Benito Perez Galdos fue un novelista, dramaturgo, cronista y politico espanol. Se le considera uno de los mejores representantes de la novela realista del siglo xix no solo en Espana y un narrador capital en la historia de la literatura en lengua espanola, hasta el punto de ser propuesto por varios especialistas y estudiosos de su obra como el mayor novelista espanol despues de Cervantes. Galdos transformo el panorama novelesco espanol de la epoca, apartandose de la corriente romanticista en pos del realismo y aportando a la narrativa una gran expresividad y hondura psicologica. En palabras de Max Aub, Galdos, como Lope de Vega, asumio el espectaculo del pueblo llano y con su intuicion serena, profunda y total de la realidad, se lo devolvio, como Cervantes, rehecho, artisticamente transformado. De ahi que desde Lope ningun escritor fue tan popular, ninguno tan universal desde Cervantes.
People know Spanish writer Benito Pérez Galdós especially for his Episodios Nacionales (1873-1912), a series of 46 historical novels.
Benito Pérez Galdós was a Spanish realist novelist. Some authorities consider him second only to Cervantes in stature as a Spanish novelist. He was the leading literary figure in 19th century Spain.
Galdós was a prolific writer, publishing 31 novels, 46 Episodios Nacionales (National Episodes), 23 plays, and the equivalent of 20 volumes of shorter fiction, journalism and other writings. He remains popular in Spain, and galdosistas (Galdós researchers) considered him Spain's equal to Dickens, Balzac and Tolstoy. As recently as 1950, few of his works were available translated to English, although he has slowly become popular in the Anglophone world.
While his plays are generally considered to be less successful than his novels, Realidad (1892) is important in the history of realism in the Spanish theatre.
Wow. This is problaby the earliest novel we know of by Galdós, who later on became a pinnacle of Spanish Realism.
But it has really surprised me with an unexpected Gothic novel, with extremely good descriptions creating a mysterious atmosphere of madness. Besides, from time to time, the young author showed a fine and subtle sense of humour. It somehow reminds of Goethe's Faustus and Wilde's The Picture of Dorian Gray, of which the latter had not been written yet.
En un principio me ha costado entrar en esta historia, no le pillaba el punto, pero a medida que avanzaba fui entrando en ese mundo sobrenatural de la mente del protagonista.
El desenlace también me ha gustado bastante: todas estas cuestiones que no sabes si ocurrieron realmente o se resolvieron solo y exclusivamente en la mente de los personajes, siempre me atraen. Es una buena historia.
Resulta curioso encontrarse con una obra de Galdós marcadamente fantástica. En una de sus primeras novelas se aprovecha de una premisa con ese corte irreal para narrarnos el descenso a los infiernos de Anselmo, que ve como una sombra se cierne sobre él, contaminando su feliz matrimonio hasta hacerle enloquecer. Esa sombra, poco a poco va cogiendo forma y termina por materializarse, convirtiendo la vida del desconcertado doctor en pura desesperación que es incapaz de comprender. A quien pertenece esa sombra, qué es lo que representa y como encaja en la vida del viejo Anselmo es la clave de esta historia que, no por presentar un argumento de lo más fantasioso, deja de hablar de temas universales que se mantienen a lo largo de la historia de la humanidad. Porque esta historia no tiene caducidad. Ni tampoco género, ni tiempo, ni clases. Habría que conocer la identidad de la sombra para entender como la condición humana, la materialización de los sentimientos, la mezquindad de los corazones, es capaz de presentarse ante tus ojos sin que seas capaz de reconocer su imagen. El argumento en sí es fascinante y merece la pena perderse en todos esos diálogos y descripciones que están escritos de un modo demoledor. La grandiosidad del manejo del lenguaje que tiene este hombre nos tendría que hacer sentir orgullosos, reconociendo que solo unos pocos elegidos tienen esa capacidad para encontrar las palabras adecuadas en todo momento. Aunque eso también implica que no es tan sencillo leerle en estos tiempos actuales. Su rebuscada pluma te obliga a tener cerca un diccionario para poder comprenderlo en su totalidad. Por otro lado, como tantos de su generación, leer a Galdós implica ser consciente de que te adentras en una cabeza culta, poseedora de un bagaje envidiable de toda una vida dedicada al estudio de los libros, de la historia y de la filosofía. Eso te puede fascinar o espantar. Si eres de los primeros, no puedes dejar de leer esta historia que es muy divertida, con una mala leche importante y que trata acerca de temas que todos hemos sentido alguna vez en nuestra vida. Si prefieres algo más ligero huye sin mirar atrás. Aunque nunca podrás saber que sombra es la que atormenta al pobre loco de Anselmo y te perderás las desgracias que acabarán con el rabo del pobre gato quemado.
"-Zabiję cię - krzyczałem ze zdwojoną wściekłością, - choćby cię chroniły wszystkie potęgi piekieł. Nie umiem się posługiwać żadną bronią, lecz Bóg przyjdzie mi z pomocą". [...] - Dobrze - odrzekł Parys rzucając niedopałek papierosa. - Będziemy się bić tej nocy".
"Zjawa" to w wielkim skrócie opowieść o tym jak doktor Anzelm walczył z Parysem o swoją ukochaną - brzmi dość nudnie i ckliwie, ale wcale tak romantycznie nie będzie. Don Anzelm padł bowiem ofiarą ucieleśnienia swojej obsesyjnej zazdrości o żonę. Stał się łącznikiem między szarym światem, a ideałem. Snując swoją opowieść o walce z tajemniczym adoratorem, zjawą, zdaje się być ogarnięty szaleństwem, chociaż bardziej to wszystko przypomina bajkę niż studium psychozy.
Skłamałabym, jeżeli zaczęłabym tu Wam teraz opowiadać o moim zachwycie nad rolą tej opowieści w historii literatury, o realizmie idealistycznym i podobnych rzeczach. Przeczytałam z zaciekawieniem posłowie, ale od lat szkolnych nie próbowałam patrzeć na literaturę w taki sposób i nie sądzę, żebym kiedyś jeszcze potrafiła to zrobić. Jestem prostym człowiekiem i moja ocena wynika głównie z moich wrażeń, a te po przeczytaniu tej książki są bardzo pozytywne. Podobała mi się historia tej trójki, Anzelma, Parysa i biednej Heleny. A realizm idealistyczny jakoś przeżyję :) 7/10
Pensaba que había leído todas las novelas de Galdós y me he llevado una alegría cuando he visto que aún me quedaba alguna. Esta es su primera novela, anterior a La Fontana de oro, y sigue a Balzac en Louis Lambert. ¿Qué significa esto? Que pese a ser autores realistas, ambos tienen una novela que se centra en temas del romanticismo, aunque tratado ya de otra manera. El enfoque del tema del doble es original, con un narrador poco fiable y un interlocutor que trata de reorganizar la historia para que siga la lógica del pensamiento común y pone en entredicho la fiabilidad del narrador. Las descripciones y los nombres (el conde del Torbellino) son ya totalmente galdosianos, es decir, maravillas divertidas a las que no les falta ningún detalle.
Leído: 7/10. Primera obra que leo del autor, y directo a su 2a obra, de 1870.
Corta, de 89 páginas, se centra en Anselmo, un curioso personaje de gran elocuencia y labia que narra un episodio tortuoso de su vida, al ser acosado y atosigado por una sombra, un demonio, una aparición, o no...
La prosa es maravillosa, de la que despierta el cerebro y enseña nuevas (o antiguas) palabras.
La historia se queda corta, y a estas alturas, poco sorpresiva, pero entretenida.
Recomendable si tienes un ratito y te gusta el autor.
Es un estilo más oscuro, no tenía pensado leer esta obra, pero se incluía en mi edición de "Marianela" así que la terminé leyendo creyendo que era el libro de Celipín (por obvias razones), disculpen mi ignorancia. Tal vez me equivoque, pero me recuerda a un relato de terror, si bien tardé menos en leerlo y me causó más curiosidad, además de tener reflexiones muy top, no tocó en mi una fibra tan sensible como su otro relato. [2'5]
«Yo soy esclavo de esto –continuó–. Desde niño vengo padeciendo los estragos de mi imaginación. Ella en cincuenta años me ha hecho vivir trescientos. Sí; las falsas sensaciones que yo, aunque apartado del mundo, he experimentado en mi vida, suman las vidas de seis hombres; he vivido demasiado, porque la fantasía ha puesto en mi tiempo millones de días».
Galdos' story though at first slow, becomes a great depiction of someone's deteriorating mental health due to their mind getting more and more polluted by intrusive thoughts. Though it's not perfect I enjoyed reading it very much.
Primeras 20 páginas difíciles de entender y aburridas, luego se vuelve interesante me gusta que Anselmo lo cuenta como lo vivió pero luego nos aclaran el orden cronológico de los hechos, tiene trasfondo psicológico y moral.
no lo termine porque me lo robaron pero weno lectura dura entiendo cómo encaja en su contexto histórico pero te tiene que gustar mucho lo que estás leyendo
Un libro que por ser tan corto (solo 54 páginas) pensé que me tomaría terminarlo una o dos horas máximo, sin embargo si bien no es una novela complicada, sí es más rebuscada de lo que imaginé, una novela excelentemente bien escrita, pero con un estilo muy especial (desconozco aún sí toda la obra de Benito Pérez Galdós maneja este tipo de narrativa), llena de aforismos, meditaciones y reflexiones filosóficas dándole un valor extra a una historia en apariencia muy simple. Poco a poco esta novela va cautivando y con un ritmo que va creciendo provoca una curiosidad por conocer más y más sobre la trama, un argumento muy inteligente narrado con ese estilo clásico y difícil de entender en un inicio, pero que poco a poco provoca una inmersión que lo facilita. Sorprendente en mi opinión que una novela tan breve tenga tan buen desarrollo, hay momentos emocionantes e intrigantes en las que uno como lector genera conjeturas sobre lo que está pasando en la historia y que al final es sorprendente en su resolución. Fueron 54 páginas que me tomó leer como si fuera un libro de 150-200 ya que son páginas muy largas, pero sobre todo ese estilo casi teatral e hipnótico que no encuentro tan seguido en una novela moderna hizo que al principio no lograra conectar tan fácil con la misma, al final puedo decir que es un libro grandioso y que deseo leer nuevamente a este gran escritor español a quienes muchos lo consideran al mismo nivel de Cervantes.
Lento pero inexorable, una placa tectónica en constante e imperceptible, pero imparable movimiento, sigo con la autoimpuesta misión de ir leyendo a Galdós por orden cronológico. Segunda novela en tres años. Si llego a los dos siglos de vida acabo con toda su obra.
Como (casi) siempre con Cátedra, todo lo extra a la novela, el aparato crítico, prólogos, etc, es más que notable e interesante. La novela (corta), parece ser una obra menor en la bibliografía del escritor no-Madrileño (aunque Madrid lo es todo), con un inesperado fondo fantástico. Básicamente el relato, la ensoñación o enajenación del doctor Anselmo de lo acontecido en su ya lejano matrimonio. Un pequeño tratado sobre los celos, disquisiciones artistico-intelectuales sobre un ente, un mitológico Paris (principe troyano, no ciudad) que vuelve una y otra vez a conquistar los corazones incautos, santo del adulterio y frustrador de las relaciones de pareja. Bueno, curioso librillo. La prosa mola, claro, pero no es una lectura que deje poso o cautive; tiene sus aciertos y desaciertos. Ante la locura (o inventiva) del doctor Anselmo, el intento de apego a la realidad del narrador que a veces fastidia un poco con sus "interrupciones". También, el que fuese publicada en fascículos, obra de folletín, supongo que pasa factura a la unidad de la obra. Próxima parada galdosiana, en algún momento, El audaz o el primero de los episodios nacionales.
Pequeño relato corto, fantasioso y con cierto aire gótico, segunda obra de Pérez Galdós. Como curiosidad, es interesante, por ver a don Benito tocando un palo poco habitual en él, pero nada más.