Γκόθαμ Σίτυ σήμερα. Δηλαδή Λος Άντζελες, Λονδίνο, Παρίσι, Αθήνα... Ο πολιτισμός του κεφαλαίου στο σημείο μετά την ακμή του. Στο σημείο πριν την κατάρρευση ή τη μετάλλαξή του. Στο σημείο όπου η αλαζονεία και η υπεροψία της εξουσίας είναι αναντίστοιχη της κοινωνικής της νομιμοποίησης. Χαρακτηριστικό καταρρέουσας δύναμης. Η Γκόθαμ Σίτυ ωστόσο δεν είναι υπαρκτή.
Ο Τάσος Θεοφίλου γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1982 στη Θεσσαλονίκη. Το 2008 αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Δραστηριοποιήθηκε στο μπλογκόσφαιρα με το ψευδώνυμο Τάσσιος Θήτα, ως υπεύθυνος ιστοσελίδων με λογοτεχνικό και αντιεξουσιαστικό περιεχόμενο, με κοινό τίτλο "Παρανουαρικό" (http://paranoiriko.blogspot.gr/, https://paranoiriko.wordpress.com/, https://paranoiriko.tumblr.com/). Τον Αύγουστο του 2012 συνελήφθη ως ύποπτος, με βάση μια "ανώνυμη" καταγγελία κι ένα εύρημα DNA, για συμμετοχή στη ληστεία της τράπεζας Alpha Bank στην Πάρο καθώς και στη δολοφονία του οδηγού ταξί Δημήτρη Μίχα, ο οποίος προσπάθησε να εμποδίσει τους ληστές, και για συμμετοχή στην οργάνωση "Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς". Πρωτόδικα καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξης, απόφαση εναντίον της οποίας άσκησε έφεση. Τον Ιούλιο του 2017 το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων τον απάλλαξε οριστικά από όλες τις κατηγορίες που τον βάραιναν, αναγνωρίζοντας ότι τα ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον του ήταν ανεπαρκή, και αφέθηκε ελεύθερος ενώ είχε αναπτυχθεί μαζικό κίνημα συμπαράστασης υπέρ του. Η εμπειρία του της φυλακής αποτυπώθηκε στα βιβλία "32 Βήματα ή Ανταποκρίσεις από το σπίτι των πεθαμένων" (ΚΨΜ, 2015) και "Αχβαχικό"(Red n’ Noir, 2017).
Στην ταξική κοινωνία του Γκόθαμ, που οι ανειρήνευτες κοινωνικές αντιθέσεις είναι ο κανόνας, ο κεφαλαιοκράτης Μπρους Γουέην (aka Batman) θα τα βρει ζόρικα με τον καινούργιο (ταξικό) εχθρό του. Πανέμορφο σχέδιο, έξυπνη ιδέα και ...adiós Batman!
Μεταφορά των πόλεων του σήμερα στη Gotham City; Science-fiction διήγημα με πολιτικές προεκτάσεις; Πολιτικό σχόλιο απλά; Μια ιστορία απλά; Απάντηση σε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια των παιδικών χρόνων διαβάζοντας και βλέποντας ταινίες για τον Batman; Τίποτα από τα παραπάνω; Όλα τα παραπάνω;
Αν για κάτι μπορούμε να είμαστε σίγουροι, είναι πως όλοι ξέρουν ποιος είναι ο Μπάτμαν. Άλλοι τον συμπαθούν και άλλοι όχι, αν και συνήθως ο λόγος για τα παραπάνω έχει να κάνει με το κατά πόσο κάποιος συμπαθεί ή αντιπαθεί την DC Comics. Εδώ όμως δε θα μιλήσουμε για τον Μπάτμαν ως χαρακτήρα αυτής της εταιρείας αλλά ως κάτι διαφορετικό.
Το Αντίο Μπάτμαν είναι ένα διήγημα που έγραψε ο Τάσος Θεοφίλου το 2011 όσο βρισκόταν στη Λαμία, και εκδόθηκε πρώτη φορά το 2013 από την Ασύμμετρη Απειλή. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία διασκευή του σε comic από τον Kanellos COB που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Red n’ Noir, σε μια περίοδο που Ελληνική Δικαιοσύνη (;) ετοιμάζεται να δείξει για ακόμα μια φορά το πόσο δίκαιη είναι προχωρώντας σε αίτηση αναίρεσης κατά της αθώωσης του Θεοφίλου.
«Η φτώχεια, η αδικία, η ανισότητα, η οικονομική κρίση, η εξαθλίωση στις μητροπόλεις, δεν αποδίδονται στην κεφαλαιοκρατική δομή της κοινωνίας αλλά στις δαιμονικές δυνάμεις του εγκλήματος»
Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο Τζο Τσιλ, ένας προλετάριος ο οποίος καταφέρνει να τρυπώσει ως σερβιτόρος στην έπαυλη του Μπρους Γουέην, κατά τη διάρκεια μιας δεξίωσης. Ο Τζο Τσιλ όμως έχει καταλάβει πως ο Μπρους Γουέην και ο Μπάτμαν είναι το ίδιο άτομο, και έχει σκοπό να αποδομήσει αυτόν τον μοντέρνο άγιο.
Τι είναι λοιπόν ο Μπάτμαν; Δεν είναι ο νυχτεριδοφόρος ήρωας της Γκόθαμ. Δεν είναι καν ήρωας, αλλά κομμάτι του συστήματος. Μία παρακρατική μηχανή που με πρόσχημα την καταπολέμηση του εγκλήματος, βοηθάει την άρχουσα τάξη να πατήσει ακόμα περισσότερο τα χαμηλά στρώματα, που οδηγούνται στο παράνομο έγκλημα για να επιβιώσουν από τα νόμιμα εγκλήματα των κεφαλαιοκρατών. Αυτόν τον Μπάτμαν έρχεται να αντιμετωπίσει ο Τζο Τσιλ.
Την ιστορία αυτή, έρχεται να ντύσει εξαιρετικά ο Kanellos KOB, παρουσιάζοντας μια noir αλλά και industrial συγχρόνως αισθητική στα σχέδιά του, δημιουργώντας μια μορφή της Γκόθαμ που δεν έχουμε ξαναδεί. Μια μορφή περισσότερο ρεαλιστική που αντικατοπτρίζει τις περισσότερες σύγχρονες μεγαλουπόλεις.
Εν κατακλείδι, με το Αντίο Μπάτμαν ο Τάσος Θεοφίλου απομυθοποιεί μέσα σε λίγες σελίδες έναν από τους πιο αγαπημένους υπερήρωες που έχουν υπάρξει ποτέ· δίνοντας απάντηση ταυτόχρονα σε ένα από τα μεγαλύτερα άλυτα μυστήρια του σύμπαντος του Μπάτμαν. Συγχρόνως όμως είναι και ένα ισχυρό πολιτικό σχόλιο, σχετιζόμενο με όλες τις «φιλανθρωπίες» που προσφέρονται από την «καλή καρδιά» της άρχουσας τάξης.
Αντίο Μπάτμαν- Μια διαφορετική σκοπιά για τον Caped Crusader
Αν για κάτι μπορούμε να είμαστε σίγουροι, είναι πως όλοι ξέρουν ποιος είναι ο Μπάτμαν. Άλλοι τον συμπαθούν και άλλοι όχι, αν και συνήθως ο λόγος για τα παραπάνω έχει να κάνει με το κατά πόσο κάποιος συμπαθεί ή αντιπαθεί την DC Comics. Εδώ όμως δε θα μιλήσουμε για τον Μπάτμαν ως χαρακτήρα αυτής της εταιρείας αλλά ως κάτι διαφορετικό.
Το Αντίο Μπάτμαν είναι ένα διήγημα που έγραψε ο Τάσος Θεοφίλου το 2011 όσο βρισκόταν στη Λαμία, και εκδόθηκε πρώτη φορά το 2013 από την Ασύμμετρη Απειλή. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία διασκευή του σε comic από τον Kanellos COB που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Red n’ Noir, σε μια περίοδο που Ελληνική Δικαιοσύνη (;) ετοιμάζεται να δείξει για ακόμα μια φορά το πόσο δίκαιη είναι προχωρώντας σε αίτηση αναίρεσης κατά της αθώωσης του Θεοφίλου.
«Η φτώχεια, η αδικία, η ανισότητα, η οικονομική κρίση, η εξαθλίωση στις μητροπόλεις, δεν αποδίδονται στην κεφαλαιοκρατική δομή της κοινωνίας αλλά στις δαιμονικές δυνάμεις του εγκλήματος»
Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο Τζο Τσιλ, ένας προλετάριος ο οποίος καταφέρνει να τρυπώσει ως σερβιτόρος στην έπαυλη του Μπρους Γουέην, κατά τη διάρκεια μιας δεξίωσης. Ο Τζο Τσιλ όμως έχει καταλάβει πως ο Μπρους Γουέην και ο Μπάτμαν είναι το ίδιο άτομο, και έχει σκοπό να αποδομήσει αυτόν τον μοντέρνο άγιο.
Τι είναι λοιπόν ο Μπάτμαν; Δεν είναι ο νυχτεριδοφόρος ήρωας της Γκόθαμ. Δεν είναι καν ήρωας, αλλά κομμάτι του συστήματος. Μία παρακρατική μηχανή που με πρόσχημα την καταπολέμηση του εγκλήματος, βοηθάει την άρχουσα τάξη να πατήσει ακόμα περισσότερο τα χαμηλά στρώματα, που οδηγούνται στο παράνομο έγκλημα για να επιβιώσουν από τα νόμιμα εγκλήματα των κεφαλαιοκρατών. Αυτόν τον Μπάτμαν έρχεται να αντιμετωπίσει ο Τζο Τσιλ.
Την ιστορία αυτή, έρχεται να ντύσει εξαιρετικά ο Kanellos KOB, παρουσιάζοντας μια noir αλλά και industrial συγχρόνως αισθητική στα σχέδιά του, δημιουργώντας μια μορφή της Γκόθαμ που δεν έχουμε ξαναδεί. Μια μορφή περισσότερο ρεαλιστική που αντικατοπτρίζει τις περισσότερες σύγχρονες μεγαλουπόλεις.
Εν κατακλείδι, με το Αντίο Μπάτμαν ο Τάσος Θεοφίλου απομυθοποιεί μέσα σε λίγες σελίδες έναν από τους πιο αγαπημένους υπερήρωες που έχουν υπάρξει ποτέ· δίνοντας απάντηση ταυτόχρονα σε ένα από τα μεγαλύτερα άλυτα μυστήρια του σύμπαντος του Μπάτμαν. Συγχρόνως όμως είναι και ένα ισχυρό πολιτικό σχόλιο, σχετιζόμενο με όλες τις «φιλανθρωπίες» που προσφέρονται από την «καλή καρδιά» της άρχουσας τάξης.
Ωραία η ιδέα για το κοινωνικό σχόλιο και πάντα απολαμβάνω το σχέδιο του Κανέλλος Cob (εξού και 3 αντί 2 αστεράκια), αλλά σαν characterization ουδεμία σχέση έχει με Batman ή έστω Bruce Wayne. Απλά μεταφέρει σχεδόν verbatim τον "κοινωνικοπολιτικό διάλογο" της σύγχρονης Αθήνας στη Gotham. Πιθανότατα θα ταίριαζε αν χρησιμοπoιούσε τον Harry Osborn από την περίοδο του Iron Patriot.
Το αντίο μπάτμαν βασίζεται σε μία ενδιαφέρουσα ιδέα, έχει περιγραφές με πολύ δυνατές εικόνες και ωραία γλώσσα. Σε πολλά σημεία το διήγημα μου δημιούργησε την αίσθηση διάλεξης ή κηρύγματος για το πως ο συγγραφέας ερμηνεύει τον κόσμο, και μάλιστα με ιδιαίτερα ξύλινη γλώσσα. Σαν μια ανάληψη ευθύνης του indymedia να μπουρδουκλώθηκε στο τυπογραφείο με ένα δυστοπικό μυθιστόρημα. Νομίζω αυτό είναι συνηθισμένο «πρόβλημα» των ανθρώπων που θέλουν πολύ να πουν κάτι μέσα από ένα διήγημα και το «μήνυμά τους» καταλήγει να είναι στρυμωγμένο και να φαίνεται ξένο με τη ροή του κειμένου.