρίς ενοχές, ακόμα κι όταν πρόκειται για το τι νιώθεις για τους γονείς σου. Κι επίσης αυτό που πάντα θαυμάζω γιατί δεν μπορώ να το κάνω η ίδια, γκρέμισμα μιας μεγάλης ελληνικής πόλης - sorta γκρέμισμα, αλλά έστω, ούτε καν αυτό δεν μπορώ να κάνω εγώ.
Γιατί χάνει το ένα αστεράκι. Κυρίως για το κομμάτι που αφορά την εκπαίδευση. Είναι απόλυτα λογικό ο μικρόκοσμος ενός "ιδιωτικού σχολείου" να είναι γεμάτος με ονόματα, αλλά ομολογώ ότι κάποια από αυτά τα 'χασα στην πορεία. Οι διάλογοι στη καφετέρια είναι εξαιρετικά αληθοφανείς, αλλά κάπου στον γραπτό λόγο χάνουν σημαντικά, λόγω της ταχύτητας της μετάδοσης πληροφορίας ("που είναι ο Α;" "με τη Β", "Καλά η Β δεν τα είχε με τον Γ;" κοκ).
Επίσης κάποια από τις δευτερεύουσες αποστολές (όπως εκείνη με τον Στεργίου) δεν κατάφερα να καταλάβω τη σημασία τους, εκτός ίσως από περισσότερη δράση και ξυλίκι.
Σε κάθε περίπτωση, περιμένω να ξαναδώ τον Ηρακλή, είχε τρεις μέρες που τελείωσα το βιβλίο κι ήδη μου λείπει ο μπαγάσας!
August 26, 2019
Αυτό το βιβλίο το αγόρασα επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να υποστηρίζω τοπικούς, μοντέρνους συγγραφείς, κι επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω μόνο ξενόγλωσσα ή μόνο ελληνικά του 1850-1950.
Στην τελική, η περίληψη της ιστορίας ακούστηκε πολύ πιο ενδιαφέρουσα από ό,τι πραγματικά ήταν κι αυτό είναι κρίμα. Αυτό το βιβλίο είναι περίπου τι θα γινόταν αν ο Χάρι Πότερ ήταν Θεσσαλονικιός. Στα δυνατά του σημεία ήταν οι περιγραφές της Θεσσαλονίκης, της ελληνικής πραγματικότητας, της αφόρητης ζέστης και απελπιστικής γραφειοκρατείας με γαργαλιστικό χιούμορ. Στα αδύναμα ήταν η μαγεία, το μαγικό σχολείο, τα υπερφυσικά πλάσματα...
Ο συνδυασμός Ελλάδα και βαμπίρ είναι ιδιαίτερος και σίγουρα θα μπορούσε να γραφτεί πολύ καλύτερα και να φτιάξει μία πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Δεν ξέρω αν ο σκοπός του συγγραφέα ήταν μόνο το χιούμορ, αλλά πιστεύω ότι ο υπερφυσικός κόσμος θα μπορούσε να είχε 'χτιστεί' πολύ καλύτερα και πιο ρεαλιστικά.
Όπως και να έχει, ήταν απείρως καλύτερο από τη Χρυσουλίδα. Κάτι είναι κι αυτό.
Στην τελική, η περίληψη της ιστορίας ακούστηκε πολύ πιο ενδιαφέρουσα από ό,τι πραγματικά ήταν κι αυτό είναι κρίμα. Αυτό το βιβλίο είναι περίπου τι θα γινόταν αν ο Χάρι Πότερ ήταν Θεσσαλονικιός. Στα δυνατά του σημεία ήταν οι περιγραφές της Θεσσαλονίκης, της ελληνικής πραγματικότητας, της αφόρητης ζέστης και απελπιστικής γραφειοκρατείας με γαργαλιστικό χιούμορ. Στα αδύναμα ήταν η μαγεία, το μαγικό σχολείο, τα υπερφυσικά πλάσματα...
Ο συνδυασμός Ελλάδα και βαμπίρ είναι ιδιαίτερος και σίγουρα θα μπορούσε να γραφτεί πολύ καλύτερα και να φτιάξει μία πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Δεν ξέρω αν ο σκοπός του συγγραφέα ήταν μόνο το χιούμορ, αλλά πιστεύω ότι ο υπερφυσικός κόσμος θα μπορούσε να είχε 'χτιστεί' πολύ καλύτερα και πιο ρεαλιστικά.
Όπως και να έχει, ήταν απείρως καλύτερο από τη Χρυσουλίδα. Κάτι είναι κι αυτό.
November 7, 2020
3.5
Το γράψιμο είναι σίγουρα η καλύτερη πτυχή του βιβλίου. Πολύ ωραίες περιγραφές δράσης και οι σαρκαστικές σκέψεις του Ηρακλή σε κάνουν να γελάσεις δυνατά πολλές φορές. Οι περισσότεροι διάλογοι είναι απόλυτα ενδιαφέροντες (και φουλ ρεαλιστικοί). Γενικότερα ο ρεαλισμός του βιβλίου με εξέπληξε ευχάριστα (δεδομένου ότι μιλάμε για βρικόλακες, λυκάνθρωπους και μια μυστική υπηρεσία ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!). Πολλές φορές σκέφτηκα ότι αν όντως ένα τέτοιο σενάριο ήταν η πραγματικότητα κάπως έτσι θα γίνονταν τα πράγματα.
Οι περιγραφές επίσης έχουν έναν πολύ 'ωμό' χαρακτήρα. Σε κάποιους θα αρέσει και σε κάποιους θα φανεί unsettling. Προσωπικά ένιωσα και τα δύο.
Όσον αφορά τους 3 βασικούς χαρακτήρες, σίγουρα ο πιο καλογραμμένος ήταν ο Ηρακλής (όπως είναι φυσικό). Λάτρεψα ιδιαίτερα τη φιλία του με τον Ιάσωνα (κυρίως γιατί μου θυμίζει τρομακτικά πολύ μια δική μου φιλία) ωστόσο δεν είδα τόσο έντονα την χημεία του με τη Μάρα. Η σχέση τους ένιωσα ότι δεν χρειαζόταν, αλλά αυτό δε με σταμάτησε από το να τη συμπαθήσω.
Κάτι που με δυσκόλεψε λίγο ήταν το πόσοι χαρακτήρες είχαν παρουσιαστεί ονομαστικά στα κεφάλαια της Ακαδημίας που στην τελική είχαν μηδαμινή αν όχι καθόλου σημασία στην πλοκή. Η αποκάλυψη των "κακών" στα τελευταία κεφάλαια δεν ήταν τόσο impactful, ίσως επειδή εγώ προσωπικά δεν δέθηκα ποτέ ιδιαίτερα μαζί τους (ίσα ίσα που θυμόμουν ποιοι ήταν και τι ρόλο έπαιζαν δηλαδή).
Συμπερασματικά, το βιβλίο μου άρεσε, διασκέδασα το διάβασμα του, σίγουρα άξιζε να του δώσω μια ευκαιρία και σίγουρα θα διαβάσω και τα επόμενα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με 'άγγιξε' κάπως ή είχε κάποια άλλη επίδραση στη ζωή μου.
Το γράψιμο είναι σίγουρα η καλύτερη πτυχή του βιβλίου. Πολύ ωραίες περιγραφές δράσης και οι σαρκαστικές σκέψεις του Ηρακλή σε κάνουν να γελάσεις δυνατά πολλές φορές. Οι περισσότεροι διάλογοι είναι απόλυτα ενδιαφέροντες (και φουλ ρεαλιστικοί). Γενικότερα ο ρεαλισμός του βιβλίου με εξέπληξε ευχάριστα (δεδομένου ότι μιλάμε για βρικόλακες, λυκάνθρωπους και μια μυστική υπηρεσία ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!). Πολλές φορές σκέφτηκα ότι αν όντως ένα τέτοιο σενάριο ήταν η πραγματικότητα κάπως έτσι θα γίνονταν τα πράγματα.
Οι περιγραφές επίσης έχουν έναν πολύ 'ωμό' χαρακτήρα. Σε κάποιους θα αρέσει και σε κάποιους θα φανεί unsettling. Προσωπικά ένιωσα και τα δύο.
Όσον αφορά τους 3 βασικούς χαρακτήρες, σίγουρα ο πιο καλογραμμένος ήταν ο Ηρακλής (όπως είναι φυσικό). Λάτρεψα ιδιαίτερα τη φιλία του με τον Ιάσωνα (κυρίως γιατί μου θυμίζει τρομακτικά πολύ μια δική μου φιλία) ωστόσο δεν είδα τόσο έντονα την χημεία του με τη Μάρα. Η σχέση τους ένιωσα ότι δεν χρειαζόταν, αλλά αυτό δε με σταμάτησε από το να τη συμπαθήσω.
Κάτι που με δυσκόλεψε λίγο ήταν το πόσοι χαρακτήρες είχαν παρουσιαστεί ονομαστικά στα κεφάλαια της Ακαδημίας που στην τελική είχαν μηδαμινή αν όχι καθόλου σημασία στην πλοκή. Η αποκάλυψη των "κακών" στα τελευταία κεφάλαια δεν ήταν τόσο impactful, ίσως επειδή εγώ προσωπικά δεν δέθηκα ποτέ ιδιαίτερα μαζί τους (ίσα ίσα που θυμόμουν ποιοι ήταν και τι ρόλο έπαιζαν δηλαδή).
Συμπερασματικά, το βιβλίο μου άρεσε, διασκέδασα το διάβασμα του, σίγουρα άξιζε να του δώσω μια ευκαιρία και σίγουρα θα διαβάσω και τα επόμενα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με 'άγγιξε' κάπως ή είχε κάποια άλλη επίδραση στη ζωή μου.
November 26, 2021
Ένα ενδιαφέρον έργο με τρελές δυνατότητες που όμως χάνει πολύ από το χειρισμό του χρόνου.
Τι εννοώ. Η αρχική ιδέα με έψησε αφάνταστα, καθώς η γενική αισθητική του βιβλίου πέφτει 100% μέσα στα πράγματα που θέλω να διαβάζω (και να γράφω). Το βιβλίο ξεκινάει πολύ δυναμικά με έναν πολύ relatable χαρακτήρα, παρά τις δυνατότητες και τις ασχολίες του. Και τα κομμάτια που έχουν να κάνουν με έναν ενήλικο, κυνικό εσωτερικό μονόλογο ή με στιγμές ανάμεσα σε κολλητούς ή οι σκηνές δράσης ήταν πολύ ευχάριστα και φυσικά, πράγμα που απόλαυσα ιδιαίτερα.
Παρ' όλ' αυτά, με χάλασε το γεγονός ότι συνέβαιναν μέχρι τελευταίας σελίδας δύο πλοκές ταυτόχρονα, με plot twists που θα έπρεπε να έχουν αποκαλυφθεί ώρα πριν για να έχουν τη σωστή αντίδραση από τον αναγνώστη, και τελικά η μία ιστορία αφαιρούσε από την άλλη - και το γεγονός ότι η μία ήταν στο παρελθόν όπου οι χαρακτήρες ήταν άγουροι, με έκανε να θέλω να την προσπερνάω, που είναι κρίμα, γιατί είχε ζουμί. Επίσης, ένιωσα σε αρκετές στιγμές ότι κάποια πράγματα σημαντικά για την πλοκή ήταν κάπως blink and you miss it. Τέλος, μισώ ΜΙΣΩ ΜΙΣΩ να κάνω συγκρίσεις με Χάρι Πότερ γιατί έχω σιχαθεί μέχρι το μεδούλι κάθε ακαδημία μαγείας να τη βαφτίζουμε Χόγκουαρτς, αλλά το ότι το ίδιο το βιβλίο συνέκρινε τον εαυτό του μ' αυτό δύο ή τρεις φορές μέσα στο κείμενο, έκανε τη σύγκριση αναπόφευκτη και μου έβγαλε μια ανασφάλεια που δε χρειαζόταν καθόλου - οι μαγικές ακαδημίες είναι αναπόσπαστο κομμάτι του φανταστικού. Μπορεί να το υπεραναλύω, βέβαια, αλλά oh well.
Χαίρομαι που αγόρασα μαζί και τη συνέχεια, επειδή τα καλά του κομμάτια είναι ΠΟΛΥ καλά, και ό,τι αδυναμίες έχει φαίνεται πως είναι καθαρά λόγω απειρίας στο λογοτεχνικό γράψιμο, κι όχι λόγω ανικανότητας. Φαίνεται ότι έχει πέσει τρελή δουλειά κι ότι υπάρχει τεράστια αγάπη για αυτόν τον κόσμο κι αυτούς τους χαρακτήρες, κι αυτό είναι κάτι με το οποίο το βιβλίο πάλλεται. Οπότε ναι, δεύτερο μέρος here I come.
Τι εννοώ. Η αρχική ιδέα με έψησε αφάνταστα, καθώς η γενική αισθητική του βιβλίου πέφτει 100% μέσα στα πράγματα που θέλω να διαβάζω (και να γράφω). Το βιβλίο ξεκινάει πολύ δυναμικά με έναν πολύ relatable χαρακτήρα, παρά τις δυνατότητες και τις ασχολίες του. Και τα κομμάτια που έχουν να κάνουν με έναν ενήλικο, κυνικό εσωτερικό μονόλογο ή με στιγμές ανάμεσα σε κολλητούς ή οι σκηνές δράσης ήταν πολύ ευχάριστα και φυσικά, πράγμα που απόλαυσα ιδιαίτερα.
Παρ' όλ' αυτά, με χάλασε το γεγονός ότι συνέβαιναν μέχρι τελευταίας σελίδας δύο πλοκές ταυτόχρονα, με plot twists που θα έπρεπε να έχουν αποκαλυφθεί ώρα πριν για να έχουν τη σωστή αντίδραση από τον αναγνώστη, και τελικά η μία ιστορία αφαιρούσε από την άλλη - και το γεγονός ότι η μία ήταν στο παρελθόν όπου οι χαρακτήρες ήταν άγουροι, με έκανε να θέλω να την προσπερνάω, που είναι κρίμα, γιατί είχε ζουμί. Επίσης, ένιωσα σε αρκετές στιγμές ότι κάποια πράγματα σημαντικά για την πλοκή ήταν κάπως blink and you miss it. Τέλος, μισώ ΜΙΣΩ ΜΙΣΩ να κάνω συγκρίσεις με Χάρι Πότερ γιατί έχω σιχαθεί μέχρι το μεδούλι κάθε ακαδημία μαγείας να τη βαφτίζουμε Χόγκουαρτς, αλλά το ότι το ίδιο το βιβλίο συνέκρινε τον εαυτό του μ' αυτό δύο ή τρεις φορές μέσα στο κείμενο, έκανε τη σύγκριση αναπόφευκτη και μου έβγαλε μια ανασφάλεια που δε χρειαζόταν καθόλου - οι μαγικές ακαδημίες είναι αναπόσπαστο κομμάτι του φανταστικού. Μπορεί να το υπεραναλύω, βέβαια, αλλά oh well.
Χαίρομαι που αγόρασα μαζί και τη συνέχεια, επειδή τα καλά του κομμάτια είναι ΠΟΛΥ καλά, και ό,τι αδυναμίες έχει φαίνεται πως είναι καθαρά λόγω απειρίας στο λογοτεχνικό γράψιμο, κι όχι λόγω ανικανότητας. Φαίνεται ότι έχει πέσει τρελή δουλειά κι ότι υπάρχει τεράστια αγάπη για αυτόν τον κόσμο κι αυτούς τους χαρακτήρες, κι αυτό είναι κάτι με το οποίο το βιβλίο πάλλεται. Οπότε ναι, δεύτερο μέρος here I come.
March 5, 2022
Μου αρέσει η δουλειά του Ανατολίτη στο YouTube και στο stand-up και αυτός ήταν και ο λόγος που ήθελα να διαβάσω το βιβλίο του. Από 'κει και πέρα είναι ένα βιβλίο που το ξεκίνησα με χαρά και με όρεξη να το αγαπήσω και κατέληξα να "παλεύω" να γυρίσω στην επόμενη σελίδα γιατί απλά η πλοκή και οι χαρακτήρες δεν με ενδιέφεραν.
Πάμε τώρα στα προβλήματα που έχω με το βιβλίο:
1) Οι αναφορές.
Γενικά δεν έχω πρόβλημα με τις αναφορές ειδικά αν δεν μπαίνουν εμπόδιο στο νόημα του βιβλίου ή αν με κάποιο τρόπο μπορούν να ενισχύσουν μια συζήτηση ή μια σκηνή. Εδώ πέρα έχουμε αναφορές τύπου:
-ABC Warriors, που απλά το αναφέρει σε μια σελίδα σαν να θέλει να πάρει παλαμάκια από τα άτομα που επίσης τους αρέσει, αλλά στη χειρότερη απλά σου περνάει αδιάφορο οπότε είναι και άκακο.
-Preacher όπου άνετα μέτρησα δύο με τρεις φορές που έχουμε μια μίνι σύγκριση με τον Jesse Custer και αρχίζει να γίνεται κουραστικό και φυσικά μετά μας μένει το Άγιο Δισκοπότηρο αναφορών του Ανατολίτη, το
-Χάρι Πότερ. Πωω, πόσ�� μου έσπασαν τα νεύρα. Έχασα το μέτρημα με αναφορές τύπου, "μα καλά είμαστε εντελώς Χάρι Πότερ εδώ πέρα," ή "να πάμε στου Ολιβάντερ να πάρουμε και ραβδί," ή "έχουμε γίνει πραγματικά σαν τον Χάρι Πότερ και την κομπανία του." Φτάνει! Όχι άλλο αναφορές στον Χάρι Πότερ, το κατάλαβα, ήταν μεγάλη έμπνευση για εσένα και σε εμένα μου αρέσει, αλλά δεν θέλω να ακούσω για τον Χάρι Πότερ σε κείμενο που δεν είναι για τον Χάρι Πότερ. Με κούρασε και στο τέλος από τις πολλές αναφορές απλά μου χαλούσε το κείμενο, χωρίς υπερβολές.
2) Ρυθμός.
Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο άξονες, μια ιστορία στο παρελθόν όπου ο Ηρακλής (πρωταγωνιστής) πάει στην Ακαδημία και είναι μαθητούδι. Και στο παρόν όπου είναι και η πιο κεντρική περιπέτεια με τον Ηρακλή να κυνηγάει βαμπίρια στην Θεσσαλονίκη πιο μεγάλος και έμπειρος. Από τις δύο αφηγήσεις αυτή στο παρόν είναι μακρά η πιο ενδιαφέρουσα και θα ήθελα να περνούσαμε περισσότερο χρόνο σε αυτή. Τώρα για τις σκηνές στην Ακαδημία, δηλαδή εκεί που ο Ανατολίτης goes crazy με τις αναφορές για το πόσο Χάρι Πότερ είναι η Χάρι Πότερ κατάσταση που σαν τον Χάρι Πότερ έχει μπλέξει αλά Χάρι Πότερ. Μέχρι το τέλος έγιναν τόσο κουραστικές που απλά χαλούσαν τον ρυθμό του βιβλίου. Πιο πολύ φίλερ μου φάνηκαν και για εμένα θα έπρεπε να μείνουν δύο τρία κεφάλαια και τα υπόλοιπα να φύγουν και να συγκεντρωθούμε στο "τώρα."
3)Ο κόσμος.
Θα μπορούσα απλά να γράψω πως ο κόσμος του βιβλίου ήθελε περισσότερο ανάπτυξη και να τελειώνω, αλλά θα επεκταθώ λίγο.
Στα κεφάλαια στη Θεσσαλονίκη αναφέρει συνεχώς ονόματα δρόμων που για εμένα (που δε μένω Θεσσαλονίκη) δεν χρησίμευσαν σε τίποτα. Δεν θα με χαλούσαν να ξοδέψουμε μερικές γραμμές παραπάνω για την περιγραφή ενός δρόμου αν αυτός ο δρόμος έχει σημασία. Αν δεν έχει τότε απλά είναι ένας δρόμος και πάμε παρακάτω. Αλλά γενικά ο κόσμος στο "παρόν" επειδή είναι και βασισμένος στον δικό μας δεν έχει τόσο μεγάλο πρόβλημα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο "παρελθόν" όπου για εμένα ο συγγραφέας έσκαβε μόνος του τον λάκκο του. Συγχαρητήρια, τα κατάφερες. Μετά από τις εκατό αναφορές στον Χάρι Πότερ με έκανες (εκτός του να θέλω να ξαναδιαβάσω Χάρι Πότερ) άθελα μου να συγκρίνω τον κόσμο του Χάρι Πότερ με αυτόν του Κοάλεμου. Υπάρχει λόγος που το Χάρι Πότερ έχει κολλήσει μαζί μας όλα αυτά τα χρόνια πέρα από τα ξόρκια και τα μαγικά πλάσματα. Ο κόσμος! Θέλουμε να πάμε στο Χόγκουαρτς, θέλουμε να πάμε στο Χόγκσμιντ. Η Ρόουλινγκ μας έχει κάνει να γνωρίζουμε απ' έξω έναν κόσμο που δεν υπάρχει. Αν με ρωτήσεις τώρα να σου πω πράγματα για την Ακαδημία απλά θα ανασηκώσω τους ώμους μου και θα πω κάτι του τύπου, "ξέρω 'γω; Εκεί πάει για να γίνει πράκτορας και γίνονται ευτράπελα." Και θα συνεχίσω την ζωούλα μου αδιάφορος. Επίσης καταλαβαίνω γιατί λέγεται "η Ακαδημία" και "η Υπηρεσία" αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μου αρέσει που δεν έχουν κανένα διαφορετικό όνομα που να τις ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες ακαδημίες και υπηρεσίες είτε στην πραγματική κοινωνία είτε στην λογοτεχνία γενικότερα.
"Μα αυτός είναι ο σκοπός!" φωνάζει κάποιος που του αρέσει το βιβλίο. Μπράβο στον σκοπό αλλά για εμένα παραμένει basic και generic. Έχεις ένα φανταστικό κάστρο στην Ελβετία. Δώσε του ένα όνομα ρε φίλε! Τόσες αναφορές στο Χάρι Πότερ και δεν βλέπεις πως το Χόγκουαρτς έχει και όνομα και είναι και κρυφό; Εσύ το γράφεις, εσύ μπορείς να το προσαρμόσεις κιόλας.
4)Χαρακτήρες.
Ποιοι χαρακτήρες; Ρώτα με πράγματα για τον Χάρι, τον Ρον και την Ερμιόνη και θα σου πω για τους χαρακτήρες τους.
Ποιος είναι ο χαρακτήρας του Ιάσονα; Είναι φίλος του Ηρακλή επειδή πρέπει να έχει ένα φίλο;
Ποια είναι η Μάρα; Ξωτικό και φίλη του Ηρακλή επειδή πρέπει να έχουμε και μια γυναίκα;
Ποιος είναι ο Ηρακλής; Α, αυτό είναι εύκολο. Είναι ο πρωταγωνιστής, του αρέσει το Preacher, το ABC Warriors, το Bone και το Χάρι Πότερ γιατί απλά δεν σκάει ποτέ γι' αυτό.
Όχι. Αυτοί δεν είναι χαρακτήρες και σε λίγες μέρες θα ξεχάσω και τα ονόματα τους.
Όσο για τους "κακούς" της υπόθεσης, η φάση τους πάει κάπως:
"Ε, με θυμάσαι εμένα;"
Αναγνώστης: Θυμάμαι το όνομα σου αλλά και;
"Ε, εγώ είμαι ο ανταγωνιστής!"
Αναγνώστης: Α, οκ. Για να το λες.
Επίσης, η αφήγηση του βιβλίου και στο παρελθόν και στο παρόν γίνεται σε πρώτο πρόσωπο από τον Ηρακλή. Κανένα πρόβλημα με αυτό, μου αρέσει. Το θέμα μου είναι πως ο Ηρακλής είτε είναι δεκάξι χρονών στην Ακαδημία είτε είναι μεγαλύτερος έξω στην κοινωνία δεν μου φαίνεται ποτέ διαφορετικός. Δεν αισθάνομαι πως "τότε" ήταν ένας ανώριμος μαθητής ενώ "τώρα" είναι ένας έμπειρος πράκτορας. Πάντα έχουμε το ίδιο ύφος και ποτέ δεν αισθάνθηκα αλλαγή στον χαρακτήρα μετά από τις νέες εμπειρίες του.
Δεύτερο επίσης, το πόσο έχω κριντζάρει με τον Ηρακλή είτε σε διαλόγους, είτε σε αφηγήσεις δεν περιγράφεται. *Δραματική μπάσα φωνή* Από την μία είναι ένας αθώος, αντικοινωνικός νέρντουλας και από την άλλη badass, σκληρός καριόλης που μπορεί να κάνει death stare στους αντιπάλους του και να τους κάνει να κάνουν κακάκια πάνω τους. Εντάξει, κριντζ. Δεν με έπεισε ποτέ και το γεγονός πως ο συγγραφέας κάθε φορά προσπαθούσε να δικαιολογήσει τον πρωταγωνιστή του όταν έκανε κάτι κακό με ατάκες τύπου, "δεν είμαι έτσι εγώ," ή, "καταλαβαίνω πως αυτό που κάνω είναι λάθος, αλλά πρέπει," με έκανε να έχω ακόμα λιγότερο σεβασμό για την πάρτη του.
5 και και με λίγα λόγια) Το ύφος.
Τι έχουμε εδώ; Μια light-hearted περιπέτεια τύπου Πειρατές της Καραϊβικής και Indiana Jones που εντάξει γίνονται "σοβαρά" πράγματα αλλά θα πούμε δυο τρεις εξυπνάδες και θα σπάσουμε κάνα σβέρκο για πλάκα; Ή ένα character study όπου ο πρωταγωνιστής μας δεν ξέρει που πάει και που βρίσκεται και ψάχνει την αληθινή του ταυτότητα;
Ή απλά μια χωριάτικη σαλάτα; Ε; Λίγη ντοματούλα, φέτα, λαδάκι, κρεμμύδι, λίγο ελίτσα και *τσουπ* έτοιμο.
Παιδιά δεν ξέρω για εσάς, αλλά μετά από 320 σελίδες φανταστικών πλασμάτων και κάστρων και whatever, η αγαπημένη μου σκηνή από το βιβλίο είναι όταν ο Ηρακλής είχε πάει λαϊκή. Δεν κάνω καθόλου πλάκα. Φαινόταν πως ο συγγραφέας ήξερε για τι πράγμα έγραφε και ήταν μια πολύ όμορφη, μικρή σκηνή.
Τέλος, πιστεύω πως πρέπει να στηρίζουμε Έλληνες δημιουργούς και πως ακόμα και μετά απ' όσα έγραψα δεν πιστεύω πως διάβασα κάτι άσχημο. Απλά κάτι που ήθελε πολύ δουλειά ακόμα. Εξάλλου του έβαλα 2* αντί για 1. Πιστεύω πως απλά το βιβλίο είναι "εντάξει." Υπήρχαν στιγμές που ο Ανατολίτης χρησιμοποίησε πολύ καλή πρόζα αλλά δεν θέλω να γράψω που γιατί είναι spoiler και υπήρχαν μια δυο φορές που όντως γέλασα με τα αστεία του. Φαίνεται πως αν δουλευτεί ο κόσμος και η ιστορία μπορούμε να έχουμε κάτι πολύ αξιόλογο στα χέρια μας και γι' αυτό ψήνομαι να διαβάσω την συνέχεια για να δω πόσο έχει ωριμάσει.
Αυτά και να διαβάσετε Χάρι Πότερ γιατί γαμάει.
Πάμε τώρα στα προβλήματα που έχω με το βιβλίο:
1) Οι αναφορές.
Γενικά δεν έχω πρόβλημα με τις αναφορές ειδικά αν δεν μπαίνουν εμπόδιο στο νόημα του βιβλίου ή αν με κάποιο τρόπο μπορούν να ενισχύσουν μια συζήτηση ή μια σκηνή. Εδώ πέρα έχουμε αναφορές τύπου:
-ABC Warriors, που απλά το αναφέρει σε μια σελίδα σαν να θέλει να πάρει παλαμάκια από τα άτομα που επίσης τους αρέσει, αλλά στη χειρότερη απλά σου περνάει αδιάφορο οπότε είναι και άκακο.
-Preacher όπου άνετα μέτρησα δύο με τρεις φορές που έχουμε μια μίνι σύγκριση με τον Jesse Custer και αρχίζει να γίνεται κουραστικό και φυσικά μετά μας μένει το Άγιο Δισκοπότηρο αναφορών του Ανατολίτη, το
-Χάρι Πότερ. Πωω, πόσ�� μου έσπασαν τα νεύρα. Έχασα το μέτρημα με αναφορές τύπου, "μα καλά είμαστε εντελώς Χάρι Πότερ εδώ πέρα," ή "να πάμε στου Ολιβάντερ να πάρουμε και ραβδί," ή "έχουμε γίνει πραγματικά σαν τον Χάρι Πότερ και την κομπανία του." Φτάνει! Όχι άλλο αναφορές στον Χάρι Πότερ, το κατάλαβα, ήταν μεγάλη έμπνευση για εσένα και σε εμένα μου αρέσει, αλλά δεν θέλω να ακούσω για τον Χάρι Πότερ σε κείμενο που δεν είναι για τον Χάρι Πότερ. Με κούρασε και στο τέλος από τις πολλές αναφορές απλά μου χαλούσε το κείμενο, χωρίς υπερβολές.
2) Ρυθμός.
Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο άξονες, μια ιστορία στο παρελθόν όπου ο Ηρακλής (πρωταγωνιστής) πάει στην Ακαδημία και είναι μαθητούδι. Και στο παρόν όπου είναι και η πιο κεντρική περιπέτεια με τον Ηρακλή να κυνηγάει βαμπίρια στην Θεσσαλονίκη πιο μεγάλος και έμπειρος. Από τις δύο αφηγήσεις αυτή στο παρόν είναι μακρά η πιο ενδιαφέρουσα και θα ήθελα να περνούσαμε περισσότερο χρόνο σε αυτή. Τώρα για τις σκηνές στην Ακαδημία, δηλαδή εκεί που ο Ανατολίτης goes crazy με τις αναφορές για το πόσο Χάρι Πότερ είναι η Χάρι Πότερ κατάσταση που σαν τον Χάρι Πότερ έχει μπλέξει αλά Χάρι Πότερ. Μέχρι το τέλος έγιναν τόσο κουραστικές που απλά χαλούσαν τον ρυθμό του βιβλίου. Πιο πολύ φίλερ μου φάνηκαν και για εμένα θα έπρεπε να μείνουν δύο τρία κεφάλαια και τα υπόλοιπα να φύγουν και να συγκεντρωθούμε στο "τώρα."
3)Ο κόσμος.
Θα μπορούσα απλά να γράψω πως ο κόσμος του βιβλίου ήθελε περισσότερο ανάπτυξη και να τελειώνω, αλλά θα επεκταθώ λίγο.
Στα κεφάλαια στη Θεσσαλονίκη αναφέρει συνεχώς ονόματα δρόμων που για εμένα (που δε μένω Θεσσαλονίκη) δεν χρησίμευσαν σε τίποτα. Δεν θα με χαλούσαν να ξοδέψουμε μερικές γραμμές παραπάνω για την περιγραφή ενός δρόμου αν αυτός ο δρόμος έχει σημασία. Αν δεν έχει τότε απλά είναι ένας δρόμος και πάμε παρακάτω. Αλλά γενικά ο κόσμος στο "παρόν" επειδή είναι και βασισμένος στον δικό μας δεν έχει τόσο μεγάλο πρόβλημα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο "παρελθόν" όπου για εμένα ο συγγραφέας έσκαβε μόνος του τον λάκκο του. Συγχαρητήρια, τα κατάφερες. Μετά από τις εκατό αναφορές στον Χάρι Πότερ με έκανες (εκτός του να θέλω να ξαναδιαβάσω Χάρι Πότερ) άθελα μου να συγκρίνω τον κόσμο του Χάρι Πότερ με αυτόν του Κοάλεμου. Υπάρχει λόγος που το Χάρι Πότερ έχει κολλήσει μαζί μας όλα αυτά τα χρόνια πέρα από τα ξόρκια και τα μαγικά πλάσματα. Ο κόσμος! Θέλουμε να πάμε στο Χόγκουαρτς, θέλουμε να πάμε στο Χόγκσμιντ. Η Ρόουλινγκ μας έχει κάνει να γνωρίζουμε απ' έξω έναν κόσμο που δεν υπάρχει. Αν με ρωτήσεις τώρα να σου πω πράγματα για την Ακαδημία απλά θα ανασηκώσω τους ώμους μου και θα πω κάτι του τύπου, "ξέρω 'γω; Εκεί πάει για να γίνει πράκτορας και γίνονται ευτράπελα." Και θα συνεχίσω την ζωούλα μου αδιάφορος. Επίσης καταλαβαίνω γιατί λέγεται "η Ακαδημία" και "η Υπηρεσία" αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μου αρέσει που δεν έχουν κανένα διαφορετικό όνομα που να τις ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες ακαδημίες και υπηρεσίες είτε στην πραγματική κοινωνία είτε στην λογοτεχνία γενικότερα.
"Μα αυτός είναι ο σκοπός!" φωνάζει κάποιος που του αρέσει το βιβλίο. Μπράβο στον σκοπό αλλά για εμένα παραμένει basic και generic. Έχεις ένα φανταστικό κάστρο στην Ελβετία. Δώσε του ένα όνομα ρε φίλε! Τόσες αναφορές στο Χάρι Πότερ και δεν βλέπεις πως το Χόγκουαρτς έχει και όνομα και είναι και κρυφό; Εσύ το γράφεις, εσύ μπορείς να το προσαρμόσεις κιόλας.
4)Χαρακτήρες.
Ποιοι χαρακτήρες; Ρώτα με πράγματα για τον Χάρι, τον Ρον και την Ερμιόνη και θα σου πω για τους χαρακτήρες τους.
Ποιος είναι ο χαρακτήρας του Ιάσονα; Είναι φίλος του Ηρακλή επειδή πρέπει να έχει ένα φίλο;
Ποια είναι η Μάρα; Ξωτικό και φίλη του Ηρακλή επειδή πρέπει να έχουμε και μια γυναίκα;
Ποιος είναι ο Ηρακλής; Α, αυτό είναι εύκολο. Είναι ο πρωταγωνιστής, του αρέσει το Preacher, το ABC Warriors, το Bone και το Χάρι Πότερ γιατί απλά δεν σκάει ποτέ γι' αυτό.
Όχι. Αυτοί δεν είναι χαρακτήρες και σε λίγες μέρες θα ξεχάσω και τα ονόματα τους.
Όσο για τους "κακούς" της υπόθεσης, η φάση τους πάει κάπως:
"Ε, με θυμάσαι εμένα;"
Αναγνώστης: Θυμάμαι το όνομα σου αλλά και;
"Ε, εγώ είμαι ο ανταγωνιστής!"
Αναγνώστης: Α, οκ. Για να το λες.
Επίσης, η αφήγηση του βιβλίου και στο παρελθόν και στο παρόν γίνεται σε πρώτο πρόσωπο από τον Ηρακλή. Κανένα πρόβλημα με αυτό, μου αρέσει. Το θέμα μου είναι πως ο Ηρακλής είτε είναι δεκάξι χρονών στην Ακαδημία είτε είναι μεγαλύτερος έξω στην κοινωνία δεν μου φαίνεται ποτέ διαφορετικός. Δεν αισθάνομαι πως "τότε" ήταν ένας ανώριμος μαθητής ενώ "τώρα" είναι ένας έμπειρος πράκτορας. Πάντα έχουμε το ίδιο ύφος και ποτέ δεν αισθάνθηκα αλλαγή στον χαρακτήρα μετά από τις νέες εμπειρίες του.
Δεύτερο επίσης, το πόσο έχω κριντζάρει με τον Ηρακλή είτε σε διαλόγους, είτε σε αφηγήσεις δεν περιγράφεται. *Δραματική μπάσα φωνή* Από την μία είναι ένας αθώος, αντικοινωνικός νέρντουλας και από την άλλη badass, σκληρός καριόλης που μπορεί να κάνει death stare στους αντιπάλους του και να τους κάνει να κάνουν κακάκια πάνω τους. Εντάξει, κριντζ. Δεν με έπεισε ποτέ και το γεγονός πως ο συγγραφέας κάθε φορά προσπαθούσε να δικαιολογήσει τον πρωταγωνιστή του όταν έκανε κάτι κακό με ατάκες τύπου, "δεν είμαι έτσι εγώ," ή, "καταλαβαίνω πως αυτό που κάνω είναι λάθος, αλλά πρέπει," με έκανε να έχω ακόμα λιγότερο σεβασμό για την πάρτη του.
5 και και με λίγα λόγια) Το ύφος.
Τι έχουμε εδώ; Μια light-hearted περιπέτεια τύπου Πειρατές της Καραϊβικής και Indiana Jones που εντάξει γίνονται "σοβαρά" πράγματα αλλά θα πούμε δυο τρεις εξυπνάδες και θα σπάσουμε κάνα σβέρκο για πλάκα; Ή ένα character study όπου ο πρωταγωνιστής μας δεν ξέρει που πάει και που βρίσκεται και ψάχνει την αληθινή του ταυτότητα;
Ή απλά μια χωριάτικη σαλάτα; Ε; Λίγη ντοματούλα, φέτα, λαδάκι, κρεμμύδι, λίγο ελίτσα και *τσουπ* έτοιμο.
Παιδιά δεν ξέρω για εσάς, αλλά μετά από 320 σελίδες φανταστικών πλασμάτων και κάστρων και whatever, η αγαπημένη μου σκηνή από το βιβλίο είναι όταν ο Ηρακλής είχε πάει λαϊκή. Δεν κάνω καθόλου πλάκα. Φαινόταν πως ο συγγραφέας ήξερε για τι πράγμα έγραφε και ήταν μια πολύ όμορφη, μικρή σκηνή.
Τέλος, πιστεύω πως πρέπει να στηρίζουμε Έλληνες δημιουργούς και πως ακόμα και μετά απ' όσα έγραψα δεν πιστεύω πως διάβασα κάτι άσχημο. Απλά κάτι που ήθελε πολύ δουλειά ακόμα. Εξάλλου του έβαλα 2* αντί για 1. Πιστεύω πως απλά το βιβλίο είναι "εντάξει." Υπήρχαν στιγμές που ο Ανατολίτης χρησιμοποίησε πολύ καλή πρόζα αλλά δεν θέλω να γράψω που γιατί είναι spoiler και υπήρχαν μια δυο φορές που όντως γέλασα με τα αστεία του. Φαίνεται πως αν δουλευτεί ο κόσμος και η ιστορία μπορούμε να έχουμε κάτι πολύ αξιόλογο στα χέρια μας και γι' αυτό ψήνομαι να διαβάσω την συνέχεια για να δω πόσο έχει ωριμάσει.
Αυτά και να διαβάσετε Χάρι Πότερ γιατί γαμάει.
November 22, 2019
(ίσως 4,5*, αλλά δεν μπορώ να αποφασίσω!)
Λοιπόον! Είναι η πρώτη κριτική που γράφω, οπότε ζητώ συγγνώμη εάν είναι λίγο ό,τι να 'ναι!
Αρχικά, αγόρασα αυτό το βιβλίο καθαρά και μόνο επειδή ήταν του Ανατολίτη και ήθελα να δω τι έχει να προσφέρει στον λογοτεχνικό χώρο. Αλλά και να μην ήταν, μιλάμε για βρικόλακες και ξωτικά στην ηλιοκαμένη Θεσσαλονίκη, καθώς και εφήβους που πηγαίνουν σε μια Ακαδημία με μαθήματα αντί για γλώσσα και ιστορία, «κβαντική βιοχημεία» και πώς να πλακώνεις στο ξύλο υπερφυσικούς. Ε, αυτό και μόνο θα παραέφτανε για να μου τραβήξει την προσοχή και να με κάνει να το αγοράσω!
Είναι ευκολοδιάβαστο, με μια αμεσότητα, που αν έχεις ακούσει τον Ανατολίτη να μιλάει και τα αστεία που κάνει, είναι σαν να τον έχεις δίπλα σου με την μορφή του Ηρακλή του πρωταγωνιστή, να σου αφηγείται τις περιπέτειές του σκοτώνοντας βαμπίρια. Υπάρχει μπόλικη δράση και βία, χωρίς να σε κάνει να αηδιάζεις τη ζωή σου, το χιούμορ και τα references σε ποπ κουλτούρα είναι όσο πρέπει και έχει αρκετά ταυτίσιμο πρωταγωνιστή, με φιλίες και ζωή που σίγουρα θα τα ζήλευαν πολλοί.
Το μόνο που με πείραξε στο βιβλίο νομίζω πως είναι η πληθώρα χαρακτήρων που δεν προλαβαίνεις να εμβαθύνεις αρκετά και απλά σου αραδιάζονται με το τσουβάλι, χαώνοντάς σε χωρίς λόγο. Επίσης, ίσως να 'θελα να μην τελείωνε τόσο γρήγορα και να μαθαίναμε περισσότερα για τους χαρακτήρες, καθώς και για τα διάφορα πλάσματα που κατοικούν σε αυτόν τον κόσμο. Γιατί πραγματικά, δεν κατάλαβα πότε έφτασα στο τέλος!
Κατά τ' άλλα, το απόλαυσα πλήρως και θα το ξαναδιάβαζα άνετα. Σίγουρα θα τρέξω να αγοράσω το επόμενο βιβλίο της σειράς, το οποίο νοιώθω πως θα μπορούσε να ξεπεράσει την Κινούμενη Άμμο σε ποιότητα και ελπίζω και σε σελίδες, για να 'χουμε μπόλικα να διαβάζουμε! 😊
Λοιπόον! Είναι η πρώτη κριτική που γράφω, οπότε ζητώ συγγνώμη εάν είναι λίγο ό,τι να 'ναι!
Αρχικά, αγόρασα αυτό το βιβλίο καθαρά και μόνο επειδή ήταν του Ανατολίτη και ήθελα να δω τι έχει να προσφέρει στον λογοτεχνικό χώρο. Αλλά και να μην ήταν, μιλάμε για βρικόλακες και ξωτικά στην ηλιοκαμένη Θεσσαλονίκη, καθώς και εφήβους που πηγαίνουν σε μια Ακαδημία με μαθήματα αντί για γλώσσα και ιστορία, «κβαντική βιοχημεία» και πώς να πλακώνεις στο ξύλο υπερφυσικούς. Ε, αυτό και μόνο θα παραέφτανε για να μου τραβήξει την προσοχή και να με κάνει να το αγοράσω!
Είναι ευκολοδιάβαστο, με μια αμεσότητα, που αν έχεις ακούσει τον Ανατολίτη να μιλάει και τα αστεία που κάνει, είναι σαν να τον έχεις δίπλα σου με την μορφή του Ηρακλή του πρωταγωνιστή, να σου αφηγείται τις περιπέτειές του σκοτώνοντας βαμπίρια. Υπάρχει μπόλικη δράση και βία, χωρίς να σε κάνει να αηδιάζεις τη ζωή σου, το χιούμορ και τα references σε ποπ κουλτούρα είναι όσο πρέπει και έχει αρκετά ταυτίσιμο πρωταγωνιστή, με φιλίες και ζωή που σίγουρα θα τα ζήλευαν πολλοί.
Το μόνο που με πείραξε στο βιβλίο νομίζω πως είναι η πληθώρα χαρακτήρων που δεν προλαβαίνεις να εμβαθύνεις αρκετά και απλά σου αραδιάζονται με το τσουβάλι, χαώνοντάς σε χωρίς λόγο. Επίσης, ίσως να 'θελα να μην τελείωνε τόσο γρήγορα και να μαθαίναμε περισσότερα για τους χαρακτήρες, καθώς και για τα διάφορα πλάσματα που κατοικούν σε αυτόν τον κόσμο. Γιατί πραγματικά, δεν κατάλαβα πότε έφτασα στο τέλος!
Κατά τ' άλλα, το απόλαυσα πλήρως και θα το ξαναδιάβαζα άνετα. Σίγουρα θα τρέξω να αγοράσω το επόμενο βιβλίο της σειράς, το οποίο νοιώθω πως θα μπορούσε να ξεπεράσει την Κινούμενη Άμμο σε ποιότητα και ελπίζω και σε σελίδες, για να 'χουμε μπόλικα να διαβάζουμε! 😊
September 4, 2019
Αναμένεται review σύντομα. Μέχρι τότε, αν λατρεύετε Χάρυ Πότερ ή θεωρείτε τον εαυτό σας κομμάτι της nerd/geek κοινότητας/κουλτούρας, τρέξτε να το αγοράσετε. Είναι πολύ καλό.
Να και το review https://www.thematofylakes.gr/koalemo...
Να και το review https://www.thematofylakes.gr/koalemo...
May 19, 2020
Αστείο, φεύγει αβίαστα, πολύ καλοστημενοι χαρακτήρες και ωραία πλοτ τουιστ. Εξαιρετικό. ❤️
Read
May 7, 2025Πρώτη φορά που είχα έρθει σε "επαφή" με τον συγγραφέα, ήταν όταν μου είχαν στείλει ένα απόσπασμα α��ό σόου του, που αφορούσε το μέταλ.
Ομολογώ ότι είχα γελάσει πολύ.
Μετά ακολούθησα στα σοσιαλ μίδια και μου άρεσε ο τρόπος γραφής του.
Ωστόσο μετά την ήττα από ένα άλλο βιβλίο, που περίμενα να είναι πολύ καλύτερο από ότι ήταν, βάσει τις περίληψης και των σύντομων αναρτήσεων, είχα έναν ενδοιασμό ως προς το αποτέλεσμα.
Γιατί κακά τα ψέματα, το να γράφεις μια σύντομη ιστορία είναι σαφώς πιο εύκολο από ένα ολοκληρωμένο σύνολο.
Με εξέπληξε ευχάριστα όμως.
Μαγεία, πράκτορες, παρωδία της καθημερινότητας στην Ελλάδα. (Ειδικά το κομμάτι με την γραφειοκρατία, μου θύμισε τον αντίστοιχο άθλο του Αστερίξ και Οβελίξ στους ολυμπιακούς αγώνες).
Οι αναφορές στον Χάρη τον Πότερ πολλές, όπως και κάποια άλλα που έπρεπε να ψάξω γιατί δεν τα ήξερα. 🤭
Όμως είναι λογικό ο καθένας να αναφέρει από που έχει επηρεαστεί.
Αυτό που με ενόχλησε ελαφρώς, είναι ότι είτε ήταν δεκάξι οι τρεις πρωταγωνιστές, είτε τριάντα ήταν το ίδιο και το αυτό. Κάτι που δεν βοηθούσε να διαχωριστεί ακριβώς το τότε και το τώρα, μιας και η ιστορία κινείται σε δύο άξονες που ξετυλίγονται παράλληλα. Θα ήθελα να τους δω "αλλαγμένους" από την όλη εμπειρία τους.
Επίσης, πιστεύω ότι ο Ηρακλής έχει σε ένα μεγάλο ποσοστό στοιχεία του χαρακτήρα του Στέλιου, αλλά δεν ξέρω σε πόσο ποσοστό. Just a feeling που λένε και στο χωριό μου.
Ομολογώ ότι είχα γελάσει πολύ.
Μετά ακολούθησα στα σοσιαλ μίδια και μου άρεσε ο τρόπος γραφής του.
Ωστόσο μετά την ήττα από ένα άλλο βιβλίο, που περίμενα να είναι πολύ καλύτερο από ότι ήταν, βάσει τις περίληψης και των σύντομων αναρτήσεων, είχα έναν ενδοιασμό ως προς το αποτέλεσμα.
Γιατί κακά τα ψέματα, το να γράφεις μια σύντομη ιστορία είναι σαφώς πιο εύκολο από ένα ολοκληρωμένο σύνολο.
Με εξέπληξε ευχάριστα όμως.
Μαγεία, πράκτορες, παρωδία της καθημερινότητας στην Ελλάδα. (Ειδικά το κομμάτι με την γραφειοκρατία, μου θύμισε τον αντίστοιχο άθλο του Αστερίξ και Οβελίξ στους ολυμπιακούς αγώνες).
Οι αναφορές στον Χάρη τον Πότερ πολλές, όπως και κάποια άλλα που έπρεπε να ψάξω γιατί δεν τα ήξερα. 🤭
Όμως είναι λογικό ο καθένας να αναφέρει από που έχει επηρεαστεί.
Αυτό που με ενόχλησε ελαφρώς, είναι ότι είτε ήταν δεκάξι οι τρεις πρωταγωνιστές, είτε τριάντα ήταν το ίδιο και το αυτό. Κάτι που δεν βοηθούσε να διαχωριστεί ακριβώς το τότε και το τώρα, μιας και η ιστορία κινείται σε δύο άξονες που ξετυλίγονται παράλληλα. Θα ήθελα να τους δω "αλλαγμένους" από την όλη εμπειρία τους.
Επίσης, πιστεύω ότι ο Ηρακλής έχει σε ένα μεγάλο ποσοστό στοιχεία του χαρακτήρα του Στέλιου, αλλά δεν ξέρω σε πόσο ποσοστό. Just a feeling που λένε και στο χωριό μου.
February 19, 2021
Θυμάστε αυτές τις ιστορίες που διαβάζαμε μικροί για τα πλάσματα του World of Darkness και είχαν υπερδυνάμεις που μας τρόμαζαν; Προφανώς και υπάρχουν. Τώρα φανταστείτε ότι υπάρχει μία ολόκληρη Ακαδημία που εκπαιδεύει εφήβους, τους λεγόμενους Χαρισματικούς, οι οποίοι έχουν την ικανότητα να διακρίνουν την πραγματική μορφή των υπερφυσικών κι έτσι, μετά από την κατάλληλη εκπαίδευση, τίθενται στη διάθεση της Υπηρεσίας . Σε περίοδο ηρεμίας, ο Ηρακλής και η Υπηρεσία θα κληθούν να δράσουν γρήγορα για να αντιμετωπίσουν την επερχόμενη απειλή. Θα τα καταφέρουν;
Αυτό το βιβλίο ήταν ευχάριστο από πολλές πτυχές. Αρχικά, ήταν καλογραμμένο ελληνικό (!) βιβλίο φαντασίας με σεβασμό στο World of Darkness. Είχε ενδιαφέρουσα πλοκή, που εξελισσόταν διαρκώς και μπορούσες να παρακολουθήσεις την εξέλιξη του καθενός από τους χαρακτήρες. Το βιβλίο έχει δύο timelines, ένα που είναι στο παρελθόν και ένα στο παρόν. Πολλές φορές αυτό είναι επίφοβο, καθώς ο αναγνώστης μπερδεύεται με τα παρελθοντικά και παρόντα γεγονότα, κάτι που όμως δε συνέβη στον Κοάλεμο.
Άλλο ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό του, ήταν ότι μπορούσες να ταυτιστείς με τους χαρακτήρες. Αναφέρεται μάλιστα σε ευαίσθητα θέματα, όπως ψυχικά νοσήματα, με έναν εντελώς ανθρώπινο τρόπο το οποίο με χαροποίησε ιδιαίτερα. Αγάπησα εννοείται τον Ηρακλή, αλλά και τον Ιάσονα και τη Μάρα, και ένιωσα πολλές φορές τη χαρά τους, τον θυμό τους, τη λύπη τους.
Προφανώς ένιωσα λες και ήμουν πάλι 11 χρονών και ξαναδιάβαζα το Harry Potter, αλλά αντί του Golden Trio, παρακολουθούσα την εξέλιξη των Big Three. Σε λίγο πιο νταρκ εκδοχή, με πολύ περισσότερο χιούμορ. Το προτείνω ανεπιφύλακτα και περιμένω με αγωνία το sequel!
Αυτό το βιβλίο ήταν ευχάριστο από πολλές πτυχές. Αρχικά, ήταν καλογραμμένο ελληνικό (!) βιβλίο φαντασίας με σεβασμό στο World of Darkness. Είχε ενδιαφέρουσα πλοκή, που εξελισσόταν διαρκώς και μπορούσες να παρακολουθήσεις την εξέλιξη του καθενός από τους χαρακτήρες. Το βιβλίο έχει δύο timelines, ένα που είναι στο παρελθόν και ένα στο παρόν. Πολλές φορές αυτό είναι επίφοβο, καθώς ο αναγνώστης μπερδεύεται με τα παρελθοντικά και παρόντα γεγονότα, κάτι που όμως δε συνέβη στον Κοάλεμο.
Άλλο ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό του, ήταν ότι μπορούσες να ταυτιστείς με τους χαρακτήρες. Αναφέρεται μάλιστα σε ευαίσθητα θέματα, όπως ψυχικά νοσήματα, με έναν εντελώς ανθρώπινο τρόπο το οποίο με χαροποίησε ιδιαίτερα. Αγάπησα εννοείται τον Ηρακλή, αλλά και τον Ιάσονα και τη Μάρα, και ένιωσα πολλές φορές τη χαρά τους, τον θυμό τους, τη λύπη τους.
Προφανώς ένιωσα λες και ήμουν πάλι 11 χρονών και ξαναδιάβαζα το Harry Potter, αλλά αντί του Golden Trio, παρακολουθούσα την εξέλιξη των Big Three. Σε λίγο πιο νταρκ εκδοχή, με πολύ περισσότερο χιούμορ. Το προτείνω ανεπιφύλακτα και περιμένω με αγωνία το sequel!
December 18, 2019
Για την ακρίβεια 2.5 αστεράκια.
Το αγόρασα γιατί θα θέλω να στηρίζω έλληνες συγγραφείς και ειδικά άτομα που τα συμπαθώ απο την δουλειά τους. Το ίδιο έκανα με τον κ. Ανατολίτη.
Η αλήθεια είναι πως αν δεν τον ήξερα ως stand up comedian δεν νομίζω να γύριζα να κοίταζα το βιβλίο γιατί αν το έβλεπα σε ένα ράφι βιβλιοπωλείου το εν λόγω βιβλίο δεν θα μου έκανε με τίποτα να το αγοράσω.
Το βιβλίο είναι μία ΚΑΛΗ πρώτη προσπάθεια στο να γράψει ένα βιβλίο και μπράβο του. Πέρασα σχετικά ωραίο διαβάζοντας το και σε αρκετά σημεία γέλασα και με τις ατάκες του. Είναι urban fantasy και το στυλ μοιάζει με αυτό της σειράς Dresden Files ή/και Sandman Slim. Ένας ήρωας που μάχετε το κακό στην πόλη του και πετάει και αρκετά αστεία/ατάκες με πολύ pop κουλτούρα. Δεν το κάνει τόσο καλά αλλά είναι αρκετά αξιόλογο.
Μερικά σημεία που θα ήθελα να θίξω
1. Η δράση είναι στην Θεσσαλονίκη. Απο την μία είναι ωραίο να βλεπεις μία ελληνική πόλη και να αισθάνεσαι ένα καλύτερο δέσιμο αλλά το παρακάνει στην περιγραφή τον δρόμων χωρίς ειλικρινά να χρειάζεται και πραγματικά αν δεν είσαι απο εκεί δεν βλέπω τον λόγο. Οπότε +1 αστεράκι αν είναι η πόλη σας αλλά για τους υπόλοιπους -1....μπορείς να μου περιγράψεις το τι είναι η γειτονιά που γίνεται το κυνηγητό και όχι να αναφέρονται όλη την ώρα τα ονόματα των δρόμων. Πραγματικά δεν νομίζω να έχω διαβάσει άλλα βιβλία που να μιλάμε σε δρομους με τα ονόματά τους.
2. Το μεγαλύτερο μείον για εμένα του βιβλίου είναι ο τρόπος γραφής του. Πολύ μικρές προτάσεις. Εντελώς απλές. Αυτό σε σκηνές δράσης και μάχης δουλεύει πολύ καλά αλλά όταν είναι έτσι ολόκληρο το βιβλίο κουράζει και μου βγάζει και ότι ο συγγραφέας δεν έχει άνεση με την ελληνική γλώσσα και τον χειρισμό αυτής.
3. Σε συνδιασμό με το 2 πολλοί πολλοί διάλογοι στους οποίους για να προσδώσει ρεαλισμό περιγράφη την συζήτηση ΑΚΡΙΒΩΣ όπως γίνεται στις παρέες πράγμα που επίσης κουράζει στον γραπτό λόγο. "Τον είδες τον Χ; Ναι ήταν με την Ψ. Μιλούσαν για τον Ζ και τον Υ"
4. Νομίζω οτι υπάρχει θέμα με το πως δουλεύουν οι δυνάμεις των Ηρώων μας και το πόσο δυνατοί είναι στις διάφορες μάχες αλλά ΟΚ λόγω του theme μπορώ να το προσπεράσω.
5. Ωραίος χαρακτήρας ο πρωταγωνιστης με ωραία στάση και σαν νέος αλλά και σαν μεγάλος. Νομίζω οτι είναι το μεγάλο ατού του βιβλίου. Ωραιά στάση. Ωραίες ατάκες και άκρως συμπαθητικός τύπος. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες δεν μπόρεσα εγώ τουλάχιστον να συνδεθώ μαζί τους. Ειδικά ως νέοι ήταν εντελώς παιδιά που μπορεί να δίνονταν ηλικιακά ωραία αλλά δεν γίνονταν και φοβεροί χαρακτήρες.
6. Το κομμάτι της σχολής δεν μου άρεσε. Μου έβγαλε περισσότερο να πιάσω και λίγο Harry Potter τώρα που πουλάει παρά για να δείξει το πως ξεκίνησαν και που είναι τώρα λίγο παραπάνω απο μία δεκαετιά.
7. Οι κακοί πολύ απλοί και basic θα ήθελα κάτι πιο έξυπνο ανώτερο αλλά ίσως στο δεύτερο μέρος που μπορεί να βγει να δούμε καλύτερα μυαλά.
8. Στο κομμάτι της δράσης είναι πολύ ωραίο και το αισθάνεσαι με κάθε μάχη. Δεν μασάει στο να δείξει αίμα και ότι άλλο χρειάζεται. Γενικά μετά τον πρωταγωνιστή οι σκηνές δράσεις είναι το αμέσως επόμενο καλύτερο κομμάτι του βιβλίου.
Γενικά: Μία πολύ καλή και όμορφη προσπάθεια που με έκανε να περάσω ωραία τον χρόνο μου διαβάζοντας αλλά ο τρόπος γραφής και ιστορία αρκετά απλοική και χωρίς κάτι το καινούργιο να δείξει απο το ότι η ιστορία εξελίσεται σε μία ελληνική πόλη με ένα Έλληνα ήρωα που κάνει ωραία αστεία ειδικά αν είσαι άνω των 30+ ετών.
Δεν μπορώ να πω ότι το προτείνω το βιβλίο συγκρητικά με το τι υπάρχει εκεί έξω αλλά αν θέλετε να δώσετε μία ευκαιρία σε έναν έλληνα νέο συγγραφέα ή αν είστε απο Θεσσαλονίκη τότε θα περάσετε πολύ ωραία διαβάζοντάς το.
Λογικά θα βγει και συνέχεια.....αναμένουμε
Το αγόρασα γιατί θα θέλω να στηρίζω έλληνες συγγραφείς και ειδικά άτομα που τα συμπαθώ απο την δουλειά τους. Το ίδιο έκανα με τον κ. Ανατολίτη.
Η αλήθεια είναι πως αν δεν τον ήξερα ως stand up comedian δεν νομίζω να γύριζα να κοίταζα το βιβλίο γιατί αν το έβλεπα σε ένα ράφι βιβλιοπωλείου το εν λόγω βιβλίο δεν θα μου έκανε με τίποτα να το αγοράσω.
Το βιβλίο είναι μία ΚΑΛΗ πρώτη προσπάθεια στο να γράψει ένα βιβλίο και μπράβο του. Πέρασα σχετικά ωραίο διαβάζοντας το και σε αρκετά σημεία γέλασα και με τις ατάκες του. Είναι urban fantasy και το στυλ μοιάζει με αυτό της σειράς Dresden Files ή/και Sandman Slim. Ένας ήρωας που μάχετε το κακό στην πόλη του και πετάει και αρκετά αστεία/ατάκες με πολύ pop κουλτούρα. Δεν το κάνει τόσο καλά αλλά είναι αρκετά αξιόλογο.
Μερικά σημεία που θα ήθελα να θίξω
1. Η δράση είναι στην Θεσσαλονίκη. Απο την μία είναι ωραίο να βλεπεις μία ελληνική πόλη και να αισθάνεσαι ένα καλύτερο δέσιμο αλλά το παρακάνει στην περιγραφή τον δρόμων χωρίς ειλικρινά να χρειάζεται και πραγματικά αν δεν είσαι απο εκεί δεν βλέπω τον λόγο. Οπότε +1 αστεράκι αν είναι η πόλη σας αλλά για τους υπόλοιπους -1....μπορείς να μου περιγράψεις το τι είναι η γειτονιά που γίνεται το κυνηγητό και όχι να αναφέρονται όλη την ώρα τα ονόματα των δρόμων. Πραγματικά δεν νομίζω να έχω διαβάσει άλλα βιβλία που να μιλάμε σε δρομους με τα ονόματά τους.
2. Το μεγαλύτερο μείον για εμένα του βιβλίου είναι ο τρόπος γραφής του. Πολύ μικρές προτάσεις. Εντελώς απλές. Αυτό σε σκηνές δράσης και μάχης δουλεύει πολύ καλά αλλά όταν είναι έτσι ολόκληρο το βιβλίο κουράζει και μου βγάζει και ότι ο συγγραφέας δεν έχει άνεση με την ελληνική γλώσσα και τον χειρισμό αυτής.
3. Σε συνδιασμό με το 2 πολλοί πολλοί διάλογοι στους οποίους για να προσδώσει ρεαλισμό περιγράφη την συζήτηση ΑΚΡΙΒΩΣ όπως γίνεται στις παρέες πράγμα που επίσης κουράζει στον γραπτό λόγο. "Τον είδες τον Χ; Ναι ήταν με την Ψ. Μιλούσαν για τον Ζ και τον Υ"
4. Νομίζω οτι υπάρχει θέμα με το πως δουλεύουν οι δυνάμεις των Ηρώων μας και το πόσο δυνατοί είναι στις διάφορες μάχες αλλά ΟΚ λόγω του theme μπορώ να το προσπεράσω.
5. Ωραίος χαρακτήρας ο πρωταγωνιστης με ωραία στάση και σαν νέος αλλά και σαν μεγάλος. Νομίζω οτι είναι το μεγάλο ατού του βιβλίου. Ωραιά στάση. Ωραίες ατάκες και άκρως συμπαθητικός τύπος. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες δεν μπόρεσα εγώ τουλάχιστον να συνδεθώ μαζί τους. Ειδικά ως νέοι ήταν εντελώς παιδιά που μπορεί να δίνονταν ηλικιακά ωραία αλλά δεν γίνονταν και φοβεροί χαρακτήρες.
6. Το κομμάτι της σχολής δεν μου άρεσε. Μου έβγαλε περισσότερο να πιάσω και λίγο Harry Potter τώρα που πουλάει παρά για να δείξει το πως ξεκίνησαν και που είναι τώρα λίγο παραπάνω απο μία δεκαετιά.
7. Οι κακοί πολύ απλοί και basic θα ήθελα κάτι πιο έξυπνο ανώτερο αλλά ίσως στο δεύτερο μέρος που μπορεί να βγει να δούμε καλύτερα μυαλά.
8. Στο κομμάτι της δράσης είναι πολύ ωραίο και το αισθάνεσαι με κάθε μάχη. Δεν μασάει στο να δείξει αίμα και ότι άλλο χρειάζεται. Γενικά μετά τον πρωταγωνιστή οι σκηνές δράσεις είναι το αμέσως επόμενο καλύτερο κομμάτι του βιβλίου.
Γενικά: Μία πολύ καλή και όμορφη προσπάθεια που με έκανε να περάσω ωραία τον χρόνο μου διαβάζοντας αλλά ο τρόπος γραφής και ιστορία αρκετά απλοική και χωρίς κάτι το καινούργιο να δείξει απο το ότι η ιστορία εξελίσεται σε μία ελληνική πόλη με ένα Έλληνα ήρωα που κάνει ωραία αστεία ειδικά αν είσαι άνω των 30+ ετών.
Δεν μπορώ να πω ότι το προτείνω το βιβλίο συγκρητικά με το τι υπάρχει εκεί έξω αλλά αν θέλετε να δώσετε μία ευκαιρία σε έναν έλληνα νέο συγγραφέα ή αν είστε απο Θεσσαλονίκη τότε θα περάσετε πολύ ωραία διαβάζοντάς το.
Λογικά θα βγει και συνέχεια.....αναμένουμε
January 9, 2020
Πριν γράψω αυτή την κριτική να πω ότι δεν ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο με την λογική "είναι Ανατολίτης, είναι κωμικός οπότε δεν περιμένω και πολλά" αγόρασα το βιβλίο γιατί περίμενα να διαβάσω κάτι καλό. Θα ξεκινήσω λοιπόν με τα καλά:
•Το στορυ με κράτησε.
•Υπήρχε σασπένς.
•Οι σκηνές δράσεις ήταν περιγραφικές και δεν κούρασαν.
•Ο Ηρακλής είχε πολύ καλή εξέλιξη σαν χαρακτήρας.
•Ειχε χιούμορ και μια αμεσότητα που δένει με τις σκηνές δράσεις.
•Καλη γνώση της μυθολογίας και ωραίες εξηγήσεις.
Τώρα στα αρνητικά, καταλαβαίνω πως ήταν η πρώτη συγγραφική προσπάθεια και αντικειμενικά ήταν αρκετά καλή αλλά ήθελα πολλά παραπάνω.
•Καλυτερη αφήγηση γεγονότων.
•Χρειαζοταν πλουσιότερο λεξιλόγιο
•Οι προτάσεις ήταν υπερβολικά απλές σε κάποια σημεία.
•Ήθελα μεγαλύτερη εξέλιξη στους χαρακτήρες των φίλων του Ηρακλή. Ο Ιάσωνας ήταν υπερβολικά απλός σαν χαρακτήρας και ο χαρακτήρας της Μάρας είχε τόσες δυνατότητες. (Πώς είναι να είσαι γυναίκα σε έναν τέτοιο κόσμο και μάλιστα γυναίκα ξωτικό, πως αισθάνεται που κάνει τους πάντες να την ερωτεύονται, δεν την έχει επηρεάσει συναισθηματικά όλο αυτό;)
•Επίσης θα ήθελα να δω περισσότερο τι έχει συμβεί μεταξύ του Ηρακλή και της Μάρας, για ποιον λόγο είναι μαζί, πως ερωτεύτηκαν, πως το πήρε τότε ο Ιάσωνας, είναι ακόμα ερωτευμένος μαζί της; Όταν έμαθε πως ο Ηρακλής έκανε κάτι μαζί της πώς αντέδρασε;)
•Τελος θα ήθελα να δω λίγο περισσότερο τον κόσμο στο μυαλό του συγγραφέα, ίσως σε αυτό να φταίνε και οι περιγραφές όπως προανέφερα (και δεν μπορώ να πω ότι αυτό είναι και αντικειμενικό γιατί προσωπικά μαρεσει να διαβάζω περιγραφές οπότε... Θεωρώ ότι ειδικότερα στα βιβλία φαντασίας επειδή εί��αι ένας κόσμος φτιαγμένος εξολοκλήρου από τον συγγραφέα και του ανήκει και δεν υπάγεται στους δικούς μας κανόνες πρέπει να υπάρχουν περισσότερες περιγραφές)
Εν κατακλείδι σαν πρώτη προσπάθεια ήταν καλή, υπήρχαν οι βάσεις θα ήθελα όμως στο επόμενο να υπάρχουν περισσότερες εξηγήσεις, καλύτερη περιγραφή, και έναν κόσμο λίγο πιο καθαρό επικεντρωμένο στο μυαλού του Ανατολίτη και όχι στις επιρροές του από άλλα έργα.
Αναμένω την συνέχεια!
•Το στορυ με κράτησε.
•Υπήρχε σασπένς.
•Οι σκηνές δράσεις ήταν περιγραφικές και δεν κούρασαν.
•Ο Ηρακλής είχε πολύ καλή εξέλιξη σαν χαρακτήρας.
•Ειχε χιούμορ και μια αμεσότητα που δένει με τις σκηνές δράσεις.
•Καλη γνώση της μυθολογίας και ωραίες εξηγήσεις.
Τώρα στα αρνητικά, καταλαβαίνω πως ήταν η πρώτη συγγραφική προσπάθεια και αντικειμενικά ήταν αρκετά καλή αλλά ήθελα πολλά παραπάνω.
•Καλυτερη αφήγηση γεγονότων.
•Χρειαζοταν πλουσιότερο λεξιλόγιο
•Οι προτάσεις ήταν υπερβολικά απλές σε κάποια σημεία.
•Ήθελα μεγαλύτερη εξέλιξη στους χαρακτήρες των φίλων του Ηρακλή. Ο Ιάσωνας ήταν υπερβολικά απλός σαν χαρακτήρας και ο χαρακτήρας της Μάρας είχε τόσες δυνατότητες. (Πώς είναι να είσαι γυναίκα σε έναν τέτοιο κόσμο και μάλιστα γυναίκα ξωτικό, πως αισθάνεται που κάνει τους πάντες να την ερωτεύονται, δεν την έχει επηρεάσει συναισθηματικά όλο αυτό;)
•Επίσης θα ήθελα να δω περισσότερο τι έχει συμβεί μεταξύ του Ηρακλή και της Μάρας, για ποιον λόγο είναι μαζί, πως ερωτεύτηκαν, πως το πήρε τότε ο Ιάσωνας, είναι ακόμα ερωτευμένος μαζί της; Όταν έμαθε πως ο Ηρακλής έκανε κάτι μαζί της πώς αντέδρασε;)
•Τελος θα ήθελα να δω λίγο περισσότερο τον κόσμο στο μυαλό του συγγραφέα, ίσως σε αυτό να φταίνε και οι περιγραφές όπως προανέφερα (και δεν μπορώ να πω ότι αυτό είναι και αντικειμενικό γιατί προσωπικά μαρεσει να διαβάζω περιγραφές οπότε... Θεωρώ ότι ειδικότερα στα βιβλία φαντασίας επειδή εί��αι ένας κόσμος φτιαγμένος εξολοκλήρου από τον συγγραφέα και του ανήκει και δεν υπάγεται στους δικούς μας κανόνες πρέπει να υπάρχουν περισσότερες περιγραφές)
Εν κατακλείδι σαν πρώτη προσπάθεια ήταν καλή, υπήρχαν οι βάσεις θα ήθελα όμως στο επόμενο να υπάρχουν περισσότερες εξηγήσεις, καλύτερη περιγραφή, και έναν κόσμο λίγο πιο καθαρό επικεντρωμένο στο μυαλού του Ανατολίτη και όχι στις επιρροές του από άλλα έργα.
Αναμένω την συνέχεια!
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 9, 2020
Ενδιαφέρον ανακάτωμα ιδεών. Κάνει πηγαινέλα μεταξύ δύο διαφορετικών χρονικών περιόδων, μια όταν ο πρωταγωνιστής εκπαιδεύεται σε σχολή υπερφυσικών για να γίνει κυνηγός τεράτων και μια όταν αργότερα έχει γίνει υπερφυσικός μπάτσος στη Θεσσαλονίκη. Εν μέρει θυμίζει Χάρι Πότερ, εν μέρει Men in Black, και σε άλλα σημεία γίνεται κλασικό urban fantasy. Οι πινελιές της ζωής στη συμπρωτεύουσα το κάνουνε ιδιαίτερα οικείο στους βορειοελλαδίτες αναγνώστες.
Οι χαρακτήρες και η πλοκή από την άλλη δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Υπάρχουν πάρα πολλά ονόματα και πέρα του ατσούμπαλου χοντρούλη πρωταγωνιστή κανείς δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο για να τον ξεχωρίζεις ή να τον θυμάσαι. Η ιστορία χοροπηδά μεταξύ μυστηρίου με φόνους και πολιτικής συνωμοσίας. Αν και καλύπτει τα βασικά μιας κλασικής ιστορίας με ντετέκτιβ, το μεγαλύτερο κομμάτι του μυστηρίου καταλήγει να είναι πλύση εγκεφάλου ή και διχασμένη προσωπικότητα, όπου ένας χαρακτήρας κάνει πράγματα ενάντια στη θέλησή του και μετά δε το θυμάται. Κάτι τέτοια κάνουν φτηνές τις αποκαλύψεις γιατί τα θύματα και οι θύτες στο μεγαλύτερο κομμάτι του βιβλίου είναι σαν να μην έχουν ελεύθερη θέληση και ο συγγραφέας μπορεί να τους βάλει να κάνουν ότι του καπνίσει χωρίς περιορισμούς.
Στο σύνολό του, το βιβλίο είναι καλογραμμένο και διαβάζεται ευχάριστα από άποψη αισθητικής και ατμόσφαιρας, αλλά μη περιμένετε πολλά από άποψη χαρακτήρων και πλοκής. Θα το νιώσετε όταν προς το τέλος πέφτει ένα ανελέητο σφαξίδι όπου σκοτώνονται πολλοί, και δε θα σας ενδιαφέρει μια για το ποιος ζει ή πεθαίνει γιατί κανένας τους δεν χτίστηκε ομαλά μέχρι εκείνη τη σκηνή για να έχεις λόγο να του δείχνεις ενδιαφέρον.
Οι χαρακτήρες και η πλοκή από την άλλη δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Υπάρχουν πάρα πολλά ονόματα και πέρα του ατσούμπαλου χοντρούλη πρωταγωνιστή κανείς δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο για να τον ξεχωρίζεις ή να τον θυμάσαι. Η ιστορία χοροπηδά μεταξύ μυστηρίου με φόνους και πολιτικής συνωμοσίας. Αν και καλύπτει τα βασικά μιας κλασικής ιστορίας με ντετέκτιβ, το μεγαλύτερο κομμάτι του μυστηρίου καταλήγει να είναι πλύση εγκεφάλου ή και διχασμένη προσωπικότητα, όπου ένας χαρακτήρας κάνει πράγματα ενάντια στη θέλησή του και μετά δε το θυμάται. Κάτι τέτοια κάνουν φτηνές τις αποκαλύψεις γιατί τα θύματα και οι θύτες στο μεγαλύτερο κομμάτι του βιβλίου είναι σαν να μην έχουν ελεύθερη θέληση και ο συγγραφέας μπορεί να τους βάλει να κάνουν ότι του καπνίσει χωρίς περιορισμούς.
Στο σύνολό του, το βιβλίο είναι καλογραμμένο και διαβάζεται ευχάριστα από άποψη αισθητικής και ατμόσφαιρας, αλλά μη περιμένετε πολλά από άποψη χαρακτήρων και πλοκής. Θα το νιώσετε όταν προς το τέλος πέφτει ένα ανελέητο σφαξίδι όπου σκοτώνονται πολλοί, και δε θα σας ενδιαφέρει μια για το ποιος ζει ή πεθαίνει γιατί κανένας τους δεν χτίστηκε ομαλά μέχρι εκείνη τη σκηνή για να έχεις λόγο να του δείχνεις ενδιαφέρον.
July 7, 2019
Στο γνώριμο σκηνικό της Θεσαλλονίκης, αόρατη στο κοινό μάτι, υπάρχει μία κοινωνία από υπερφυσικά όντα, βρυκόλακες, ξωτικά και νεράιδες, τα οποία συμβιώνουν με τους υπόλοιπους ανθρώπους σε μία λεπτή ισοροπία η οποία διατηρείται χάρη σε μία μυστική Υπηρεσία.
Όταν αυτή η ισοροπία διαταράσεται, ο Ηρακλής, πράκτορας της Υπηρεσίας, μπλέκει στο επίκεντρο μίας επανάστασης των υπερφυσικών, στην οποία παίζει πολύ μεγαλύτερο ρόλο απο όσο περίμενε.
Μία ιστορία με περιπέτεις, συνωμωσίες, φιλίες και ενηλικίωση και την εσωτερική διαμάχη του πρωταγωνιστή καθώς ανακαλύπτει πως ίσως είναι ο μόνος που έχει τη δύναμη να σταματήσει τον επικείμενο πόλεμο μεταξύ καλού και κακού.
Ένα υπέροχο μυθιστόρημα που διαβάζεται με μία ανάσα, καλογραμμένο, που με το βάθος των χαρακτήρων αλλά και με μία υγιή δόση χιούμορ σε κάνει να ταυτίζεσαι με τους πρωταγωνιστές και τα βιώματά τους.
Όταν αυτή η ισοροπία διαταράσεται, ο Ηρακλής, πράκτορας της Υπηρεσίας, μπλέκει στο επίκεντρο μίας επανάστασης των υπερφυσικών, στην οποία παίζει πολύ μεγαλύτερο ρόλο απο όσο περίμενε.
Μία ιστορία με περιπέτεις, συνωμωσίες, φιλίες και ενηλικίωση και την εσωτερική διαμάχη του πρωταγωνιστή καθώς ανακαλύπτει πως ίσως είναι ο μόνος που έχει τη δύναμη να σταματήσει τον επικείμενο πόλεμο μεταξύ καλού και κακού.
Ένα υπέροχο μυθιστόρημα που διαβάζεται με μία ανάσα, καλογραμμένο, που με το βάθος των χαρακτήρων αλλά και με μία υγιή δόση χιούμορ σε κάνει να ταυτίζεσαι με τους πρωταγωνιστές και τα βιώματά τους.
December 27, 2019
Must read για όποιον δεν μπορεί να ξεχάσει ούτε στη φαντασία του την νεοελληνική καθημερινότητα και τις δημόσιες υπηρεσίες. Ένας αριστουργηματικος οδηγός της πόλης και των σημείων για καλό φαγητό. Η ευφυέστατη παρομοίωση του φεγγαριού με νύχι στο τέλος με κέρδισε: κάθε φορά που θα πηγαίνω για πεντικιούρ θα θυμάμαι τον έναστρο ουρανό κ κάθε φορά που κοιτάω το φεγγάρι θα σκέφτομαι αν θέλω πεντικιούρ. Θα ήταν πέντε τα αστέρια αλλα χρειαζόμουν περισσότερη έμφαση στις κρέπες κατά την διάρκεια του κυνηγιού βρυκολακων!
November 28, 2019
Αν θα έπρεπε να συμπιέσω σε μια φράση αυτά που είχα ακούσει πριν διαβάσω το βιβλίο, θα ήταν: «Ο Χάρι Πότερ, συναντά τη μαφία… με βρικόλακες».
Παρά το γεγονός πως είναι αρκετά εύστοχη αυτή η πρόταση τελικώς, δεν αντανακλά τη δυναμική της Κινούμενης Άμμου και τον γραπτό λόγο του Στέλιου Ανατολίτη. Όχι γιατί είναι κακό να γράψεις κάτι που να μοιάζει με Χάρι Πότερ, αλλά γιατί είναι δύσκολο...
Το πλήρες κείμενο στο School of Rock.gr
Παρά το γεγονός πως είναι αρκετά εύστοχη αυτή η πρόταση τελικώς, δεν αντανακλά τη δυναμική της Κινούμενης Άμμου και τον γραπτό λόγο του Στέλιου Ανατολίτη. Όχι γιατί είναι κακό να γράψεις κάτι που να μοιάζει με Χάρι Πότερ, αλλά γιατί είναι δύσκολο...
Το πλήρες κείμενο στο School of Rock.gr
December 28, 2022
Χιουμοριστικό με καλή γραφή! Θυμίζει Harry Potter στην Θεσσαλονίκη. Από τα λίγα βιβλία που με έκαναν να γελάσω σε αρκετά σημεία με πολύ καλό plot twist!
January 26, 2022
Είναι το πρώτο μου ολοκληρωμένο ανάγνωσμα για το 2022, όπως επίσης είναι ένα βιβλίο πού ήθελα να το διαβάσω εδώ και αρκετό καιρό, όσο ελάχιστα ελληνικά βιβλία.
Τον συγγραφέα του βιβλίου τον αγαπώ πάρα πολύ σαν κωμικό, τον παρακολουθώ στη μαρμελάδα φράουλα, στο YouTube κτλ, λίγο πάνω απο 2 χρόνια περίπου.
Δεν είναι η πρώτη φορά που θα διαβάσω κάτι με θέμα το φανταστικό που διαδραματίζεται στην Ελλάδα. Και για να είμαι ειλικρινής δεν με ξετρελαίνει η ιδέα, αλλά ήξερα πως θα βρω κάτι καλό στην Κινούμενη άμμο. Γενικά στα μυθιστορήματα φαντασίας που διαδραματίζονται στο σήμερα, όταν δεν είναι καλοδομημένα, μου βγάζουν λίγο cringe, οπότε μία ανησυχία την είχα.
Δεν με απογοήτευσε ούτε στο ελάχιστο.
Το βιβλίο σε αρπάζει από τα μούτρα από την αρχή έως το τέλος προσωπικά δεν βαρέθηκα λεπτό. Υπάρχει φοβερή ισορροπία στην Ελληνική πραγματικότητα και ειδικά αυτήν της κρίσης, με το φανταστικό στοιχείο.
Νομίζω πως όσες φορές και να το πω δεν θα είναι αρκετό, ο Στέλιος Ανατολίτης κάνει τρομερή περιγραφή στη γραφή του! Οι σκηνές του, οι εκφράσεις των ηρώων του. Ο τρόπος που μιλάει ο πρωταγωνιστής στο κεφάλι του, ρεαλιστικός με τόσο όσο μπινελίκι χρειάζεται.
Υπέροχες σκηνές μάχης, καλό ξύλο! (Ναι ναι!!!)
Το όλο concept με τους χαρισματικούς, τους υπερφυσικούς, και τους απλούς ανθρώπους, μπλεγμένοι σε απόλυτη αρμονία με την εποχή μας. Ελληνικό δημόσιο και μυστική υπηρεσία δεν πίστευα ποτέ ότι θα δω αυτές τις δύο λέξεις πλάι-πλάι. Απλά μαγικό.
Σε βάζει να σκεφτείς, σε βάζει δείς πράγματα με άλλο μάτι και είναι απλά υπέροχο, να το διαβάσετε!!
Χαίρομαι που ξεκίνησε όμορφα η χρονιά μου με ένα τόσο καλό βιβλίο δεν βλέπω την ώρα να διαβάσω το επόμενο!
Τον συγγραφέα του βιβλίου τον αγαπώ πάρα πολύ σαν κωμικό, τον παρακολουθώ στη μαρμελάδα φράουλα, στο YouTube κτλ, λίγο πάνω απο 2 χρόνια περίπου.
Δεν είναι η πρώτη φορά που θα διαβάσω κάτι με θέμα το φανταστικό που διαδραματίζεται στην Ελλάδα. Και για να είμαι ειλικρινής δεν με ξετρελαίνει η ιδέα, αλλά ήξερα πως θα βρω κάτι καλό στην Κινούμενη άμμο. Γενικά στα μυθιστορήματα φαντασίας που διαδραματίζονται στο σήμερα, όταν δεν είναι καλοδομημένα, μου βγάζουν λίγο cringe, οπότε μία ανησυχία την είχα.
Δεν με απογοήτευσε ούτε στο ελάχιστο.
Το βιβλίο σε αρπάζει από τα μούτρα από την αρχή έως το τέλος προσωπικά δεν βαρέθηκα λεπτό. Υπάρχει φοβερή ισορροπία στην Ελληνική πραγματικότητα και ειδικά αυτήν της κρίσης, με το φανταστικό στοιχείο.
Νομίζω πως όσες φορές και να το πω δεν θα είναι αρκετό, ο Στέλιος Ανατολίτης κάνει τρομερή περιγραφή στη γραφή του! Οι σκηνές του, οι εκφράσεις των ηρώων του. Ο τρόπος που μιλάει ο πρωταγωνιστής στο κεφάλι του, ρεαλιστικός με τόσο όσο μπινελίκι χρειάζεται.
Υπέροχες σκηνές μάχης, καλό ξύλο! (Ναι ναι!!!)
Το όλο concept με τους χαρισματικούς, τους υπερφυσικούς, και τους απλούς ανθρώπους, μπλεγμένοι σε απόλυτη αρμονία με την εποχή μας. Ελληνικό δημόσιο και μυστική υπηρεσία δεν πίστευα ποτέ ότι θα δω αυτές τις δύο λέξεις πλάι-πλάι. Απλά μαγικό.
Σε βάζει να σκεφτείς, σε βάζει δείς πράγματα με άλλο μάτι και είναι απλά υπέροχο, να το διαβάσετε!!
Χαίρομαι που ξεκίνησε όμορφα η χρονιά μου με ένα τόσο καλό βιβλίο δεν βλέπω την ώρα να διαβάσω το επόμενο!
February 28, 2023
Το βιβλίο έχει καλά και κακά στοιχεία.
Ως το πρώτο βιβλίο του είδους από Έλληνα συγγραφέα που διαβάζω, το θεωρώ μία πολύ καλή εισαγωγή στην Ελληνική φαντασία.
Σίγουρα όχι για κάποιον που εκνευρίζεται με τα ορθογραφικά και τυπογραφικά λάθη.
Η πλοκή εξαιρετική και οι χαρακτήρες όμορφα δομημένοι, με πολύπλοκο και ενδιαφέρον παρελθόν.
Το κομμάτι που θα θεωρηθεί από πολλούς προβληματικό το κατατάσσω στα θετικά του βιβλίου! Οι δύο ταυτόχρονες πλοκές μπορεί να είναι λίγο δύσκολες στην παρακολούθηση και στον συσχετισμό τους, αλλά σε ωθούν να "καταναλώσεις" το βιβλίο σε ένα ή δύο βράδια. Η πλοκή του παρόντος διακόπτεται από την πλοκή του παρελθόντος, την οποία διαβάζεις μερικές φορές σχεδόν διεκπεραιωρικά ώστε να φτάσεις ξανά στο παρόν. Το ίδιο σχήμα συμβαίνει και με τη μετάβαση από το παρελθόν στο παρόν (η χρονική αυτή μεταβολή γίνεται σε κάθε κεφάλαιο) κ.ο.κ.
Μία πολύ ευχάριστη εμπειρία που μοιάζει με την παρακολούθηση μίας σειράς σε δύο απογεύματα!
Ως το πρώτο βιβλίο του είδους από Έλληνα συγγραφέα που διαβάζω, το θεωρώ μία πολύ καλή εισαγωγή στην Ελληνική φαντασία.
Σίγουρα όχι για κάποιον που εκνευρίζεται με τα ορθογραφικά και τυπογραφικά λάθη.
Η πλοκή εξαιρετική και οι χαρακτήρες όμορφα δομημένοι, με πολύπλοκο και ενδιαφέρον παρελθόν.
Το κομμάτι που θα θεωρηθεί από πολλούς προβληματικό το κατατάσσω στα θετικά του βιβλίου! Οι δύο ταυτόχρονες πλοκές μπορεί να είναι λίγο δύσκολες στην παρακολούθηση και στον συσχετισμό τους, αλλά σε ωθούν να "καταναλώσεις" το βιβλίο σε ένα ή δύο βράδια. Η πλοκή του παρόντος διακόπτεται από την πλοκή του παρελθόντος, την οποία διαβάζεις μερικές φορές σχεδόν διεκπεραιωρικά ώστε να φτάσεις ξανά στο παρόν. Το ίδιο σχήμα συμβαίνει και με τη μετάβαση από το παρελθόν στο παρόν (η χρονική αυτή μεταβολή γίνεται σε κάθε κεφάλαιο) κ.ο.κ.
Μία πολύ ευχάριστη εμπειρία που μοιάζει με την παρακολούθηση μίας σειράς σε δύο απογεύματα!
October 17, 2020
Φανταστικό βιβλίο από έναν φανταστικό άνθρωπο. Ενήλικη φαντασία, καταιγιστική δράση, τρόμος με ψυχολογικές προεκτάσεις κι όλα αυτά με το απαραίτητο χιούμορ, στημένα μέσα στη γνώριμη ελληνική πραγματικότητα. Ο Στέλιος είναι ένας άνθρωπος που μιλά κατευθείαν στην ψυχή σου με την γραφή του, όπως κάνει και με τις παραστάσεις του. Ελπίζω σύντομα σε sequel!
April 25, 2022
Πολύ ενδιαφέρον concept και οι παράλληλες ιστορίες αναμειγνύονται όμορφα. Ανυπομονώ να δω την εξέλιξη του συγγραφέος.
May 2, 2021
Τον αγαπώ τον άτιμο. Αυτό το έργο tho', not.so much. Ίσως έφταιγε το γεγονός ότι στο πρόσωπο του Ηρακλή έβλεπα τον συγγραφέα. ναι, κυριολεκτικά.(κ ομολογουμένως δεε το θέλει. αυτό. κανείς.), ίσως έφταιγε το ότι για το κάθε σκηνικό ανέτρεχα ασυνείδητα σε τόσα άλλα που έχω διαβάσει για να χω ένα reference να με γεμίζει ώστε να 'χω μια ώθιση να διαβάσω παρακάτω. Ίιισως ήταν οι μικρές προτάσεις που μπορεί να 'ναι γραμμένο έτσι λόγω του γραπτόυ του ύφους - σύντομες, ξεκάθαρες προτάσεις καθοδηγούν τη δράση του βιβλίου or whatever.Εμένα δε με άγγιξε. Αδιάφοροι, κενοί χαρακτήρες στη πλειοψηφία, που μαζί με τις τοποθεσίες είναι σα να απευθύνεται σ' ένα ακόμα πιο περιορισμένο στόχο κοινού, λες και το ελληνικό κοινό δεν είναι λιμιΤιντ αρκετά δλδ xD δε ψάχνομαι να ταυτιστώ να ακολουθήσω ένα ωραίο στόρι είν' το ποιντ.
Aυτό π πάντα αγαπώ στο ύφος τ ανατολίτη όπως κ στο βιβλίο είναι αυτή η κυνικότητα και μια μικρήη χροιά γκρίνιας στις περιγραφές του. το no bullshitory story telling είναι κάτι μου μ λείπει σα νοτ σο εφηβη ενιμορ που ακόμα τσεκάρει το εκάστοτε ya novel της χρονιάς αλλά δεν αντέχει να go through with it λόγο του χολιγουντιανού μελοδραμάτος.so, appreciated. xD
θα πάρω το επόμενο; γιες οφκορσ
Ανυπομονώ; νοτ ριλι
είναι σκέψεις, όχι ριβιου thus Καμιά Συνοχή hurraay ...
Aυτό π πάντα αγαπώ στο ύφος τ ανατολίτη όπως κ στο βιβλίο είναι αυτή η κυνικότητα και μια μικρήη χροιά γκρίνιας στις περιγραφές του. το no bullshitory story telling είναι κάτι μου μ λείπει σα νοτ σο εφηβη ενιμορ που ακόμα τσεκάρει το εκάστοτε ya novel της χρονιάς αλλά δεν αντέχει να go through with it λόγο του χολιγουντιανού μελοδραμάτος.so, appreciated. xD
θα πάρω το επόμενο; γιες οφκορσ
Ανυπομονώ; νοτ ριλι
είναι σκέψεις, όχι ριβιου thus Καμιά Συνοχή hurraay ...
March 1, 2022
I really wanted to like this book more.
It was quite refreshing to read a book about a town you know well and understand what these street names are. The general premise of the world was an interesting one as well. I liked the whole Harry Potter world it was trying to built. I also loved the references Anatolitis makes of our pop culture. I've been following his general work and everything he said he loved and cared (movies, comics, songs etc) are part of this book and it was heartwarming.
But. The world is not so beautifully built, there are a lot of dark corners and things that needed more focus. The writing, even though it felt refreshing in the beginning, felt way too slangy after the first half of the book and I can't say that his descriptions was my cup of tea. The characters could also use some more polishing.
I will read the second book as well, since I believe that his writing will be developed and I would really like to see its improvement.
It was quite refreshing to read a book about a town you know well and understand what these street names are. The general premise of the world was an interesting one as well. I liked the whole Harry Potter world it was trying to built. I also loved the references Anatolitis makes of our pop culture. I've been following his general work and everything he said he loved and cared (movies, comics, songs etc) are part of this book and it was heartwarming.
But. The world is not so beautifully built, there are a lot of dark corners and things that needed more focus. The writing, even though it felt refreshing in the beginning, felt way too slangy after the first half of the book and I can't say that his descriptions was my cup of tea. The characters could also use some more polishing.
I will read the second book as well, since I believe that his writing will be developed and I would really like to see its improvement.
December 25, 2019
Ναι, Ελληνες! Διαβάστε το! Σκοτεινό, αλλά και με χιούμορ, ένα βιβλίο που, σε τόνο θυμίζει τις πιο σκοτεινές ιστορίες του Niel Gaiman και η θεματολογία ταλαντεύεται μεταξύ της Ελληνικής σύγχρονης πραγματικότητας με σκινές από την πολιτικο-οικονομική κρίση και μια συνομωσία που περιλαμβάνει κάθε λογής φανταστικά πλάσματα και τη μυστική κοινονία των κυνηγών που προστατεύουν την εν λόγω πραγματικότητα από τα πιο επικίνδυνα πλάσματα εξ αυτών, όλα τυλιγμένα σε ένα κουβάρι μη γραμμικής αφίγησης που ξετυλίγει το μυστίριο του τι είναι ο κοάλεμος και τι σημαίνει αυτό για τον πρωαγωνιστή μας. Φυσικά από ένα βιβλίο γραμμένο από το Στέλιο δεν θα μπορούσε να λείπει ο αυτοσαρκασμός, ο κοινονικός σχολιασμός και μια πλειθόρα αναφορές σε άλλα βιβλία αλλά και διάφορες άλλες μορφές τέχνης.
Και τώρα πρέπει να περιμένουμε για το δεύτερο. ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ :'(
Και τώρα πρέπει να περιμένουμε για το δεύτερο. ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ :'(
February 2, 2022
Αν υπηρχε 4.5 θα το εβαζα, γιατι η αληθεια ειναι πως κλωτσησαν καποια πραγματα κατα την αναγνωση...να ηταν που δεν τρελαινομαι για βαμπιρ, να ηταν που μου θυμησε Harry Potter, αλλα δυστυχως δεν ηταν;
Οτι κι αν ηταν ομως αυτο που κλωτσησε, ολα τα υπολοιπα με εκαναν να το διαβασω σε 2 μερες. Μετα απο χρονια που νομιζα οτι ειχα χασει την ικανοτητα να συγκεντρωνομαι στο διαβασμα... απλα χρειαζομουν ενα βιβλιο σαν αυτο. να με κανει να ρουφηξω καθε του σελιδα... κι ας ειχε περισσοτερο αιμα απο οσο θα ηθελα, λιγοτερη μαγεια απ οση χρειαζομαι. Ειχε χιουμορ, ειχε κατι προσιτο, γνωστο και οικειο. Λιγο ο ΟΑΣΘ, λιγο η ελληνικη οικογενεια, λιγο το δημοσιο... μεταξυ καρικατουρας, επιθεωρησης, HP, twilight και πολλων αλλων...
Οτι κι αν ηταν ομως αυτο που κλωτσησε, ολα τα υπολοιπα με εκαναν να το διαβασω σε 2 μερες. Μετα απο χρονια που νομιζα οτι ειχα χασει την ικανοτητα να συγκεντρωνομαι στο διαβασμα... απλα χρειαζομουν ενα βιβλιο σαν αυτο. να με κανει να ρουφηξω καθε του σελιδα... κι ας ειχε περισσοτερο αιμα απο οσο θα ηθελα, λιγοτερη μαγεια απ οση χρειαζομαι. Ειχε χιουμορ, ειχε κατι προσιτο, γνωστο και οικειο. Λιγο ο ΟΑΣΘ, λιγο η ελληνικη οικογενεια, λιγο το δημοσιο... μεταξυ καρικατουρας, επιθεωρησης, HP, twilight και πολλων αλλων...
December 27, 2019
1 και είμαι επιεικής... Δισδιάστατοι χαρακτήρες, κλισεδιάρης πρωταγωνιστής, κακέκτυπο άλλων δημοφιλών έργων του είδους , αδιάφοροι- καρικατουροειδείς αντίπαλοι, σχετικά αποδεκτό για πρώτη προσπάθεια, όχι όμως για πρώτη έκδοση.
November 18, 2020
Exceptional! Set in modern Greece, this new book series combines the reality of our society and the supernatural. I loved every page of it and I can't wait for the second book.
December 29, 2024
Γραφη:
Θα βγαλω γρηγορα τον ελεφαντα απ το δωματιο επισημεντοντας την ιδαιτεροτητα που μου χτύπησε εξαρχης: Θυμίζει πιο πολυ προφορικο λογο παρα αφηγηση. Ισως εγω δεν εχω διαβασει αρκετα σε παρομοιο υφος αλλα το εχω ξαναδει και πιστευω οτι απλα ετσι γραφει ενας νους θετικων επιστημων (ναι παμε παρακατω).
Πλοκη:
Γρηγορη εντονη και γεματη. Πολυ δραση και ξυλο.
Δεν ειναι του στυλ μου το ηρωικο-φανταστικο αλλα με κρατησε γιατι εχει εξαιρετικη συνοχη.
Εχει καποια σκαμπανεβασματα ισως λογο συγγραφικης απειριας αλλα τα καλα της κομματια ειναι οντως ΠΟΛΥ καλα. Μια σκηνη που ξεχωριζει αριστουργηματικά για εμένα ειναι στο deal που πανε να κανουνε οταν βρισκονται για πρωτη φορα στο Δενδροποταμο. Προσεξτε το. Ειναι αψογα γραμμενο.
Επισης, πολυ ωραιο το τρικ του "αναξιοπιστου αφηγητη" που παιζει στο πρωτο μισο. Τοσο οσο χρειαζεται στην αρχη και μετα αλλαζει υφος και γινεται πιο ευθυς προς εμας καθως η πλοκη συγκλινει.
Το τελος ειναι ικανοποιητικο και αρκετα υποσχομενο για συνεχεια σε εξισου καλης ποιοτητας ιστορια.
Χαρακτηρες:
Ηρακλης: Ο ηρωας και αφηγητης της ιστοριας. Σαν χαρακτηρας ειναι συμπαθης, με βαθυ Ελληνικο στυλ, προσγειωμενος, ταπεινος και εξισου αδαης με τον αναγνωστη στα περισσοτερα θεματα.
Ιασωνας: Απαραιτητο ειδος χαρακτηρα που υπαρχει σε ολα τα hero βιβλια. Ουσιαστικά αυτος που δινει τις απαντησεις (ειτε σωστες ειτε οχι) στα βασανα του ηρωα και ενιοτε στις απορροιες του αναγνωστη. Ενα καλο support. Ο Σαμ του Φροντο. Ο φιλος στο στρατό.
Μαρα: Αξιαγαπητη. Επισης απαιρετητο ειδος χαρακτηρα μιας και οχι μονο φαιρνει την ταξη στο χαος των αγοριων αλλα και εν δυναμη τα πανω κατω στην ζωη καποιων. Οχι απαραιτητα μονο των αλλων ηρωων.
More strong female characters - me I like.
Κιμ: Εξαιρετικη. Δεν παρουσιαζεται ως ο κλασικος ξερολας που εχει ενα πλανο απο την αρχη και παιζει με ολους τους υπολοιπους επειδη απλα ζει καμια εφτακοσαρια χρονια. Ρεαλιστηκα και ανθρωπινα. κανενας κοσμος ποτε δεν εμεινε ιδιος απο την απαρχη του χρονου ποσο μαλλον απο γενια σε γενια.
Γενικα, χαιρομαι που ξεφυγε απο την λογικη master good vs master evil τυπου Harry Potter.
Λοιποι: Παρεες, φιλοι, γονεις, κλασικοι Ελληνικοι. Δεν θα αλλαζα τιποτα σχετικα με αυτα. Οι εναλλαγες των χαρακτηρων και οι μεταξυ τους σχεσεις στην Ακαδημια ηταν καπως θολες και γρηγορες, αλλα ισως δικαιολογιμενες μεσα στο κοσμο της μαθητικης ζωης. Επρεπε μονο να εστιασει ισως λιγο περισσοτερο σε καποια βασικα για την πλοκη προσωπα.
Άλλα θετικα:
Η περιγραφη της μοντερνας Ελληνικης καθημερινότητας, κουλτούρας και ζωης ειναι παρα πολυ ευστοχες. Επισης η περιγραφη της δρασης μεσα στην πολη της Θεσσαλονικης στα οροσημα της, το κατακαλοκαιρου στην Ελλαδα, η ατμόσφαιρα του αστυνομικου και του μυστηριου, μαζι με την η γραφικη βια ηταν ολα εξαιρετικα.
Τελος, Αξιζει να αναφερθει οτι δεν ειναι κολλημενο σε καποια συγκεκτιμενο στερεοτυπο. Τι θελω να πω. Ισορροπημένες αναφορες σε θεματα οπως κατάθλιψη, θυμος, αλκοολισμος, gay, lesbian, κλπ με φυσικη ανεση, χωρις (ξενο)φοβο και χωρις υπερβολες τραβηγμένες απο τα μαλλια!
Μεχρι εδω ειναι ολες οι θετικες εντυπωσεις που μπορω να σκεφτω οτι μου αφησε αυτο το βιβλιο. Εαν δεν εχετε ορεξη για κριτικη σταματηστε εδω.
Αρνητικα:
Μπορω να καταλαβω την εμπνευση απο Harry Potter και ειμαι οκ μ αυτο, αλλα βρηκα κομματακι αχρειαστες τις τοσες κυριολεκτικες αναφορες και ισως και εμμεσα συγκρισεις.
Ο αυτοσαρκασμος και η αυτο-λυπηση του ηρωα παρατραβαει καποιες φορες σε αχρειστο βαθμο υπεξαιροντας χωρο απο ισως πιο χρησιμα πραγματα.
Σε πιο γενικες γραμμες, υπαρχουν πραγματα που θα ηθελα να δω καλυτερα σε θεμα αναπτυξης και κυριως κινητρων των χαρακτηρων.
Πρωτον, ελλειπε ολοκληρος ο χαρακτηρας του μεγαλου, φοβερου και τρομερου, κακου-καλου της ιστοριας. Κοαλεμος εστιν δαιμονας...Και μενει εκει.
Δευτερον, φτασαμε στο τελος χωρις να ξερουμε τιποτα για τους κυριους ανταγωνιστες της ιστοριας, περα απο τα βασικα εμφανισιακά χαρακτηριστικα τους. Μετα απο ενα αψογο κυριολεκτικα στησιμο της ολης ιστοριας, με τοση αγωνια, τρεξημο και ξυλο, οι κακοι φανηκαν ξεκρεμαστοι και ρηχοι οταν επεσε η αβλαια.
Τριτον, δεν μας δόθηκε καθολου backstory για τις μη ανθρώπινες φυλες. Περα απο τους βρικωλακες που ηταν το δευτερευον υπερφυσικο στοιχειο, οι υπολοιποι φαινοταν απλα σαν άνθρωποι. Σαν σωστος νερντουλας που του αρεσει το world building ενος φανταστικού κοσμου θα ηθελα να δω περισσοτερα μιας και τα μπλεκει λιγο πολυ ολα. Ας πουμε η Μαρα σαν ξωτικο ειναι παρα πολυ καλο παραδειγμα.
Τεταρτον, γινεται ενα τεραστια αλμα μεταξυ των δυο ιστοριων. πως απο τα αθωα ενεργητικα χαρισματικα γεματα ζωη παιδακια φτασαμε σε κυνικούς μαλακες; Ναι οκ δεν μας ενδιαφερει. Απλα μεγαλωσαν. Αλλα αντι να μας απασχολει αυτη η μεταβαση, ασχολιομαστε με ψιλοραντομ τελετες και μαλακιες που απλα γεμιζουν τα κενα της πλοκης, εισαγοντας ταυτοχρονα νεα ειδη και νεες αποριες.
Ωστοσο και τελικα, καταλαβαινω οτι το σύγγραμμα εχει αυτη την μορφη απο επιλογη. Ειναι ευθυ σαν γλωσσα/γραφη, χωρις αχρειαστα κομματια, plot driven που οριακα θυμιζει υπερηρωικο κωμιξ, χτισμενο μονο με τα απολυτως απαραιτητα.
Εν κατακλείδι:
Αποψαρα μου. Ευκολα θα μπορουσε να τραβηχτει απο το πρωτο κιολας βιβλιο του σε Ν-λογία ενος καταπληκτικου, Ελληνικου φανταστικου κοσμου, ανταξιο μεγαλων συγγραφεων φαντασιας. Οι ιδεες ειναι εκει. Η οικονομια της χωρας δεν ειναι.
Πολλα μπραβο στον Στελιο για αυτα που πετυχε.
Θα βγαλω γρηγορα τον ελεφαντα απ το δωματιο επισημεντοντας την ιδαιτεροτητα που μου χτύπησε εξαρχης: Θυμίζει πιο πολυ προφορικο λογο παρα αφηγηση. Ισως εγω δεν εχω διαβασει αρκετα σε παρομοιο υφος αλλα το εχω ξαναδει και πιστευω οτι απλα ετσι γραφει ενας νους θετικων επιστημων (ναι παμε παρακατω).
Πλοκη:
Γρηγορη εντονη και γεματη. Πολυ δραση και ξυλο.
Δεν ειναι του στυλ μου το ηρωικο-φανταστικο αλλα με κρατησε γιατι εχει εξαιρετικη συνοχη.
Εχει καποια σκαμπανεβασματα ισως λογο συγγραφικης απειριας αλλα τα καλα της κομματια ειναι οντως ΠΟΛΥ καλα. Μια σκηνη που ξεχωριζει αριστουργηματικά για εμένα ειναι στο deal που πανε να κανουνε οταν βρισκονται για πρωτη φορα στο Δενδροποταμο. Προσεξτε το. Ειναι αψογα γραμμενο.
Επισης, πολυ ωραιο το τρικ του "αναξιοπιστου αφηγητη" που παιζει στο πρωτο μισο. Τοσο οσο χρειαζεται στην αρχη και μετα αλλαζει υφος και γινεται πιο ευθυς προς εμας καθως η πλοκη συγκλινει.
Το τελος ειναι ικανοποιητικο και αρκετα υποσχομενο για συνεχεια σε εξισου καλης ποιοτητας ιστορια.
Χαρακτηρες:
Ηρακλης: Ο ηρωας και αφηγητης της ιστοριας. Σαν χαρακτηρας ειναι συμπαθης, με βαθυ Ελληνικο στυλ, προσγειωμενος, ταπεινος και εξισου αδαης με τον αναγνωστη στα περισσοτερα θεματα.
Ιασωνας: Απαραιτητο ειδος χαρακτηρα που υπαρχει σε ολα τα hero βιβλια. Ουσιαστικά αυτος που δινει τις απαντησεις (ειτε σωστες ειτε οχι) στα βασανα του ηρωα και ενιοτε στις απορροιες του αναγνωστη. Ενα καλο support. Ο Σαμ του Φροντο. Ο φιλος στο στρατό.
Μαρα: Αξιαγαπητη. Επισης απαιρετητο ειδος χαρακτηρα μιας και οχι μονο φαιρνει την ταξη στο χαος των αγοριων αλλα και εν δυναμη τα πανω κατω στην ζωη καποιων. Οχι απαραιτητα μονο των αλλων ηρωων.
More strong female characters - me I like.
Κιμ: Εξαιρετικη. Δεν παρουσιαζεται ως ο κλασικος ξερολας που εχει ενα πλανο απο την αρχη και παιζει με ολους τους υπολοιπους επειδη απλα ζει καμια εφτακοσαρια χρονια. Ρεαλιστηκα και ανθρωπινα. κανενας κοσμος ποτε δεν εμεινε ιδιος απο την απαρχη του χρονου ποσο μαλλον απο γενια σε γενια.
Γενικα, χαιρομαι που ξεφυγε απο την λογικη master good vs master evil τυπου Harry Potter.
Λοιποι: Παρεες, φιλοι, γονεις, κλασικοι Ελληνικοι. Δεν θα αλλαζα τιποτα σχετικα με αυτα. Οι εναλλαγες των χαρακτηρων και οι μεταξυ τους σχεσεις στην Ακαδημια ηταν καπως θολες και γρηγορες, αλλα ισως δικαιολογιμενες μεσα στο κοσμο της μαθητικης ζωης. Επρεπε μονο να εστιασει ισως λιγο περισσοτερο σε καποια βασικα για την πλοκη προσωπα.
Άλλα θετικα:
Η περιγραφη της μοντερνας Ελληνικης καθημερινότητας, κουλτούρας και ζωης ειναι παρα πολυ ευστοχες. Επισης η περιγραφη της δρασης μεσα στην πολη της Θεσσαλονικης στα οροσημα της, το κατακαλοκαιρου στην Ελλαδα, η ατμόσφαιρα του αστυνομικου και του μυστηριου, μαζι με την η γραφικη βια ηταν ολα εξαιρετικα.
Τελος, Αξιζει να αναφερθει οτι δεν ειναι κολλημενο σε καποια συγκεκτιμενο στερεοτυπο. Τι θελω να πω. Ισορροπημένες αναφορες σε θεματα οπως κατάθλιψη, θυμος, αλκοολισμος, gay, lesbian, κλπ με φυσικη ανεση, χωρις (ξενο)φοβο και χωρις υπερβολες τραβηγμένες απο τα μαλλια!
Μεχρι εδω ειναι ολες οι θετικες εντυπωσεις που μπορω να σκεφτω οτι μου αφησε αυτο το βιβλιο. Εαν δεν εχετε ορεξη για κριτικη σταματηστε εδω.
Αρνητικα:
Μπορω να καταλαβω την εμπνευση απο Harry Potter και ειμαι οκ μ αυτο, αλλα βρηκα κομματακι αχρειαστες τις τοσες κυριολεκτικες αναφορες και ισως και εμμεσα συγκρισεις.
Ο αυτοσαρκασμος και η αυτο-λυπηση του ηρωα παρατραβαει καποιες φορες σε αχρειστο βαθμο υπεξαιροντας χωρο απο ισως πιο χρησιμα πραγματα.
Σε πιο γενικες γραμμες, υπαρχουν πραγματα που θα ηθελα να δω καλυτερα σε θεμα αναπτυξης και κυριως κινητρων των χαρακτηρων.
Πρωτον, ελλειπε ολοκληρος ο χαρακτηρας του μεγαλου, φοβερου και τρομερου, κακου-καλου της ιστοριας. Κοαλεμος εστιν δαιμονας...Και μενει εκει.
Δευτερον, φτασαμε στο τελος χωρις να ξερουμε τιποτα για τους κυριους ανταγωνιστες της ιστοριας, περα απο τα βασικα εμφανισιακά χαρακτηριστικα τους. Μετα απο ενα αψογο κυριολεκτικα στησιμο της ολης ιστοριας, με τοση αγωνια, τρεξημο και ξυλο, οι κακοι φανηκαν ξεκρεμαστοι και ρηχοι οταν επεσε η αβλαια.
Τριτον, δεν μας δόθηκε καθολου backstory για τις μη ανθρώπινες φυλες. Περα απο τους βρικωλακες που ηταν το δευτερευον υπερφυσικο στοιχειο, οι υπολοιποι φαινοταν απλα σαν άνθρωποι. Σαν σωστος νερντουλας που του αρεσει το world building ενος φανταστικού κοσμου θα ηθελα να δω περισσοτερα μιας και τα μπλεκει λιγο πολυ ολα. Ας πουμε η Μαρα σαν ξωτικο ειναι παρα πολυ καλο παραδειγμα.
Τεταρτον, γινεται ενα τεραστια αλμα μεταξυ των δυο ιστοριων. πως απο τα αθωα ενεργητικα χαρισματικα γεματα ζωη παιδακια φτασαμε σε κυνικούς μαλακες; Ναι οκ δεν μας ενδιαφερει. Απλα μεγαλωσαν. Αλλα αντι να μας απασχολει αυτη η μεταβαση, ασχολιομαστε με ψιλοραντομ τελετες και μαλακιες που απλα γεμιζουν τα κενα της πλοκης, εισαγοντας ταυτοχρονα νεα ειδη και νεες αποριες.
Ωστοσο και τελικα, καταλαβαινω οτι το σύγγραμμα εχει αυτη την μορφη απο επιλογη. Ειναι ευθυ σαν γλωσσα/γραφη, χωρις αχρειαστα κομματια, plot driven που οριακα θυμιζει υπερηρωικο κωμιξ, χτισμενο μονο με τα απολυτως απαραιτητα.
Εν κατακλείδι:
Αποψαρα μου. Ευκολα θα μπορουσε να τραβηχτει απο το πρωτο κιολας βιβλιο του σε Ν-λογία ενος καταπληκτικου, Ελληνικου φανταστικου κοσμου, ανταξιο μεγαλων συγγραφεων φαντασιας. Οι ιδεες ειναι εκει. Η οικονομια της χωρας δεν ειναι.
Πολλα μπραβο στον Στελιο για αυτα που πετυχε.
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 21, 2021
Θεωρήστε ότι η βαθμολογία είναι 3,5 αστέρια γιατί, κατά τη γνώμη μου, αυτό το βιβλίο κάπως αναζωπύρωσε την δημοτικότητα της Ελληνικής ενήλικης φαντασίας. Χαίρομαι πολύ που υπάρχει και θέλω να δω περισσότερα σαν αυτό από τον συγκεκριμένο συγγραφέα και άλλους συγγραφείς στην Ελλάδα. Νιώθω ότι δεν μπορώ να του βάλω ούτε 4 αστέρια για κάποιους λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω.
Γενικά είναι ένα ωραίο και ανάλαφρο βιβλίο, αλλά περίμενα λίγο περισσότερα από πλευράς γραψίματος και πλοκής. (Για την ιστορία, ήξερα τι είναι και είχα διαβάσει και αποσπάσματα πριν το αγοράσω). Δηλαδή, ενιωσα πως το βιβλίο αυτό δε με "γέμισε" αλλά έφτασε κάπως κοντά, αλλά πάλι μου άφησε ένα κενό. Πάντως, η σειρά έχει προοπτική.
Για πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα ήταν καλό και η αμεσότητα και το relatable χιούμορ του λάμπουν. Θα ήθελα το χιούμορ που βλέπουμε στην αρχή να υπάρχει και σε όλο το βιβλίο περίπου σε ίσα μερη (φυσικά εξαιρούνται οι βαριές συναισθηματικά σκηνές) γιατί ένιωσα πως η εσωτερική καυστικότητα του ήρωα μειώθηκε κάπως απο το 1/3 και μετά. Σίγουρα ο πρωταγωνιστής μας περνάει όλο και πιο δύσκολα αλλά υπήρχαν μερικές στιγμές που πιστεύω ότι ο σχολιασμός του χρειαζόταν και μου έλειψε. Θα ήθελα δηλαδή να δω και τι λέει η πειραχτηρικη πλευρά του Ηρακλή λίγο παραπάνω.
Το γράψιμο θα μπορούσε να είναι καλύτερο, αλλά χάρηκα τις σκηνές δράσης. Δυστυχώς δεν ένιωσα κάποια σύνδεση με τους περισσότερους χαρακτήρες (ούτε και με τον Ιάσωνα δυστυχώς) παρόλο που κάποιοι παίζουν σημαντικό ρόλο στην πλοκή. Ήταν μόνο ονόματα χωρίς να έχουν κάτι ιδιαίτερο πάνω τους. Κάποιοι όντως ήταν μόνο ονόματα γιατί είναι φυσικό να έχεις και χαρακτήρες μικρή σημασίας στο περιβάλλον για λόγους ρεαλισμού. Όμως, από ένα σημείο και μετά ήταν κουραστικό να ασχολούμαστε με τις δικές τους ιστορίες. (Έκανα πολύ skip στους διαλόγους τους και δεν έχασα τίποτα).
Για τους χαρακτήρες που όντως μετρούσαν: Ίσως να τους επισκιάζει και η έντονη προσωπικότητα του Ηρακλή στο γραπτό. Ίσως οι χαρακτήρες να επωφελούνταν από ένα βιβλίο λίγο πιο μεγάλο, όπου θα είχαν περισσότερο "screen-time" για να τους μάθουμε καλύτερα και να δεθούμε κάπως περισσότερο μαζί τους. Πέρα από τον Ηρακλή δε με ένοιαζε κανένας αν πέθαινε ανά πάσα στιγμή, συμπεριλαμβανομένων και της Μάρας και του Ιάσωνα.
Σε καμία περίπτωση δε θέλω να υποβαθμίσω την προσπάθεια του συγγραφέα, γιατί γράφω κι εγώ και ξέρω πως το γράψιμο είναι χρονοβόρο και δύσκολο και πόσο μάλλον το να φτάσεις ένα βιβλίο μέχρι την έκδοση του με beta readers, γύρους επεξεργασίας, και τα λοιπά. Και είμαστε και στην Ελλάδα, δεν είναι ότι έχουμε και αμέτρητους πόρους και κοινό για ενήλικη φαντασία. (Και βγάζω το καπέλο στον συγγραφέα και τον εκδότη που έκαναν αυτό το βιβλίο γνωστό σε αυτο τον τόπο και χρονιά).
Ο Ηρακλής φυσικά είναι το αστέρι της υπόθεσης και αδιαμφισβήτητα ο αγαπημένος μου χαρακτήρας από την ιστορία. Ούτε μία στιγμή δεν σκέφτηκα ότι θα άλλαζα κάτι στον τρόπο που είναι γραμμένος. Όλα έβγαζαν νόημα στη συμπεριφορά του και στις σκέψεις του.
Συμπάθησα και πολύ την Κιμ. Δεν εμφανίζεται αρκετά συχνά, αλλά έτσι όπως ήταν γραμμένη φαινοταν ιδιαίτερη! Η περιέργεια που είχα για εκείνη (και το πώς είναι σαν χαρακτήρας) με έκανε να τη συμπαθήσω και να μου μείνει αφότου έκλεισα το βιβλίο. Και ο Στεργίου μου κέντρισε το ενδιαφέρον και άρχισα κάπως να νοιάζομαι για το τι θα πάθει, περίπου στη μέση του βιβλίου.
Ήταν πολύ καλή κίνηση να εναλλάσσονται τα κεφάλαια του παρελθόντος με τα κεφάλαια του παρόντος. Κρατιόταν το σασπένς σε ισορροπία. Το χάρηκα που οι έφηβοι μιλούσαν φυσιολογικά και ο ήρωας ήταν αρκετά self-aware για να δει τις ομοιότητες με τον Χάρι Πότερ και έπειτα να αναγνωρισει ότι παίζει σε Χάρι Πότερ της κακιάς ώρας έτσι όπως ήταν η σχολή του.
Μου άρεσαν όλες οι αναφορές σε nerdy πράγματα και χάρηκα το αναγνώρισα το περισσότερα (και όχι, ο Νιλ Γκειμαν δεν είναι άνθρωπος). Η εμπλοκή των φυσικών επιστημών και της ιστορίας γείωσε με έναν καλό τρόπο το βιβλίο.
Ήταν πολύ θετικό επίσης που αναφέρθηκαν σύντομα διάφορα κοινωνικά θέματα (κατάθλιψη, παχυσαρκία, ομοφοβία, τραύμα) και θεωρώ ότι έδεσαν ωραία και φυσικά με το υπόλοιπο κείμενο.
Για να μην κάνω και μεγάλο spoiler, εκεί που εμφανίζεται ο "Κοάλεμος" εχει πολύ ενδιαφέρον. Αυτά τα σημεία είναι τα αγαπημένα μου μετά τα σημεία χιούμορ του Ηρακλή.
Η γενικότερη ιστορία (premise) φυσικά είναι φανταστική: ένας 30 χρονος, οχι-και-τοσο-fit αλλά δυνατός και αστείος Σαλονικιός να φοβεριζει βαμπίρια, υπαλλήλους του ΙΚΑ, και άλλα τρομακτικά πλάσματα στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα θα πάρω και το δεύτερο βιβλίο της σειράς όπου πιστεύω ότι θα ξετυλιχτεί ο κόσμος περισσότερο, όπως και οι δυνατότητες του συγγραφέα!
Γενικά είναι ένα ωραίο και ανάλαφρο βιβλίο, αλλά περίμενα λίγο περισσότερα από πλευράς γραψίματος και πλοκής. (Για την ιστορία, ήξερα τι είναι και είχα διαβάσει και αποσπάσματα πριν το αγοράσω). Δηλαδή, ενιωσα πως το βιβλίο αυτό δε με "γέμισε" αλλά έφτασε κάπως κοντά, αλλά πάλι μου άφησε ένα κενό. Πάντως, η σειρά έχει προοπτική.
Για πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα ήταν καλό και η αμεσότητα και το relatable χιούμορ του λάμπουν. Θα ήθελα το χιούμορ που βλέπουμε στην αρχή να υπάρχει και σε όλο το βιβλίο περίπου σε ίσα μερη (φυσικά εξαιρούνται οι βαριές συναισθηματικά σκηνές) γιατί ένιωσα πως η εσωτερική καυστικότητα του ήρωα μειώθηκε κάπως απο το 1/3 και μετά. Σίγουρα ο πρωταγωνιστής μας περνάει όλο και πιο δύσκολα αλλά υπήρχαν μερικές στιγμές που πιστεύω ότι ο σχολιασμός του χρειαζόταν και μου έλειψε. Θα ήθελα δηλαδή να δω και τι λέει η πειραχτηρικη πλευρά του Ηρακλή λίγο παραπάνω.
Το γράψιμο θα μπορούσε να είναι καλύτερο, αλλά χάρηκα τις σκηνές δράσης. Δυστυχώς δεν ένιωσα κάποια σύνδεση με τους περισσότερους χαρακτήρες (ούτε και με τον Ιάσωνα δυστυχώς) παρόλο που κάποιοι παίζουν σημαντικό ρόλο στην πλοκή. Ήταν μόνο ονόματα χωρίς να έχουν κάτι ιδιαίτερο πάνω τους. Κάποιοι όντως ήταν μόνο ονόματα γιατί είναι φυσικό να έχεις και χαρακτήρες μικρή σημασίας στο περιβάλλον για λόγους ρεαλισμού. Όμως, από ένα σημείο και μετά ήταν κουραστικό να ασχολούμαστε με τις δικές τους ιστορίες. (Έκανα πολύ skip στους διαλόγους τους και δεν έχασα τίποτα).
Για τους χαρακτήρες που όντως μετρούσαν: Ίσως να τους επισκιάζει και η έντονη προσωπικότητα του Ηρακλή στο γραπτό. Ίσως οι χαρακτήρες να επωφελούνταν από ένα βιβλίο λίγο πιο μεγάλο, όπου θα είχαν περισσότερο "screen-time" για να τους μάθουμε καλύτερα και να δεθούμε κάπως περισσότερο μαζί τους. Πέρα από τον Ηρακλή δε με ένοιαζε κανένας αν πέθαινε ανά πάσα στιγμή, συμπεριλαμβανομένων και της Μάρας και του Ιάσωνα.
Σε καμία περίπτωση δε θέλω να υποβαθμίσω την προσπάθεια του συγγραφέα, γιατί γράφω κι εγώ και ξέρω πως το γράψιμο είναι χρονοβόρο και δύσκολο και πόσο μάλλον το να φτάσεις ένα βιβλίο μέχρι την έκδοση του με beta readers, γύρους επεξεργασίας, και τα λοιπά. Και είμαστε και στην Ελλάδα, δεν είναι ότι έχουμε και αμέτρητους πόρους και κοινό για ενήλικη φαντασία. (Και βγάζω το καπέλο στον συγγραφέα και τον εκδότη που έκαναν αυτό το βιβλίο γνωστό σε αυτο τον τόπο και χρονιά).
Ο Ηρακλής φυσικά είναι το αστέρι της υπόθεσης και αδιαμφισβήτητα ο αγαπημένος μου χαρακτήρας από την ιστορία. Ούτε μία στιγμή δεν σκέφτηκα ότι θα άλλαζα κάτι στον τρόπο που είναι γραμμένος. Όλα έβγαζαν νόημα στη συμπεριφορά του και στις σκέψεις του.
Συμπάθησα και πολύ την Κιμ. Δεν εμφανίζεται αρκετά συχνά, αλλά έτσι όπως ήταν γραμμένη φαινοταν ιδιαίτερη! Η περιέργεια που είχα για εκείνη (και το πώς είναι σαν χαρακτήρας) με έκανε να τη συμπαθήσω και να μου μείνει αφότου έκλεισα το βιβλίο. Και ο Στεργίου μου κέντρισε το ενδιαφέρον και άρχισα κάπως να νοιάζομαι για το τι θα πάθει, περίπου στη μέση του βιβλίου.
Ήταν πολύ καλή κίνηση να εναλλάσσονται τα κεφάλαια του παρελθόντος με τα κεφάλαια του παρόντος. Κρατιόταν το σασπένς σε ισορροπία. Το χάρηκα που οι έφηβοι μιλούσαν φυσιολογικά και ο ήρωας ήταν αρκετά self-aware για να δει τις ομοιότητες με τον Χάρι Πότερ και έπειτα να αναγνωρισει ότι παίζει σε Χάρι Πότερ της κακιάς ώρας έτσι όπως ήταν η σχολή του.
Μου άρεσαν όλες οι αναφορές σε nerdy πράγματα και χάρηκα το αναγνώρισα το περισσότερα (και όχι, ο Νιλ Γκειμαν δεν είναι άνθρωπος). Η εμπλοκή των φυσικών επιστημών και της ιστορίας γείωσε με έναν καλό τρόπο το βιβλίο.
Ήταν πολύ θετικό επίσης που αναφέρθηκαν σύντομα διάφορα κοινωνικά θέματα (κατάθλιψη, παχυσαρκία, ομοφοβία, τραύμα) και θεωρώ ότι έδεσαν ωραία και φυσικά με το υπόλοιπο κείμενο.
Για να μην κάνω και μεγάλο spoiler, εκεί που εμφανίζεται ο "Κοάλεμος" εχει πολύ ενδιαφέρον. Αυτά τα σημεία είναι τα αγαπημένα μου μετά τα σημεία χιούμορ του Ηρακλή.
Η γενικότερη ιστορία (premise) φυσικά είναι φανταστική: ένας 30 χρονος, οχι-και-τοσο-fit αλλά δυνατός και αστείος Σαλονικιός να φοβεριζει βαμπίρια, υπαλλήλους του ΙΚΑ, και άλλα τρομακτικά πλάσματα στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα θα πάρω και το δεύτερο βιβλίο της σειράς όπου πιστεύω ότι θα ξετυλιχτεί ο κόσμος περισσότερο, όπως και οι δυνατότητες του συγγραφέα!
Displaying 1 - 30 of 70 reviews