What do you think?
Rate this book
Pippa Leeuwenhart #1
Pippa: Mein (halbes) Leben ist ein Ponyhof
Pippa lebt in zwei verschiedenen Welten: In der Woche wohnt sie bei ihrer Mutter mit vielen Pferden auf einem baufälligen Bauernhof, die Wochenenden verbringt sie bei ihrem Vater in einem schicken Apartment in der Großstadt. In beiden Welten hat sie andere Klamotten, andere Hobbys und sogar eine andere beste Freundin. Gar nicht so leicht!
Zum Glück hat Pippa ihr Journal, in dem sie all ihre Fragen festhält: Ist sie immer dieselbe Pippa? Ist sie ein Naturkind oder ein Computer-Nerd? Und darf man jemanden küssen, obwohl man nicht (richtig) verliebt in ihn ist?
Pippa stellt fest, dass das Leben nun mal kein Ponyhof ist – aber man muss ja nicht jeden Mist ausbaden, den die Erwachsenen verzapfen!
Zum Glück hat Pippa ihr Journal, in dem sie all ihre Fragen festhält: Ist sie immer dieselbe Pippa? Ist sie ein Naturkind oder ein Computer-Nerd? Und darf man jemanden küssen, obwohl man nicht (richtig) verliebt in ihn ist?
Pippa stellt fest, dass das Leben nun mal kein Ponyhof ist – aber man muss ja nicht jeden Mist ausbaden, den die Erwachsenen verzapfen!
186 pages, Hardcover
Published June 16, 2017
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
May 6, 2016
Ik had dit boek al een paar maanden geleden gezien, toen hij net uit was, ik vond hem toen al leuk, maar met al die feestdagen + mijn verjaardag, zette ik hem maar op mijn verlanglijstje. Ik kreeg hem niet, en dus heb ik hem deze maand (na mijn verjaardag) maar gekocht. En wat was het toch een superleuk boek. Ik ga ook heel snel boek 2 kopen (die blijkbaar al uit is, ook al zou hij, volgens de kortingsbon in het eerste boek, pas in Maart uitkomen, en dus geldt de korting pas vanaf Maart (Good job people, good job!)).
Nou, laten we maar beginnen met het boek. :)
Het boek is over het leven van Pippa Leeuwenhart, over de scheiding tussen haar ouders, haar ouders zelf (daar moet ik strakjes even over praten (waarschuwing, heel veel)), over tiener zijn, over verliefd worden, over vriendschap, over stiefmoeders and halfbroertjes, poeh en nog veel meer.
Het boek leest echt heel vlot weg, ik vond het ook wel mooi dat in plaats van hoofdstukken, dat we gewoon stukjes hebben met een oplopende nummerreeks. Je begint bij 1, dan stukje 2, dan stukje 3, en zo ga je door tot het einde van het boek. Ik moest er wel eventjes aan wennen, want ik ben gewend aan hoofdstukken, maar na een tijdje vond ik het niet erg meer en las ik nog sneller door alles heen.
Pippa is een enorm leuk karakter. Ook al heb ik geen scheiding meegemaakt (mijn ouders zijn nog bij elkaar), ik kon me heel erg inleven in Pippa's leven. Hoe ze doordeweeks bij haar ma woont, samen met haar zusje, en dan in het weekend naar haar pa gaat, samen met haar zusje.
Pippa nam praktisch het verzorgen van haar zusje over, en ik moet zeggen dat ik dat heel lief vond van haar, ook al zag je ook dat ze eigenlijk gewoon wilde dat haar ouders dat deden (of in ieder geval haar moeder).
Ze heeft ook 2 kanten. Je hebt aan de ene kant de plattelandse Pippa, maar anderzijds heb je de stadse Pippa. De plattelandse Pippa vindt niks heerlijker dan paarden, de boerderij, helpen, en meer. Maar de stadse Pippa houdt van luxe, mooie kleding, en dure drankjes. Ik vond het wel een mooi contrast. Niet alleen is de omgeving anders, maar ook Pippa zelf.
Ik vond het wel erg slecht, dat die moeder Pippa gewoon zolang alleen, in het bos, liet kamperen. Natuurlijk kan Pippa het wel, maar sorry, als dat mijn kind was? Nee. Dan was dat mooi niet gebeurd. Een 14-jarig meisje, met vriendin, en als enige bescherming een hond? HAHAHAHA, nee.
Zelfs al had ze alles gekund wat Pippa kon, ik had het niet gedaan. Gewoon niet veilig.
Maar ja, als je Pippa's moeder kent, dan weet je ook wel dat die gewoon niet geeft om haar kinderen.
Ja, en hier begint mijn rant over de ouders.
Sommige mensen, en hier blijf ik bij, moeten GEEN kinderen krijgen. :| Als jij als moeder zo slecht voor ze zorgt, dat ze amper avondeten krijgen (of alleen ongezond), dat je oudste voor de jongste moet zorgen, dat je gewoon chill bent over slaaptijden, schoolwerk, schoonmaken van je huis, en nog heel veel meer, misschien moet je gewoon niet kinderen krijgen.
Ik vond het walgelijk dat die moeder meer gaf om haar paarden, om haar leven, dan om haar kinderen. Het was alsof ze kinderen had gekregen, en het een beetje behandelde als een kind haar poppen. Even leuk, maar daarna? Meh, who cares. :|
Ook haar constante te laat komen, niet afspraken nakomen vond ik gewoon slecht. Hoe kun je zo laks zijn over kinderen, over mensen, over jouw familie.
En wat ze dan doet aan het einde. Goed zo mevrouw, echt helemaal top. :|
En dan hebben we nog pappie. Pappie die blijkbaar doodsbang is voor besmetting of zo, en zijn kinderen ophaald, op de achterbank zet, op een zeiltje. Ze dan thuis onder de douche gooit, nog meer schrobben, tandenpoetsen, alle kleding in de tassen in de was gooit, schone kleding aan doet. Dan gaat er toch iets mis. Sorry, maar waarom moet je zo angstig zijn? Het is voor die kinderen echt al niet leuk dat ze zo heen en weer moeten reizen, maar om ook nog eens als vuil behandeld te worden? Nee.
Ook dat hij van alles zat te beslissen achter moeders rug vond ik ook belachelijk. Dat soort dingen doe je gewoon niet.
De stiefmoeder was ook al zo'n type. Nee, je mag niet je halfbroertje aanraken en nog wat andere fratsen die ik gewoonweg vreemd en apart vond.
Sorry, ik snap niet dat deze twee mensen kinderen hebben gekregen. De vader kan er tenminste nog wat van, maar die moeder.... ik snap niet dat niemand ooit heeft ingegrepen. Die vader wist hoe zijn vrouw was (en is daarom ook deels weggegaan), maar heeft blijkbaar maar zijn kinderen achtergelaten bij iemand die er niks van kan. Good job gast!~Good job!
Rant over. Dat moest even uit het systeem. Waarom ik het boek niet lager heb gerate als ik zo'n frustratie heb over de ouders? Tja, normaal doe ik dat inderdaad. Ik weet het eigenlijk niet. Waarschijnlijk omdat ik op een gegeven moment gewoon het een beetje kon uittunen. Natuurlijk, mijn bloed kookte nog steeds, maar ik concentreerde me gewoon op Pippa en de mooie illustraties van het boek.
De illustraties komen zo. Ik wil eerst even praten over de beslissing die Pippa moet maken. Meid, meid, wat een rotbeslissing. :( Dat is een beslissing die niemand wil maken, en vooral niet op deze manier.
Ik vond haar antwoord op de beslissing echt briljant, ik moest wel lachen, en ik deed ook een dansje. En ik wilde ook mijn tong uitsteken naar de ouders. HA, lekker puh!
De illustraties, die maken het boek nog specialer, en nog leuker. We leren meer over de verschillende karakters, maar ook verschillende hobbies, of dingen die Pippa leuk vindt (maar ook niet leuke dingen) worden geillustreerd en geven een groter totaalplaatje dan als het boek alleen maar tekst zou zijn geweest.
Ik vond de illustratie-stijl echt leuk, de karakters zagen er misschien een beetje vreemd uit, maar dat went snel en daarna vond ik het niet meer vreemd. :)
De verliefdheid stukjes waren enorm schattig. Ik weet nog dat gevoel. Ben ik nou wel of niet verliefd? Hoe zoen je? (Moest wel lachen om de verschillende tongzoentechnieken.) Hoe maak je het uit? Hartstikke leuk om te lezen.
Poe, ik had niet verwacht dat mijn review zo lang zou worden. Voor degenen onder ons die niet willen lezen: TL;DR: Lees dit boek! Leuk dagboek over een tienermeisje. Mooie illustraties! Vriendschap! Vervelende ouders!
Review first posted at http://twirlingbookprincess.com/
Nou, laten we maar beginnen met het boek. :)
Het boek is over het leven van Pippa Leeuwenhart, over de scheiding tussen haar ouders, haar ouders zelf (daar moet ik strakjes even over praten (waarschuwing, heel veel)), over tiener zijn, over verliefd worden, over vriendschap, over stiefmoeders and halfbroertjes, poeh en nog veel meer.
Het boek leest echt heel vlot weg, ik vond het ook wel mooi dat in plaats van hoofdstukken, dat we gewoon stukjes hebben met een oplopende nummerreeks. Je begint bij 1, dan stukje 2, dan stukje 3, en zo ga je door tot het einde van het boek. Ik moest er wel eventjes aan wennen, want ik ben gewend aan hoofdstukken, maar na een tijdje vond ik het niet erg meer en las ik nog sneller door alles heen.
Pippa is een enorm leuk karakter. Ook al heb ik geen scheiding meegemaakt (mijn ouders zijn nog bij elkaar), ik kon me heel erg inleven in Pippa's leven. Hoe ze doordeweeks bij haar ma woont, samen met haar zusje, en dan in het weekend naar haar pa gaat, samen met haar zusje.
Pippa nam praktisch het verzorgen van haar zusje over, en ik moet zeggen dat ik dat heel lief vond van haar, ook al zag je ook dat ze eigenlijk gewoon wilde dat haar ouders dat deden (of in ieder geval haar moeder).
Ze heeft ook 2 kanten. Je hebt aan de ene kant de plattelandse Pippa, maar anderzijds heb je de stadse Pippa. De plattelandse Pippa vindt niks heerlijker dan paarden, de boerderij, helpen, en meer. Maar de stadse Pippa houdt van luxe, mooie kleding, en dure drankjes. Ik vond het wel een mooi contrast. Niet alleen is de omgeving anders, maar ook Pippa zelf.
Ik vond het wel erg slecht, dat die moeder Pippa gewoon zolang alleen, in het bos, liet kamperen. Natuurlijk kan Pippa het wel, maar sorry, als dat mijn kind was? Nee. Dan was dat mooi niet gebeurd. Een 14-jarig meisje, met vriendin, en als enige bescherming een hond? HAHAHAHA, nee.
Zelfs al had ze alles gekund wat Pippa kon, ik had het niet gedaan. Gewoon niet veilig.
Maar ja, als je Pippa's moeder kent, dan weet je ook wel dat die gewoon niet geeft om haar kinderen.
Ja, en hier begint mijn rant over de ouders.
Sommige mensen, en hier blijf ik bij, moeten GEEN kinderen krijgen. :| Als jij als moeder zo slecht voor ze zorgt, dat ze amper avondeten krijgen (of alleen ongezond), dat je oudste voor de jongste moet zorgen, dat je gewoon chill bent over slaaptijden, schoolwerk, schoonmaken van je huis, en nog heel veel meer, misschien moet je gewoon niet kinderen krijgen.
Ik vond het walgelijk dat die moeder meer gaf om haar paarden, om haar leven, dan om haar kinderen. Het was alsof ze kinderen had gekregen, en het een beetje behandelde als een kind haar poppen. Even leuk, maar daarna? Meh, who cares. :|
Ook haar constante te laat komen, niet afspraken nakomen vond ik gewoon slecht. Hoe kun je zo laks zijn over kinderen, over mensen, over jouw familie.
En wat ze dan doet aan het einde. Goed zo mevrouw, echt helemaal top. :|
En dan hebben we nog pappie. Pappie die blijkbaar doodsbang is voor besmetting of zo, en zijn kinderen ophaald, op de achterbank zet, op een zeiltje. Ze dan thuis onder de douche gooit, nog meer schrobben, tandenpoetsen, alle kleding in de tassen in de was gooit, schone kleding aan doet. Dan gaat er toch iets mis. Sorry, maar waarom moet je zo angstig zijn? Het is voor die kinderen echt al niet leuk dat ze zo heen en weer moeten reizen, maar om ook nog eens als vuil behandeld te worden? Nee.
Ook dat hij van alles zat te beslissen achter moeders rug vond ik ook belachelijk. Dat soort dingen doe je gewoon niet.
De stiefmoeder was ook al zo'n type. Nee, je mag niet je halfbroertje aanraken en nog wat andere fratsen die ik gewoonweg vreemd en apart vond.
Sorry, ik snap niet dat deze twee mensen kinderen hebben gekregen. De vader kan er tenminste nog wat van, maar die moeder.... ik snap niet dat niemand ooit heeft ingegrepen. Die vader wist hoe zijn vrouw was (en is daarom ook deels weggegaan), maar heeft blijkbaar maar zijn kinderen achtergelaten bij iemand die er niks van kan. Good job gast!~Good job!
Rant over. Dat moest even uit het systeem. Waarom ik het boek niet lager heb gerate als ik zo'n frustratie heb over de ouders? Tja, normaal doe ik dat inderdaad. Ik weet het eigenlijk niet. Waarschijnlijk omdat ik op een gegeven moment gewoon het een beetje kon uittunen. Natuurlijk, mijn bloed kookte nog steeds, maar ik concentreerde me gewoon op Pippa en de mooie illustraties van het boek.
De illustraties komen zo. Ik wil eerst even praten over de beslissing die Pippa moet maken. Meid, meid, wat een rotbeslissing. :( Dat is een beslissing die niemand wil maken, en vooral niet op deze manier.
Ik vond haar antwoord op de beslissing echt briljant, ik moest wel lachen, en ik deed ook een dansje. En ik wilde ook mijn tong uitsteken naar de ouders. HA, lekker puh!
De illustraties, die maken het boek nog specialer, en nog leuker. We leren meer over de verschillende karakters, maar ook verschillende hobbies, of dingen die Pippa leuk vindt (maar ook niet leuke dingen) worden geillustreerd en geven een groter totaalplaatje dan als het boek alleen maar tekst zou zijn geweest.
Ik vond de illustratie-stijl echt leuk, de karakters zagen er misschien een beetje vreemd uit, maar dat went snel en daarna vond ik het niet meer vreemd. :)
De verliefdheid stukjes waren enorm schattig. Ik weet nog dat gevoel. Ben ik nou wel of niet verliefd? Hoe zoen je? (Moest wel lachen om de verschillende tongzoentechnieken.) Hoe maak je het uit? Hartstikke leuk om te lezen.
Poe, ik had niet verwacht dat mijn review zo lang zou worden. Voor degenen onder ons die niet willen lezen: TL;DR: Lees dit boek! Leuk dagboek over een tienermeisje. Mooie illustraties! Vriendschap! Vervelende ouders!
Review first posted at http://twirlingbookprincess.com/
July 21, 2017
Echt een leuk boek!
January 6, 2019
Liebe Daffy,
halt dich fest, hol' dir einen Chai Latte und mach es dir gemütlich. Ich habe dir ein Highlight-Buch zu empfehlen und hoffe, ich kann der Geschichte mit meinem Brief halbwegs gerecht werden. Es geht um das Kinderbuch Pippa. Mein (halbes) Leben ist ein Ponyhof von Barbara Tammes, das 2017 bei Coppenrath erschienen ist. Das Original ist aus den Niederlanden und 2015 unter Het leven volgens Pippa Leeuwenhart auf den Markt gekommen. Hätte ich gewusst, dass es ein niederländisches Buch ist, hätte ich es mir dort gekauft, so habe ich hier die Übersetzung von Andrea Kluitmann: Und hatte jede Menge Spaß!
Wir tauchen in die Welt von Pippa Löwenherz ein. Ihr Leben hält sie nämlich ganz schön auf Trab – im wahrsten Sinne des Wortes. Pippa und ihre kleine Schwester Poppy leben unter der Woche bei ihrer Mutter auf einem Bauernhof mit Pferden. Natur pur, bunt und etwas chaotisch. An den Wochenenden sind die Schwestern bei ihrem Vater in der Stadt. Schick, geordnet, durchgeplant. Es ist, als hätte Pippa zwei Leben. Dazu gehören nicht nur die unterschiedlichen Umgebungen, sie hat sogar jeweils eine beste Freundin, Hobbys und verhält sich anders. Und es gefällt ihr beides ziemlich gut, doch leider passen beide Welten nicht zusammen. Um sich in ihren Welten nicht zu verirren, hat Pippa angefangen, ein Journal zu führen, um Gedanken aufzuschreiben oder Fragen an das Leben zu stellen. Ist nun die Land-Pippa oder die Stadt-Pippa die „richtige“ Pippa?
Wüsstest du, ob du eher ein Stadt- oder Landkind bist? Zuerst habe ich nämlich gedacht, das ist ja eine super einfache Frage. Doch Pippa zeigt so treffend die Pros und Contras beider Seiten auf, dass ich jede Menge Spaß hatte, selbst mitzudenken, was für Pippa nun das „richtige“ wäre. Das Buch ist gespickt mit Zeichnungen, Rezepten, Anleitungen und natürlich großartigem Text, sodass ich in einem Rutsch durch war. Man nimmt sich vor, nur noch bis zum nächsten Punkt zu lesen, was überhaupt nicht klappt, weil es zu viel Spaß macht; Pippa unterteilt ihr Journal nämlich in Unterpunkte und nicht nach einem Datumssystem. Die Zeichnungen sind bunt und es gibt jede Menge zu entdecken. Ob sie Mindmaps baut, Diagramme oder dir aufzeichnet, wie du mit einem Pferd arbeitest – das kann Pippa dank Barbara Tammes' eigener Erfahrung mit Pferden nämlich richtig gut. Pippa kreiert ihr Journal mit großer Leidenschaft und hat jede Menge toller Ideen, wie sie ihre Erfahrungen bildlich darstellen möchte. Während man so blättert, fällt einem auf, wie viele Fragen sich auf dem Weg zum Erwachsen werden stellen – und mal ehrlich, wüsste Pippa, wie viele Fragen noch immer bleiben, obwohl man schon erwachsen ist, sie würde sich die Haare raufen. Es ist nämlich gar nicht so einfach, die Erwachsenen zu verstehen, findet sie. Wenn man dann auch noch langsam selbst immer mehr entdeckt und erlebt, wird es kniffelig.
Barbara Tammes hat es geschafft, ein Kinderbuch zu schreiben, das so ganz anders ist, als das, was ich bisher gelesen habe. Mit jeder Menge Humor und tollen Ideen, baut sie eine Geschichte auf, die einen selbst wieder über die Zeit vom Kind zur Jugendlichen nachdenken lässt. Ihre Pippa geht mit offenen Augen durch die Welt(en) und hinterfragt Ereignisse auf eine unfassbar sympathische Weise, dass es nicht kindisch wirkt. Durch die Aktualität der Zeichnungen und des Lettering, aber auch die Form eines Journals, trifft Pippa sicherlich den Geschmack des Zielpublikums. Aber nur weil ich nicht mehr mit Pippa zur Schule gehen würde, heißt es nicht, dass ich sie nicht gern begleitet habe. Es ist also für jeden, der Kinderbücher liebt. Vor allem, wenn man sich durch die Leselandschaft schon ein bisschen hat treiben lassen, sind die Niederlande als Schauplatz nicht das übliche London, Paris oder New York.
Ich habe dank Pippa ein neues Lieblingsbuch für die Liste der Kinderbücher-die-man-kennen-sollte gefunden und fasse jetzt nochmal den Buchdeckel an, denn der fühlt sich ganz toll an.
Um es jetzt noch mit Pippas Worten zu sagen: „Alle guten Dinge fangen mit P an.“ Pippa gibt es im … Pärchen. Jawohl, es gibt einen zweiten Teil. Natürlich habe ich ihn schon gelesen, aber davon mehr in einem anderen Brief.
Deine Daisy
halt dich fest, hol' dir einen Chai Latte und mach es dir gemütlich. Ich habe dir ein Highlight-Buch zu empfehlen und hoffe, ich kann der Geschichte mit meinem Brief halbwegs gerecht werden. Es geht um das Kinderbuch Pippa. Mein (halbes) Leben ist ein Ponyhof von Barbara Tammes, das 2017 bei Coppenrath erschienen ist. Das Original ist aus den Niederlanden und 2015 unter Het leven volgens Pippa Leeuwenhart auf den Markt gekommen. Hätte ich gewusst, dass es ein niederländisches Buch ist, hätte ich es mir dort gekauft, so habe ich hier die Übersetzung von Andrea Kluitmann: Und hatte jede Menge Spaß!
Wir tauchen in die Welt von Pippa Löwenherz ein. Ihr Leben hält sie nämlich ganz schön auf Trab – im wahrsten Sinne des Wortes. Pippa und ihre kleine Schwester Poppy leben unter der Woche bei ihrer Mutter auf einem Bauernhof mit Pferden. Natur pur, bunt und etwas chaotisch. An den Wochenenden sind die Schwestern bei ihrem Vater in der Stadt. Schick, geordnet, durchgeplant. Es ist, als hätte Pippa zwei Leben. Dazu gehören nicht nur die unterschiedlichen Umgebungen, sie hat sogar jeweils eine beste Freundin, Hobbys und verhält sich anders. Und es gefällt ihr beides ziemlich gut, doch leider passen beide Welten nicht zusammen. Um sich in ihren Welten nicht zu verirren, hat Pippa angefangen, ein Journal zu führen, um Gedanken aufzuschreiben oder Fragen an das Leben zu stellen. Ist nun die Land-Pippa oder die Stadt-Pippa die „richtige“ Pippa?
Wüsstest du, ob du eher ein Stadt- oder Landkind bist? Zuerst habe ich nämlich gedacht, das ist ja eine super einfache Frage. Doch Pippa zeigt so treffend die Pros und Contras beider Seiten auf, dass ich jede Menge Spaß hatte, selbst mitzudenken, was für Pippa nun das „richtige“ wäre. Das Buch ist gespickt mit Zeichnungen, Rezepten, Anleitungen und natürlich großartigem Text, sodass ich in einem Rutsch durch war. Man nimmt sich vor, nur noch bis zum nächsten Punkt zu lesen, was überhaupt nicht klappt, weil es zu viel Spaß macht; Pippa unterteilt ihr Journal nämlich in Unterpunkte und nicht nach einem Datumssystem. Die Zeichnungen sind bunt und es gibt jede Menge zu entdecken. Ob sie Mindmaps baut, Diagramme oder dir aufzeichnet, wie du mit einem Pferd arbeitest – das kann Pippa dank Barbara Tammes' eigener Erfahrung mit Pferden nämlich richtig gut. Pippa kreiert ihr Journal mit großer Leidenschaft und hat jede Menge toller Ideen, wie sie ihre Erfahrungen bildlich darstellen möchte. Während man so blättert, fällt einem auf, wie viele Fragen sich auf dem Weg zum Erwachsen werden stellen – und mal ehrlich, wüsste Pippa, wie viele Fragen noch immer bleiben, obwohl man schon erwachsen ist, sie würde sich die Haare raufen. Es ist nämlich gar nicht so einfach, die Erwachsenen zu verstehen, findet sie. Wenn man dann auch noch langsam selbst immer mehr entdeckt und erlebt, wird es kniffelig.
Barbara Tammes hat es geschafft, ein Kinderbuch zu schreiben, das so ganz anders ist, als das, was ich bisher gelesen habe. Mit jeder Menge Humor und tollen Ideen, baut sie eine Geschichte auf, die einen selbst wieder über die Zeit vom Kind zur Jugendlichen nachdenken lässt. Ihre Pippa geht mit offenen Augen durch die Welt(en) und hinterfragt Ereignisse auf eine unfassbar sympathische Weise, dass es nicht kindisch wirkt. Durch die Aktualität der Zeichnungen und des Lettering, aber auch die Form eines Journals, trifft Pippa sicherlich den Geschmack des Zielpublikums. Aber nur weil ich nicht mehr mit Pippa zur Schule gehen würde, heißt es nicht, dass ich sie nicht gern begleitet habe. Es ist also für jeden, der Kinderbücher liebt. Vor allem, wenn man sich durch die Leselandschaft schon ein bisschen hat treiben lassen, sind die Niederlande als Schauplatz nicht das übliche London, Paris oder New York.
Ich habe dank Pippa ein neues Lieblingsbuch für die Liste der Kinderbücher-die-man-kennen-sollte gefunden und fasse jetzt nochmal den Buchdeckel an, denn der fühlt sich ganz toll an.
Um es jetzt noch mit Pippas Worten zu sagen: „Alle guten Dinge fangen mit P an.“ Pippa gibt es im … Pärchen. Jawohl, es gibt einen zweiten Teil. Natürlich habe ich ihn schon gelesen, aber davon mehr in einem anderen Brief.
Deine Daisy
May 8, 2017
Zelf ben ik niet echt fan van meisjesboeken, maar wat is dit een leuk, geslaagd 1e deel over Pippa Leeuwenhart, die door de scheiding van haar ouders in twee werelden leeft. Deze verschillen zoveel van elkaar dat ze besluit om haar naam dan ook maar te veranderen. Boordevol gekke tekeningetjes, maar vooral met heel veel vragen die je jezelf kunt stellen om te ontdekken wie je nu eigenlijk echt bent. Voor alle meiden vanaf 10-11 jaar. Ik ga Barbara Tammes in de gaten houden.
June 13, 2018
http://www.leslecturesdemylene.com/20...
17/20 - J'ai adoré suivre l'évolution de Pippa et découvrir sa vie, tiraillée entre ses deux parents et deux contextes totalement différents
17/20 - J'ai adoré suivre l'évolution de Pippa et découvrir sa vie, tiraillée entre ses deux parents et deux contextes totalement différents
April 25, 2021
Had even zin in een kinderboek en deze uit de kringloop was heerlijk. Mooie illustraties en jeugdsentiment naar boeken die ik vroeger las. Fijn! ❤️
August 16, 2021
Tolles Buch
February 2, 2022
Prachtig teenage :)
February 7, 2016
Dit is een ongelooflijk lief boek. Het is oprecht geschreven vanuit het hoofd van een jonge tiener. Het taalgebruik is hierop aangepast (wat voor mij heel belangrijk is), de onderwerpen en de manier van tekenen ook. Wat ik zo mooi aan het boek vind is dat het, tussen de grappige teksten door, ook heel veel wijsheden bevat. Ze worden niet altijd als wijsheden gepresenteerd, maar ze komen uiteindelijk wel zo over. Daardoor is het boekje ook voor volwassenen interessant. Je zou er zomaar eens hele kleine dingetjes uit kunnen halen waar je oprecht wat mee kunt!
June 18, 2016
Het was heel makkelijk om te lezen. Er stonden ook leuke illustraties in.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews