Το ταξίδι του βάρδου

by Γιώργος Χατζηκυριάκος

Στην Αντιχθόνα, τη Χώρα των Τραγουδιών, ένας ανώνυμος περιηγητής, ο Βάρδος, ξεκινά ένα ατέλειωτο ταξίδι για να φτάσει στην Ερύθεια, το Νησί με τα Χίλια Ηλιοβασιλέματα. Για να φέρει εις πέρας την αποστολή του πρέπει πρώτα να κατακτήσει το Μυστικό του Κάποτε και να βρει το Δρακοκίθαρο, το Φυλαχτό των Δύο Κόσμων. Διασχίζοντας μαγεμένους τόπους, από το Αβαείο των Εφτά Κλειδιών έως την Κόψη των Αγκαθιών και από τις Εφτά Κολάσεις ως την Άκρη του Χρόνου, η αναζήτηση του θα στιγματιστεί από μοιραίες συναντήσεις. Και τότε, καθώς χαμένες αναμνήσεις επιστρέφουν από τη λησμονιά, ο Βάρδος θα πρέπει να επιλέξει αν θα συνεχίσει το ταξίδι του ή αν θα εγκαταλείψει μια για πάντα.

Μια εμπνευσμένη ιστορία για την δύναμη της φαντασίας, το πάθος της αναζήτησης και τις επιλογές που καθορίζουν την πορεία μας στον άγνωστο δρόμο του πεπρωμένου.


"Το ταξίδι του Βάρδου" απέσπασε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό Ασημένια Σελίδα ΙΙ στην κατηγορία νουβέλα.

Genres: Fantasy

140 pages, Paperback

First published October 1, 2017

About the author

Ο Γιώργος Χατζηκυριάκος γεννήθηκε το 1983 και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας και Υποκριτική με υποτροφία στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Ίασμος. Εκτός από ηθοποιός έχει εργαστεί σε διάφορα επαγγέλματα, μεταξύ των άλλων ως βιβλιουπάλληλος, ραδιοφωνικός παραγωγός, ξεναγός, ανιματέρ και εκπαιδευτής Jedi για λογαριασμό της Disney Hellas. Έχει γράψει μυθιστορήματα φαντασίας, τρόμου και παραμύθια για παιδιά, με πιο γνωστό το "Τραγούδι του χρόνου" μια νεανική περιπέτεια που διαδραματίζεται στη Νοέλα, έναν κόσμο όπου τα Χριστούγεννα δεν τελειώνουν ποτέ. Το 2015 η θεατρική κωμωδία του "The Irish Bastard!" απέσπασε το πρώτο βραβείο στο 1o Athens Comedy Festival. Το 2016, το διήγημα του "Η Πασαχού" κέρδισε την πρώτη θέση στον λογοτεχνικό διαγωνισμό "Κόρες της Νύχτας" του Diavasame.gr και των εκδόσεων Night-Read. Την ίδια χρονιά το "Ταξίδι του Βάρδου" κέρδισε το πρώτο βραβείο της κατηγορίας του στο διαγωνισμό Ασημένια Σελίδα ΙΙ. Από το 2017 αρθρογραφεί τακτικά στο Will o' Wisps και πρωταγωνιστεί στην θεατρική παράσταση "Προμηθέας" του folk metal συγκροτήματος Aherusia. Ζει στον Πειραιά με την σύζυγο και την κόρη του.

Reviews

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 5 out of 5]

Ανάθεμά σε, Χατζηκυριάκο. Που βαλάντωσα χρονιάρες μέρες, ανάθεμά σε.

[Κωνσταντίνος Κέλλης · Rating 5 out of 5]

Βιβλίο που διάβασα και ξαναδιάβασα και, όταν θα έρθει η ώρα, θα είναι ένα από εκείνα που θα διαβάζω φωναχτά πάνω από κάποιο παιδικό κρεβατάκι. Ανυπομονώ.

[Μιχάλης · Rating 5 out of 5]

Το Ταξίδι του Βάρδου είναι μία αλληγορία φαντασίας για όλους τους εφήβους που έχουμε πατήσει τα -άντα.

Χρησιμοποιώντας τον μονόμυθο του Κάμπελ, την Μεγάλη Αρκάνα των Ταρώ και την εικονογραφία του κλασικού χέβι μέταλ μας μιλάει για το αιώνιο δήλημα του καλλιτέχνη με γραφή μεστή και γεμάτη εντυπωσιακές εικόνες, έντονους προβληματισμούς και δυνατά συναισθήματα.

Είναι μία εξαιρετική νουβέλα από έναν συγγραφέα που έχει πολλά ακόμα να δώσει.

[Nikolis Asimakis · Rating 5 out of 5]

Αυτό το βιβλίο ήταν η απάντηση στην ερώτηση που δεν ήξερα πως έκανα, "πως θα έμοιαζε μια αυτοβιογραφία ενός συγγραφέα του φανταστικού". Η απάντηση που δόθηκε μέσα από πολύ καλή και ανάλαφρη γραφή, κεφάλαια-μπουκίτσες που όσο τις τρως θες και άλλο, σκηνές και χαρακτήρες από εξώφυλλα power metal άλμπουμ που αποκτούν σάρκα και οστά μέσα στις σελίδες, καθώς και προσωπικές εμπειρίες και σκέψεις του συγγραφέα είναι η εξής:

Είναι πικρή σαν τη ζωή, αλλά και γλυκιά σαν ένα παραμύθι που λες στο παιδί σου για να το πάρει ο ύπνος το βράδυ.

[Konstantina · Rating 5 out of 5]

Είναι βιβλία που σε κάνουν να δεις μέσα σου.
Ο Γιώργος Χατζηκυριάκος, ένας περιπλανώμενος παραμυθάς, ένας ονειρευτής, ξεκινάει μία διαδρομή ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, τις επιθυμίες μας, τα όνειρά μας, και όλα αυτά που τα ματαίωσαν...
Μέσα από μια νουβέλα, με αναφορές στη μυθολογία, στον μονόμυθο, αλλά και σε κάθε παραμύθι, μύθο, λαϊκή παράδοση, που ταξιδεύουν αιώνες τώρα, φτιάχνει μια δική του ιστορία, μια ιστορία, όμως, που αφορά τον καθένα μας.
Ο ήρωας, ο περιπλανώμενος Βάρδος, προσπαθεί να φτάσει στην Ερύθεια, το Νησί με τα Χίλια Ηλιοβασιλέματα. Η διαδρομή του θα είναι γεμάτη συναντήσεις με πλάσματα βγαλμένα εκ πρώτης όψεως από τη φαντασία, ωστόσο σύντομα γίνεται αντιληπτό ότι πρόκειται για τους δαίμονες που κρύβουμε μέσα μας.

Είναι μια καλοδουλεμένη νουβέλα, αρκετά πυκνή, παραμυθένια, πάντα με την αύρα ενός μύθου, που θα σας ψυχαγωγήσει, θα σας συγκινήσει, θα σας κάνει να βουρκώσετε και να ...θυμηθείτε.

"Και ανάμεσα σε όλα αυτά τα πρόσωπα, είδε και το δικό του. Ένας άντρας που κοιτούσε τον ήλιο να κρύβεται πίσω από μια πόλη θυμωμένη και γκρίζα όπως οι κάτοικοί της..."

"Και τότε ο Βάρδος θυμήθηκε έναν αρχαίο θρύλο, για έναν άντρα που ερωτεύτηκε τη Σελήνη και άφησε πίσω του τα πάντα για να φτάσει στα πέρατα του κόσμου και να την κάνει γυναίκα του, ώσπου τον έζωσε το μαύρο σκοτάδι και για τον σώσει η αγαπημένη του κατέβηκε από τον ουρανό και κάθισε στη θέση της καρδιάς του, προκαλώντας έτσι τον φθόνο των θεών που την καταδίκασαν να βρίσκεται αιώνια εκεί".

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 5 out of 5]

Λάτρεψα το βιβλίο από τις πρώτες του σελίδες. Λάτρεψα την γραφή και την ιστορία. Ναι φίλοι μου, γράφονται ακόμη παραμύθια. Υπέροχα παραμύθια που μας διδάσκουν. Το Ταξίδι του Βάρδου είναι ένα τέτοιο. Και πιθανότατα είναι το καλύτερο που έχω διαβάσει τα τελευταία… πολλά χρόνια. Και σαν παραμύθι, μου φέρνει στο νου αυτό που η καθημερινότητα μου έχει στερήσει. Ζωντανεύει το παιδί μέσα μου και το αφήνει να βγει νικητής από τις μάχες.
Δεν μπορούσα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου, παρά την κούραση από την καθημερινότητα. Για να πω την αλήθεια, ξέχασα οτιδήποτε άλλο είχα να κάνω και συνέχισα να διαβάζω, ακούγοντας τις… μελωδίες που έβγαιναν μέσα από τις σελίδες του! Τι είπες; Δεν γίνεται ένα βιβλίο να παίζει μουσική; Διάβασέ το και αν δεν σε κάνει κι εσένα να ακούς αγαπημένες μελωδίες, τότε σε λυπάμαι! Γιατί το ταξίδι του Βάρδου είναι γεμάτο από αυτές. Και σε κάθε σελίδα του υπάρχουν κρυμμένες και σε περιμένουν. Εγώ ανακάλυψα πολλά αγαπημένα μου τραγούδια και ίσως κρύβονται και άλλα, που περιμένουν να τα ανακαλύψω τις επόμενες φορές. Γιατί το ταξίδι του Βάρδου είναι ένα παραμύθι και σαν τέτοιο θα το επισκεφτώ ξανά και ξανά, κάθε φορά που επιθυμώ να αφήσω αυτόν τον κόσμο.
Αν θέλετε ένα βιβλίο που θα σας μεταφέρει σε άλλους κόσμους και θα σας δώσει τροφή για σκέψη, χωρίς να σας την προσφέρει μασημένη, τότε αυτό εδώ είναι ένα βιβλίο για εσάς. Αν η αγαπημένη μουσική σας είναι η μουσική των ξωτικών και των βάρδων(βλ. Blind Guardian σε μεγάλο βαθμό) τότε θα ανακαλύψετε ακόμη έναν λόγο για να το απολαύσετε…

[Elena Stergiopoulou · Rating 5 out of 5]

Το πήρα στα πλαίσια του Φantasticon 2017 και φυσικά δεν το μετάνιωσα - αν θέλεις να διαβάσεις κάτι αληθινό, κάτι μελαγχολικό και συνάμα ελπιδοφόρο, κάτι παραμυθένιο, ο Γιώργος Χατζηκυριάκος είναι εγγύηση.

Το διάβασα μέσα σε λιγότερο από εικοσιτέσσερις ώρες και μου θύμισε αρκετά τον Ιππότη με τη Σκουριασμένη Πανοπλία του Robert Fisher. Όπως το μαρτυρεί και ο τίτλος του, είναι πραγματικά ένα Ταξίδι αυτό το βιβλίο! Ένα ταξίδι μέσα από τοπία παραδείσια, αλλά και εφιαλτικά. Ένα ταξίδι στις ανηφόρες και στις κατηφόρες της ζωής, ένα παραμύθι - ή μήπως όχι; - για αυτούς που μας άφησαν κι αυτούς που αφήσαμε πίσω, αλλά και για όλους αυτούς που θα ξαναβρούμε. Και μέσα σε όλα, ένα ταξίδι που σκοπό έχει πρώτα και κύρια να σε γνωρίσει στον εαυτό σου και να σου διδάξει πως το πιο σημαντικό από όλα είναι η αγάπη. Γιατί, κακά τα ψέματα, με την αγάπη παίρνει άλλο νόημα η ζωή μας και τα επιτεύγματά μας αποκτούν ουσία πραγματική.

Το Ταξίδι του Βάρδου είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται σε δυο μπουκιές, αλλά που το ζυμώνεις μετά στο μυαλό σου και στην καρδιά σου για μήνες. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους, μικρούς και μεγάλους!

[Μάριος Μητσόπουλος · Rating 5 out of 5]

Το ταξίδι του βάρδου είναι μία καταπληκτική ιστορία γεμάτη όμορφες εικόνες, παράξενα πλάσματα και μηνύματα για την αξία της αναζήτησης, τις επιλογές που κάνει κανείς στη ζωή του και την σημασία της αγάπης. Και όταν μέσα σε όλα αυτά είναι κρυμμένα easter eggs που αφορούν σε εξώφυλλα power metal δίσκων η διαδικασία ανάγνωσης αυτού του βιβλίου απογειώνεται.

[elpida_la_blue · Rating 4 out of 5]

Παραμυθένιο ταξίδι σε μια ζωή και την αναζήτηση του σκοπού της.
Μου άρεσε ιδιαίτερα η συνειδητοποίηση "Γιατί το Μυστικό του Κάποτε του δίδαξε πως σε αυτό το σκληρό σύμπαν ιδεών και υπάρξεων η αθανασία κερδίζεται από την αγάπη".

[Ανδρέας Μιχαηλίδης]

Μου είναι πολύ δύσκολο να βαθμολογήσω ένα τέτοιο βιβλίο, κι αυτο διότι καταλαβαίνω τις καταβολές του, οι οποίες είναι άκρως προσωπικές για τον συγγραφέα. Πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος, τόσο στο ιδεατό (αλλά όχι ιδανικό), όσο και στο πραγματικό (σε περιορισμένη έκταση) κομμάτι.

Τα βιώματα και οι σκέψεις του, φ��λτραρισμένα μέσα από εξώφυλλα και τίτλους τραγουδιών της metal, συνθέτουν ένα σουρεαλιστικό, συνειρμικό ταξίδι του αιώνιου εφήβου, που είτε το θέλει είτε όχι, αναγκάζεται να μεγαλώσει - όσο κι αν το αρνείται.

Ξεκινά από την αφέλεια του φαντασιακού που σύντομα ματώνει και καταλήγει στην επώδυνη συγκίνηση της πραγματικότητας. Είναι η σιωπηλή κραυγή του συγγραφέα για αυτά που θέλει, και πιστεύει πως δεν μπορεί ποτέ να έχει - και μια παραδοχή πως δεν πρέπει να ξεχνάει αυτά που όντως έχει.

Διαβάστε το και κρίνετε μόνοι σας, αλλά αν γνωρίζετε τον συγγραφέα, είναι βέβαιο πως η ανάγνωση θα είναι πολύ διαφορετική εμπειρία.

[DIMITRA BENISI · Rating 5 out of 5]

Αν κάποιος δεν έχει διαβάσει Γιώργο Χατζηκυριάκο...
Πρώτον... πολύ κακώς!
Δεύτερον..., αυτή είναι η ευκαιρία να αρχίσει.
Και χωρίς καθυστερήσεις.
Μικρό, ζωντανό, ταξιδιάρικο - τι άλλο θα ήταν; - και μέσα σε όλα τα άλλα, να μιλάει εντελώς στην καρδιά.
Δεν γνωρίζω τη σύνδεση που μπορεί να έχει ο Γιώργος με την ταρώ, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι μέσα στη βαθιά αρχετυπική πληροφορία, που την μεταφράζει σε ιστορία, σε ροή.
Εξαιρετική, μαγική και ονειρική η ζωγραφιά στο εξώφυλλο από τη Μαριλένα Μέξη.
Ένα μικρό διαμαντάκι!

[Γιώργος Μπελαούρης · Rating 5 out of 5]

Η ‘’ασκητική’’ του φάντασι! (κάποιες σκέψεις για το ‘’Ταξίδι του Βάρδου’’ του Γιώργου Χατζηκυριάκου)

Το φθινόπωρο του 2014 γνώρισα τον Γιώργο Χατζηκυριάκο…

Θα κάναμε μαζί μία θεατρική ανάγνωση του Δράκουλα (εξ’ ου και η φωτογραφία εξ ευωνύμων) και αυτό μας έδωσε την ευκαιρία να έρθουμε λίγο πιο κοντά με τις πρόβες και να μάθουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον. Συχνά λέω ότι είναι ο πρώτος του χώρου που γνώρισα, επιστρέφοντας στην Αθήνα από τη Μυτιλήνη. Αυτό δεν είναι ακριβώς αλήθεια, μα και είναι ταυτόχρονα! Τι εννοώ; Από το 2011 είχα μπει με το έτσι θέλω στον ‘’χώρο’’, είχα έρθει σε επαφή με αρκετούς συγγραφείς, μα όλοι ήταν προηγούμενης γενιάς, άλλου είδους, είχαν πωλήσεις που ποτέ δεν θα δω ή βιογραφικά που έκαναν το στόμα να κρεμάει. Με τον Γιώργο, όχι μόνο μοιραζόμασταν το ίδιο όνομα, μα το πάθος για την ίδια μουσική, το ίδιο είδος λογοτεχνίας, το θέατρο και... τα Χριστούγεννα! Ένιωσα άνετα μαζί του, που εγώ μέχρι και το 2016 ήμουν το πιο αμήχανο ον και συχνά με έλεγαν σνομπ παραφράζοντας την συστολή μου, ενώ επίσης κι εκείνος είδε κάτι σε εμένα, δίχως να ξέρω ακόμη το τι ή γιατί. Με το πέρας της βραδιάς, με σύστησε σε πόσα άτομα του εγχώριου φανταστικού και αυτό ήταν μία κίνηση που με συγκίνησε βαθύτατα. Δεν ήμουν πια ο απολωλός αμνός, μα πλέον απλά λωλός… και με παρέα!

Με αυτό το σκηνικό και με κάμποσους ακόμα καφέδες, ο Γιώργος-άνθρωπος είχε ήδη μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, όταν όμως διάβασα και την Νοέλα του, ο Γιώργος-συγγραφέας, εδραιώθηκε στους αγαπημένους μου φαντασάδες στην Ελλάδα! Ναι, υπάρχουν πένες εκεί έξω που τεχνικά είναι τέλειες, που νιώθεις δέος με τις υποθέσεις τους (είτε εδώ είτε στο εξωτερικό), μα με την συγκεκριμένη πένα… πάντα νιώθω ένα σφίξιμο στην καρδιά και μία αγάπη για το περιεχόμενο. Οπότε, απλά και ξάστερα, αυτό τον κάνει από τους αγαπημένους εν Ελλάδι.

Τον έχω αναφέρει και σε αρκετές συνεντεύξεις μου, μα αυτός ήταν και ο λόγος που του είχα ζητήσει να είναι εκείνος ομιλητής στην πρώτη παρουσίαση της έντυπης Λενόρ μου. Ήταν σημαντική βραδιά για εμένα και ενώ συχνά πολλοί γελούν που την αναφέρω ‘’κόρη μου’’ εκείνος το δέχτηκε με σοβαρότητα και το παραλλήλισε με την πραγματική του κόρη, κάτι που επίσης με συγκίνησε πολύ. Ίσως να είμαι απλά συναισθηματικός, αλλά τι να κάνω, κάποια πράγματα έχουν διαφορετική σημαντικότητα και βαρύτητα εντός μου (πικ εκ δεξιών).

Έκτοτε, ξέρει ότι θα διαβάσω ό,τι κι αν βγάλει, ενώ ξέρω ότι κι αυτός έχει διαβάσει ό,τι έχω βγάλει με την σειρά του. Δεν είμαστε κολλητοί, δεν βλεπόμαστε κάθε μέρα, δεν μιλάμε συχνά στο τηλέφωνο, μα υπάρχει μια αμοιβαία εκτίμηση και θα ήθελα να πιστεύω ότι ίσως και μία ιδιαίτερη φιλία εντός της τέχνης -ή ίσως εξαιτίας αυτής!

Σταματώ όμως τις δάφνες, γιατί νιώθω λες και είμαι ο Δάντης και εκείνος ο Βιργίλιος και περιπλανιόμαστε στην Κόλαση του ‘’εγχώριου φάντασι’’ δίχως ελπίδα να μας σώσει κάποια Βεατρίκη…

… ή κάποια Μπριάνα!

Τι αντί για εννιά κύκλους, στον Βάρδο έχουμε εφτά κολάσεις; Τούτο το βιβλιαράκι, είναι μεν μικρό το δέμας, μα γεμάτο ψυχή και συναίσθημα! Και έχει μία βαρύτητα, για όποιον το διαβάζει, όμοια με την ‘’Θεία Κωμωδία ενός συγγραφέα’’. Γιατί όλοι ένα ταξίδι δεν βιώνουμε στους κόσμους της συγγραφής;

Ας ξεκινήσω όμως από κάπου και ξεκινώ με τα ονόματα: εκεί λίγο διχάστηκα. Όσο έχουμε τα υπέροχα Αντιχθόνα, Ερύθεια, Δρακοκίθαρο κ.α. , από την άλλη έχουμε Τάλεριν (που μου θύμισε Τάνελορν), Έλγουιν (που μου θύμισε Έογουιν) και Καταχθόνα (που σαν όνομα πάει όμορφα σε αντιπαραβολή με την Αντιχθόνα, μα σαν στήσιμο μου θύμισε πολύ χόμπιτ). Θα ήθελα να είναι όλα ελληνικά, εφόσον σε αυτά επικεντρώνεται περισσότερο στην συνέχεια ο συγγραφέας, μα εκεί τελειώνουν σχεδόν όλα τα αρνητικά που έχω σημειώσει!

Πίστευα ότι θα γκρίνιαζα με τον όγκο, μα ήταν πραγματικά ό,τι του έπρεπε. Η ιστορία λέγεται στην ολότητά της και η απλή γλώσσα με τα άλματα και τις παραλείψεις, δεν με χάλασε καθόλου, μα μου έφερε στο νου Ντάνσανυ (και την Κόρη και τον Δον Ροντρίγκεθ), τον μύθο της Μελουζίνας και γενικά πολλούς μεσαιωνικούς μύθους, τον Αρχαίο Ναύτη του Κόλριτζ και ένα είδος γραφής μυθικό και επικό από άλλη εποχή, μία τέχνη χαμένη που στο σήμερα μεταφράζεται από κάποιους άτεχνους εκδοτικούς του εξωτερικού όχι με το less is more, αλλά με τόμους-τούβλα, όχι για γέμισμα βιβλιοθήκης μα για χτίσιμο σπιτιού!

Μετά από κάμποσες σελίδες όμως, έσβησε το ‘’εξεταστικό’’ μου μάτι και χάθηκα… Δε θα κάνω σπόιλερ, και όποιος καταλάβει ας καταλάβει, μα… Ο Βασιλιάς των Πολλών Βουνών και ο Αήττητος, είχαν τρομερή μορφή! Όπως και ο Τυφλός Διαβάτης (κρατώ την στιχομυθία στην σελ 50 που ήταν απλά μπόμπα) και Άρχοντας των Διαμαντιών σχημάτιζαν μια εικόνα στον νου που ήταν δυνατή και δονούμενη.

Οι ανώνυμοι βάρδοι και ο συμβολισμός τους, είναι ένα θέαμα που σε πιάνει η καρδιά σου με την εξήγησή τους (αν και το κλείσιμο της βραδιάς μου θύμισε λίγο το Μαύρο Πύργο, όπως και το Ρόδο και ο Πύργος σαν σύμβολα), ενώ ο λόγος του Ηρακλή (σελ 56) ήταν πολύ σωστός και πολύ ισχυρός επίσης.

Το μαρτύριο στο μπουντρούμι, δείχνει τέλεια την πτώση κάθε ήρωα, κάτι που ακολουθεί το ενθουσιώδες ξεκίνημα του ταξιδιού του και πρέπει να λάβει χώρα για να ακολουθήσει η ηθική και πνευματική του άνοδος (εδώ ‘’πτήση’’). Ενώ έπειτα, ο Βιολιστής, όχι μόνο κάνει άλλη μία τρομερή ανατροπή στο βιβλίο, μα μου έβγαλε κάτι βαθιά αυτοβιογραφικό από τον συγγραφέα και πραγματικά με άγγιξε τρομερά. Ακόμα και το γεγονός ότι μου έφερε για λίγο στο νου απόηχους από Ερεκόζι, δεν με πείραξε, καθώς εδώ το ένιωσα στο ίδιο επίπεδο (σαν λατρεμένη θεματική) μα πολύ πιο βαθύ (σε συναίσθημα).

Η προειδοποίηση του Κριτή ότι οι ονειρευτές δεν πρέπει να γίνουν κτήνη (σελ 74), το κάστρο του μοχθηρού πρίγκιπα σαν εικόνα (σελ 78), ο τόπος, ο πύργος και ο λόγος του Αρχιτέκτονα… είναι σαν ένα πρώτο κρεσέντο και νιώθεις ότι το τέλος ζυγώνει για μπαμ.

Αλλά:

Τότε εμφανίζεται Ποιητής (συγκινητικό και αυτοβιογραφικό κομμάτι θα έλεγα), ο Φεγγαρόκαρδος και η Άκρη του Χρόνου και η κατάληξη είναι ό,τι πρέπει, όπως πρέπει. Με πραγματική Κάθαρση και δίχως κινήσεις ενθουσιασμού.

Κι εδώ, γιατί ίσως να χαθήκατε, άλλο ένα αρνητικούλι προτού μπω στις τελικές εντυπώσεις: τα πολλά ονόματα και το γεγονός ότι είναι σχεδόν αποκρυφιστικά και δίχως ‘’πραγματικό ονοματεπώνυμο’’, δημιουργούν με το πέρας της ανάγνωσης μία σύγχυση. Αυτό πάλι μου ανοίγει μέσα μου δύο παρακλάδια… το ένα είναι το αρνητικό: δηλαδή αν ο ίδιος ο συγγραφέας με ρωτούσε ‘’ποια ήταν η αγαπημένη σου μορφή;’’ ή θα του απαντούσα ο Ποιητής, διότι είναι ο τελευταίος που συναντάμε και κάνει μπαμ ή θα του έλεγα ο Βάρδος, διότι είναι ο πρωταγωνιστής. Μα πραγματικά, είμαι σίγουρος ότι δεν θα θυμάμαι κανέναν άλλον (ούτε ονομαστικά ούτε εμφανισιακά) καθώς όλοι θα συγχυστούν εντός μου. Μα εδώ, έγκειται και το θετικό της πλάστιγγας: είναι ένα βιβλίο που απαιτεί εντελώς άλλου είδους ανάγνωσης, με τις λεπτομέρειες να μην έχουν τόση σημασία, όσο το ταξίδι εντός του αναγνώστη και η κατάληξη-συμπέρασμα που θα νιώσει ο καθένας που θα το διαβάσει.

Το γεγονός ότι αυτό το βιβλίο δεν είναι το στερνό του πριν το τέζα (φτου φτου) και το έγραψε τόσο νέος, δίχως να είναι δήθεν ή κενά-βαρύγδουπο, πραγματικά εξύψωσε την πένα του στα μάτια μου! Αν ήταν μακαρίτης και το διάβαζα μετά από πενήντα χρόνια και έβλεπα ότι είναι το τελευταίο του, θα έβγαζε μπόλικο νόημα (αυτό εννοούσα άνωθεν), μα να ζει, να μην είναι ούτε 40 κα�� να έχει ‘’γεννήσει’’ κάτι τέτοιο… ‘’κάτσε καλά’’ και ‘’φύγε από εδώ’’ και ‘’άντε γεια’’ να πούμε!

Είναι ένα βιβλίο που πιο πολύ το Νιώθεις παρά το Διαβάζεις και η απλή γλώσσα βοηθάει πάρα πολύ. Πόσο γενναία επιλογή αυτή, για έναν συγγραφέα των ημερών μας; Η πολιορκία από σύμβολα σηκώνει μεγάλες αναλύσεις και μπορεί να θεωρώ Καζαντζάκη του Ελληνικού Φάντασι τον Στέφανο Κόκκινο, μα εδώ πραγματικά ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία νέα ‘’ασκητική’’. Και όσοι με θεωρήσετε βλάσφημο, ας το παραλληλίσω με κάτι άλλο, για να μην ακυρώσετε από σπόντα αυτό το διαμαντάκι: είναι σαν ‘’το εγχειρίδιο ενός πολεμιστή του φωτός’’, μα πιο βαθύ. Είναι σαν τον ‘’αλχημιστή’’ και το ‘’μυστικό’’ μα όχι για μικρόνοες που θέλουν τις απαντήσεις στο πιάτο και την ανάλυση (ακόμα και πίσω από την συγκάλυψη του συμβόλου) να τους γίνεται νια-νια. Και ναι, είναι για όλους! Δεν είναι ανάγκη ο αναγνώστης να έχει λόξα με την γραφή, όλοι Δημιουργοί είμαστε –όπως λέω και στην ψυχοπλάνη- και όλοι έχουμε φιλοδοξίες. Είτε στον εργασιακό χώρο ήταν στον προσωπικό τομέα, μέσα από την δημιουργία ποθούμε και εξελισσόμαστε, εκεί έγκειται και η παγκοσμιότητα του συμβόλου του συγκεκριμένου Βάρδου.

Μα κάπου εδώ θα σταματήσω, για να μην γίνει νουβέλα αυτό το σεντόνι (και επειδή με τσατίζουν τα κομμάτια που δεν κλείνουν μα συνεχίζουν άπειρα και το track τελειώνει με fade).

[Παναγιώτα Τσιμπαλίδη · Rating 5 out of 5]

Ένα συγκινητικό παραμύθι για μεγάλους και μικρούς.
Έχει να κάνει με την αναζήτηση του ήρωα Βάρδο της Χώρας των Χιλίων Ηλιοβασιλείων, τα δεινά που πρέπει να περάσει για να φτάσει ως εκεί, τις δοκιμασίες, τις κακουχίες, τις θυσίες.
Ένα ταξίδι αναζήτησης του πραγματικού Εαυτού, του Σκοπού, της Αλήθειας. Δοσμένο μέσα από τον αρχετυπικό Κύκλο του Ήρωα, σε ευθύ παραλληλισμό με τον συμβολισμό της μεγάλης Αρκάνας των Ταρώ, αλλά και εμπνευσμένος από διάφορα μουσικά ακούσματα του συγγραφέα που όλα γίνονται αφορμή για ολόκληρες επικές στιγμές διήγησης, ενδοσκόπησης, ταύτισης και δακρύων. Χωρίς πλάκα.

Και όλα αυτά, με μεστό και σύντομο λόγο, χωρίς πολλές φιοριτούρες, αλλά με τα απολύτως απαραίτητα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το αποτέλεσμα στερείται λυρικότητας και ροής.

Το συγκεκριμένο βιβλίο, άνετα το βλέπω να μεταφράζεται σε διάφορα παρεμφερή μέσα έκφρασης, όπως θεατρικό, graphic novel, (επικό) ποίημα, μπαλάντα και ό,τι άλλο θέλετε. Είναι τόσο αρχετυπικά συμβολικό, χωρίς να καταλήγει στείρο και προβλέψιμο, που θα σας εκπλήξει ευχάριστα και θα σας θυμίσει ότι παρόλη την γκριζίλα και τις αντιξοότητες που ζούμε τα τελευταία χρόνια όλοι μας σε όλα τα επίπεδα, πάντα υπάρχει ένα ροδαλό ηλιοβασίλεμα για τον καθένα από εμάς, αρκεί να κάνουμε τον κόπο να το ψάξουμε.

Προμηθευτείτε μόνο με μυξομάντηλα, θα σας χρειαστούν κατά την ανάγνωση. Χωρίς πλάκα.

[Mountainroot · Rating 3 out of 5]

Βαθμολογία 2.5/5

Έχουμε την συγγραφή ενός παραμυθιού που θυμίζει έντονα και κείμενα μυθολογίας.
Ο τρόπος γραφής δεν είναι συνηθισμένος αλλά σαν μία λυρικότητα,κείμενο θεάτρου να το πω;
Γενικά μπορεί να χαλάσει πολύ κόσμο ο τρόπος που γράφει οπότε ειλικρινά πρώτη συμβουλή μην το κάνετε blind buy πριν διαβάσετε 2-3 σελίδες πρώτα κάπου, γιατί το βιβλίο πάει έτσι με αυτό τον τρόπο μέχρι το τέλος.

Μου άρεσαν οι λέξεις που επέλεξε ο συγγραφές πάρα πολύ. Ηχούσαν πολύ όμορφα στα αυτιά μου.

Τώρα για το νόημα είναι λίγο περίεργο γιατί με τέτοιο τρόπο γραφής και σαν ιστορία (λες και βλέπεις ένα τρελό όνειρο είναι) μπορεί να ακούσεις απο το "δεν καταλάβα απολύτως τίποτα τι έγινε και τι εννοούσε ο ποιητής" μέχρι "χάθηκα στις λέξεις και τις εικόνες και τα συναισθήματα". Τι να πω.

Πάντως φαίνεται δουλεμένο το κείμενο αρκετά και πολύ μεστό.
Βοηθάει το μικρό μέγεθος και ότι τα κεφάλαια είναι μικρά αρκετά.

Το βρήκα απλά ΟΚ χωρίς να γίνεαι ενοχλητικό με ωραίες εικόνες σε κάποια σημεία και πολύ όμορφες λέξεις σε άλλα. Σαν κείμενο δεν με συγκίνησε και σαν τελικό αίσθημα δεν μου έβγαλε καθόλου αυτό το "είμαι ένας καλλιτέχνης εγκλωβισμένος στην καθημερινότητα και πόσο άσχημα το βιώνω όλο αυτό".

Περι ορέξεως λοιπόν.

[Νίκος Vitoliotis) · Rating 5 out of 5]

Ποιητικό στη γραφή του, ονειρικό, εξωκοσμο αλλά και πολύ οικείο, το Ταξίδι του Βάρδου είναι αυτό που λέει. Ένα ταξίδι εσωτερικό με παραμυθένια δομή και πλοκή. Αξίζει να διαβαστεί από μικρούς μα κυρίως από μεγάλους. Μια αλληγορία υψηλών προδιαγραφών.
ΥΓ: από τα λίγα στο GR που δικαιολογούν τόσα 5αράκια...