Gesta Romanorum or Entertaining Moral Stories Invent by the Monks

by Charles Swan (Translator), Wynnard Hooper (Editor)

This scarce antiquarian book is included in our special Legacy Reprint Series. In the interest of creating a more extensive selection of rare historical book reprints, we have chosen to reproduce this title even though it may possibly have occasional imperfections such as missing and blurred pages, missing text, poor pictures, markings, dark backgrounds and other reproduction issues beyond our control. Because this work is culturally important, we have made it available as a part of our commitment to protecting, preserving and promoting the world's literature.

Genres: Classics, Medieval, History

425 pages, Hardcover

First published January 1, 1250

Reviews

[Matthew Gatheringwater · Rating 2 out of 5]

This book was useful in helping me to discover my expectations of storytelling. These little tales are deeply unsatisfying to modern sensibilities, but it was not always easy to understand why. Teasing out the reasons was more interesting than the stories themselves, let alone the bizarre commentaries, which make labored sacred allegories out of secular stories, like the manic ramblings of a tiresome schizophrenic who sees the hand of God in the most mundane occurrences. The stories lack most of what we now consider the elements of a story. They are mostly a collection of remembered imagined events. This makes them useful, however, as a writing prompts. Filling in the missing bits is fun and it has inspired me to take some tales interesting to me and try re-writing them to suit my own pleasure.

[Manuel Alfonseca · Rating 3 out of 5]

ENGLISH: This is not the Medieval Gesta Romanorum, but an English adaptation composed in the 19th century. However, it's to be expected that the stories themselves are more or less faithful to the Latin original.

We find here possible antecedents of "King Lear" ("The emperor of Rome and his three daughters") and "The merchant of Venice" ("The tale of the three caskets"). I also liked "The knight and the king of Hungary", which deals with a seven-year troth between a princess and a crusader knight.

The framework added in the 19th century, made up of three students talking about the stories and other things, fails signally when they talk about witchcraft and say things like these: Witchcraft and sorcery: the most prevalent belief, from the middle ages, to the days of sapient James I. Witchcraft was prevalent centuries later than James I of England. Or this: Wherever Christianity spread, witchcraft must be regarded as a recognized form in which the powers of evil contemded with the Almighty. This could be valid if instead of Christianity it had said Protestantism. In Spain, for instance, the Inquisition did not prosecute witches because they did not believe in their existence.

ESPAÑOL: Esta no es la Gesta Romanorum medieval, sino de una adaptación inglesa compuesta en el siglo XIX. Sin embargo, es de esperar que las historias propiamente dichas sean más o menos fieles al original latino.

Encontramos aquí posibles antecedentes de "El rey Lear" ("El emperador de Roma y sus tres hijas") y "El mercader de Venecia" ("El cuento de los tres cofres"). También me gustó "El caballero y el rey de Hungría", que trata de una promesa de fidelidad durante siete años entre una princesa y un caballero cruzado.

El marco añadido en el siglo XIX, formado por tres estudiantes que hablan sobre las historias y otras cosas, pincha en hueso cuando hablan de la brujería y dicen cosas como estas: La brujería: la creencia más prevalente desde la Edad Media hasta los días del sabio James I. La brujería prevaleció siglos después de Jaime I de Inglaterra. O dicen esto: Dondequiera que se extendió el cristianismo, la brujería debe considerarse como una forma reconocida en la que los poderes del mal se enfrentaban con el Todopoderoso. Esto sería válido si en vez de Cristianismo hubiese dicho Protestantismo. En España, por ejemplo, la Inquisición no persiguió a las brujas porque no creía en su existencia.

[Cristobal Peña · Rating 1 out of 5]

I would have not read this at all if it wasn't for the easy latin.

[Ron · Rating 4 out of 5]

An important medieval story collection, introducing many of the motifs and plot elements familiar from later stories and tales.

The tales and legends collected here in medieval Latin fall short of literary genius, but they introduce material from all over the world, classic antiquity, Oriental tradition and Christian legends. Many of the tales provide inspiration to important authors and their works.

[Marloes D · Rating 3 out of 5]

Dit boek bevat Middeleeuwse verhalen in het Latijn met de Duitse vertaling ernaast. Het was moeilijk omdat er verschillen zijn met het Latijn van Cicero en Plinius en ik bovendien veel woorden niet ken. Ook is van sommige verhalen de moraal niet duidelijk. Wel wss het weer eens wat anders.

[Paul · Rating 5 out of 5]

Great resource to learn Latin in a fun way once you’ve reached the intermediate stages. The stories are often super intriguing and make you stop and wonder, and sometimes they’re hilarious. The remind me of Grimms Fairytales. I’ll definitely reread this at some point.

[Hedda]

Medeltida moralkakor

[Jeroen · Rating 3 out of 5]

Grappig

[Roy · Rating 4 out of 5]

In the first few centuries of the first millennium AD, all around the world a series of digest like works began to appear, they were often combinations of collections of anecdotes and summaries of other older works, sort of like a Reader's Digest. Examples from the Middle East, Rome, China, and India all exist. Some were well constructed, some truly brilliant with subtle construction such as Liu Yiqing's "A New Account of Tales of the World," others such as Aulius Gellius's "Attic Nights" were tiny glimpses into the vastness of what has been lost and into the world of the secular scholarship which would soon be lost with the coming of revealed religion. Many were motivated by religious concerns and had overt unity of structure, Boethius was attempting to save knowledge as it became clear a Dark Age was coming, while others were like Hyginus's Fabulae, where the best explanation of which is they were the school notes of a solid B student. And though it may not be obvious at first the huge compendiums of wisdom and regulation that were created as this period continued were quite similar, the creation of the Talmud, the collections of Hadith, and the great Byzantine Greek encyclopedia, now sadly mostly lost were massive undertakings that involved the world's greatest scholars.

And then their were the works like the Gesta Romanorum, the beau ideal of dark age fantasies. Imagine if you will the complete collapse of our technological society, the complete collapse of society, wolves hunting in packs on Fifth Avenue, bandit kings fighting in armor on the Champs Elysee, Australian punk rock cannibal reavers in dune buggies, and somewhere an old man, or woman, tells the tale of Luke Skywalker and tries to explain Doctor Who and the political origins of WWI around a fire to half literate children, then in better times those children tell their grandchildren and one of them decides to write it all down. That is the Gesta Romanorum, the self generated monument of the Western Roman Empire. This is why this book has a dreadful reputation.

But if you sit down and read it, it is truly fascinating and actually quite entertaining. Like reading Wikipedia in the middle of the night and if you consider it the collection of the fairy tales that it is. It really helps though to have read a few late antique novels and compilations that are its direct ancestors. Most of them are extremely familiar but in extremely warped versions, it is much like reading one of those internet articles which show terrible exam answers from terrible, if imaginative students. Since there is no detectable unifying structure and none of the stories are very long at all it really makes for a great bathroom book.

[Nika Khoperia · Rating 5 out of 5]

Gesta Romanorum „საქმენი რომაელთა", XIII-XIV საუკუნეებში, ევროპული მონასტრების კედლებს მიღმა შექმნილი „საერო" საკითხავი ამბების კრებულია. Gesta Romanorum-ში თავმოყრილი ცალკეული ამბების ავტორები არ ვიცით, მაგრამ არც იმაზე არსებობს ერთიანი აზრი, ვინ მოუყარა მათ თავი პირველად და საკითხავ წიგნად აქცია. ერთი ვერსიით პეტრე ბერხორიუსმა (XIV ს.), სხვა ვერსიით ჰელინანდ ფრუამონელმა (XIII ს.), ტექსტი ლათინურია და არც ის ჩანს სადაა შექმნილი - გერმანიაში, საფრანგეთში თუ ინგლისში.
„საქმენი რომაელთა" კარგად გადმოსცემს შუა საუკუნეებში არსებული საზოგადოების წარმოდგენებს, სურვილებს, შესაძლებლობებს, ინტერესებს. ამბები ძირითადად ეხება მათ ვინც „ლოცულობენ" (ეკლესია) და ვინც „იბრძვიან"(არისტოკრატია). შიგადაშიგ გამოერევიან პერსონაჟები მათგან ვინც „მუშაობენ", მაგრამ რასაკვირველია აქცენტი პირველ ორზე კეთდება. ხშირად არის გამოყენებული ანტიკური ხანის ისტორიული პირების სახელები - პომპეუსი, ალექსანდრე, გორდიანე, დიოკლეტიანე და ა.შ. თუმცა არც ერთი ამბავი, რომლებშიც ისინი მოიხსენიებიან, არც ერთ ანტიკურ წყაროს არ ეყრდნობა და უბრალოდ ფანტაზიის ნაყოფია, თუმცა ისიც ჩანს როგორი წარმოდგენა არსებობდა რომის იმპერიაში არსებულ სახელმწიფო წყობაზე შუა საუკუნეების საზოგადოებაში. ვითომ „საერო" საკითხავში, მაინც ძირითადად რელიგიური მოტივებია წამყვანი, რაც შუა საუკუნეებისათვის სავსებით ბუნებრივია. ავტორს დიდად არ ანაღვლებს ქრისტიანობამდელ ეპოქაზე რომ წერს და წარმართ მეფეებსა და იმპერატორებს ქრისტიანებისაგან ფაქტობრივად არ განასხვავებს. ამბების დიდი ნაწილი ეხება მეფეებს რომელთაც თავიანთი ქალიშვილების გათხოვება ან ვაჟის დაქორწინება სურთ ანუ შუა საუკუნეების არისტოკრატიის ერთ-ერთ მთავარ ინტერესსა და საჭიროებას. ხშირადაა მოთხრობილი მოღალატე ცოლებზე, რომლებიც სარგებლობენ ქმრების არყოფნით, მაგრამ ყოველი ასეთი ამბავი ცუდად სრულდება. ზოგჯერ იგივე სტილის სიუჟეტში კაცია მთავარი პერსონაჟი. სასულიერო პირები უმთავრესად კეთილშობილ და პატიოსან ადამიანებად არიან გამოყვანილები, განსხვავებით ჯოვანი ბოკაჩოს „დეკამერონისაგან", რომელიც საზოგადოების ყველა ფენას თანაბრად დასცინის. თუმცა, „დეკამერონში" აშკარად ჩანს „Gesta Romanorum"-ს გავლენა, ასევე, ზოგიერთი სიუჟეტი აღებული აქვს ჯეფრი ჩოსერსაც, შექსპირსაც.
„საქმენი რომაელთა" შეიძლება შევადაროთ აღმოსავლური სამყაროს „1001 ღამეს", რომლის ზუსტი წარმომავლობა და დაწერის თარიღიც გაურკვეველია, თუმცა აშკარად შუა საუკუნეებს უკავშირდება.
„Gesta Romanorum" სხვადასხვა ენებზეა ნათარგმნი, მე რუსული თარგმანის Kindle ვერსია ჩამივარდა ხელთ და ისე წავიკითხე. არ იქნებოდა ურიგო ქართულ ენაზეც ყოფილიყო ნათარგმნი, არა მხოლოდ როგორც უბრალოდ საკითხავი წიგნი, არამედ შუა საუკუნეების ისტორიის შესწავლისათვის მნიშვნელოვანი დოკუმენტი.

[Ron Me]

I read the Dover reprint. This really IS entertaining. It shows the mindset and utter lack of literacy of people in 12th century Europe. After giving a short, garbled version of Julius Caesar crossing the Rubicon, the moral drawn is that what the story *means* is that Caesar is your soul, and crossing the Rubicon is getting baptized!!! Great for antiquarians.

[Lulu]

c. 1300


Of feminine subtlety
Apollonius of tyre
Tale 56