Donker spoor was die eerste misdaadroman uit die pen van Martin Steyn. Dit is in 2015 bekroon met die ATKV-Woordveertjie vir spanningslektuur, 'n toekenning wat ek heelhartig onderskryf nadat ek die boek in 'n baie kort tyd verslind het.
Die onderwerp is inderdaad donker, dié van 'n reeksmoordenaar wat tienermeisies teiken. Vervleg daarmee, is die sekondêre tema van genadedood, wat reëlreg staan teenoor geweldadige moord. Wat nietemin diep emosionele gevolge het, wat verwydering bring tussen mense. Die skrywer se kennis van die sielkunde, en sy intensiewe navorsing oor ware geweldsmisdade, blyk duidelik uit die sukses waarmee die storie oorgedra word.
Die speurder, Magson, identifiseer met die verliese van mense, verstaan die "as" situasies waarmee hulle worstel. Hy weet dat dit nie help nie: "As iets as geword het, kan niks dit terugbring nie." (Bl 227) Die goeie verstandhouding tussen Magson en sy spanmaat, Menck, help om plek-plek die spanning effens te verlig.
Die skrywer het meesterlik daarin geslaag om een na die ander verdagte te identifiseer, en dit was so oortuigend en weldeurdag, dat bloot die feit dat daar nog baie bladsye oorbly, my laat twyfel het of dit die moordenaar kon wees.
Die wreedaardigheid van die gebeure, die trauma van die slagoffers en hulle ouers, word geensins afgewater nie. Nogtans bly dit leesbaar, selfs vir 'n redelik sensitiewe leser soos myself. Ek het dit waardeer dat die taal nie deurspek was met kru woorde nie. Waar daar wel sterk woorde gebruik is, was dit funksioneel binne die konteks.
Martin Steyn het vanjaar die roman ook in Engels vertaal, en dit is deur LAPA uitgegee onder die titel Dark traces. Twee verdere spanningsromans, Skuldig en Swartval, het gevolg op Donker spoor, en vra om gelees te word.