In the Matter of J. Robert Oppenheimer

by Heinar Kipphardt, Ruth Speirs (Translator)

Kipphardt uses the facts taken from the published transcript to present some fundamental issues which face the world today--the conflict between the responsibility of the individual to his country and to humanity as a whole, the right of the patriot to express views at odds with those of his government without his loyalty being called into question.

Genres: Plays, Drama, Fiction, Classics, German Literature, Theatre, Historical

128 pages, Paperback

First published January 1, 1964

About the author

Heinar Kipphardt (8 March 1922 - 18 November 1982) was a German writer. He came to prominence with the documentary theatre during the 1960s. He is best known for In the Matter of J. Robert Oppenheimer, a dramatization of the Oppenheimer security hearing.

Reviews

[Amin · Rating 3 out of 5]

خود رابرت اوپنهایمر وقتی برای نخستین بار این نمايش را بر صحنه تئاتر دید، برخلاف نظر مردم که از نمایش استقبال خوبی کردند و به نوعی باعث شهرت جهانی او شد، زبان به اعتراض گشود و حتی سازندگان را تهدید به پیگرد قانونی کرد. دلیل اعتراض او - که بعدا از آن صرف‌نظر کرد - بسیار قابل‌تامل است. به گفته او، در این اثر و در آخرین صحنه که اوپنهایمر پس از اعلام رای کمیته به تنهایی به صحبت می‌پردازد، پایان کار مشخص است. انگار با دانشمندی قهرمان طرف هستیم که مثل گالیله تبدیل به شهید راه علم شده و بازیچه دست سیاستمداران قرار گرفته، و از ساخت بمب اتم پشیمان است.

این نمایشی است که بر اساس محتوای جلسات بازجویی از وی برای بررسی خطر امنیتی بودن او و ارتباط با شوروی ساخته‌شده و صلاحیت وی برای حضور در کمیته اتمی بررسی می‌شود. به نظر اوپنهایمر، این یک اثر با پایان ضعیف است چون ابهام لازم را کم دار‌د. ابهام و عدم‌قطعیتی که در واقعیت وجود دارد، در درون ذهن فرد و شرایط سیاسی و اجتماعی خاص یک دوران که از این قطعیت در نتیجه‌گیری فاصله می‌گیرد و دشواری‌های زیادی در تجربه زیسته فرد و مواجهه‌اش با واقعیت فراهم می‌کند. پس این ابهام‌ها باید در یک اثر هنری برمبنای واقعیت هم منعکس شوند.

به نظر من هم برای کسی که با جزییات بیشتری درباره زندگی اوپنهایمر و پرونده‌اش آشنایی داشته باشد - مثلا کتاب پرومته آمریکایی را خوانده باشد - این اثر به نظر میرسد که به برش کوچکی از زندگی وی میپردازد که شاید بیشتر اثر نمایشی و تبلیغاتی داشته باشد و زمینه بزرگتری از اتفاقات را ناگفته می‌گذارد. برخلاف فیلم اوپنهایمر که به دلیلی کاملا مخالف فیلم ضعیفی است چون بیش از آنکه زمینه اتفاقات را بشکافد به بیان جزییات میپردازد. جزییاتی که برای فهم آنها نیاز به دانستن جزییات دیگری است که ناگفته می‌مانند

[Uroš Đurković · Rating 5 out of 5]

Remek-delo dokumentarnog pozorišta, courtroom drama bez suda, briljantan prikaz faustovske sudbine Roberta Openhajmera, tvorca atomske bombe i vrlo kompleksne ličnosti koja je preobrazila način na koji vidimo svet. Kiphart je koristio tri hiljade stranica zapisnika iz procesa protiv Openhajmera, koju je Komisija za atomsku energiju SAD objavila 1954. godine. Iz te ogromne građe nastala je ova zadivljujuće dobro sročena drama, koja ne samo što se drži činjenica, već pokreće ogroman broj opšteepohalnih pitanja. Šta je odgovornost? Kuda vodi naučni progres? Kako se služi otadžbini, a kako svetu? Ko je pravi prijatelj, a ko neprijatelj? Šta je država? U kojim situacijama je neko veran i dosledan? Koja je granica između javnog i privatnog?

Openhajmer je bio besan zbog načina na koji je prikazan i uprkos tome što se autor držao zapisnika, tvrdio da su njegove ideje predstavljene pogrešno. A meni je posebno jak utisak predstavljalo to što su Amerikanci više marili za Openhajmerove moguće veze sa komunizmom ili za to što nije hteo da radi na još ubojitijoj hidrogenskoj bombi, nego za činjenicu da je od bombi na Hirošimu i Nagasaki umrlo najmanje 130 000 ljudi.

[Omid Abd · Rating 4 out of 5]

همیشه بزرگترین پیشرفت ها از دل ویرانگر ترین جنگ ها بیرون میاد و به بهایی از بین رفتن زندگی میلیون ها نفر .وقتی ملت ها برای سلطه ایدولوژی ها ملی گرایانه افراطی شون در کنار حرص وطمع با هم درگیر میشدن .. تمام ابزارهای ممکن رو بکار میگیرن تا بر حریف سلطه پیدا کنند
سالها پیش وقتی ابر قدرتی های مثل المان و ژاپن با امریکا وارد جنگ شدند و میخواستند به هر نحوی بر دنیا تسلط پیدا کنند و جنگ عظیمی و بی فایده ای شکل گرفت .‌.امریکا که در دو جبهه می جنگید بشدت از جنگ و ادامه اون و صدماتی که از شروع تا اتمام غیرقابل پیشبینی جنگ متحمل شده بود نگران بود..و بر اساس‌خبرهای که دریافت کرده بود آلمان در حال ساخت سلاحی بود مخرب تر از هر بمبی که تا به حال ساخته شده بود در این میان ژاپن هم مطلقا حاضر به تسلیم شدن نبود..در این میان امریکا برای عقب نماندن از این مسابقه تسلیحاتی به فکر ساخت مرگبارترین سلاح تاریخ بشر افتاد و در طی چند سال گرد اوری دانشمندان فراری اروپایی علم فیزیک به ساخت و ازمایش بمب اتمی اقدام کرد و دنیا نظاره گر قدرت غیرقابل کنترل این ابر بمب ها شد.. بمب های که در زمانی بسیار کوتاه با کمترین دخالت انسانی دورترین شهرهای دشمن رو با خاک یکسان میکردن.. چنان که اولین پیشگامان این ابر بمب ها با قدرت ۲۰ هزار تن tnt در هیروشیما و ناکازاگی ۸۰۰۰۰ هزار کشته روی دست های خونین امریکا و دنیا گذاشتن.. اما طمع حکومت ها پایانی نداشت
در هنگام ساخت اولین بمب فکری برای ساخت بمبی با قدرتی بسیار مهیب تر یعنی ۵برابر قوی تر از بمب فعلی یعنی ۱۰ مگا تن tnt به ذهن یک دانشمند رسید ..اما فاجعه حاصل از کشتار بمب اول بشدت بر روی دانشمندان موثر در اون پروژه اثر گذاشت بود و ترس از اینده و بی قیدی حکومت ها اونها رو منزوی و مردد کرد بود در نتیجه پروژه بمب به تاخیر افتاد
و شوروی با استفاده از این غرصت تونست بمب خودش رو بسازه در این میان در امریکا بین دانشمندان و نیروهای امنیتی برسر این موضوع اختلافات شدیدی پیدا شد و همه به دنبال یک مقصر برای مجازات میگشتند وقایعی از یک محکمه سری که در این نمایشنامه بهش پرداخته شده

[KamRun · Rating 2 out of 5]

دکتر جی رابرت اوپنهایمر،رئیس کمیته مشورتی عمومی کمیسیون نیروی اتمی ایالات متحده آمریکا و پدر بمب اتمی بود که در سال 1954 در دادگاهی با چند ده شاهد،به اتهام خیانت و عدم وفاداری به کشور محاکمه شد.کیپهارت در این اثر،ضمن استفاده از اسناد تاریخی،احساس اوپنهایمر بعد از انفجار بمب اتمی روی شهرهای ژاپن را زیر ذره بین قرار می دهد و شاید در این نمایشنامه تنها همین موضوع،برای خواننده ایرانی جذابیت داشته باشد.علاوه بر این در نمایشنامه به خصوص در پرده آخر به مبحث آزادی عقیده و مقوله امنیت ملی پرداخته می شود و از صحبت های اوپنهایمر و وکلایش نتیجه حاصل می شود که برای حفظ امنیت نباید حریم آزادی عقیده و زندگی خصوصی افراد زیر پا گذاشته شود،زیرا در این صورت "آنقدر برای آزادی مبارزه می کنیم تا چیزی از آن باقی نماند"...گفتنی است که این نمایشنامه تماما بر اساس واقعیت بوده و تنها در چند مورد،آنچنان که تغییری اساسی در تطابق با وقعیت رخ ندهد،نویسنده در ترتیب شهادت ها و تعداد شهود دخل و تصرف نموده است

[Jannis · Rating 4 out of 5]

Heinar Kipphardts dramatisches Werk „In der Sache J. Robert Oppenheimer“, uraufgeführt im Jahr 1964, ist eine fesselnde Aufarbeitung der Untersuchung J. Robert Oppenheimers vor dem Hintergrund des Kalten Krieges und der atomaren Bedrohung. Kipphardt nutzt das dokumentarische Theater, um die Beziehung zwischen wissenschaftlichem Fortschritt, ethischer Verantwortung und nationaler Sicherheit zu erforschen. Das Stück, das auf realen FBI-Protokollen basiert, hinterfragt Themen wie Loyalität, Sicherheit und moralische Verantwortung.

Die ausführliche Rezension findest du auf meinem substack: https://literaturkritik.substack.com/...

[Andrew (Drew) Lewis · Rating 3 out of 5]

Although based on the 3000 pages of the actual ordeal and condensed well, I'm having a hard time believing that anyone without a good amount of knowledge on the life of Oppenheimer would find this at all interesting. Having recently finished Oppenheimer's biography (American Prometheus), I liked reading the play. But even I had trouble juggling all the characters in my mind. The last couple scenes are great and raise some great questions, but getting through the first 100 pages would not be recommended without some preliminary research.

[Hasan Abbasi · Rating 4 out of 5]

رابطه ی بین دانش و سیاست و بر هم کنش این دو بر هم در اثار نسبتا کمی با غلظت و اهمیت نمایشنامه قضیه اوپنهایمر مطرح شده است ... نمایش که در دسته تیاتر مستند قرار میگیرد به تشریح محاکمه تخلف رابرت اوپنهایمر پدر بمب اتمی در قضیه اهمال او در براه اندازی پروژه بمب اتمی ایدروژنی برای دولت امریکا میپردازد ... کنش ، طرح و ایده اصلی نمایشنامه بر شک دانشمندان هسته ای به عملکرد دانش در اختیار دولت پس از حمله به هیروشیما بنا شده است و این مساله را مطرح میکند که اساسا علم نمیبایست در خدمت دولت و قدرت های نظامی قرار گیرد

[Robert · Rating 3 out of 5]

this was a play that attempted to consolidate the main points of the transcript put out by the Atomic Energy Commission in 1954. Oppenheimer, often called the "Father of the Atomic Bomb," was denied security clearance at the height of the McCarthy witch hunts due to his past associations with members of the Communist Party. the play tries to present an historically accurate portrait of the views expressed by Dr. Oppenheimer, the hearing committee, the prosecution, defense council and key witnesses.

the play gives some insight into how important Oppenheimer's work was to the US military and how seriously they took the threat of Communism in the 1950s. as a play it certainly doesn't contain much action or drama, so it tends to read like a trial transcript. recommended only if you find the subject interesting. I did.

[Anna · Rating 4 out of 5]

Robert Oppenheimer, als Vater der Atombombe bekannt, steht unter Beschuss: kann man ihm trotz seiner roten Sympathien im kalten Krieg die nötige Sicherheitsfreigabe genehmigen, um für die USA zu forschen?

Das Stück setzt aus dem historischen Material - 300 Seiten Bericht, 40 Zeugen und fünf Anwälte - ein beeindruckendes Bild eines Mannes zwischen Wissenschaft, Patriotismus und Gewissen in einem paranoiden McCarthy-Amerika zusammen. Ich fand es sehr spannend, die Argumentation beider Seiten nachzuvollziehen, die meiner Meinung nach das historische Klima und menschliche Unterschiede sichtbar werden lassen. Auf jeden Fall empfehlenswert!

[Ghasem1998 · Rating 4 out of 5]

هوس بازبینی اپنهایمر نولان به کله‌م زد.
نمایشنامه خوبی بود‌. عجیبه تجدیدچاپ نشده.

[afsoonica! · Rating 5 out of 5]

From the book:
“When I think what might have become of the ideas of Copernicus or Newton under present-day conditions, I begin to wonder whether we were not perhaps traitors to the spirit of science when we handed over the results of our research to the military, without considering the consequences. ... And meanwhile there seems to be little hope that people will soon learn how to live together on this ever smaller planet.”

[Veronika Anna · Rating 3 out of 5]

Super spannend

[فرهاد ذکاوت · Rating 4 out of 5]

تخصص من کارهای هنری بخصوص در این مورد، تاتر نیست. ولی به دلیل مطالعه ی خودم غیر از رشته ی تخصصی، تاریخ جنگ سرد رو هم میخونم. به نظرم نویسنده ی این اثر به خوبی تمامی آنچه به وجدان انسانی فیزیکدانان، شک در انجام پروژه ای اینچنینی که دنیای امروز تاثیر گرفته از پروژه ی لوس آلاموس هست، و موارد متعدد دیگری در قالب دیالوگها آورده. بخشی از دیالوگها مستقیم از دست نوشته ها یا گفته های دانشممدان درگیر در پروژه و اسناد متشر شده آمدخ برخی به معنا که نویسنده در مقدمه اشاره کرده.
خواندن این اثر بدون لحاظ رشته یا شغل برای همه به عنوان عضوی از جامعه بدون در نظر گرفتن ملیت بسیار مفید است. تناقضهای سیاسی و انسانی به نظر من به خوبی به نمایش گذاشته شده و جایی که باید آمده. به عنوان فیزیک پیشه، نمایشنامه بودن متن برایم مهم نیست. پیامی که با دیالوگهای معنادار و در بیشتر مواقع مستند به خواننده القا میشود، چیزی جز آگاهی اجتماعی از مسایل مهمی که اول در بخش نظامی مطرح میشوند نیست.
به شخصه از این اثر لذت بردم. دلیلی برای امتیازدهی کم هم تدارم. امتیاز کامل هم ندادم، چون بخشهایی میتوانست کمی خلاصه تر باشد ولی تا دست به قلم نباشی، سختی نگارشی تاثیرگذار مشخص نمیشود.

[Nicholas · Rating 4 out of 5]

"Political opinion, no matter how radical or freely expressed, does not disqualify a scientist from a high career in science; it does not impugn his integrity nor his honor. We have seen in other countries criteria of political orthodoxy applied to ruin scientists and put an end to their work. This has brought with it the attrition of science. It has been part of the destruction of inquiry, and of political freedom itself. This is no path to follow for a people determined to stay free."

Take out "in other countries", and expand the definition of science, and this chilling quote from the final scene may be said today.

[__ennard · Rating 5 out of 5]

Very important read for everyone interested in questions of security and ethics regarding the "big players", made especially easy to comprehend by the recent movie!

[Andrea · Rating 3 out of 5]

Kann man schuldlos schuldig werden? Gibt es so etwas wie einen Gedankenverrat? Zieht ein technischer Fortschritt auch einen moralischen Fortschritt nach sich? Fragen, die dieses kurze Drama anstößt. Die Sympathien liegen natürlich bei Oppenheimer, dem Vater der Atombombe, wodurch das dokumentarische Stück etwas an dem Mangel emotionaler Komplexität krankt (die es natürlich auch nicht für sich beansprucht).

[mOmO · Rating 4 out of 5]

Robert Oppenheimer is the first one who made atomic bomb.After Harry S Truman ordered to drop it on Hiroshima he refused to cooperate to make hydrogen bomb which is much more destructive than atomic bomb....
Traslated in Farsi by: Najaf Darya bandari

[Martin Denton · Rating 4 out of 5]

This documentary-style drama about the Atomic Energy Commission's security clearance hearing for the famed physicist explores important and timely questions about the tradeoffs between personal freedoms and public safety. The hearing took place in 1954, at the height of the Cold War and the McCarthy Era, when fear of the Communist Menace approached hysteria, and many Americans willingly surrendered liberties they once held dear in the name of increased governmental protection against a supposedly pressing threat to national security.

Although Oppenheimer wasn't precisely on trial, Kipphardt's play takes the shape of a classic courtroom drama, with a pair of prosecutors vying against a pair of defense attorneys before a panel of three (appointed, impartial?) judges. At stake is Oppenheimer's future: his security clearance has been canceled on suspicions that his one-time Communist leanings influenced his very public opposition to the Hydrogen Bomb. Speaking for Oppenheimer are a pair of compelling witnesses, John Lansdale (chief of security at Los Alamos, where Oppenheimer headed up the Manhattan Project to develop the world's first atomic bomb), and fellow scientist Hans Bethe; the prosecution's witnesses are Colonel Pash, Lansdale's subordinate, and the so-called "father of the H-Bomb," Edward Teller. Of course Oppenheimer himself provides the most evidence, as his career is reviewed during the hearing, from the pre-war era when he became moderately involved in left-wing causes, through his time at Los Alamos, up to the late '40s and early '50s, when he became a passionate opponent of the acceleration of the then-nascent nuclear arms race.

The play, almost by definition, is pretty much all talk. But such talk!--the words uttered here are important and enormously relevant. Kipphardt traces two main threads in his play, both worth serious consideration, then as now. The primary strain looks at the moral questions underlying the development of nuclear weapons--bombs and other paraphernalia that could, as the play reminds us, destroy whole islands; whole cities. The climactic exchanges in Act Two revolve around this issue, with Teller (and the government behind him) putting forth the alarming but oft-repeated notion that superior military power is the only route to deterrence:

I am convinced that people will learn political common sense only when they are really and truly scared. Only when the bombs are so big that they can destroy everything there is.

Bethe counters:

I spent a whole night talking with my friends, Weisskopf and Placzek, both of them eminent physicists, and we agreed that after a war with hydrogen bombs, even if we were to win it, the world would no longer be the world which we wanted to preserve, and that we would lose all the things we were fighting for, and that such a weapon should never be developed.

Kipphardt's a humanist, but he gives the arguments equal time and weight, just as they deserve; similarly, he never makes any of the characters mere two-dimensional heroes and villains. Teller's a flawed man, but so is Oppenheimer; and the lawyers and judges each get soliloquies that help us understand who they are and how they came by their attitudes and prejudices.

This approach holds true for the work's secondary theme, which meditates on whether it is appropriate for a government to suspend certain freedoms to assure the safety of its citizenry.

In the Matter of J. Robert Oppenheimer's very serious and well-considered examination of issues of authentically fundamental importance makes it the exception rather than the rule in contemporary theater. Everybody needs to listen to the arguments that comprise the core of this play: is there ever a justification to give up liberty for some national good? is there ever a justification to devise a way to irrevocably destroy the world? Kipphardt's potent play reminds us that these questions still matter, never stopped mattering.

[Leo · Rating 4 out of 5]

Dass nur durch das Verhör der Plot (das Leben von Oppenheimer) so malerisch rübergebracht wird, ist echt eine Leistung. Zusätzlich stellt das Spiel einige interessante moralische Fragen über absolute Loyalität, Sicherheit und Freiheit. Gleichzeitig nimmt es sich nicht das Recht darauf antworten zu finden, was sich auch im Ende widerspiegelt.
Dass Heinar Klipphardt es geschafft hat den ganzen Sachhalt nur durch 6 Zeugen darlegend zusammenzufassen ist bemerkenswert, vor allem da jedem eine klar eigene Persönlichkeit zu erkennen ist. Jedoch ist auch anzumerken, dass nur männliche Zeugen im Schauspiel zu Wort kommen; nicht etwa Oppenheimers Frau oder andere weibliche Wissenschaftlerinnen.
Die benutzte Sprache passt vorzüglich, alles von den Ausschussmitgliedern und Anwälten ist sehr förmlich und trotzdem immer noch angenehm zu lesen. Dennoch sind die gehörten Zeugen nicht zwingend förmlich sondern folgen den Charakteristiken, die Klipphardt auslegt.
Für mich persönlich erscheint es erstmal als bräuchte ich eine Pause jedoch von so tief-gehend moralischen Fragen und müsse mich leichteren Themen widmen.

[Frau Becker · Rating 4 out of 5]

Formal etwas dröge, stelle ich mir als Theaterstück auf der Bühne sehr fad vor, zumal die sehr komplexen Argumentationen wahrscheinlich zu sehr am Zuschauer vorbeirauschen. Als Lesedrama aber sehr interessant, die Ambivalenz der Figur Oppenheimer wird deutlich, die quer steht zum Freund-Feind-Denken des Kalten Krieges. Solange es den Kriegszielen der USA nutzt, spielt die politisch linke Haltung Oppenheimers eine untergeordnete Rolle. Erst als er sich gegen die Eskalationsspirale des Wettrüstens positioniert - eine Haltung, die mit seiner Rolle als "Vater der Atombombe" auf den ersten Blick nur schwer zu vereinbaren ist - wird seine Loyalität grundsätzlich infrage gestellt. Kritik und die Ausübung der freien Meinungsäußerung wird zum Verrat umgedeutet, Oppenheimers Skepsis gegenüber der H-Bombe gar in die Nähe von Sabotage gerückt. Kipphardts Drama ist ein Lehrstück über die Gefahren für die Meinugungsfreiheit im Zusammenhang eines gesellschaftlichen Klimas, das nur in Freund-Feind-Kategorien zu ordnen vermag.

[Eliot · Rating 5 out of 5]

A fascinating stage play based on a true event (assessing the re-issuance of Oppenheimer's security clearance after development of the H-bomb). The questions posed by the interaction of the evaluating Board, general counsels, and witnesses, raises questions of the encroachment of security upon personal liberties, the demands of the State upon scientists, and the inherent ownership of scientific progress.
This made me realize how little I know of this time -- I'd never heard of people like Teller, Bethe, and I know almost nothing of Fermi, Oppenheimer, Los Alamo and the Lawrence lab. I was totally ignorant of the fact that the H-bomb project was separate from the A-bomb project.

[Emma Joseph · Rating 3 out of 5]

Haven’t seen Oppenheimer yet but this felt like the next best thing. It’s always so easy to read through an entire play in a night because I just imagine watching it and it takes the same amount of time. My boy was just a scientist trying to make discoveries of power and the government had to go and fuck it up by making war plans. Not only do we need separation of church and state, but also that of science and state. The same way that we have to declare that we #believescience, we have to allow the government to fund, regulate, and manipulate all technological developments.

[Isabel Ramirez · Rating 5 out of 5]

why was that so fascinating

i’ve been consuming a lot of entertainment media about the cold war (ironically all at the same time) so reading this while i’m learning about all of this history was so fun for me. if i read this a month ago i for sure would not have enjoyed it as much as now, but after im done watching this 10 hour documentary about the cold war i WILL be reconnecting with the loml cillian murphy and rewatching oppenheimer

[LRKK · Rating 5 out of 5]

Before the film, before 5he excellent biography American Prometheus upon which 5he film was based, there was this play, by 5he German realist Heinar Kipphardt. Here we have a rarity, a cri de coeur, but one with nuance, written ten years after the ‘hearing’ that stripped Oppenheimer of his security clearance and three years before he died. Thoughtful and relevant.

[Bjoern · Rating 4 out of 5]

Being a physicist myself I might be biased but I think it is a wonderful play, very close to the historic facts and it spotlights the politically critical position that actually science-loving physicists found themselves in during the Cold War in a clear but entertaining way.

[Khaled · Rating 5 out of 5]

مسرحية قضية روبرت أوبنهايمر (22 أبريل 1904 - 18 فبراير 1967) فيزيائي أمريكي ومدرس الفيزياء النظرية بجامعة كاليفورنيا بيركلي وهو المدير العلمي على مشروع مانهاتن لتصنيع السلاح النووي الأول في الحرب العالمية الثانية
والمسرحية بتدور حول تحقيق يخضع ليه لمعرفه مدي انتماءه
ويناقش فكره أخلاقية المشروع

[Chiara · Rating 4 out of 5]

I read it when I was too young to realize the complexity of the situation surrounding the H-bomb. In restrospect: very educational.

[Hans]

SBB 58

[Joyce · Rating 5 out of 5]

hard to imagine nolan coming close to this

[Kat Laurier · Rating 5 out of 5]

No one is a prophet in one's own country