مشتی نور سرد

by ضیاء موحد (Poet)

Genres: Poetry

125 pages, Paperback

First published January 1, 2000

Reviews

[Maryam · Rating 4 out of 5]

پاییز

بر زمین
همین طور شعر ریخته ست
و باد
آنها را گم و گور می کند

[Miss Ravi · Rating 4 out of 5]

نگاه کن به بوته‌‌ی سرخ
در کنج آسمان
که پنجره‌ها را دشوار کرده‌است
و اندوه را آسان
ترا ببین که به دیوار نور می‌خواستی تکیه کنی
به شاخه‌ی سپیده‌دم
اما
فرجام گوییا این‌ست
که هر زمان که خورشید
از بام‌ها و پنجره‌ها باز
حرف خود را پس گرفت
پرنده‌ای باشی تاریک
نشسته بر شعله‌ی سرخ
که از جانت زبانه می‌کشد

[Saman]

با این‌که خیلی همدیگر را دیده‌ایم
تو را نمی‌شناسم
تو هم؟

زخم‌های من خیلی کهنه‌اند
هیولاهای خفته در تاریکی
که با هر زخم تازه
پلک خسته باز می‌کنند و باز فرو می‌بندند
تو هم؟

ما از کنار مخفی‌های هم می‌گذریم
لبخند می‌زنیم
عشق می‌ورزیم و عشق می‌ورزیم
تا زخمـی دیگر

[Mana Ravanbod · Rating 2 out of 5]

موحدِ شاعرِ منطق‌دانِ منتقدِ استاد-دانشگاهِ تئوریسینِ شعر ، کارکتری بود که جا نیفتاد خوش یا بدبختانه؛ اصولا در ایران سخت می‌توان انتظار آدمهای مختلف‌الوجوه داشت، که در آخر سر وجوه مختلفش در پی هم سرگردان نباشند. این کتاب و کلاغ‌های سفید موحد لهترین کتابهای او هستند، با اغماض چند شعر کامل دارند. کارهای موحد در منطق حیثیت تاریخی‌اش را نگاه می‌دارد، الان ولی تاثیرِ به‌روزی ندارد . نقدهای موحد و حسادت‌هاش و حسِ نرسیدنش به جایگاه مرادی، که می‌خواست عمومی باشد اتفاقا، سرگردانش ساخته و ارجاعاتش در نقد به شعرهای خود نشان همین است. کاش از شعر «گربه‌ها»ش راه می‌گرفت

[ZaRi]

و غیبت تو مثل غروب است که فضا را پر می کند
از آنچه ندانم چیست
مثل پرنده ای که برای رفتن آماده ست
اما صدای بالش می ماند
و من ترا
در غیبتت شناختم
وکوچه های بعد از نیمه شب که جز من
و یک سیاه مست
دگر هیچ کس نبود
و آن پرنده باز
از لای برگها خواند
در غیبتت و در چشمان دختری
که دسته ی گلی در دست داشت
و سال ها گذشتند
مستان به خواب سنگین رفتند
گلها
پرپر شدن
و
باز آن پرنده است که می خواند
و آن دختری که گفتم
دسته گلی به دستش بود
باری
کسی چه می داند

[Bahman Bahman · Rating 2 out of 5]

اين نور زرد مشکوک

و اين صدای منقطع دايم

و اين رديف قوطی کبريت های سيمانی

و ازدحام هر شب و هر روز

در پشت هر اتاقک فولادی

که ساکنان خسته ی اين جا

هر شب به زور

بالا می آورد

و پشت اين دريچه ی چرخان

اين مستطيل های يکی در ميان سبز

با تک درخت های جدا از همی که اکنون پاييز رنگشان کرده ست

و کوه های دور

که ديگر دور نيستند

و کودکان ما بند رخت فردا را

از قله های آن آويزان کرده اند

[Roozbeh · Rating 2 out of 5]

چه حرفها نزدیم
که حرفی نزده باشیم