The Social History of Art Vol 3: Rococo, Classicism and Romanticism

The Social History of Art #3

by Arnold Hauser

First published in 1951, Arnold Hauser's commanding work presents an account of the development and meaning of art, from its origins in the Stone Age through to the "Film Age." This new edition of a classic work explores historical and social movements and the effects these have had on the production of art--the centrality of class and class struggle, the cultural roles of ideologies and the determining influence of modes of economic development. There are 144 illustrations within the four volumes and each volume has a new general introduction by Jonathan Harris which traces the history of Hauser's project, discusses the relevance of the work for art history today, provides a synopsis of Hauser's narrative, and offers a critical guide that highlights major themes, trends and arguments.

Genres: Art, History, Art History, Nonfiction, Social Science, Criticism

Paperback

First published January 1, 1951

About the author

Arnold Hauser was born in Temesvar (now Timisoara, Romania), to a family of assimilated Jews. He studied history of art and literature at the universities of Budapest, Vienna, Berlin, and Paris. In Paris his teacher was Henri Bergson who influenced him deeply. To earn extra income he reported on art, literature and cultural events for the Temesvári Hírlap (Temesvár News). For a period he was a teacher at a Budapest Gymnasium.

In 1916 Hauser became a member of the Budapest Sunday Circle, which was formed around the critic and philosopher György Lukács. The group included Karl Mannheim, a sociologist, the writers Béla Balázs, and the musicians Béla Bartók and Zoltán Kodály. Mannheim, who had at first rejected the idea that sociology could be useful in the understanding of thought, soon became convinced of its utility. Also Frigyes Antal (1887-1954) applied the sociological method to art.

After World War I Hauser spent with his bride two years in Italy doing research work on the history of classical and Italian art and earned his Ph.D. in Budapest. His dissertation dealt with the problem of aesthetic systematization. In 1921 he moved to Berlin. By that time he had developed his view that the problems of art and literature are fundamentally sociological problems. Three years later, when his wife declared that she wanted to live closer to Hungary, the couple settled down in Vienna, where Hauser supported himself as a freelance writer and as publicity agent for of a film company. He also worked on an unfinished book, entitled Dramaturgie und Soziologie des Films. Later he said, that "For me this was the period of collecting data and experiences which I used much later in the course of my writing my works on the sociology of art."

Fleeing the Nazis after the Anschluss in Austria, Hauser and his wife emigrated in 1938 to Great Britain. Shortly upon their arrival, his wife died of influenza. Alone and without any regular income, Hauser then began to research for Social History of Art. It took ten years to finish the Marxist survey, his magnum opus of more than a thiusand pages, which appeared when he was 59. Still following what is going on in the film world, Hauser also wrote a number of essays about films for Life and Letters Today and Sight and Sound. From 1951 he was a lecturer on the history of art at the University of Leeds, and in the late 1950s a visiting professor at Brandeis University in the United States. In 1959 he became a teacher at Hornsey College of Art in London. He worked again in the United States in 1963-65 and then returned to London.

When Hungarian Radio aired a Budapest-London conversation between Hauser and Lukács in July 1969, Hauser confessed: "I am not an orthodox Marxist. My life is devoted to scholarship, not politics. My task, I feel, is not political." In 1977 Hauser moved to Hungary, where he became an honorary member of the Academy of Science. He died in Budapest on January 28, 1978, at the age of 86.

Hauser's last book, Soziologie der Kunst (1974, Sociology of Art), which he wrote racing against time and declining health, investigated the social and economic determinants of art. In this pessimistic work he distanced himself from Marxism and historical determinism. "The foreseeable future," he said, "lies in the shadow of the atom bomb, of political dictatorship, of unbridled violence and cynical nihilism. Hitler, Mussolini, and Stalin left, as a permanent testament, a feeling of fear and apprehension which cannot be mastered." Hauser's suggestion that art does not merely reflect but interacts with society is a widely accepted premise. He also saw the art establishment and art reviewers as servers of commercial interests. As in his Social History of Art, Hauser's approach was Euro-centered and did not pay much attention to non-Western art.

Social History of Art was the result of thirty years of scholarly labour. It traced the production of art from Lascaux to the Film Age

Reviews

[Nikolas Koutsodontis · Rating 5 out of 5]

Ο Ούγγρος Άρντολντ Χάουζερ παρέδωσε αυτό το μνημειώδες έργο ιστορικού υλισμού το 1951. Καθ' όλο το μήκος του τρίτου τόμου ο μαρξιστής αισθητικός εξηγεί με οξυδέρκεια, πειστικότητα και πλούσια ιστορική επιχειρηματολογία την πάλη της μετάβασης από την αυλική στην αστική τέχνη, μέσω των τριών καλλιτεχνικών τεχνοτροπιών, του Ροκοκό, του Κλασικισμού και του Ρομαντισμού.

Η μέθοδος του συνοπτικά δίνεται στο εξής: "η ιστορική εξέλιξη εκπροσωπεί ένα διακριτικό προτσές, μέσα στο οποίο ο κάθε παράγοντας βρίσκεται σε κίνηση κι υπόκειται σε συνεχή αλλαγή έννοιας, μέσα στο οποίο δεν υπάρχει τίποτε στατικό και τίποτα με άχρονη ισχύ, όπως και τίποτα μονομερώς ενεργό και μέσα στο οποίο όλοι οι παράγοντες υλικοί, πνευματικοί, οικονομικοί και ιδεολογικοί είναι δεμένοι μαζί σε μια κατάσταση ακατάλυτης αλληλεξάρτησης, δηλαδή δε μπορούμε να γυρίσουμε σε κάποιον χρονικό σημείο όπου μια κατάσταση που μπορεί να καθοριστεί ιστορικά να μην είναι κιόλας προϊόν αυτής της αλληλεπίδρασης. 218

Αρχικά ο Χάουζερ καταγράφει πως φαίνεται οτι πάντοτε υπήρχε μια σύγκρουση υψηλού και χαμηλού στην τέχνη. Είμαστε στη φάση του grand gout (μεγάλο ύφος) στη ζωγραφική, για τον ηρωισμό των βασιλέων και του petits genres(μικρά κατώτερα είδη), όπου σε αυτά ανήκουν και τα fetes galantes(υπαίθριο γλέντι) με την ηθική τους ελευθεριότητα (38).

Από εκεί περνάει στο Ροκοκό που προωθεί το παιχνιδιάρικο του έρωτα και την πιο άμεση σχέση με το πραγματικό. Σε αυτή τη φάση η λεγόμενη υψηλή τέχνη είναι μοναρχική και σιγά σιγά αρχίζει να εισάγει τη ζωή των αστών. Παρατηρεί πως στον Μαριβώ αρχίζει πρώτη φορά ο χαρακτήρας να έχει ανάμεικτα απωθητικά και ελκυστικά γνωρίσματα στο έρωτα. (43), καθώς και ότι το Ροκοκό ήταν η τελευταία τάση που το όμορφο και το καλλιτεχνικό είναι συνώνυμα. Και η τελευταία που είχε καθολική ισχύ. Η πιο γνήσια τέχνη για την τέχνη, φτιαγμένη για μπλαζέ αριστοκράτες, με εντονότατο ερωτισμό και παιχνίδι. (49).

Έπειτα περνά στην Αγγλία που είχε ήδη κάνει την αστική της επανάσταση. Εκεί, σύμφωνα με τον Χάουζερ, συγγραφείς όπως ο Νταφόου και ο Σουήφτ έγραφαν πολιτική προπαγάνδα. Αφού χάθηκε η αυλική τέχνη και υποστήριξη είχαν να υπηρετήσουν τα δύο αριστοκρατικά κόμματα, τους Τόρυδες και τους Ουίγους (65). Ο Ουίγος Νταφόου και ο Τόρυς Σουήφτ έδειξαν πως η πολιτική προπαγάνδα κατάφερε και έφερε την οικονομική ανεξαρτησία των λογοτεχνών (68-69). Εδώ είναι και η απάντηση πως μια τέχνη προπαγανδιστική, που εξυπηρετεί σκοπούς και συμφέροντα πολιτικά, μπορεί φυσικά να είναι ταυτόχρονα και μεγάλη τέχνη.

Χαρακτηριστικό της αριστοκρατίας ήταν η νοησιαρχία και για να απαντηθεί από την αναδυόμενη τότε αστική τάξη εκείνη πρόταξε τον συναισθηματισμό και τον ρομαντισμό (74). Οπότε στην αστική τέχνη του 18 αιώνα εμφανίζονται τα οικιακά ηθικοπλαστικά δράματα του Ρίτσαρντσον (Κλαρίσα, Πάμελα, κτλ). Εδώ έχουν τη ρίζα τους και τα σύγχρονα κοινώς εννοούμενα ρομαντικά μυθιστορήματα και αναφέρει ο Χάουζερ: "Η ισχνή πλοκή είναι πρόσχημα για να αναλύει συγκινήσεις και να εξετάζει τη συνείδηση ", ακόμα ότι το μυθιστόρημα αυτού του τύπου "παύει να δημιουργεί τύπους που μπορούν να οριστούν με ακρίβεια, απεικονίζει απλώς τη ροή και την κύμανση των αισθημάτων και των παθών- οι χαρακτήρες σαν τέτοιοι δεν τον ενδιαφέρουν και ιδιαίτερα" (90). Είναι τελικά ηθικά φυλλάδια με πατρικές συμβουλές, εξ ου και προωθούνται εξ άμβωνος.

Στο πλαίσιο αυτό δημιουργείται τον 180 αιώνα ένας νέος συγκινησιακός πολιτισμός, όπου, σύμφωνα με τα λόγια του Ντιντερό: η ποίηση θέλει κάτι πελώριο και άγριο (97). Κι έτσι στο αστικό έργο "το αυτοτελές δράμα αποτελείται από σειρά μικρότερα δράματα που το καθένα τους κινείται προς την ιδιαίτερη δική του κορύφωση. Μ' αλλά λόγια το εντυπωσιακό έργο εξελίσσεται σε ανερχόμενο κρεσέντο, από σημείο σε σημείο και από κορύφωση σε κορύφωση" (96), γιατι πλέον το Κοινό πρέπει να διεγερθεί και να αιχμαλωτιστεί (106).

Ο Χάουζερ καταγράφει ακόμα πως η λογική οτι η λογοτεχνία είναι αληθινή όταν ο συγγραφέας δίνει κομμάτι του εαυτού του είναι κληρονομιά του Ρουσσώ (101)

Ο υλιστής Χάουζερ δεν ξεχνά να κριτικάρει τον χυδαίο υλισμό των Διαφωτιστών, όπου στον Νατουραλισμό τους οι χαρακτήρες ερμηνεύονται ως κοινωνικά φαινόμενα. Αν κάποιος είναι δικαστής ή αξιωματούχος, αυτή η ιδιότητα είναι σημαντικότερη από το άθροισμα των ατομικών του ιδιοτήτων. Αυτό, ωστόσο, είναι στυλιζάρισμα της πραγματικότητας, γιατί αφαιρεί από το άτομο την αυτονομία και την υπευθυνότητα των πράξεών του (118-119).

Η ταξική πάλη μέσα στο έργο του Χάουζερ είναι πρόδηλη: "Τo ολέθριο τέλος του ήρωα συμβολίζει το ολέθριο τέλος που απειλεί την τάξη σαν σύνολο... Όταν τη μόδα την καθορίζει μια τάξη που πιστεύει στον τελικό της θρίαμβο , δεν ευνοεί το τραγικό δράμα...Μια εποχή που την ανθρώπινη δυστυχία τη βλέπει ιστορικά καθορισμένη και δεν τη θεωρεί αναπόδραστη μοίρα ... Με κανέναν τρόπο δε θα ξεστομίσει μέσα σε αυτή τη μορφή τον τελευταίο και βαθύτερο λόγο της" (126). Η ιδέα ότι ο κόσμος είναι ακατανόητος και χάνεσαι σε αυτόν είναι η εφεύρεση μιας ολόκληρης τάξης που εξαναγκάζεται σε χαμό ή αλλαγή (152).

Όταν πια, μετά τη Γαλλική Επανάσταση, έχει εδραιωθεί η εξουσία της αστικής τάξης ο Χάουζερ παρατηρεί πως οι καλλιτέχνες αρχίζουν να την κρίνουν, καθώς: " Η λογοτεχνία της μεσαίας τάξης επιτίθεται στην αστική με αφετηρία την πνευματική της ύπαρξη και την απαίτηση της να αντιπροσωπεύει ένα ηθικό πρότυπο με καθολική ισχύ" (129). Η σκληρή κοινωνία της βιομηχανικής επανάστασης, με τον εγκλωβισμό χιλιάδων ακτημόνων αγροτών στις πόλεις και την πλαισίωση της ζωής τους γύρω από το εργοστάσιο ρίχνει δραματικά το επίπεδο της ζωής και στα μάτια των καλλιτεχνών η αστική τάξη γίνεται φιλισταική, χάνει το ηθικό της πρότυπο που είχε υψηλά με τη Γαλλική Επανάσταση.

Εξαιρετικές είναι οι παρατηρήσεις του Χάουζερ για την προέλευση του συντηρητισμού και του ανορθολογισμού στη Γερμανία. Από το τέλος του 16ου αιώνα η ήττα της γερμανικής αστικής τάξης μετά τη μετατόπιση του κέντρου εμπορίου από τη Μεσόγειο στον Ατλαντικό Ωκεανό οδήγησε στο να αρχίσει ένα προτσές αριστοκρατικοποίησης. Μάλιστα οι ηγεμόνες ήταν και εκκλησιαστικοί ηγέτες και είχε σαν αποτέλεσμα αυτό την απόλυτη εξουσία τους και την παθητικοποίηση του λαού και της ιντερλιγκέντσιας. Οι παράγοντες αυτοί ευνόησαν τον μυστικισμό, την παραδοσιοκρατία και την εσωτερικότητα, την αποπολιτικοποίηση των διανοούμενων.

Ο Γερμανικός Ρομαντισμός, ως αστικό καλλιτεχνικό ρεύμα, είναι εντελώς αντιφατικό, καθώς από τη μία εκφράζει την ανεξαρτησία της μεσαίας τάξης και την πληβειακή συγκινησιοκρατία και από την άλλη την υπονόμευση του ορθολογισμού του διαφωτισμού (130), που εκπροσωπεί ακριβώς αυτή την ανεξαρτησία της μεσαίας τάξης. Έτσι, καταλήγει να εκφράζει ακούσια τα συμφέροντα της παλιάς Αριστοκρατίας.

Λέει χαρακτηριστικά ο Χάουζερ πως ο ανορθολογισμός, η αντίθεση στον Διαφωτισμό στη Γερμανία, πέρασε από την αισθητική πρώτα και από κει στον κόσμο (149). Προσπάθησαν οι Ρομαντικοί δηλαδή να μετατρέψουν τον κόσμο σύμφωνα με την αισθητική κι εδώ η σκέψη αυτή μας βοηθά να κατανοήσουμε τις παρατηρήσεις της Σόνταγκ στο δοκίμιο της "Η Γοητεία του Φασισμού" για την εμμονή των Ναζί με τις επιβλητικές στολές του Χιούγκο Μπος, αλλά και τις προπαγανδιστικές ταινίες της Ρίφενσταλ, όπου στον "Θρίαμβο της Θέλησης" το ναζιστικό συνέδριο της Νυρεμβέργης στήθηκε από την αρχή για την αισθητική εξυπηρέτηση της ταινίας. Ολόκληρη, δηλαδή, αναπροσαρμογή της πραγματικότητας προς χάριν της αισθητικής.

Ακόμα ο Χάουζερ κάνει τις εξής σπουδαίες σκέψεις:

Η ιδέα ότι η ζωή είναι έργο τέχνης καθοδηγούμενη από το αλάθητο ένστικτο είναι αριστοκρατική ιδέα που κυριάρχησε στη Γερμανία (152)

Ο ορθολογισμός της μεσαίας τάξης στην Αναγέννηση ήταν αντιπαραδοσιακός, για τη μέγιστη αποτελεσματικότητα, ενώ η αριστοκρατία ήταν ιπποτικορομαντική (157). Αυτό μυθιστορηματικά εκφράστηκε εξαίσια στο βιβλίο "Η Εβραία του Τολέδο" του Λίον Φόιχτβάνγκερ (1955), όταν δείχνει ακόμα και τη συμβολή της αυλικής ιπποτικής τέχνης σε μια οικονομία και κουλτούρα πολεμική και εχθρική προς την ανάπτυξη των αστών.

Μετά τους πολιτικούς προπαγανδιστές Νταφόου και Σουήφτ, ο ζωγράφος Νταβίντ είναι το τυπικότερο παράδειγμα του πως οι πρακτικοί πολιτικοί σκοποί και η γνήσια καλλιτεχνική ποιότητα δεν είναι ασυμβίβαστα (193). Το 1798 είναι μέλος της Συμβατικής, έμπιστος και εκπρόσωπος της επαναστατικής κυβέρνησης και από τα χέρια του περνάει όλη η καλλιτεχνική προπαγάνδα, η Ακαδημία, οι εκθέσεις, οι δημόσιες γιορτές και τα μουσεία, είναι ο απόλυτος καλλιτεχνικός δικτάτορας (189).

Από τον Ρομαντισμό πηγάζει η "πίστη στις άμεσες εμπειρίες και διαθέσεις, η εγκατάλειψη στη στιγμή και στη φευγαλέα εντύπωση κι η λατρεία του τυχαίου περιστατικού " (230), αλλά και η αίσθηση της επιστροφής σε κάτι βιωμένο (212). Αυτό ταιριάζει και σε κατοπινά έργα της Γαλλικής λογοτεχνίας, όπως ο αριστουργηματικός "Μεγάλος Μωλν"(1913), με εκείνη την ονειρική έμμονη προσπάθεια επιστροφής στο παραδείσιο και λάγνο περιβάλλον που τυχαία βρέθηκε ο πρωταγωνιστής.

Ακόμα υποστηρίζει ο Χάουζερ οτι η ιδέα της νιότης ως πιο δημιουργικής και ανώτερης της μεγάλης ηλικίας είναι ρομαντική και πως η τέχνη για την τέχνη ξεκίνησε ως αντίδραση στις ιδέες και τα ιδεώδη των Φιλισταίων, των Αστών (246-247)

και συνοπτικά πως

"Οι πνευματικοί εκπρόσωποι του 18ου αιώνα είχαν ένα σχέδιο για καλυτέρεμα της ζωής και του κόσμου, ενώ του 19ου αιώνα βάζουν ως σκοπό την εγκατάλειψη στη ζωή, τη διαφύλαξη της ατμόσφαιρας και της διάθεσης της " (276)

Το βιβλίο έχει συναρπαστική ροή, απολαυστική σύγκριση εποχών και τεχνοτροπιών με τρομερά ικανοποιητική αποσαφήνιση διαφορών και ομοιοτήτων. Η αναλυτική καταγραφή σημαντικών για μένα σημείων που παράθεσα από πάνω δεν υποκαθιστά το σπουδαίο ταξίδι του βιβλίου στην τέχνη, με τις ευάριθμες του μικρολεπτομέρειες και παρατηρήσεις.

Διαβάζοντας αυτό το αριστουργηματικό, μνημειώδες μαρξιστικό μελέτημα του Χάουζερ για την ιστορία της τέχνης, αισθάνεται κανείς πως όλοι είμαστε αμετάκλητα συστατικά του αστικού συστήματος, καθώς και σήμερα η κουλτούρα μας είναι κοινή, πολύπλοκα και αντιφατικά συμπτηγμένη με εκείνη της αστικής τάξης. Είναι ένα ζήτημα το πόσο υποσκάπτουμε την επικρατούσα κουλτούρα και τελικά τι αντιπρόταση και στόχο έχουμε πολιτικά και πολιτιστικά ως κατώτερες κοινωνικές τάξεις.

[Emma · Rating 5 out of 5]

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μέρος μιας σειράς έργων που επεξηγούν κάθε φορά διαφορετικά καλλιτεχνικά κινήματα μελετώντας τις κοινωνικές συνθήκες που παρουσιάστηκαν και αναπτύχθηκαν.

Ο Ούγγρος κριτικός τέχνης Arnold Hauser, στο βιβλίο αυτό περί Ροκοκό, Κλασικισμού και Ρομαντισμού αναφέρεται σε όλα εκείνα τα γεγονότα του 18ου αιώνα και, φυσικά, την Γαλλική Επανάσταση ως κατατεθέν γεγονός χάρη στο οποίο άλλαξε, όχι μόνο η κοινωνική/ οικονομική/ πολιτική ιστορία αλλά και η καλλιτεχνική.

Πολλές πληροφορίες, πολλή ανάλυση, πολλή ιστορία και φυσικά πολλή τέχνη! Ακόμα και η υπερβολική εμβάθυνση ιστορικών γεγονότων παρουσιάζεται με τέτοιον τρόπο που δεν κουράζει αλλά διεγείρει περισσότερο ενδιαφέρον.

Η έκδοση που βρήκα είναι αρκετά παλιά και ομολογώ ότι ήταν ένας από τους λόγους που επέλεξα αυτό το βιβλίο. Ίσως η ιστορία έχει γεμίσει με πολλές, νέες σελίδες έκτοτε αλλά η αγάπη για το παλιό βιβλίο, τις σκονισμένες- κυριολεκτικά- σελίδες που σε μεταφέρουν σε μιαν άλλη εποχή, γεμάτη θαλπωρή και ένα άλλο είδος πνευματικότητας είναι αρκετοί λόγοι για να μην μπεις σε διαδικασία αναζήτησης νεότερης έκδοσης.

Εξάλλου, όταν πρόκειται για τέχνη και ρομαντικές ιστορίες, έχω κάποια τάση προς το παλιό και «κλασικό».

[Asta · Rating 4 out of 5]

"The price of poetry is life. "

Honestly, don't ever underestimate the perseverance of Hauser when German tradition came into his firing range. If ever there's something one'd like to complain about Hauser's approach is, NO.1, that he spent too much effort on trashing German in a, in fact, very very very German way. In the end I start to have suspicion he is doing an exhibition of Romantic irony in a manner of acting out.

The concept of ‘romantic irony’ is based essentially on the insight that art is nothing but autosuggestion and illusion, and that we are always aware of the fictitiousness of its representations.

Irony, in fact, is one of the key words of this volume, and the long way reaching the romantic irony is quite fascinating if taking previous volumes into consideration as well.

When talking about previous historical styles, one seldom will sense Hauser is deliberating an outline of approach that is heading towards a direction of revealing a conscious binary opposition. Hauser always picturing dual-tendencies in art history, one on action the other undercurrent in previous volumes and stresses them, but now it's the dual-tendency no more co-existing but pulling away, more and more violently from each other as they revealed their enmity into the sight of public, which corresponds to the turmoil tempest of social history whose chaotic and hopeless and confusing outside world eventually paved the path of the split of psyche history, ones who dwell in the reality world while eyeing towards distance and infinite and fiction, more and more violently and abandonedly with clear self-assertion, accomplices in arms.

Hauser here did a fancy job again. Once during Renaissance and post-Renaissance way up to baroque period, the struggle of rationalism is in fact there always keeping a core position, be it dominated or less dominated; or back to a more ancient time like Medieval, there's always a sense of wake of individualism clearly breathing out there. But after seventeenth century, such clearness of sight blurred, and rational insight became an illusion. People who once attached to a metaphysical great chain of religious order, now no longer trapped in a world contently and helplessly; the world then could be observed, later studied and even bargained with, now slowly started claimed the consequences. When the emancipation deepens more, they find themselves standing in this world of chaotic solidness by the light of Reason, absolutely on their own. The more clear such realization became, the more violently they struggled against, rather than for, their own life.
With more dialect interaction with the rapidly changing world, what they are facing is a reality that ideals may change into the opposite that devastating individual lives when it comes down to the earth to fruit reality, just as soaked with life and wisdom, poetry claims its price mostly on life.

The essence of the Industrial Revolution consists in the triumph of this principle over the medieval and mercantilist regulations. Modern economy first begins with the introduction of the principle of laissez-faire, and the idea of individual freedom first succeeds in establishing itself as the ideology of this economic liberalism. These connections do not, of course, prevent both the idea of labour and the idea of freedom from developing into independent ethical forces and from often being interpreted in a really idealistic sense. But to realize how small a part was played by idealism in the rise of economic liberalism, it is only necessary to recall that the demand for freedom of trade was directed, above all, against the skilled master, in order to take away from him the only advantage he had over the mere contractor.
[...]
Naturally, the single individual can be wrecked by old institutions just as much as he can be destroyed by the representatives of a new world. A class, however, that believes in its ultimate victory, will regard its sacrifices as the price of victory, whereas the other class, that feels the approach of its own inevitable ruin, sees in the tragic destiny of its heroes a sign of the coming end of the world and a twilight of the gods.
[...]
Now a regular occurrence in the eighteenth century repeats itself: the aristocracy accepts the viewpoint and standards of value of the middle class; virtue becomes a fashion in the upper class.

It doesn't come from nowhere but with a long line traceble which clearly mutated quite a lot. When artists like Michelangelo and Pontormo disintegrated the sense of space within their drawing, twisting the bodies and confronting the law of movement, the twisting and tormenting mind of theirs, confronting their contemporary that "they extol the abundance of power, the ripeness of age and beauty; they portrait life as being, not as a process of becoming; they work for a society of people who have arrived and want to remain where they are, and whose conservative feelings they share", as a matter of fact, created works like a dream, like a nowhere land of never real. A tendency retreat into uncertainty as a safeguard of intelligence freedom is always an option as history marches. But the predecessors certainly didn't expect when the people, saying bourgeoisie, lost their innocence, the political reality nutrient their mental soil, the retreat became solid relativism, two separated standard of reality of inner life and public showing in German people is only unique by its symptom.

It's just a matter of time, in fact, when individualism hit the bottom of enantiodromia, the reason of intellectuals, even of cultured public, turn away from reality then further into inner world, into strong feelings, to sentimental, to fencing off the the world of blatant reason, staring at the inner prism. It was a long way the chaotic world becoming over-whelming and hard to bear when the irony getting increasingly heavier like a mockery of life.
At first, it's just the French rococo taste issue, the pastoral landscape in rococo painting and the same picturesque background of setting in poetry, which means more of allegory rather than being symbolic, since even as a escapism, those pastoral works were more placebo of courtly appearanced ones, lost none of its sophistication but removed its restrictions, than having anything to do with reality pastoral life, saying, real peasants and shepherds.
When life getting even harder to bear, like in Germany, "out of their misery, they developed those ideals of submissiveness and unquestioning loyalty which made it possible for any cringing philistine to think of himself as the servant of a ‘higher Idea’[...] their struggle against the rationalism of the absolutist regime was at the same time a struggle against the progressive tendencies of the age. They never became aware of the fact that the rationalism of the princes represented a less serious danger for the future than the anti-rationalism of their own compeers. From being the enemies of despotism they, therefore, became the instruments of reaction and merely promoted the interests of the privileged classes with their attacks on bureaucratic centralization." Such irony exist reservedly as well, like in England, despite of participates of the English romanticism are mostly aristocrats or upper class peers, it's public is middle-class. It was a world of bewildering, when the Revolution shattered the old regime to a state un-rewindable, ideology suffers rounds of heavy crushes, now everything seems so easily even naturally go to its opposite. It was not mere emotionalism and inner reflection rendering very cabbage a humane personal meaning, landscape the grandiosity of soul, but a painful confusing and fear that too difficult to utter into words. Then it's the triumph of music shattering into shimmering pieces of bursting of flooding emotions and sketching of picturesque inner images, of Bach, of Mozart, Liszt, Chopin, Schumann, Schubert, later Verdi, Puccini, Wagner.
But their lives, their genius, never fail to reckon the none-life, be it sublimed or abysmal.

And one more quote I'll just leave here:

The brilliant execution which they presuppose in the performer has a double function: it restricts the practice of music to the expert, and it deludes the layman. In the case of the virtuoso-composers, the prototype of whom is Paganini; the dazzling style is intended above all to flabbergast the listener, but with the real masters the technical difficulty is merely the expression of an inner difficulty and complication. Both tendencies, the enlargement of the distance between the amateur and the virtuoso as well as the deepening of the gulf between lighter and more difficult music, lead to the dissolution of the classical genres. The virtuoso mode of writing inevitably atomizes the big, massive forms; the bravura piece is relatively short, sparkling, pointed. But the intrinsically difficult, individually differentiated style, based on the sublimation of thoughts and feelings, also promotes the dissolution of universally valid, stereotyped and long-winded forms

As a (new) fan of opera, it's quite disturbing to see how corrupted the nowaday bel canto singing has become comparing to previous days old-school masters, like now these new diva and divo no longer understand why they have to sing with everything they have when encountering certain repertoires, lungs and heart and souls of perfection. Be the protagonist a narrator, a miller or a loser.
Everything from that age and that very line of tradition, could and capable of having a sense of romanticism, of l'art poer l'art, of aestheticism, and now we can see what Byron's hero fighting against is not just authority but a world without grape vines and goblet; Shelley's atheism is more than fighting off an oppressor or tyranny but self-deification, out of fear but see no hope. But unfortunately in this age, there you go existing dumb asses only see the Don Giovanni as a show of womanizer, or a sexist, or some lefty liberal ideals.
Remember in Schubert's Winterreise, the last song is named Der Leiermann (organ grinder)?

"Barfuss auf dem Eise
Schwankt er hin und her;
Und sein kleiner Teller
Bleibt ihm immer leer.
Keiner mag ihn hören,
Keiner sieht ihn an;
Und die Hunde knurren
Um den alten Mann.
Und er lässt es gehen
Alles, wie es will,
Dreht, und seine Leier
Steht ihm nimmer still.
Wunderlicher Alter,
Soll ich mit dir gehen?
Willst zu meinen Liedern
Deine Leier drehn?"

The price of poetry is life, the lungs, hearts and souls and even more - at least they should understand this. They must understand this.

[R.K. Cowles · Rating 3 out of 5]

3 1/2 stars

[Raphaela Folia · Rating 4 out of 5]

Ο Ούγγρος κριτικός τέχνης Arnold Hauser, στο βιβλίο αυτό αναφέρεται σε ένα φάσμα γεγονότων ξεκινώντας από τον 18ο αιώνα, ιδίως την Γαλλική Επανάσταση που ήταν η αφετηρία των αλλαγών τόσο σε κοινωνική/ οικονομική/ πολιτική ιστορία αλλά και καλλιτεχνική.

[Martin Pescatore · Rating 4 out of 5]

Sto leggendo questo volume per degli studi accademici. È ottimo, spiega la situazione europea storica, sociale ed economica di ogni stato e in che modo influenza il mondo dell'arte, della musica e della letteratura. Non è affatto pesante ma, al contrario molto scorrevole

[Del Trigo · Rating 4 out of 5]

Tercero de la trilogía. Interesante para encontrar un nuevo punto de vista sobre cómo aparecieron las grandes obras de la cultura y sus condicionamientos sociales y económicos.

[Ali · Rating 3 out of 5]

جلد اول به هنر دوران های ماقبل تاریخ تا قرون وسطی و اوایل دوره ی رنسانس می پردازد (بخش اول به ادبیات مصر و آشور و بابل، ادبیات چین و هند، بخش دوم شامل ادبیات یونان باستان، بخش سوم به رم باستان، بخش چهارم به ادبیات شرق در سده های میانه، به ویژه چین و در بخش آخر به ادبیات سده های میانه در آلمان، بریتانیا، فرانسه، اسپانیا و ایتالیا)، همراه با تصاویری از هنر دوران غارنشینی انسان.
جلد دوم به ادبیات ایتالیا و آلمان در دوره ی رنسانس، و سپس از هفده تا اوایل قرن بیستم می پردازد (ایتالیا، سر دمدار ادبیات پیشرو در رنسانس، فرانسه تا سده های هفده و هژده و عصر رمانتیک، و سده ی نوزده و بیست، مکاتب واقع گرایی و نمادگرایی و... بخش سوم شامل ادبیات اسپانیاست که از "دوران طلایی" (عصر دن کیخوته) آغاز می شود و تا پایان قرن نوزدهم ادامه داده)، بخش بعدی در مورد ادبیات روسیه از عصر طلایی، ابتدای قرن نوزده تا اوایل قرن بیستم است.
و جلد سوم به هنر "روکوکو"، "کلاسی سیسم" و "رمانتی سیسم" اختصاص دارد، حاوی تصاویری از هر سه مکتب دوره ی رنسانس است. (ادبیات آمریکا از دوران مهاجرنشینی و سپس انقلاب و دوران پس از پیروزی تا جنگ اول جهانی، بخش دوم شامل ادبیات انگلیس از سده های میانه، هفدهم تا سده ی بیستم).
جلد چهارم به ناتورالیسم، امپرسیونیسم و عمدتن مکاتب هنری تا ابتدای قرن بیستم می پردازد، و حتی در یک فصل، به "عصر فیلم" نیز اشاره هایی دارد. برخلاف سه جلد اول، جلد چهارم در فارسی، دارای فهرست مطالب است و در انتها بخشی هم به "اضافات" از جمله برندگان نوبل می پردازد. اهمیت پژوهش عظیم آرنولد هاوزر در مجلدات سوم و چهارم بیشتر مشهود است. آرنولد هاوزر (1978-1892)، متخصص تاریخ هنر، رمانیایی ساکن مجارستان، بر مینای تاثیرات اجتماعی بر هنر انسان در طول تاریخ، و برعکس، نوشته شده. تاریخ اجتماعی هنر برای بسیاری از پژوهشگران جامعه شناختی، منبع بسیار با ارزشی ست. همت ترجمه و انتشار چنین اثری در زبان فارسی به راستی ستودنی ست. کتاب را امین موید به فارسی برگردانده و چاپ دوم آن در1361 توسط چاپخش منتشر شده است.

When the work appeared in English in the 1950s, it stirred up great controversy because of its ideological orientation. Postmodernist art historians have rarely made references to Hauser's fundamental study. Arnold Hauser was born in Temesvar, Hungarian. In Paris his teacher was Henri Bergson who influenced him deeply. In Budapest Hauser became a member of the Budapest Sunday Circle, which was formed around the critic and philosopher György Lukács. The group included Karl Mannheim, a sociologist, the writers Béla Balázs, and the musicians Béla Bartók and

[Ray · Rating 5 out of 5]

This volume covers the 18th century to 1830. It explores the reasons why different art movements become popular given the social events of that time especially the French Revolution.