Ιστορία της μουσικής

by Émile Vuillermoz, Γιώργος Λεωτσάκος (Translator)

Το έργο του Βυλερμόζ θεωρείται κλασικό στο είδος του. Είναι ίσως μια από τις καλύτερες σύντομες ιστορίες της μουσικής που έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα και απευθύνεται σε κάθε φίλο της μουσικής όποιο κι αν είναι το επίπεδο της μουσικής του παιδείας. Ξεκινώντας από τη μουσική των αρχαίων Ελλήνων και φτάνοντας μέχρι τα πιο σύγχρονα μουσικά ρεύματα το έργο αυτό είναι γεμάτο από διεισδυτικές και πολλές φορές ιδιαίτερα πνευματώδεις κρίσεις και αναλύσεις.


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Πρόλογος στην Ελληνική Έκδοση
Εισαγωγή
1 Γέννηση της Μουσικής
Η ηδονή του ρυθμού - Η γοητεία του ηχοχρώματος - Το ηχητικό υλικό: τα κρουστά, τα πνευστά, τα έγχορδα - Ανατολή και Δύση
2 Από τις απαρχές ως τον 7ο αιώνα
Πορεία της μουσικής - Η θρησκευτική τέχνη - Η σημειογραφία - Ψαλμοί και λιτανείες - Η κατά κόσμον τέχνη στη λειτουργία - Η γρηγοριανή μεταρρύθμιση - Ο αγώνας ενάντια στο μουσικό όργανο Η δικτατορία της φωνής
3 Τα όργανα
Το ενόργανο υλικό των ελλήνων - Η λύρα - Η κιθάρα - Ο αυλός - Η σύριγγα - Η ενόργανη μουσική στη Δύση
4 Από τον 7ο στο 12ο αιώνα
Ενόργανη πολυφωνία - Φωνητική πολυφωνία Το όργκανουμ - Το ντισκάντους - Το μοτέτο - Το κοντούκτους - Το γκύμελ - Το ψεύτικο βάσιμο
5 Από το 12ο στο 14ο αιώνα
Η Σχολή της Παναγίας των Παρισίων - Η ars antiqua - Λεονίνος - Περοτίνος - Το τραγούδι στους πύργους των φεουδαρχών - Τρουβέροι και Τροβαδούροι - Παστουρέλλες και jeux - Αντάμ ντε λα Αλλ - Η ars nova - Φιλίπ ντε Βιτρύ - Γκυγιώμ ντε Μασώ - Η ars nova στην Ευρώπη
6 Ο 15ος αιώνας
Ντάνσταμπλ - Οι γαλλο-φλαμανδοί - Γκυγιώμ Ντυφαί - Ζυλ Μπενσουά - Όκεχεμ - Όμπρεχτ Ζοσκέν ντε Πρε - Τα όργανα
7 Ο 16ος αιώνας
Αναγέννηση - Ένας νεο-ελληνισμός - Το πολυφωνικό τραγούδι - Η θρησκευτική τέχνη - Ο Μπαΐφ - Η Ιταλία ξαναγεννιέται - Παλεστρίνα - Βικτόρια - Εθνικισμοί - Εκλεπτύνσεις της γραφής - Οι θεωρητικοί - Οι τεχνίτες - Η άνθηση της τονικότητας
8 Ο 17ος αιώνας (α)
Η ιταλική όπερα - Η συμβολή του Μοντεβέρντι Το λυρικό ύφος - Η εκφραστική διαφωνία - Χειραφέτηση της αρμονίας
9 Ο 17ος αιώνας (β)
Το γαλλικό λυρικό μπαλλέτο - Η επίθεση της ιταλικής όπερας - Η αντεπίθεση του Λυλλύ - Η όπερα στην Ευρώπη
10 Ο 17ος αιώνας (γ)
Κατακτήσεις της μονωδίας,Η επίθεση των οργάνων, Γεννιέται η συναυλία, Η μονωδία στη θρησκευτική μουσική
11 Ο 18ος αιώνας
Το λυρικό ύφος, Ραμώ, Οι Μπουφφόνοι, Οι σύγχρονοι, Η κωμική όπερα: Μονσινύ, Φιλιντόρ, Γκρετρύ, Το ενόργανο ύφος, Η εποχή του Κουπρέν
12 Μπαχ και Χαίντελ
13 Γκλούκ, Χάυντν και Μότσαρτ
14 Η Σχολή του Μάνχαϊμ - Η Επανάσταση - Η Σχολή του Μάνχαϊμ - Η συμφωνία στην Ιταλία - Η Γαλλική Επανάσταση - Γκοσσέκ - Μεύλ - Κερουμπίνι - Λε Συέρ
15 Μπετόβεν και Βέμπερ
16 Σούμπερτ και Μέντελσον
17 Σούμαν και Σοπέν
18 Λιστ και Βάγκνερ
19 Ρέιχα και Μπερλιόζ
20 Η γαλλική κωμική όπερα
Νταλαιράκ, Μπουαλντιέ, Νικολό, Ερόλντ, Αντάμ, Μπερτόν, Διάφοροι
21 Ο ιταλικός λυρισμός στη Γαλλία
Σακκίνι, Σαλιέρι, Σποντίνι, Ροσσίνι, Ντονιτζέττι, Μπελλίνι, Πάερ
22 Οι "ιταλίζοντες"
Μέγερμπερ, Αλεβύ, Ωμπέρ, Τομά, Διάφοροι
23 Η γαλλική παράδοση
Φελισέν Νταβίντ, Γκουνώ, Λαλό, Σαιν-Σανς
24 Η γαλλική παράδοση (συνέχεια)
Μπιζέ, Ντελίμπ, Σαμπριέ, Μασσνέ, Πουάζ
25 Ο Σεζάρ Φρανκ και οι μαθητές του
26 Ο Βενσάν ντ' Εντύ και οι μαθητές του
27 Γκαμπριέλ Φωρέ
28 Κλωντ Ντεμπυσσύ
29 Μωρίς Ραβέλ
30 Οι ανεξάρτητοι και οι συνθέτες της σκηνής
31 Η Γερμανία μετά το Βάγκνερ
Μπραμς, Μπρούκνερ, Μάλερ, Χούγκο Βολφ, Ρέγκερ Ρίχαρντ Στράους, Σαίνμπεργκ, Χίντεμιτ
32 Νέες τεχνικές
Το δωδεκάφθογγο σύστημα - Η σειραϊκή γραφή - Η ολοκληρωτική ατονικότητα - Τα μαθηματικά συστήματα στη σύνθεση - Η στοχαστική μουσική - Οι εξτρεμιστές και οι καιροσκόποι
33 Η Ρωσία
Γκλίνκα, Μπαλάκιρεφ, Καίσαρ Κούι, Ρίμσκυ-Κόρσακωφ, Μποροντίν, Μουσσόργκσκυ, Τσαϊκόφσκυ, Σκριάμπιν, Στραβίνσκυ
Ο έλεγχος του σοβιετικού καθεστώτος στη μουσική
34 Η Ιταλική εξέλιξη
Βέρντι - Ο βερισμός - Η σύγχρονη αναγέννηση
35 Ολόγυρα στον ορίζοντα
Ισπανία, Πορτογαλία, Αγγλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ελβετία, Τσεχοσλοβακία, Ρουμανία, Πολωνία, Ουγγαρία, Νορβηγία, Σουηδία, Ελλάδα, Φινλανδία, Δανία, Ο Νέος Κόσμος
36 Η σύγχρονη Γαλλία
37 Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα
Η τεχνολογική εξέλιξη - Νέοι προσανατολισμοί στις παραμονές του πολέμου - Η ακμή του σειραϊσμού - Πιέρ Μπουλέζ - Λουΐτζι Νόνο - Λουτσιάνο Μπέριο - Παρακμή και μεταμόρφωση της σειραϊκής σχολής - Η "συγκεκριμένη" μουσική - Η αλεατορική μουσική και οι ανοιχτές μορφές - Καρλχάιντς Στοκ-χάουζεν - Ιάνης Ξενάκης
38 Πανόραμα
Γλωσσάρι
Παροράματα
Ευρετήριο

Genres: Music, History

804 pages, Paperback

First published January 1, 1977

Reviews

[Raphael Lysander · Rating 2 out of 5]

إميل مثل أغلب الكتاب الفرنسيين يكتب للقارئ الفرنسي والقارئ الفرنسي فقط... كل ما يهمه-ليس الموسيقى كما هو مفترض- وإنما تعزيز الكبرياء الفرنسي وتخليد التاريخ الفرنسي، فنراه يكتب أمورا مثل "يكفينا فخرًا" و "قمنا نحن الفرنسيين بابتكار كذا وقدمنا للعالم خدمة كذا" وحتى أن الأمر وصل به للف والدوران ليجعل من الأوبرا، الابتكار الايطالي، ذات منشأ فرنسي بقوله "وصونًا لكرامتنا القومية نذكر بأن مؤسسي الأوبرا الايطالية إنما كانو تلاميذ شاعرنا بائيف ... إذا كانت ندوتنا الشعرية العرابة الروحية لهذا المولود الجديد" !
كما أن الكتاب محير؛ فهو مليء بالمصطلحات التقنية المعقدة مما يعني أنه كتاب موضوع لأهل الاختصاص، لكنه في الوقت ذاته ليس كتاب نقدي للموسيقا كما هي كتب ذوي الاختصاص وإنما مجرد سرد ممل لأعمال الموسيقين، ولكنه كذلك ليس كتاب للعامة لانه مملوء بالمصطلحات ويدخل في أمور لا يعرفها غير المختص. مربك ها ؟

[A YOGAM · Rating 4 out of 5]

Émile Vuillermoz eröffnet sein Werk mit einer verblüffend prophetischen Selbstironie – einem Zitat von Aldous Huxley: Wir halten uns heute für raffiniert, werden aber der Nachwelt wie plumpe Barbaren erscheinen. [«Nous pensons, nous sentons aussi d'une façon plus raffinée, plus variée que les anciens. A notre postérité, dans un million d’années, notre subtilité paraîtra sans doute d’une lourde barbarie.»] Der perfekte Auftakt für Vuillermoz’ anschließenden diktatorischen Ritt durch die Musikgeschichte.
Er weiß genau, dass seine partis pris (die scharf gewürzten Vorurteile) ein Ablaufdatum haben. Wenn er also mit der Autorität eines musikalischen Autokraten über Komponisten urteilt, tut er es im vollen Bewusstsein, dass seine eigene „subtile Raffinesse“ für die Leser von morgen – oder zumindest für seinen späteren Co-Autor Jacques Lonchampt – bereits wie „schwere Barbarei“ klingen könnte.
Ein Klassiker, der lehrt: Urteile ruhig laut und leidenschaftlich, aber sei dir sicher, dass die Zukunft dich dafür milde – und vermutlich mit großem Vergnügen – belächeln wird.

[Raphaela Folia · Rating 3 out of 5]

Το δανείστηκα λόγω μιας εργασίας που είχα.. θα έλεγα το βιβλίο αποτελεί ένα ολοκληρωμένο κλασικό έργο της μουσικής , μιλάμε για την ίδια την ιστορία της μουσικής