Markies De Rays droomde van een nieuw Frankrijk waar de adel het weer voor het zeggen zou hebben, in tegenstelling tot het Frankrijk van na de Franse Revolutie waarin hij was opgegroeid. Hij verzon de meest wilde verhalen, wist op slinkse wijze geld bij elkaar te krijgen en stichtte zonder enige autoriteit daartoe een kolonie op een eiland bij Papoea-Nieuw-Guinea waar nauwelijks Europeanen waren geweest. Ondanks zijn gebrek aan kennis over het eiland spiegelde hij zijn landgenoten een utopie voor: een leven van overvloed en weldadigheid waar goud, voedsel en geluk voor het oprapen zouden liggen.
Wie heeft er fictie nodig zolang er zulke zonderlinge mensen als de Markies bestaan? Dit boek gaat dan wel over echte feiten maar leest weg als een roman.
De Markies de Rays haalde het in de late jaren 1870 in zijn hoofd om een nieuwe kolonie te stichten in naam van Frankrijk, maar dan buiten de republikeinse regering om. De gevolgen zijn niet te overzien. Volgens Rethmeier was het doel van de Markies om een nieuw pre-revolutionair Frankrijk te stichten, waar de adel het weer voor het zeggen had. Ik vraag me alleen af of dit echt zijn doel was, of eerder een retorisch middel om vermogende mensen te overtuigen om geld te doneren. Net zoals hij het katholicisme instrumenteerde. Sowieso vond ik de 'adellijke' invalshoek een gemiste kans in dit boek: werd het zelfbeeld van de Markies als hoeder van een nieuwe wereld door zijn oude adellijke bloed gevormd? Hier had ik Rethmeiers interpretatie graag over gelezen. Alhoewel; aan haar misrepresentatie van de Franse Revolutie is te zien dat ze beter is in het vertellen van verhalen dan in het duiden van die gebeurtenissen in een bredere historische context.
De vraag die onbeantwoord blijft, is of de Markies een schurk of een onbenul was. Of hij moedwillig mensen de dood injoeg om er zelf een slaatje uit te slaan, of dat hij zich liet meeslepen door zijn vervormde en geromantiseerde blik op de werkelijkheid. En toen moest ik onwillekeurig denken aan de tech-oligarchen die in het Westen steeds meer macht krijgen en waar sommige mensen ook blind in vertrouwen. Weten die pioniers precies wat ze aan het doen zijn? Of laten ze zich ook meeslepen en verblinden door intenties die eigenlijk goed zijn?
Het verhaal van de Markies De Rays en de kolonie 'La Nouvelle France' die hij wil stichten op een eiland ergens in de buurt van Papoea-Nieuw-Guinea, leest als een trein. Eveline Rethmeier schrijft vlot en kiest er voor om het verhaal bijna als een roman te vertellen. De feiten zijn soms hilarisch, dikwijls schrijnend en maken het je als lezer niet gemakkelijk: heel het boek door vraag je je - net als de auteur - af of de Markies een naïef utopist was, die oprecht in zijn droom geloofde of een gewetenloze oplichter, die bewust mensen de dood injoeg op zoek naar geld. Fascinerend.
Ik moest er eerst even inkomen, maar daarna kon ik het niet meer wegleggen en heb ik het boek in een ruk uitgelezen. Een fascinerend verhaal, dat me voor mijn eigen onderzoek ook inspiratie geeft, ook al is dat bijna drie eeuwen eerder.
Een absurd verhaal over een markies die de gevolgen van de Franse Revolutie voor zijn adellijke stand niet kon verkroppen en een eigen Frankrijk wou oprichten. Een Nouvelle France met waarden en normen die vóór 1789 gelden. Wat volgt is een ongelofelijk verhaal van een koppige markies, met wie men als lezer het ene moment medelijden heeft en het andere moment als barbaars kan bestempelen.
De auteur schrijft dit waargebeurde verhaal als een roman, waardoor het enorm vlot leest. Een welverdiende vijf sterren.
Meeslepend geschreven verhaal gebaseerd op historische gebeurtenissen. Een boek waardoor je elke vrije minuut wil lezen. Hopelijk schrijft ze nog meer dan dit ene boek!
De Markies is a fact based novel, non fiction, but story is almost to bizarre to believe. Like a Fyre Festival Drama enfant le lettre...! A wealthy, well - to - do noble man late 19th century shipped people off to a deserted island but promised them a bounty island... And those people even paid for this...