Dimitri Verhulst presenteert u de geschiedenis van de mensheid in minder dan tweehonderd pagna's, in een oerknal van taal. Vanaf het moment dat we uit het water kwamen gekropen en op twee benen gingen lopen tot en met de jaren dat we elkaar naar de andere wereld zijn gaan bombarderen. Evolutie als bildungsroman. Een met het mes geschreven vertelling waarin naam noch datum valt. De inventaris van een ondersoort, het curriculum van een smeerlapperij. Gegoten in een verhaal met een hoofdpersonage waarin u zich ongetwijfeld zo nu en dan herkennen zal, herkennen moet. Prettig is anders.
Na zijn debuut in 1999 schreef Dimitri Verhulst 13 boeken, romans, verhalen, novellen, poëzie en toneel. Zijn werk verschijnt in meer dan 20 talen over de hele wereld en hij wordt gezien als een van de grote schrijvers uit de Lage Landen. De klassieker De helaasheid der dingen werd bekroond met de Gouden Uil Publieksprijs, met Godverdomse dagen op een bol won hij de Libris Literatuurprijs. Zijn laatste, De laatkomer, verkocht binnen een half jaar meer dan 75 000 exemplaren, wordt verfilmd en over de hele wereld vertaald.
• 2007 - Publieksprijs Gouden Uil voor De helaasheid der dingen • 2007 - Humo's Gouden Bladwijzer voor De helaasheid der dingen • 2008 - De Inktaap voor De helaasheid der dingen, literaire jongerenprijs Vlaanderen, Nederland en Suriname • 2009 - Beste Boek 2008 Humo's Pop Poll voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol • 2009 - De Libris Literatuur Prijs voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol
Would you like to read a book that furiously screams at you with a record amount of curse and dirty words? Then this is just the book you’re looking for!
Are you already feeling like crap and do you just want to read something that will make you feel even worse? Then this book has got you covered. This book details the worst mankind’s history has to offer, all told in a very cynical way. If this book doesn’t make you feel guilty for all the sins mankind has committed since the day we started walking on this planet, then I don’t know what will.
Would you like to be offended by a book? Then I have some very good news for you too. Because this book pretty much repeatedly insults everyone and everything on the planet. Men, women, children, rich, poor, cities, animals, plants, inanimate objects … No one will feel left out after reading this book.
Dimitri Verhulst is a pretty famous writer from Belgium. After reading this book I can honestly say that I have no idea why.
If you weren’t already able to guess it, I didn’t really enjoy reading this. It’s just not my kind of book. The prose, while very vulgar, can be quite poetic at times though.
Pfff… wat moet ik hiermee? Verhulst is een creatief woordkunstenaar, dat is duidelijk, en het taalgebruik in deze cynische evocatie van de menselijke geschiedenis is bijwijlen spetterend en vernuftig, vettig en plastisch. Maar even geregeld is de vunzigheid droogweg bot en saai, een opeenstapeling van puberale uitroepen. Mijn vermoeden is dat Verhulst toe was aan een therapeutische sessie "alle cynisme van zich afschrijven", of wilde hij Herman Brusselmans naar de kroon steken met een originele en van enige eruditie getuigende kijk op de wereldhistorie? Wel, als ik het me even mag permitteren: Verhulst brengt een seksistische en erg eurocentrisch gekleurde versie van die geschiedenis, zo eentje die 50 jaar geleden nog erg in trek was. Maar goed, daarmee neem ik dit schotschrift, bestemd voor de Uber-pubers van het tijdschrift Humo, wellicht veel te ernstig.
Gelezen voor de FNL Challenge: een libris literatuurprijs winnaar (in 2009)
Dit boek is het tegenovergestelde van De meeste mensen deugen: een nieuwe geschiedenis van de mens. Grof, viezig, hard, sarcastisch, met mooie taal en humor vertelt Dimitri Verhulst de geschiedenis van de mens (vooral vanuit het Europese continent gezien) en houdt de mens een gebroken spiegel voor (waarin weinig van onze 'trots' overblijft). Ik had een leesdipje nadat de jagers, verzamelaars en boeren het toneel hadden verlaten (het ging toen ineens heel snel en ik was even de tijd kwijt), maar toen ik eenmaal weer doorhad waar we helemaal zaten kwam ik er weer in. Aan het begin is het vooral grappig, aan het einde wordt je er ook wel een beetje stil van. Ik heb me zeker wel vermaakt met dit boek! :)
't Heeft alweer een boek geschreven. Een erg Vlaams boek, vol typisch zwart sarcasme, zelfspot en met veel van dat heerlijke Verkavelingsvlaams dat onze ministers in Brussel maar niets vinden: effenaf, malkander, koterijen, vaneigens.
't Schrijft in dit boek over de geschiedenis van de mensheid. Van het moment dat we uit de zee kwamen om over land te lopen. Dat we op twee benen gingen staan ("Kijk! 't Stapt op zijn achterpoten! 't Kan vruchten plukken en in zijn neus peuteren zonder daarvoor zijn stap te moeten onderbreken."), het vuur uitvinden, ons in nederzettingen neerplanten, taal uitvonden en zo heel de geschiedenis door.
Leuk om te lezen, je de geschiedenislessen te herinneren en in gedachten mee te volgen terwijl Dimitri Verhulst zijn sappige versie van de feiten vertelt. Ik vond het plezant lezen, vooral het eerste deel. De laatste helft werd een beetje langdradig. Dit boek is wel echt niet voor iedereen: een beetje te platvloers en te spottend, met weinig respect voor religie (en dat, weten we allemaal, geeft wel vaker verhitte gemoederen). Als ie straks maar niet met voetbal begint te lachen...
Vlijmscherp geschreven met een heerlijke cynische ondertoon en leuke running gags, maar ook totaal gespeend van spanning of emotie waardoor dit vooral een heel lang uitgesponnen leuk idee is. Een taalexperiment op 186 pagina's, no more, no less...
Ik moet toegeven: in het begin van het boek wou ik eigenlijk het meteen alweer terugleggen. Ik ben echter blijven doorlezen en ontdekte dat achter de soms vunzige en gortige woordenschat toch een zin van waarheid zit van hoe de mensheid zich in de geschiedenis heeft gedragen. Qua eerlijkheid en durf wint het boek voor mij. Waarom ik het dan geen hoogvlieger vond? 186 bladzijden lang behoudt het boek dezelfde toon en dezelfde boodschap alleen gezien vanuit een ander tijdsegment. Dit begon uiteindelijk te vervelen maar het was geen doodzonde om tijd te schenken aan het lezen van dit boek.
Normaal hou ik wel van de platte boeken van Verhulst, maar dit was hem niet. Ga niet schreeuwen dat je de geschiedenis van de mens schrijft, als je het uitsluitend over die van witte mannen hebt. Nee, gaan we niet doen.
Als je het niet te serieus neemt gewoon een leuk boek. Ik hou wel van zijn cynisme + alle sarcastische verwijzingen naar historische figuren en gebeurtenissen waren amusant
'Een vuurwerk van taal', staat er op de achterkant en dat is niet gelogen. Godverdomme, wat een geweldig boek! Eens even van de hele geschiedenis van de mensheid verhalen, vanaf het moment dat we uit het water kruipen tot het droppen van de atoombom, ga er maar aan staan. Ik heb veel gelachen en was onder de indruk van het duizelingwekkende taalgebruik. Praktisch in één adem uitgelezen.
Ik kan er kort over zijn: voor mij de meest zekere vijfsterrenrating in tijden!
OK, ik snap het, Dimitri Verhulst is boos. Geeuw. Ik kan best genieten van een cynisch verhaal maar trop is teveel. Dit dunne boekje doorploegen kostte mij echt moeite. Dit verhaal boeit niet, het is gewoon een gimmick. Geen aanrader.
Gemiste kans van een anders meer dan competente auteur.
Speciaal boekje dit! Na het lezen van De Helaasheid Der Dingen wist ik al dat Verhulst een nihilistische schrijver is, maar hier trekt hij die stijl door tot in het oneindige. Belangrijke elementen van de (westerse) geschiedenis, zoals oorlogen, de pest en misbruik van vrouwen en minderheden worden op de meest vadsige, maar ook op een kritische manier, beschreven.
Ondanks die gruwelijke taferelen blijft de schrijfstijl van Verhulst schitterend. Ik ken weinig andere Vlaamse auteurs die zo mooi met woorden kunnen spelen. De uitwerking van het boek is ook heel origineel: een gedachtestroom die begint bij de oertijd en eindigt met het vallen van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki.
Het krijgt geen vijf sterren van mij omdat ik uitkeek naar een stuk over de periode na 1945, maar die kwam er uiteindelijk niet.
Het blijft fantastisch om samen met Gorrit boeken te lezen, en dit boek heeft onze meningen tot nu toe het meeste verdeeld. Bij deze een top 5 van de boeken die we tot nu toe samen hebben gelezen:
1. The Murder of Roger Ackroyd ❤ 2. Piranesi ❤ 3. Godverdomse Dagen op een Godverdomse Bol 👍 4. Honderd Miljoen Jaar en Een Dag 👍 5. Sea of Tranquility 😬
Je moet je pen in vitriool deppen om zo'n boek te kunnen schrijven.
Je moet geen hoge dunk over de menselijke soort hebben om dat verhaal neer te schrijven.
Je moet een diepkwellende hang naar masochisme hebben om het vocabularium, het ritme en de klanken te vinden voor die ene langerekte vloek op papier te zetten dat "Godverdomse dagen..." heet.
Ik was niet van plan om het boek te lezen. Doch belandde het hier, gratis voor niks. 't lag voor het grijpen en ben dus de eerste pagina's beginnen lezen op het toilet.
Een geschikte plek, zo bleek achteraf.
Uiteindelijk laat het mij niet zo los. Er zijn passages die ronduit briljant zijn. En er zijn hoofdstukken die er niet toe doen en dit ronduit slecht zijn. Ik ben altijd benieuw hoe het verder aan toe gaat: het ritme zit goed dus blijf ik lezen.
Ik bejubbel auteurs die de Cultuur, de Schone Kunsten, de Moderne Samenleving, het Fijne Kantwerk van de Dingen des Geestes met haarscherpe zinnen te lijf gaan en aan repen snijden. Ik heb bewondering voor kunstenaars die de enorme zeepbel van onze zelfgenoegzaamheid waarin we ons wentelen doorprikken. Ik heb veel sympathie voor diegenen die de relativiteit van onze soort en hetgeen we hier doen in dit deel van het heelal blootlegt. Maar bij Verhulst lukt 't niet 100%. En dat is spijtig.
De scheldlitteratuur is een genre apart. Ik had dat boek graag geplaatst naast Markies de Sade, Boccaccio en Céline. Maar ik weet niet of 't dat wel verdient.
't schijnt dat Verhulst er twee jaren aan gewerkt heeft. Ik kan dat best geloven. Maar dan had ik - met het talent dat ik bij hem vermoed - eigenlijk graag gehad dat hij zijn boek een buitenproportionele dimensie zou gegeven hebben: bv. in versvorm, vier duizend bladzijde tellende geschiedenis van de *gehele* mensheid (en niet alleen West-Europa), in een strak ritme, als één grote "fuck you" naar alles en iedereen.
Een boek dat meteen verboden zou worden. Dat zou wat anders zijn.
Nu is dit boek in mijn ogen iets te braaf; al is 't gortig, vies, stinkt 't bij wijlen, gutst 't van alle mogelijke menselijke en dierlijke vochten en draagt 't de zweepstriemen van één gedachte dat Verhulst werkelijk gek maakt en hem nooit lost: het idee dat er een God is.
Wel ja, om dààr tegenover iets van kaliber te plaatsen, moet je nog dieper graven, dieper afdalen in de donkere spelonken van de taal, van de geschiedenis en van je eigen geest.
Het spijt me, meneer Verhulst. Maar sinds het opflakkeren van mijn leesmicrobe heb ik nog geen enkel boek met zo weinig goesting doorploeterd. En doorploeteren was het… Terwijl andere romans de laatste maanden vlotjes achter de kiezen verdwenen, worstelde ik gigantisch met dit paginatisch niemendalletje.
Waarom?
Wel, ik weet het niet zo goed. Misschien is het de schrijfstijl van Dimitri Verhulst. Ik vind die persoonlijk iets te plat, hoewel adepten beweren dat ‘Godverdomse dagen’ eigenlijk een uitzondering in zijn oeuvre is. Tegelijk fascineert het mij dat de auteur mij toch zo kan prikkelen dat ik het boek niet terzijde leg – wat mijn tevens leesgierige vriendin meermaals suggereerde tot met aandrang adviseeerde. En wellicht heb ik geen recht van spreken, want online besprekingen geven aan dat Verhulst inderdaad keer op keer een verschillend type roman brengt. Zonder die andere te lezen – waar ik op dit moment eerlijk gezegd weinig neiging toe voel – hou ik mij beter afzijdig. Maar toch. Als ik de intentie uitspreek om het boek ritueel te verbranden, moet het mij toch behoorlijk tegen de borst stoten.
Dimitri Verhulst, ik beloof dat ik ooit nog een ander boek van jou probeer. Doch geef mij even de tijd. Dit verhaal over het - beter gezegd ‘t, of ook wel de mensheid in zijn algemeenheid – wens ik enigszins te verteren…
Plezant cynisme dat wordt afgewisseld met vulgair seksisme, door een eurocentrische bril (hoewel sociale onderdrukking van deze uit wel meermaals wordt erkend en beschreven). Relatief blij het boek gelezen te hebben, nog blijer dat het uit is.
Slechts 180 pagina’s maar voelde aan als 500. Een tekst zonder hoofdstukken met 3 vloekwoorden per zin. De auteur vertelt de geschiedenis van de mensheid, startend van toen het uit het water kroop tot nu. Verhulst scheldt alles uit: dieren, mannen, vrouwen, kinderen, religie, … Dit voelde in het begin heel origineel en grappig aan, maar naarmate je verder komt merk je dat dit niet verandert. 180 pagina’s lang dezelfde toon, hetzelfde taalgebruik en dezelfde 5 vloekwoorden.
de aardkloot als uit de kluiten gewassen bloemkool, bewoond door een stelletje beunhazen die vooral veel schijten, de viezerik uithangen en oorlogje spelen. die vervuld zijn van een god die geen boerenkosttaal spreekt maar liever jongleert met kostelijke suffixen.
"oeps, 't is uit zijn rol gestapt; een zonderling heeft bewezen dat er meer is in het leven dan alleen maar vreten, dat er ook respect is af te dwingen door uit te blinken in onnozelheid."
ik lust ten alle tijde een broodje cynisme van verhulst
Bij dit soort boeken vind ik het moeilijk een recensie te schrijven. Ik kan de schrijfkunst ontzettend waarderen maar de inhoud sprak me minder aan. We gaan in rap tempo door de geschiedenis van de mens heen. Onze vooruitgang wordt wreed verklaard, onze basale instincten overheersen ons volledig in dit boek. Alles gaat om seks, macht en geweld. Ergens zal Verhulst gelijk hebben maar ik vond het een erg cynische insteek die mij minder lag.
Anyway! Altijd fijn om samen met Jorn iets te lezen. We waren chaotisch maar hebben het gered!
Mijn top 5 is als volgt:
1. Piranesi :D 2. The Murder of Roger Ackroyd :D 3. Honderd Miljoen Jaar en een Dag :) 4. Godverdomse Dagen op een Godverdomse Bol '_' 5. Sea of Tranquility :/
Mooi Vlaams taalgebruik en een aardige navertelling van het ontstaan van de ellendige wrede mens tot nu toe. Ik bleef alleen zitten met een gevoel van: en dus?
Aan het begin twijfelde ik intens over wat ik van dit boek vond. Te bruut, mega cynisch. Heb me er toch maar doorheen geworsteld (krijg je als je iets moet lezen voor je Nederlands leeslijst). En kwam tot de ontdekking dat na de jagers en verzamelaars het me eigenlijk best aansprak. Af en toe vond ik het wel een beetje tè, maar over het algemeen heeft de schrijver het heel goed voor elkaar gekregen om alle grote brute onderdelen van onze (de Europese) geschiedenis af te kraken.
Hier een verzameling van (lang niet alle) opmerkelijke zinnen.
“Wel toe, ‘t schijt nog een laatste keer hevig in de zee, zijn symbolisch geladen manier om een beslissing te onderstrepen” Vanaf deze zin besefte ik me dat dit Nederlands boek misschien wat minder beschaafd zou zijn dan die ik daarvoor las.
“‘t Heeft zich, als zovelen die het water ontwijdden en verlieten, verdeeld in houders van kloten en dragers van spleten” oké dan 💀
“Als de melkproductie van de wijfjes niet wordt afgebroken laten ze zich niet bespringen, zo simpel is het. En dus zit er maar één ding op: de kleintjes de kop inslaan. Infanticide!” This was the moment I realised, I should have started another book.
“Het bloed gutst alle kanten op, de string (ik heb dit snel overgetypt, is misschien niet het officiële woord) pruttelt eruit bij wijze van overlijdingsacte. Kindje dood.” Ik geef het op
“En laat zijn gedachten afdwalen naar ergens waar ‘t van zijn leven nog geraken wil, de maan misschien. Zot!” Wat een foreshadowing
“Begonnen is het allemaal toen het ijsveld nog in opmars was en er één in de bossen zat te flippen nadat hij per malheur een giftige paddenstoel had op geschrokt. Het geluk dat die uitstraalde was zo eenvoudig maar oprecht dat anderen zich erdoor lieten meeslepen en meezongen” fijn om te weten dat we in de tijd van jagers en verzamelaars al high werden
“Zélf een grot maken, bij manier van overdrijven” daar komen de eerste nederzettingen!
“‘t neemt wat het wil en ‘t vernietigt wat ‘t niet hebben moet” Welkom bij ✨de mens✨
“Goden! Er moeten grote en concrete goden zijn!” Oh oh
De stelling van Pythagoras is ondertussen ook al ontstaan, en we zijn nog voor de klassieken
“De aarde is een bol en daarmee basta” ik ben zwaar in de war in welk tijdperk we nu zitten
“Is n vrouwen zijn vodden. … Doot goden gekweekt om de mannen en hun grootste gedachten te ondermijnen. … Erfrechten zijn aan dat schepsel slecht besteed, men zet tenslotte ook geen geleedpotigen in een testament” Welkom bij het begin van de mannenwereld
“Maar als ‘t een beetje kwalitatief van bil wil gaan dan adviseert ‘t stellig de herenliefde” oh?! OH?!
“Iedereen gelijk voor de wet. Alleen kan niet iedereen in aanmerking komen om tot de groep ‘iedereen’ te worden gerekend, het zou anders nogal een zothuis worden” AGGGHHHH
“Alles bij elkaar en leger van 70 000 man alstublieft. Daarmee gaat ‘t vrede stichten over de hele planeet” wElKoM bIj De MaN
“Nooit mag ‘t het gevoel hebben dat ‘t oorlog voert. Tenslotte is dit hier een vredesmissie, herinner u” #putin
“Geen rijk is ooit zo groot geweest, geen eenheid zo immens” welkom bij de Romeinen
“Hoe laat is het? Tijd om te bezinnen en dan weer te herbeginnen. Even uitslapen en daarna verder” goede beschrijving voor de middeleeuwen is het wel (never mind, we beginnen nu pas aan Rome)
“‘t kent armoede, omdat ‘t rijkdom kent. ‘t Heeft meer dan een ander omdat een ander minder heeft” Dit boek zit echt vol met wijsheden
“Een god, waarvan men de naam niet mag noemen bijvoorbeeld, het is eens wat anders. … die men heeft te eren door een dag per week geen poot uit te steken. … en die ‘t vraagt de hoofden van de vrouwen kaal te scheren omdat vrouwen sowieso te lichtzinnig zijn en klets zijnde iets minder snel geneigd zullen zijn te flikflooien.” Wat een god slander (maar hypocriet is het, ja)
“Of neen, neen, ‘t neemt een andere god, één die met zijn broek aan een kind verwekte met een maagd, zo’n profeten kind dat doden wekt en wijn van water maakt met een vingerknip” Alles voor het eeuwige leven blijkbaar
“Of als ‘t gewoon eens zelf god zou zijn?” Ja want dat gaat sowieso goed
“‘t Aanbid de keizer, al heeft ‘t eerlijk gezegd niet veel keus. Het is aanbidden of sterven.” Yay
“‘t organiseert, ten bate van zoveel genot, bijltjesdagen, waarin de ene na de andere gangster wordt genekt” gezellig
“Dus roept ‘t een beul in het leven, belast met het in de rapte nog eens verkrachten van dievegges, opdat de letter van de wet gerespecteerd mag blijven” Handig… soepel… zeer man vriendelijk
“Misdadigsters worden eerst nog eens gedekt door een stier alvorens ze worden gespietst” Romeinen waren echt een lolletje
“‘t Is moe, en de wereld met hem” Tijd voor de tijd van riddertjes
“Zo werd ‘t onlangs nog vanuit wetenschappelijke hoek met verbazing geslagen omdat de wereld rond zou zijn” dat… hadden we al gehad
“En wat de hemel is voor de een, zou dan de hel zijn voor de ander, zeker? Maakt dat de ganzen wijs! De ganzen en de vrouwen” de aarde is een bol? Afgekeurd
“‘t Krijgt bij deze gelegenheid ook te slikken hoezeer het lijf van het wijf beschouwd moet worden als een akker die men dient te bemesten en te bezaaien en te oogsten zo goed als jaar na jaar” Ik wordt echt opstandig van dit boek
“‘Twijfel,’ zegt daar ergens een groot lawaai: ‘twijfel is de eerste stap naar kennis.’ Maar aan die uitspraak wordt wel érg getwijfeld.” Slay
30 pagina’s over de pogingen tot pest bestrijden later. “Had ‘t zich in honderd jaar tijd verdubbeld in aantal, dan is ‘t in één jaar tijd alweer met een derde uitgedund”
“Al is dit een veldslag, niet de oorlog: de vijand is ongetwijfeld geduldig en heeft nog altijd kankers en van alles anders in de kast” Dit boek heeft waarschijnlijk lijk geen corona erin zitten, maar dat zou wel een leuke beschrijving krijgen. Zo veel paniek over iets wat duidelijk minder erg is dan de pest
“Maar ‘t klaagt niet, tenslotte heeft ‘t net Gods pretpark gevonden, glorie halleluja” Glorie halleluja, laten we Het Paradijs maar eens gaan verpesten dan
“De wereld heeft namelijk, zo blijkt na veel rekenen en herberekenen, de vorm van een vrouwenborst. Met tepel en al” Lang leven de wiskundigen zeggen we dan maar
“Hoe meer zielen er worden geboren, hoe meer er valt te moorden” … Mee eens. Sluit aan bij de “Hoe meer zielen hoe meer hielen” uit de prehistorie
“Zodra de koop gesloten is moet de slaaf, dat levend ebbenhout, worden gebrandmerkt. Een soort kwaliteitslabel waar de slaven zelf zeer trots op zijn en dat het gevoel ergens bij te horen gevoelig versterkt” Sowieso, zeer trots erop
“Ze vogelen zo vaak dat ‘t meent te mogen beweren dat op platgetreden paden weinig van waarde groeien kan. Ze willen niet, omdat ze meesteressen werden in het aborteren” Heel veel respect, ten eerste omdat je niemand die omstandigheden toe zou wensen, vooral je kind niet. En omdat je waarschijnlijk zo verzwakt door zwangerschap daar dat je dood neervalt.
Blijkbaar is de uitvinding van de wc de reden dat we opeens meesterlijke ideeën kregen
“Gloeilampen, benzinemotoren, röntgenstralen, plastic, o dierbaar plastic, de draadloze radio, camera’s… Vooruitgang. En die gang gaat nu zo snel vooruit, dat alles rapper veroudert”
“Maar alles op zijn tijd: eerst sterven, dan denken” Daar komt de eerste Wereldoorlog
“Per onthoofde rat looft de commandant zijn compagnie een schone premie en een zak sappige tabak uit, dat zegt genoeg” Dat die hele loopgravenoorlog geen ene stront opschoot
“En dan nu eens mosterdgas proberen voor de grap?”
“Ondertussen worden er priesters op karren voortgetrokken, opdat eenieder kan horen hoe goed god is.” Goede God, wtf. “Met de aansluitend de dwingende oproep daar alstublieft toch niet aan te willen twijfelen.” Want de oorlog is Gods wil. “En om de banvloek uit te spreken over de pornoboekjes die in de loopgraven circuleren.” Laat die arme jongens nog iets van vermaak hebben voor ze in een massagraf gemieterd worden.
“Alles wil ‘t hebben, alles moet ‘t hebben en alles zal ‘t hebben.” Welkom in het interbellum.
“En jawel, ‘t vind het inderdaad nodig om nog eens met de botte bijl door de schepselen te gaan” WO2, yay. Valt me op dat we de grote depressie skippen.
“Tekeergaan moet ‘t, tegen de niemendal, de besnedene, de kloteklapper, de donker gekleurde, de mismaakte, de andersdenkende zowel als de andersneukende, de creatieveling” Lang leve de ideeën van de nazi’s
“Een bom, bom der bommen … een bom waarbij aggregaat numero vier moet verschrompelen tot een betekenisloos stuk schroot” “Hoe dan ook, in één veertigste van een seconde zijn meer dan 70 000 soortgenoten verdampt. Gewoon, vingerknip, foetsie, verdámpt.” “Het is acht uur zestien. Zo laat is het. En acht uur zestien zal het altijd blijven, wat horloges één minuut later ook mogen beweren.”
“En volhouden in z’n streven naar een auto en een ijskast voor iedereen… Voor iedereen met een wit vel die niet te luid bij de vakbond zweert en op zondag vader en moeder eert”
“En de bigbands spelen mambo” dat is het einde… ik had oprecht verwacht dat het door zou gaan tot 2000 ofzo.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Oceňuji, že někdo napsal knihu, kde vypsal hlavní motivace vývoje "člověka" bez toho, aby to cukrkandloval.
Navíc cynicky, zábavně A HLAVNĚ jazykově skvěle /zde patří poklona i překladatelce ♥/.
Samotná podstata příběhu vás překvapí jedině v případě, že zrovna pijete kombuchu v jeskyni v očekávání světového míru. Nicméně nedostatek překvapivých momentů vám bude úplně jedno, páč si budete především libovat v tom, jak Verhulst píše.
Každopádně určitě bych knize vytkla, že v rámci sebezpytu a potřebě být lepší než vy všichni dohromady, jsem si koupila aplikaci na odvykání kouření /což zpětně nedává smysl, protože tím snižuji pravděpodobnost brzké smrti, a brzká smrt lidstva je žádoucí…/. Abych se ze svého hloupého půlnočního rozhodnutí poučila, rozhodla jsem se, že to vydržím do té doby, než se mi vrátí investice do této šikanující aplikace = dva dny peklíčka ♥
Eigenlijk kloppen mijn 2 sterren niet. Ik vind het namelijk wel een heel knap gemaakt boek. Verhulst raast door de geschiedenis en zonder dat hij letterlijk momenten en tijdperken benoemd, weet je toch precies waar hij het over heeft. En hij verpakt alles in een relaas waarin de hele mensheid wordt samengevat in een derde persoon enkelvoud. Knap. Desondanks vond ik het een grimmig en akelig boek. Mocht je ook nog maar een klein beetje een positief beeld hebben van de aard van mensen, dan weet Verhulst dat feilloos met de grond gelijk te maken. Brrr.