Clara Badisco kent liefde, zo groot dat die al het onheil van de wereld toedekt. Wanneer het voorwerp van haar liefde plots weggaat en dertig dagen bedenktijd vraagt, komen oude vragen en twijfels weer bloot te liggen. Het wordt een maand van slingeren tussen hopen en verstoten, tussen rouwen of houden van die ene man.
Aanvankelijk kluistert ze zich aan de keukentafel, maar de perimeter waarin ze zich waagt, wordt stilaan groter en de buitenwereld dringt zich steeds nadrukkelijker op. Na dertig dagen mijmeren staat ze ongemerkt ergens anders en kan het leven weer aanvangen. Een reeks toevallige gebeurtenissen brengt Clara in het kantoor van professor Herman Ides, hoofd van het fysicadepartement. Hij geeft haar een onverwachte opdracht en ze duikt onder in zijn wereld.
Het beste debuut ooit! Koop het, lees het! Ik heb spijt dat het uit is. Over liefde en verbinding, over wetenschap en de mens, en hoe wij ons tot alles verhouden, ook tot onszelf. Over zoeken en onverwacht vinden om terug te gaan zoeken. Fe-no-me-naal boek . https://www.tzum.info/2017/11/recensi...
Ik heb Rafelen gelezen, de debuutroman uit 2017 van de Vlaamse Sanne Huysmans.
Het verhaal gaat over de jonge Clara Badisco, die het einde van een relatie verwerkt. Ze komt in contact met een professor fysica, van wie ze een opdracht krijgt: denk na hoe je het denkkader van de samenleving kan samenbrengen met dat van de natuurwetenschappen. Of: hoe kijken fysici eigenlijk naar de wereld? Conclusies te presenteren op een manier naar keuze.
Rafelen gaat over wetenschap en filosofie, over de subjectiviteit van de wetenschapper, over entropie, maar vooral over: de liefde, de liefde, de liefde. De roman is een poging om de beleving van de liefde samen te brengen met de grote lijn van de natuurwetenschappen, en in die zin een poging tot zingeving: waarom blijven we samen, en waarom gaan we uit elkaar.
Sanne Huysmans schrijft intens en pakt uit met grote woorden, grootse gedachten en welluidende metaforen. De personages moeten van hun schrijfster zò veel prachtige en intelligente dingen zeggen, dat deze roman ook voor hen een intense ervaring moet geweest zijn.
'Alleen op het juiste moment lezen! Als je instinct zegt dat het goed is...' schreef Sanne als opdracht in mijn exemplaar van het boek. Bijna 4 jaar later was het zo ver en was het goed, zeer goed zelfs. Inderdaad, op het juiste moment te lezen. Zéér sterk.
"De lippen zijn ook een sluitspier..." Dit boek staat overvol. Het lijkt wel alsof Sanne Huysmans alle kennis die ze bezit, in dit boek wou tentoonstellen. Er zitten een paar goede momenten in (het uitstapje naar Frankrijk bvb), maar dit boek is vooral een overdaad, die beter nog wat langer had liggen rijpen. Veel Weltschmerz, veel onderhuids lijden, veel gepuber, gewrochten en half doorleefde en nog niet verwerkte gevoelens. Er zit belofte in, maar dit debuut werd te vroeg geworpen.
Een zeer beloftevol debuut! Rake metaforen, boeiende gedachtenexperimenten, moedig en ambitieus geschreven. Soms iets te weinig zuurstof.
Twee amuse-gueules als teaser:
'Soms denk ik dat ‘wij’ een ideaal is dat we nooit meer kunnen delen. Erger nog, dat liefde een illusie wordt wanneer ze één keer heeft gefaald. De zwaartekracht is toch ook niet meer geloofwaardig als je eventjes een ietsepietsje hebt gezweefd? Liefde is geloven dat het kan en houdt op wanneer ongeloof het haalt. Iemand verlaten is niet meer willen willen. Liefhebben en stoppen met liefhebben zie je niet gebeuren, het is de lichtschakelaar die door de wil wordt uitgeknipt en plots sta je in het donker'
'Storm is niets meer dan een uitbundige poging om tot een evenwicht te komen. Ik doe dat vaak, stormen. Een mens is irrationeel en kan zijn eigen irrationaliteit ook inzien, dat is misschien nog het ergst van al.'
Erg mooi geschreven debuutroman over Clara, die haar wereld ziet instorten als haar geliefde Jakob hun relatie stopzet. Wat volgt is een zoektocht naar de zin van het leven, of beter: een zoektocht naar hoe het leven te leiden. Dat is ook de opdracht die Clara krijgt van professor Herman Ides. Rafelen is een verhaal vol diepzinnige bespiegelingen, met verwijzingen naar de groten in de wereldliteratuur en de filosofie: Calvino, Mulisch, Mann, Nietzsche, Schopenhauer, Wittgenstein... Een boek over liefde en liefdesverdriet, over vrijheid en verbondenheid met anderen, en hoe de eerder genoemde denkers ons daarbij kunnen helpen. Soms wat breedvoerig of zwaar op de hand, maar dat Sanne Huysmans kan schrijven is wel glashelder.
Weergaloos. Sanne Huysmans laat zien wat ze in huis heeft. Het is intellectueel hoogdravend. Ze goochelt met terminologie uit de fysica, filosofie, sociologie en godweetwat. Neen, het is niet pochen om te pochen. Ze beheerst haar kennis, dat is overduidelijk. ..
Maar los van de wetenschap, is het een ijzersterk verhaal over eenzamen die samen zijn. Over liefde die de rationaliteit overstijgt en over verlies.
Ikzelf vond veel herkenning terug in het boek. Situaties, denkpatronen en frustraties.
Ongelooflijk debuut.
Twijfel niet, dit is het volgende boek dat je wil lezen. Maar of je het goed gaat vinden, dat kan ik je niet zeggen. Ik alvast wel.
Eerst las ik haar nieuwste, Iemand moest het doen. Dit kon mij niet zo bekoren (waarom, lees mijn ervaring bij het boek). Dan las ik De omwenteling, een hele positieve verrassing omdat ik eigenlijk niet hou van kortverhalen. Dit Confituur geschenkboek overhaalde mij om toch dit debuut van Sanne te lezen. Rafelen heeft alles voor mij. Heb het nu enkele dagen geleden uitgelezen, en de drang is er reeds om het boek te herlezen. ‘Entropie is vrijheid,’ zei Clara weer. Die mantra verlichtte haar ziel en deed haar moed opleven. Altijd mooi als de verwondering plots doorbreekt.
Het boek gekocht na een zeer integere lezing van Sanne Huysmans, was toen getroffen door de passage die ze voordroeg en hoe ze dit deed. En mijn gevoel loog niet. 'Rafelen' is een sterk debuut dat aanvat bij de liefdesbreuk (relatiepauze?) van hoofdpersonage Clara Badisco en Jakob. In 30 dagen voert ze op hoe ze haar bij de breuk voelt, schept ze een oprecht beeld bij liefdesverdriet. Waar na de samensmelting tot een ander plots geen kunde meer over blijft om alleen te zijn en ze steeds dieper kreunt onder de mensenschuwheid die haar te beurt valt. In een tweede deel gaat ze na een bijzondere ontmoeting met een fysicus en professor op zoek naar een wetenschappelijke verklaring. Ze schrijft over vriendschap, entropie, wanorde en vrijheid. En ze werpt daarbij intrigerende beelden op kdie tot interessante bedenkingen leiden. Je als lezer uiteindelijk achter laten met ferme post-boekblues.
Lang geleden dat een boek me nog zo getroffen heeft. 's Morgens artikel gelezen in De Standaard en meteen naar de boekhandel gereden, twee dagen later was het uit. Sanne Huysmans is misschien wel de grootste aanwinst voor de Nederlandstalige literatuur in jaren, met haar rijke taal en haar maatschappelijk-filosofisch discours bewijst ze over een enorm schrijverstalent te beschikken. Kortom: fantastisch!
3,5 eigenlijk. Gestart met een dikke 4. Maar dan afgezwakt. Omdat de conversaties onrealistisch aanvoelen. Omdat de verhaallijnen zo gefragmenteerd waren. Omdat ik het gevoel had opnieuw in ‘de wereld van Sofie’ te zitten maar dan in de volwassen versie.
Volgens het Nederlandstalige woordenboek is rafelen het loslaten van draden van een stuk textiel, waardoor er gaten in de stof kunnen komen om uiteindelijk geheel uit elkaar te vallen. Dat is de letterlijke betekenis. Figuurlijk is de betekenis hetzelfde maar kan het onderwerp zeer divers zijn. Voor Clara Badisco, protagonist in de debuutroman van de in Vlaanderen woonachtige Sanne Huysmans, betekent het dat plotseling en geheel onverwacht alle balans van haar leven wegvalt. Dat overkomt haar als Jacob, haar vriend, aangeeft de relatie voor dertig dagen te willen beëindigen om weer terug tot zichzelf te kunnen komen. Het zou geen wereldramp zijn als Clara niet met een groot negatief zelfbeeld rondloopt. Huysmans gaf haar debuut de toepasselijke titel Rafelen mee.
Clara is geheel van slag als Jacob een einde aan hun relatie maakt, een verhouding waar ze zich zelf zo gelukkig en volkomen volmaakt voelde. Haar gevoel gaf aan dat dit haar hele verdere leven zo mocht voortduren maar de werkelijkheid bleek anders te zijn. De rand van haar keukentafel is het enige object waar ze de eerste dagen, na het vertrek van Jacob, contact mee heeft. Peinzend over hoe het had moeten zijn en hoe oneindig diep de liefde bij haar nog zit. Na een diepe solo-rouwperiode raapt ze al haar moed bijeen en zoekt contact met Alex Zelenko waar ze haar diepste gevoelens mee kan delen. Enkele stappen verder legt ze via internet contact met Florian Geernaert. En ja, haar leven blijkt langzaam ook zin te krijgen zonder de aanwezigheid van Jacob. Als ze tenslotte haar vrees voor mensen langzaam gaat overwinnen, leert Clara Herman Ides kennen. Herman is professor fysica en weet haar ongemerkt uit te dagen om voor zichzelf uit te komen en haar negatief zelfbeeld achter zich te laten. Professor Ides weet bij haar ideeën los te weken en een meningsvorm te ontwikkelen dat tools blijken te zijn om standvastiger in het leven plaats te gaan nemen. Een andere Clara stelt zich langzaam voor...
Het verhaal in Rafelen is een geschetste levensfase van Clara waarin subtiel wordt verteld hoe haar negatief zelfbeeld tot stand is gekomen. Huysmans heeft hiervoor de beschikking over een gigantische woordenschat die ze ook effectief weet te gebruiken. De auteur speelt met woorden alsof het bouwstenen zijn uit een goedgevulde blokkendoos met een breed assortiment. Dit noopt tot het temporiseren van de leessnelheid om tot de essentie van het verhaal, zoals de auteur het heeft bedoeld, te kunnen doordringen. Als dat eenmaal lukt dan ontvouwt zich een interessante levensperiode, waarin de professor zich gedurende twee jaar, ontpopt als ware levensgids. Huysmans vertelt hoofdzakelijk vanuit het perspectief van Clara maar weet de momenten waarop een enkele perspectiefwisseling voordeel heeft, goed uit te nutten. In Rafelen zijn niet alleen de dialogen van belang maar dienen te worden gesommeerd met alle overpeinzingen en gedachten. Dat daarbij de auteur theorieën van de filosoof Schopenhauer, Einstein, Archimedes en zelfs Socrates aanhaalt, geeft dit debuut een klein wetenschappelijk randje. Het wekt bewondering en respect voor het debuut van deze auteur maar maakt tevens nieuwsgierig hoe een tweede verhaal zich zal ontwikkelen.
Na enkele pagina’s dacht ik al jaaaaaa. Ik houd echt van haar beeldende stijl van schrijven. Er waren enkele metaforen die ik zou kunnen blijven herlezen. Ook erg knap hoe ze wetenschap en liefde tot één verhaal heeft gemaakt. Ijzersterk debuut.
Zo een mooi boek. Het mijne kleeft vol met post-its, er zit zoveel diepgang in en het gloeit van mooie bedenksels. De liefde, de verlater of degene die verlaten wordt. Samen willen, alleen kunnen. Dat parool is interessant. Zie boek 😉. Hoe Clara haar pijn probeert te ontleden en ondanks haar terughoudenheid en twijfel verbinding maakt met de buitenwereld. De lichtheid die je stilaan voelt in haar houding. ❤️
This entire review has been hidden because of spoilers.
Een heel sterk debuut. Een jonge vrouw, Clara, zoekt, na een plotse breuk met haar man, haar weg uit de rouw en vindt vriendschappen en een job bij een wat ongewone professor fysica die haar vraagt de fysica meer naar de maat van mensen te maken. Clara ontwikkelt heel wat ideeën die vooral draaien rond het begrip entropie. (Niet altijd eenvoudig dus)
'Elk afscheid voelde anders, maar toch was er telkens iets identieks. De tijd die een groef trok in het hart en het zacht deed bloeden van weemoed. Het zou nooit meer zijn zoals het nu nog was.' Na het eerste afscheid met veel moeite tot aan dag 20 geraakt. Vanaf dan werd het interessanter. Nog steeds veel theoretische bespiegelingen maar nu in dialoog.
Schitterende debuutroman vol psychologie en filosofie. Ik hou van de subtiele beschrijving van de kentering in het leven van het hoofdpersonage. Prachtig!