December 1989. Als ooggetuige van de geschiedenis maakt Frank Westerman in Roemenië de val van de Ceaușescu's mee. Na een hardhandig verhoor wordt hij het land uit gezet. Nu, terug in Boekarest, leest hij in zijn Securitate-dossier hoe hij voorafgaand aan zijn arrestatie dagenlang werd geschaduwd onder de codenaam OPREA. Met spanning en oog voor de menselijke maat maakt 'De wereld volgens Darp' niet alleen de ondergang van de kameraden invoelbaar, maar ook het nieuwe geweld sinds de neergang van het IJzeren Gordijn. Zijn reis begint en eindigt dicht bij huis: in het Drentse dorp Darp, waar Westerman als scholier meeliep in de jaarlijkse mars tegen de kernwapenopslag in het bos. Nu, als schrijver-chroniqueur, toont hij Darp als een spiegel waarin het einde en de mogelijke terugkeer van de Koude Oorlog weerkaatsen.
Frank Westerman (Emmen, 1964) groeide op in Assen en studeerde Tropische Cultuurtechniek aan de Landbouwuniversiteit Wageningen. In 1987 woonde hij een jaar in de Andes van Peru, waar hij de irrigatiemethoden van Aymara-indianen onderzocht. Frank studeerde cum laude af en mag Ir. voor zijn naam zetten.
Zijn allereerste journalistieke reportages schreef Frank toen hij nog studeerde. Zo versloeg hij voor Het Parool de poging van Mario Vargas Llosa om president van Peru te worden en de Amerikaanse anti-drugscampagne om de teelt van coca uit te roeien in de Chapare-regio van Bolivia.
Voor het VPRO-programma Het Gebouw maakte Frank twee radio-documentaires van driekwartier. De eerste in april 1992 vanuit de 'dodenvallei' van Noordwest-Kameroen - meer hierover bij Stikvallei - en de tweede in de herfst van 1993 vanuit het volledig platgebombardeerde stadje Vukovar aan de Donau.
Omdat Frank zich uitsluitend wilde toeleggen op het schrijven ging hij na zijn flirt met de radio door met de geschreven journalistiek. Voor het tijdschrift Atlas schreef hij in 1993 het dertig-pagina's tellende verhaal 'Het goede meer': zijn debuut bij een literaire uitgeverij.
Ik lees de boeken van Frank Westerman met veel plezier. Dit boek bestaat uit verschillende verhalen van belevenissen uit zijn eerdere boeken. Interessant, maar ik werd er niet zo door gevangen als de andere boeken. Snap ook niet zo goed waarom dit boek er moest komen.
Verzameling oude krantenartikelen die samen een beeld geven van de teloorgang van het communisme. Een beetje een opgewarmde prak... Wel goed geschreven.
Vijfentwintig jaar is de Nederlandse journalist Frank Westerman nu al bezig als schrijver van literaire non-fictie en dat mag gevierd worden. Dat gebeurt met De wereld volgens Darp. De nagalm van de Koude Oorlog sinds de val van de Muur. De oudste tekst in deze lijvige bundel dateert van 1989 en verscheen onder de titel De laatste dagen van de schoenmaker over de dood van de Ceaucescu’s. Een boek dat de liefhebbers onder ons zeker zal boeien.
Collection of old newspaper articles that together provide a picture of the demise of communism Sadly, this turned out to be a slog. The result is a mish-mash of stories. The text drowns in a sea of dates, personalities, sects and events. There is no narrative flow. #HugeDisappointment
Een paar boeken van Westerman geleden schreef ik dat Westerman altijd minimaal een vier verdient. Eigenlijk zou een reeks vijven niet misstaan, maar het is ook goed om onderscheid aan te brengen tussen de reeks boeken die de Westermanplank in onze boekenkast sieren. De keuze is dus altijd vier of vijf. Totdat De Wereld Volgens Darp uitkwam, een overduidelijk viersterrenboek. Nou ja, laten we deze dan maar drie sterren geven. Iedere andere schrijver had er echter vier mee verdiend.
Eind 2019 kwam de liefste Sint met een prachtcadeautje. Ik hoef zelf helemaal niet meer bij te houden wanneer De Nieuwe Westerman verschijnt. Terwijl ik zelf een fopcadeautje had gegeven (daartoe aangezet door het Sinterklaasjournaal), kreeg ik in mijn schoentje dit boek. De Wereld Volgens Darp heeft daarna ruim een jaar ongelezen op mijn nachtkastje gelegen. Best vreemd eigenlijk; het is toch het nieuwe werk van je favoriete auteur. De reeds opgebouwde stapel ‘to read’ was echter dusdanig groot (en interessant) dat dit kon gebeuren. Maar misschien had het ook iets met het boek zelf te maken.
Tijdens het lezen begreep ik ineens wat het was. De lat ligt voor Westerman hoog. Ik heb de lat, mijn eigen verwachting, misschien wel te hoog gelegd. Tijdens de laatste paar werken (Wij, de mens, In het land van de ja-knikkers en Een woord een woord) vond ik al dat Westerman iets minder van zijn specialisme liet zien, namelijk het zien van verbanden die anderen niet zien en die zijn ontsproten aan gebeurtenissen in zijn eigen – kennelijk heel rijke – leven. De link tussen verhaal en het leven van de auteur is er nog altijd, maar het verbinden van verhalen die op het eerste oog niets met elkaar te maken lijken te hebben is minder aanwezig. Hiermee zijn zijn laatste boeken wat meer ‘reguliere’ non-fictie geworden voor me. Begrijp me niet verkeerd, ook de laatste boeken bevatten prachtige verhalen en zijn met groot vakmanschap geschreven. Ik heb alleen het gevoel dat deze boeken ook door iemand anders geschreven hadden kunnen worden.
De verhalen in DWVD schetsen een beeld van postcommunisme versus communisme, waarbij Westerman in beide periodes ter plaatse was. Dat maakt de vergelijking heel interessant. Het zijn immers dezelfde ogen die terugkijken, dezelfde persoon die de omwenteling heeft beleefd. Westerman neemt de lezer mee van Roemenië naar Cuba en Rusland. Vrijwel overal is de troosteloosheid nog springlevend, alleen draagt het een ander jasje. Ook al is dit bekend, het is en blijft ontluisterend. En als altijd is Westerman in staat om je dat te laten inzien door zijn manier van beschrijven, observeren, niet door het op te schrijven. Buitengewoon knap. Enige bezwaar wat ik heb is dat het allemaal losse verhalen blijven, verhalen die wel het centrale punt versterken (de situatie is nergens significant verbeterd – althans in westerse ogen). Het was een grandioos boek geworden als Westerman er nog een andere centrale lijn doorheen had kunnen weven, zoals hij bij zijn eerdere werken zo genadeloos kon doen. Nu is het een verzameling knap geschreven en indrukwekkende korte verhalen. En dat is uiteraard meer dan de moeite van het lezen waard.
Weer zeer interessant. Deze keer een aantal verhalen, vooral uit begin jaren ‘ 90 over de periode na de val van de muur. Reizen die Westerman in die tijd maakte naar Berlijn, naar Roemeniënaar Cuba en Peru, en ook over de oorlog tussen de Serviërs en de Kroaten en over verschillende landen die zich los hebben gewerkt van de Sovjet unie. Bijzonder de plekken die hij bezocht, de verhalen van de lokale mensen die hij daar optekende. Een boek dat me telkens naar mijn telefoon deed grijpen om nog meer informatie te lezen over recente geschiedenis waar ik wel de hoofdlijnen van weet, maar die met dit boek worden ingekleurd met een persoonlijk verhaal. De titel heeft betrekking op het dorp Darp waar tijdens de koude oorlog kernwapens waren opgeslagen ter bescherming van west-europa.
Interessant boek, meer over de persoon Frank Westerman dan zijn eerdere boeken, en dat maakt het wel goed onderlegd (redelijke achtergrond in socialisme ect). Begin als Hoe God verdween uit Jorwert, alleen het dorp Darp komt later in het boek niet meer terug.
Het boek leest lekker weg. Een kijkje in de geschiedenis, een opfriscursus en een verdieping van onderwerpen waar je als volger van het nieuws zijdelings iets over hoort.