What do you think?
Rate this book
The Earth is Near
A doctor accompanying the first expedition to Mars describes the journey and the mental and physical challenges that face the nineteen astronauts.
- GenresScience FictionFiction
205 pages, Hardcover
First published January 1, 1970
34 people want to read
About the author
Luděk Pešek
18 books1 followerRenowned space artist; in Switzerland since 1968; juvenile books published only in German (and translations therefrom).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
June 26, 2013
I discovered Pesek through the Beyond Apollo blog on Wired and its discussion of his art and hard sci-fi explorations of space missions. I've always fancied paintings of outer space and life on other planets. The Earth Is Near depicts a manned mission to Mars by a presumably all-American crew, judging from their names, although I don't think that their nationality is ever explicitly stated. In fact, there's little to no discussion of their backgrounds or lives on Earth, beyond some of their training exercises and the camaraderie they established during it.
The writing is pretty flat and unexciting, as is the deterioration of the crew. But the flow of events and the technology itself both seemed relatively feasible. I'm amazed that Pesek didn't have more paintings or illustrations within the story to illustrate the vehicles or the landscape, given his artistic background. I'm guessing that this would increase the cost of publishing etc. etc. I probably got more enjoyment from staring at the cover than from the reading of the text.
I'm going to check out Log of a Moon Expedition before I give up on Pesek and return to earthbound fiction.
This is the dustjacket for the hardcover edition, which I had:
And this is a neat paperback cover:
The writing is pretty flat and unexciting, as is the deterioration of the crew. But the flow of events and the technology itself both seemed relatively feasible. I'm amazed that Pesek didn't have more paintings or illustrations within the story to illustrate the vehicles or the landscape, given his artistic background. I'm guessing that this would increase the cost of publishing etc. etc. I probably got more enjoyment from staring at the cover than from the reading of the text.
I'm going to check out Log of a Moon Expedition before I give up on Pesek and return to earthbound fiction.
This is the dustjacket for the hardcover edition, which I had:
And this is a neat paperback cover:
December 4, 2018
Ons hoërskool het die boeke weggesmyt om plek te maak vir een nuwe personeelkamer, wat op sy beurt plek gemaak het vir 'n nuwe rekenaarlokaal. Dis 'n onvergeeflike daad om hulpbronne sommer langs die meisiestoilette te stort (en dan te laat opveil): dit is mense wat hierdie boeke geskenk het uit die liefde van hulle hart. Hierdie is een van die boeke wat ek by die plaaslike boekwinkels uitgevis het.
Ek probeer nog uitpluis waarom hierdie boek die Duitse jeugliteratuurprys verower het. Dit is eintlik sielkundige retoriek wat ons reeds ken.
Dis jammer die boek bied nie 'n lys om die "dramatis personae" vir die leser te verduidelik nie. Jy het 10 mense van die bemanning van die moederskip, plus nog 2 persone wat vyf ander vragskepe rondom die moederskip mee vaar. Dus, 20 mense. Ek moes dit self doen:
Jy het onder andere (1) Ralf Norton (leier), (2) McKinley, (3) William O'Brien (bioloog, en tweede in bevel), (4,5) meganici Briggs en Gray, (6) weerkundige Morphy, (7) planetoloog Crompton, (8) radiotegnikus Jenkins, die (9, 10) werktuigkundiges Mack Sheldon en Irwin Trott, (11) astrofisikus Wellgarth, (12) hooftegnikus Glennon, (13) Allan Watts, (14) Waux uit vyfde vragskip; (15) Lawrenson hoofmeganikus van die 2de vragskip; (16) Silcott; (17) Rafcliffe. Eers op bl. 31 lees ons die hoofverteller, die sielkundige, is Cosby. Baie, baie later, op bl. 133, verneem ons die verteller se noemnaam is Georg. Dus, die verteller is die sielkundige Georg Cosby. Hy is bemanningslid nommer 18. Oor twee persone word nooit geskryf nie.
Of, skynbaar word die mensdom relativeer, juis omdat die missie bo alles gestel word. Miskien maak dit juis hierdie verhaal so... ontmens en onmenslik.
Die verhaal self is 'n vermenging tussen 'n reisverslag en 'n sielkundeverslag. Dit is seker hoekom ons geen sterk karakterisering vind nie. Dit is seker veronderstel om nugter te wees. Die boek word amper vergelyk met 'n ontdekkingsvaart deur die Portugese - 'n eerste vir die mensdom (of, Weste).
Die boek gee amper 'n ensiklopediese samevatting van elke (sielkundige, asook fisieke en fisiese) probleem waarvoor 'n Marsekspedisie hom moet staal. Dit sal bietjie baie droog wees vir hoërskoolleerlinge; maar vir diegene wat die boek lees nie om die ekspedisie en avontuur nie, maar om die geesteswetenskap self (en sy boekrak oor sielkunde aan te vul), sal die boek nie veel probleme oplewer nie.
Wat my opval is die hele Hegeliaanse "tese" en "antitese": soos 'n mens in die postmodernisme die sin uit die onsin moet haal, so word jy gekonfronteer wat "lewe" beteken op 'n planeet waar geen lewe is nie. En die soeke na lewe in die fisiese en geestelike sin.
Die boek is juis gelaai met sielkundige indrukke en sentimente. Is "mind over matter" veel sterker as die onherbergsame landskap, of moet die mens hom eerder by die omgewing probeer aanpas? Is so iets moontlik? En partykeer wonder ek tog of die boek slegs 'n koolstofdeurslag is van die tydsgees toe met groter skeptisisme die ruimte-eeu bejeën is. Jy weet, die paradoks: "Ons het al die maan bewandel, maar ons sal nie die straat oorsteek na ons bure toe nie". Jy weet, een van daardie boeke.
Heelwat aanhalings kan mens kopieer:
- "Wat bekommer die mens hom oor heroïese verowerings van onbewoonde, woeste planete as hy moet beplan hoe hy die paar vierkante meter van sy huis moet betaal en homself en sy kinders moet voed? As ons reis enige sin moet hê, dan moet ons dit in die stryd soek wat elkeen van ons nou in die diepte van sy innerlike, eie kosmos uitveg. Daar lê die grense wat ons moet verskuif." p. 33.
- "Ek weet nie hoe ek die gevoelens moet uitdruk nie, want in woorde omgesit klink hulle leeg en saai. Dikwels in die lewe word ek daarvan bewus dat daar oomblikke en ervarings is wat 'n mens werklik nie kan beskryf nie. Woorde is net afdrukke van die werklikheid, droë geperste blomme in die kruietuin van die herinnering." p. 55.
- "Soos hy self sê, is dit letterlik 'n wetenskaplike orgie. Toe hy my in die kajuit van sy werk vertel, lyk hy vir my na die gelukkigste mens onder die son. Ek is oortuig daarvan dat die bevrediging wat 'n mens uit jou arbeid put, tot die hoogtepunte van die menslike geluk behoort." p. 63.
- "Is 'n verandering van die materiële elemente voldoende om 'n geestelike verandering in die mens teweeg te bring?" - p. 105.
- "Het ek of het die sielkunde gefaal? Ek glo dat dit die sielkunde is wat gefaal het, dié van die Aardbewoners. Dit het ander norme, ander maatstawe. Ek glo dat ek die gees van hierdie planeet, wat so verskillend van die aarde is, begryp en ek kom tot die slotsom dat ons vreemde wêrelde nie kan verower deur hulle by ons te probeer aanpas nie, maar dat ons ons by hulle moet aanpas." - bl. 177.
- "Die kaptein roep my na die stuurkajuit. Toe ek binnekom, wys hy na die geopende logboek, waar daarop die onvoltooide bladsy 'n paar moeilik leesbare woorde in 'n buitengewoon groot geskryf staan. Na 'n rukkie slaag ek daarin om die sin te ontsyfer: Die grootheid van die lewe bestaan in sy onbeduidendheid - die sin van die lewe is om dit te verloën. William O'Brien." - bl. 180.
Weens 'n sameloop van berekeningsfoute, stofstorms ens. kon met geen sekerheid vasgestel word of daar lewe op Mars is of was nie. Die helfte van die proefnemings kon ook nie gedoen word nie. Dit plaas 'n demper op almal se gees. Voeg dan ook die militêre koudheid by, en mense kan nie meer iets so menslik soos humor meer begryp nie. Hulle word eenvoudig robotte.
Miskien sou die Marsekspedisie veel beter met 'n kollektiewe samelewing afgeloop het. Die Amerikaners se individualisme lei eenvoudig tot die verdeeldheid onder hulle. Drie manne sterf in die proses, hoofsaaklik omdat korrelkoppe Ralf Norton en William O'Brien met mekaar koppe stamp. Al twee toon gelyke mate hoeveelheid selfsug, eersug en baasspelerigheid en menslikheid wat mekaar afwissel. Norton is net meer blatant onbeskof as O'Brien.
Sal ek my moegmaak met die boek? Ek ken reeds die sin van die lewe - nalatenskap en nut (pragmatisme) loop hand aan hand. 'n Hele geslag mense is na drie geslagte vergete, wat beteken dat jy alles in jou vermoë moet doen om iets so nuttig, so bruikbaar te skep vir jou opvolgers. Al word jou dagboek ook net publiseer om 'n legkaart van die tydsgees te voltooi. Dit draai dus nie soseer om sukses nie, want hoe bepaal jy sukses en met watter maatstawwe? Dit weet ek reeds. Hierdie boek is in daardie sin eintlik oorbodig. Die hele sielkunde is oorbodig - want een van Carl Jung se kollegas by 'n inrigting het gesê: as die mens sy doel in die lewe vind, sal hy of sy rede hê om ten alle koste te herstel en aan die lewe te probeer bly om daardie doel te verwesenlik en te vervolmaak.
Wat maak ons nou met die mense rondom ons? Potensiële helpers of bruikbare idiote? Besluit self.
Die taal is eenvoudiger as wat ek verwag het, hoewel die vertaling soms baie woordgetrou aan Duits bly. Jy moet eintlik agtergrondkennis van elementêre Duits hê om die boek ten volle te begryp en te waardeer. Ek dink van die jongere groep Afrikaanssprekendes sal van die woorde grootdoenerig vind, hoewel dit slegs doodgewone Duits in Afrikaans is. "Bodemmonsters" pleks van "grondmonsters" mag miskien snaaks op die tong val. "Oorklimstasie" (bl. 58) is egter weer 'n pragtige vernuwing vir die geykte "halfwegstasie".
Ek probeer nog uitpluis waarom hierdie boek die Duitse jeugliteratuurprys verower het. Dit is eintlik sielkundige retoriek wat ons reeds ken.
Dis jammer die boek bied nie 'n lys om die "dramatis personae" vir die leser te verduidelik nie. Jy het 10 mense van die bemanning van die moederskip, plus nog 2 persone wat vyf ander vragskepe rondom die moederskip mee vaar. Dus, 20 mense. Ek moes dit self doen:
Jy het onder andere (1) Ralf Norton (leier), (2) McKinley, (3) William O'Brien (bioloog, en tweede in bevel), (4,5) meganici Briggs en Gray, (6) weerkundige Morphy, (7) planetoloog Crompton, (8) radiotegnikus Jenkins, die (9, 10) werktuigkundiges Mack Sheldon en Irwin Trott, (11) astrofisikus Wellgarth, (12) hooftegnikus Glennon, (13) Allan Watts, (14) Waux uit vyfde vragskip; (15) Lawrenson hoofmeganikus van die 2de vragskip; (16) Silcott; (17) Rafcliffe. Eers op bl. 31 lees ons die hoofverteller, die sielkundige, is Cosby. Baie, baie later, op bl. 133, verneem ons die verteller se noemnaam is Georg. Dus, die verteller is die sielkundige Georg Cosby. Hy is bemanningslid nommer 18. Oor twee persone word nooit geskryf nie.
Of, skynbaar word die mensdom relativeer, juis omdat die missie bo alles gestel word. Miskien maak dit juis hierdie verhaal so... ontmens en onmenslik.
Die verhaal self is 'n vermenging tussen 'n reisverslag en 'n sielkundeverslag. Dit is seker hoekom ons geen sterk karakterisering vind nie. Dit is seker veronderstel om nugter te wees. Die boek word amper vergelyk met 'n ontdekkingsvaart deur die Portugese - 'n eerste vir die mensdom (of, Weste).
Die boek gee amper 'n ensiklopediese samevatting van elke (sielkundige, asook fisieke en fisiese) probleem waarvoor 'n Marsekspedisie hom moet staal. Dit sal bietjie baie droog wees vir hoërskoolleerlinge; maar vir diegene wat die boek lees nie om die ekspedisie en avontuur nie, maar om die geesteswetenskap self (en sy boekrak oor sielkunde aan te vul), sal die boek nie veel probleme oplewer nie.
Wat my opval is die hele Hegeliaanse "tese" en "antitese": soos 'n mens in die postmodernisme die sin uit die onsin moet haal, so word jy gekonfronteer wat "lewe" beteken op 'n planeet waar geen lewe is nie. En die soeke na lewe in die fisiese en geestelike sin.
Die boek is juis gelaai met sielkundige indrukke en sentimente. Is "mind over matter" veel sterker as die onherbergsame landskap, of moet die mens hom eerder by die omgewing probeer aanpas? Is so iets moontlik? En partykeer wonder ek tog of die boek slegs 'n koolstofdeurslag is van die tydsgees toe met groter skeptisisme die ruimte-eeu bejeën is. Jy weet, die paradoks: "Ons het al die maan bewandel, maar ons sal nie die straat oorsteek na ons bure toe nie". Jy weet, een van daardie boeke.
Heelwat aanhalings kan mens kopieer:
- "Wat bekommer die mens hom oor heroïese verowerings van onbewoonde, woeste planete as hy moet beplan hoe hy die paar vierkante meter van sy huis moet betaal en homself en sy kinders moet voed? As ons reis enige sin moet hê, dan moet ons dit in die stryd soek wat elkeen van ons nou in die diepte van sy innerlike, eie kosmos uitveg. Daar lê die grense wat ons moet verskuif." p. 33.
- "Ek weet nie hoe ek die gevoelens moet uitdruk nie, want in woorde omgesit klink hulle leeg en saai. Dikwels in die lewe word ek daarvan bewus dat daar oomblikke en ervarings is wat 'n mens werklik nie kan beskryf nie. Woorde is net afdrukke van die werklikheid, droë geperste blomme in die kruietuin van die herinnering." p. 55.
- "Soos hy self sê, is dit letterlik 'n wetenskaplike orgie. Toe hy my in die kajuit van sy werk vertel, lyk hy vir my na die gelukkigste mens onder die son. Ek is oortuig daarvan dat die bevrediging wat 'n mens uit jou arbeid put, tot die hoogtepunte van die menslike geluk behoort." p. 63.
- "Is 'n verandering van die materiële elemente voldoende om 'n geestelike verandering in die mens teweeg te bring?" - p. 105.
- "Het ek of het die sielkunde gefaal? Ek glo dat dit die sielkunde is wat gefaal het, dié van die Aardbewoners. Dit het ander norme, ander maatstawe. Ek glo dat ek die gees van hierdie planeet, wat so verskillend van die aarde is, begryp en ek kom tot die slotsom dat ons vreemde wêrelde nie kan verower deur hulle by ons te probeer aanpas nie, maar dat ons ons by hulle moet aanpas." - bl. 177.
- "Die kaptein roep my na die stuurkajuit. Toe ek binnekom, wys hy na die geopende logboek, waar daarop die onvoltooide bladsy 'n paar moeilik leesbare woorde in 'n buitengewoon groot geskryf staan. Na 'n rukkie slaag ek daarin om die sin te ontsyfer: Die grootheid van die lewe bestaan in sy onbeduidendheid - die sin van die lewe is om dit te verloën. William O'Brien." - bl. 180.
Weens 'n sameloop van berekeningsfoute, stofstorms ens. kon met geen sekerheid vasgestel word of daar lewe op Mars is of was nie. Die helfte van die proefnemings kon ook nie gedoen word nie. Dit plaas 'n demper op almal se gees. Voeg dan ook die militêre koudheid by, en mense kan nie meer iets so menslik soos humor meer begryp nie. Hulle word eenvoudig robotte.
Miskien sou die Marsekspedisie veel beter met 'n kollektiewe samelewing afgeloop het. Die Amerikaners se individualisme lei eenvoudig tot die verdeeldheid onder hulle. Drie manne sterf in die proses, hoofsaaklik omdat korrelkoppe Ralf Norton en William O'Brien met mekaar koppe stamp. Al twee toon gelyke mate hoeveelheid selfsug, eersug en baasspelerigheid en menslikheid wat mekaar afwissel. Norton is net meer blatant onbeskof as O'Brien.
Sal ek my moegmaak met die boek? Ek ken reeds die sin van die lewe - nalatenskap en nut (pragmatisme) loop hand aan hand. 'n Hele geslag mense is na drie geslagte vergete, wat beteken dat jy alles in jou vermoë moet doen om iets so nuttig, so bruikbaar te skep vir jou opvolgers. Al word jou dagboek ook net publiseer om 'n legkaart van die tydsgees te voltooi. Dit draai dus nie soseer om sukses nie, want hoe bepaal jy sukses en met watter maatstawwe? Dit weet ek reeds. Hierdie boek is in daardie sin eintlik oorbodig. Die hele sielkunde is oorbodig - want een van Carl Jung se kollegas by 'n inrigting het gesê: as die mens sy doel in die lewe vind, sal hy of sy rede hê om ten alle koste te herstel en aan die lewe te probeer bly om daardie doel te verwesenlik en te vervolmaak.
Wat maak ons nou met die mense rondom ons? Potensiële helpers of bruikbare idiote? Besluit self.
Die taal is eenvoudiger as wat ek verwag het, hoewel die vertaling soms baie woordgetrou aan Duits bly. Jy moet eintlik agtergrondkennis van elementêre Duits hê om die boek ten volle te begryp en te waardeer. Ek dink van die jongere groep Afrikaanssprekendes sal van die woorde grootdoenerig vind, hoewel dit slegs doodgewone Duits in Afrikaans is. "Bodemmonsters" pleks van "grondmonsters" mag miskien snaaks op die tong val. "Oorklimstasie" (bl. 58) is egter weer 'n pragtige vernuwing vir die geykte "halfwegstasie".
November 23, 2021
The story must have been lost when the book was translated to English from German.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews