Η δυναστεία των Κομνηνών, που κατείχε την εξουσία για 128 χρόνια, από το 1057 ως το 1185, αποτελεί την τελευταία λαμπρή εποχή του Βυζαντίου, κατά την οποία η αυτοκρατορία έπρεπε να αναχαιτίσει ταυτόχρονα τους Τούρκους και τους Νορμανδούς.
Αρχίζοντας με τον Αλέξιο Α΄, και χωρίς να μπορούν πια να υπολογίζουν σε βοήθεια από τη Δύση, οι Κομνηνοί κατέστρωσαν τη στρατηγική τους πολύ καλά. Και μόλο που η δυναστεία κατέληξε μέσα στη βία και στην ανικανότητα, παρ’ όλες τις καλές προθέσεις του τελευταίου Κομνηνού, του Ανδρόνικου Α΄, έπαιξε πολύτιμο ρόλο κρατώντας τη Χριστιανοσύνη της Ανατολής ζωντανή.
Επί Κομνηνών έγιναν πολλές αλλαγές στη στρατιωτική οργάνωση του Βυζαντίου: δημιουργήθηκε βαρύ ιππικό κατά τα δυτικά πρότυπα, ενώ χρησιμοποιήθηκαν σε ευρεία κλίμακα μισθοφόροι και παραμελήθηκε το ναυτικό (δύο πρακτικές που σε βάθος χρόνου θα αποδεικνύονταν καταστροφικές και ίσως μοιραίες). Επίσης, ένα κεφάλαιο αφιερώνεται στη φημισμένη Βαράγγια Φρουρά, που περιλάμβανε στις τάξεις της πολλούς Σάξονες, εξόριστους μετά την κατάκτηση της Αγγλίας από τους Νορμανδούς.
Η βαριά ήττα στο Μυριοκέφαλο, το 1176, σήμανε την αρχή του τέλους για τη δυναστεία, και άνοιξε τον δρόμο για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους.
Librarian Note: There is more than one author with this name in the Goodreads database.
John Carr has enjoyed a career as a journalist, correspondent and broadcaster (The Times, Wall Street Journal Europe, Vatican Radio), mainly in the Mediterranean and particularly Greece, where he now resides. He is the author of On Spartan Wings: The Royal Hellenic Air Force in World War II; Spartas Kings; The Defence and Fall of Greece 1940-41; RHNS Averof and Fighting Emperors of Byzantium, all published by Pen & Sword.
Denna var en fantastisk historisk krönika, av samma karaktär som Hopkirks "the great game". Både personporträtt och geografi och yttre omständigheter görs rättvisa. Jag kan inte annat än rekommednera andra historienördar att läsa den.
This is an interesting book that is good on its main purpose but, in my opinion, fails when it comes to the first crusade and his assessment of the Normans, specifically Robert Guiscard and Bohemond of Taranto. A pity. A strong positive is that the book doesn't have footnotes or an excessive use of Latin. The downside, is that there is no way of checking elements that differ from other tellings of the same history.