Portretten en een oude droom

by Kader Abdolah

Als Dawoed, een Perzische journalist die al langer dan een decennium in Amsterdam woont, door Zuid Afrika reist, wordt hij getroffen door de schoonheid van dat land. Hij ontmoet veel mensen.
Maar Dawoed vindt dat hij deze reis niet verdient. Waar hij ook naar toe gaat, telkens moet hij denken aan vijf vrienden van vroeger van wie er inmiddels drie geëxecuteerd zijn en twee na lange gevangenisstraf zijn vrijgelaten.
Hij voelt hun aanwezigheid overal.
Net als vroeger, vertelt Dawoed hen elke nacht een deel van zijn belevenissen om de vrienden de gelegenheid te geven de reis mee te maken.
Attar is één van de vijf vrienden. Na afloop van de reis, probeert hij de belevenissen op een eigen wijze aan het papier toe te vertrouwen. Hij verweeft oude Perzische reisverhalen met portretten van mensen en gebeurtenissen in Zuid Afrika en maakt zo een oude droom waar.

Genres: Africa, Fiction, Dutch Literature, Iran

187 pages, Hardcover

First published January 1, 2003

About the author

Kader Abdolah is the penname of Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani, an Iranian writer who also writes in Dutch. Abdolah has lived in the Netherlands since 1988.

He studied physics at the Arak College of Science and fled the country as a political refugee in 1988. Today he lives in Delft (The Netherlands), writing under a pseudonym made up of the names of two murdered friends. Het huis van de moskee (The House of the Mosque), catapulted Abdolah into the Dutch bestseller lists.

Reviews

[Vic Van · Rating 4 out of 5]

I am no great amateur of stories involving ghosts and all sorts of supernatural/magical twists and elements, but like Garcia Marquez and Allende, the Iranian-Dutch author Kader Abdolah uses them with such ingenuity, humour and self-evidence that one accepts them as crucial to the story. I also appreciate his poeticism, his sense of style, and naïvet, the wondrous way that he looks at the world, from a distance but nevertheless very much concerned by and involved in it. I love his work.

[Babak Fakhamzadeh · Rating 5 out of 5]

The author, Kader Abdolah is an Iranian writer living in the Netherlands. His style reminded me on several occasions of Orhan Pamuk.
The book's main character is an Iranian journalist, Dawoed, living in the Netherlands, now travelling in South Africa. Because of his struggle with the Dutch language, he can identify with the Afrikaans speakers of South Africa while discovering the parallels between this country and his native Iran.
Meanwhile, the tale is told from the perspective of one of the Dawoed's friends who died as a result of the Iranian revolution. He, together with four other (dead) friends, follow in Dawoed's footsteps and learn from his experience and rediscover lives they've lost by discovering the country themselves.

The book's has a flavour of magical realism to it and has very sad overtones. Meanwhile, Abdolah's style is very clear, simple but very, very moving, while refraining from becoming dramatic.
The story deals with two main subjects, making for an intensely sad combination: The beauty of what's around us, if only you care to look and the pain of knowing that you can not experience all this beauty if anything because you are never a complete master of your own destiny.
Abdolah mixes Afrikaans poems, Persian poetry into a contemporary novel that's gripping, touching and very, very sad.

[Elsje · Rating 3 out of 5]

Als ik ga wandelen, dan probeer ik zo weinig mogelijk bagage mee te nemen, en dus neem ik dan ook vaak een zo klein mogelijk boekje mee voor onderweg naar het beginpunt of voor de terugreis naar huis. Zo las ik onlangs Dawoed van Kader Abdolah, dat als Literair Juweeltje is uitgegeven. Het is een uittreksel uit De droom van Dawoed.

Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van de gestorven ik-persoon, die samen met nog vier andere gestorvenen verhalen van hun nog levende vriend Dawoed aanhoort, die een bezoek aan Zuid-Afrika brengt. Kennelijk vertelt hij zo goed, dat de vrienden er als het ware echt bij zijn.

Een mooi boekje, maar wel erg uitgekleed om het te laten passen in de Juweeltjes-serie. Jammer, want ik heb daardoor het gevoel dat ik wel erg weinig van het origineel heb meegekregen. En het is net te weinig prikkelend om me naar het origineel te doen grijpen.

[Jan · Rating 2 out of 5]

An Iranian-Dutch journalist is feeling guilty about having had a nice stay in South-Africa. In his mind, he fantasizes about being accompanied by five Iranian dissident friends. One of the remarkable things is, that the narrator is one of the diseased persons. An important element of the story is the influence of the Persian way of story telling, which has a mythical side. As you might know, the author is an Iranian (Persian) refugee who got asylum in the Netherlands.
This situation got mingled and mixed to such a cocktail in my mind, that is was no fun anymore. But I can imagine many readers get into the flow of the multi-fable. JM

[LauraT · Rating 3 out of 5]

Il bambino non è morto
Nè a Langa nè a Nyanga
Nè a Orlando nè a Sharpeville
E neanche alla stazione di Philippi
Dove giace con una pallottola in testa …
Il bambino che è diventato un uomo attraversa tutta l’Africa

Poi disse [Mandela]:
“Il mio saluto a chi oggi è qui […]. L’Afrikaans è libero. La nascita della lingua Afrikaans è parte dell’Africa – è la rinascita della cultura Africana. Anche chi parla questa lingua ha combattuto una lotta per la libertà. Questa non è più la lingua dei bianchi venuti dall’Europa. E’ la nostra lingua!”

[Mirella Ducasteele · Rating 1 out of 5]

Oei! Zeer warrig verhaal over heden en verleden, over Iran en Zuid-Afrika. Helemaal niet mijn ding. En ik heb meteen 4 boeken van dezelfde schrijver meegebracht, onstuimig als ik soms wel eens kan zijn. Benieuwd wat de volgende 3 worden van deze Iraanse schrijver die meteen in het Nederlands schrijft.

[Marieke · Rating 2 out of 5]

Mooi geschreven. Maar te mysterieus. Op zich spreekt het mij heel erg aan dat er geen scheidslijn meer lijkt te zijn tussen de wereld van hen die werkelijk leven en hen die werkelijk dood zijn. Misschien moet ik het boek lezen waar dit verhaal uitgehaald is, dat het dan begrijpelijker wordt.

[Ria · Rating 3 out of 5]

Portretten en een oude droom by Kader Abdolah (2003)

[Inge · Rating 4 out of 5]

Weer een prachtig Kader Abdolah boek, vol nostalgie en geschreven met een gouden pen.

[Novalynda Black · Rating 2 out of 5]

Ik ben geen fan van Perzische verhalen, waarschijnlijk omdat ik de stijl niet gewend ben en niet snap.

[Bibi · Rating 2 out of 5]

Not for me.

[Jemie · Rating 3 out of 5]

Fijne manier van schrijven

[André · Rating 4 out of 5]

Citaat : Op de weg die ik voor mijn leven koos, heb ik een paar van mijn vrienden en dierbaren verloren. Ze waren jonger dan ik en ze keken tegen mij op. Ze volgden de weg die ik gekozen had. Zij werden gearresteerd. Maar ik niet, ik kon wegvluchten. Drie van hen werden gedood en twee van hen moesten lange tijd gevangen zitten. Ik voel me schuldig en dit schuldgevoel laat me niet los. Ik denk altijd aan hen. Hier in Zuid-Afrika, waar ik ook loop, lopen die vijf vrienden met me mee. Wat ik ook drink, ze drinken met mij mee. Ze gaan mee, ze doen mee op deze reis.
Review : In al zijn literair werk, van zijn verhalenbundels en zijn romans tot zijn colums, vermengt Kader Abdolah telkens de twee culturen, de Iraanse en de Nederlandse, die bepalend zijn voor leven. Alhoewel hij dit boek schreef na een reis naar Zuid-Afrika blijven ook hier weer, naast de Zuid-Afrikaanse belevenissen, deze twee culturen een belangrijke rol spelen. Dawoed is een Iraanse journalist die al jaren in Amsterdam woont. Hij maakt op zekere dag samen met enkele dichteressen een culturele reis door Zuid-Afrika. Hij bewondert de schoonheid van het land maar voelt zich schuldig tegenover zijn vroegere vrienden.


Die vrienden worden levende personages in het boek, ze nemen hun vroegere leven op waar het eens afgebroken werd. Een van hen, Attar, is zelfs de hoofdverteller die alleen waar nodig Da-woed het woord teruggeeft. Zijn vrienden zijn oprecht verbaasd over de metamorfose die Da-woed heeft ondergaan. Hij durft over alles praten wat vroeger in Iran niet kon. ‘Portretten en een oude droom’ is een heel mooi boek waar de poëzie van verleden en heden en de hunker naar het verre, schitterend in harmonie zijn samengebracht.

[Saad Abdulmahmoud · Rating 5 out of 5]

Het boek is een (reis)verhaal over (de apartheid in) Zuid-Afrika. Bij een begin van elk hoofdstuk staat er een alinea over een klassieke Perzisch reisverhaal van lang geleden.

Dawoed is een journalist en op reis door Zuid-Afrika om lezingen te geven. Hij heeft het continu over zijn vroegere vrienden. Hij schrijft alles op. Hij noemt ze portretten.

Zijn vrienden Froeg en Roemi leven nog. Sorajja, Malek en Attar zijn dood. Ze zijn om het leven gebracht tijdens hun gevangenisstraf door de sjah/ geestelijken?

Desondanks konden zijn vrienden met Dawoed meereizen. 's Nachts komen ze bij hem en vertelt hij zijn reisverhalen aan hen net zoals vroeger. Het is mogelijk omdat de vrienden dromen en proberen toch de dingen die ze graag wilden doen, nu wel kunnen waarmaken, door te dromen.

Attar (de verteller) is ook dood. Hij wil ook graag terug naar het leven. Zijn droom nog niet uitgekomen. Het lukte hem toch om te blijven als Froeg en Roemi op een struisvogel wegvliegen naar hun eigen leven.

Mooi in het boek
-de vergelijkingen ZA met Perzië.
-de ontmoeting met Mandela.
-Tutu en zijn (arme)moeder.
- de positieve invloed van de vrijlating van Mandela op een van de vrienden. Ze kreeg hoop. Toen zij in de gevangenis hoorde van de vrijlating van Mandela.
- de vraag over de gewone witte Zuid-Afrikanen “ ik kan niet geloven dat deze mensen de apartheid in stand hebben houden” p103.

[Ellen van der Schoot · Rating 4 out of 5]

Ik heb dit boek van een van mijn favoriete schrijvers gelezen op vakantie in Zuid-Afrika. Ik snap dat de achrijver gegrepen is door de schoonheid van zuid afrika. De parallellen tussen zijn eigen achtergrond en het zuid afrika na dr apartheid worden invoelbaar beschreven. In zuid afrika is de iraanse vluchteling opeens een bevoorrechte westerling en zijn verdriet en schuldgevoel over zijn overleden iraanse vrienden wordt op de voor kabdolah kenmerkende bijna sprookjesachtige manier verwoord. Ik vond het een goed boek, maar abdul Kabdolah heeft betere boeken geschreven.

[Marcello · Rating 2 out of 5]

Non uno dei migliori di Kader Abdolah. Capisco gli alti riferimenti letterari, la bellezza della malinconia, le metafore e il percorso di espiazione del senso di colpa dei sopravvissuti (in questo caso, di chi è sfuggito alla prigione ed alle torture di un regime integralista) rispetto agli amici caduti o imprigionati, però... alla fine la storia mi sembra inconcludente e impalpabile, e in generale mi lascia la sensazione che l'autore avesse obiettivi ambiziosi che però non è riuscito pienamente a raggiungere, che volesse fare troppo con troppo poco.

[Leonie · Rating 3 out of 5]

Aan het begin was ik ontzettend in de war. Ik snapte niet wat er gebeurde, wat echt was en wat niet. Toen ik eenmaal begreep dat dat er niet toe deed, kon ik genieten van de gebeurtenissen, gedichten en de fragmenten uit Perzische verhalen.
Ik snap er overigens nog steeds niks van.

[Frans-jan · Rating 5 out of 5]

Fantastisch mooi verhaal !!

[Isis van Vliet · Rating 2 out of 5]

veel gedichten en poëzie dus dat is wel leuk. het perspectief is soms lastig te bepalen, het verhaal pakte me op de een of andere manier niet echt

[Mila Planken · Rating 3 out of 5]

Nice book that give insights in a totally different cultural world

[Lex van Baar · Rating 3 out of 5]

Mooie verhalen. Bijzondere sfeer. Voor mij niet helemaal te begrijpen.

[Enzo · Rating 3 out of 5]

Il libro non mi convince. Sembra non andare in nessuna direzione precisa. Un po' omaggio alla lingua olandese e afrikaans... un po' omaggio alla tradizione letteraria persiana... un po' libro di viaggio... un po' biografico...
I dialoghi sono spesso banali e scontati e non si ha la sensazione di potersi prendere da qualche personaggio della storia.
Forse l'intenzione dello scrittore era di coniugare vari argomenti, ma non approfondendendoli si lascia il lettore in un limbo costante fino alla fine.

[Inge · Rating 2 out of 5]

Vroeger genoot ik volop van het werk van Abdolah. Nu ik dit verhaal (een heruitgave) las, kon het me niet meer boeien. Het was me té onsamenhangend en ook de taal raakte me niet bijzonder.

[Rebecca · Rating 3 out of 5]

Vaag