กล่องไปรษณีย์สีแดง ปกแข็ง

กล่องไปรษณีย์สีแดง

by อภิชาติ เพชรลีลา

"นักเดินทางกลับมาแล้ว แต่ทำไมถึงขาเป๋ล่ะ" แจ่มใสตอนนั้นอายุสามขวบ เรียกผมว่า " นักเดินทาง" (หลังจากที่้ผมพยายามอธิบายคำว่า "นักเดินทาง" ให้แกฟัง ก่อนออกจากบ้านไปทะเลคราวโน้น) นักเดินทางขาเป๋ของแจ่มใสกลับถึงบ้านด้วยสภาพทุลักทุเลเอาการ เป้ใบใหญ่สะพายอยู๋ข้างหลัง กระเป๋ากล้องร่องแร่งอยู่ข้างหน้า ขาขวาดามเฝือก รักแร้สองข้างยันไม้เท้าโขยกเขยกกลับมาบ้าน

"บอกอะไรไม่เคยฟัง อย่าไปไหนมาไหนคนเดียว เที่ยวเผล็นๆ ดูซิเป็นอะไรก็ไม่โทรบอก ถ้าตายไปจะทำยังไง" แม่ผมบ่นอยู่ ผมยังยิ้มได้บอกแม่ว่า ก็ไม่ได้เจ็บป่วยอะไรซะหน่อย แค่ขาหักไม่ถึงตายหรอกแม่ โทร.มาบอกก็จะตกอกตกใจไปกันใหญ่ แม่ด่าผมเรื่องนี้อีกสองสามชุด โดยที่แจ่มใสเป็นลูกคู่

Genres: Romance

163 pages, Hardcover

First published January 1, 2000

Reviews

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

ชอบตัวหนังสือและธีมเรื่องของนักเขียนคนนี้เสมอมา มันจะมีบรรยากาศ nostalgia แบบเศร้าๆแต่มีความสุขลอยอยู่ในนั้นเสมอ ตัวหนังสือเรียบง่าย อ่านแล้วให้ความรู้สึกสงบ แม้หลายเรื่องจะจบแบบไม่ happy ending แต่ระหว่างทางมันดี ซึ่งมันก็เหมือนชีวิตจริงที่ไม่ได้สมหวังทุกเรื่องไป ในความรู้สึกเราไข่ย้อยจะมีความเป็น looser อยู่หน่อยๆ มีชีวิตอยู่โดยการดื่มกินอดีตเก่าๆที่ทำให้ตัวเองมีความสุขและยังไม่พร้อมจะอยู่กับปัจจุบัน อาจจะเพราะแบบนี้มั้งดากานดาถึงไม่รักไข่ย้อย

[Sura Siri · Rating 5 out of 5]

หลังจาก MV I’m OK // Not OK ได้ปรากฎสู่สายตาชาวโลก ทำให้กระแสของภาพยนตร์เพื่อนสนิทกลับมาอีกครั้ง จำได้ว่ามีหนังสือเล่มนี้อยู่เลยได้โอกาสเปิดอ่านสักที

หนังสือแบ่งเป็นสองส่วน แต่ละส่วนพิมพ์จากด้านหน้าไปสู่กลางเล่ม และจากด้านท้ายไปสู่กลางเล่มโดยพิมพ์กลับทิศทางบน-ล่างกัน ภาพยนตร์เพื่อนสนิท ดัดแปลงมาจากนิยายขนาดสั้นที่ชื่อว่า กล่องไปรษณีย์สีแดง ซึ่งทำให้เกิดเรื่องราวสนุกสนานในแบบภาพยนตร์หรือไม่? ส่วนอีกฝั่งหนึ่งของหนังสือเป็นบทภาพยนตร์เรื่องเพื่อนสนิท ดังนั้นการได้อ่านบทภาพยนตร์ก็เสมือนการได้กลับไปชมภาพยนตร์เรื่องนี้อีกครั้ง อ่านแล้วบทภาพยนตร์แล้วฉากต่างๆในเรื่องเพื่อนสนิทถูกดึงออกจากสมองส่วนลึกขึ้นมาทันที

[Clairdenoon · Rating 3 out of 5]

สายลมอะไรนะที่พาฉันมา...^0^555...ไปเจอเล่ม"ไข่ย้อย ดากานดา9ปีต่อมา "ภาค2ของเรื่องนี้...ก็เลยนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา...

...เป็นคนที่อยู่ในดงของคนที่... เพ้อ คลั่งไคล้ รักหนังสือเล่มนี้ รักไข่ย้อย รักดากานดา รักนุ้ย รักมอชอ รักอ่างแก้ว รักเชียงใหม่ รักเกาะพะงัน ติสท์ๆ เซอร์ๆ ฮิปสเตอร์ ออกเดินทาง แล้วเขียนจดหมายมา บลาๆๆ...อ่ะจ้ะอ่ะจ้ะ...ทุกอย่างสวยงาม...เล่าเรื่องสนุก...ชวนผูกพัน...บรรยากาศมหาวิทยาลัย...ขำ..กวน...ฮา...หวามไหว...ใจสั่น...คือความประทับใจ ตราตรึง ซาบซึ้ง....โอเคเราเข้าใจ^o^
แต่.....

ยังไง้...ยังไง
เรา-ก็-ไม่-ชอบ-แบบ-นี้T_T

#อ่านรอบเดียว
#แต่กว่าจะจบT^Tฮือออ...หลายรอบ >o<

[Ek Guevara · Rating 5 out of 5]

ชอบตรงที่เขาเขียนได้อย่างรวบรัด ไม่ฟูมฟาย ปล่อยให้ตัวละครล่องลอยและจมดิ่งไปในความรู้สึกของตัวเองได้อย่างมีชีวิตชีวา และเรารักเรื่องนี้หมดใจ

[Jandays · Rating 5 out of 5]

ไข่ย้อยทำให้เราอยากออกเดินทาง ตอนแรกเราอาจจะเริ่มออกเดินทางเพราะต้องการหนีความเจ็บปวด แต่เรากลับพบเจอสิ่งที่บางครั้งความรักให้ไม่ได้ นั่นคือประสบการณ์ การได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองจริงๆ อยู่ในที่ที่เราไม่คุ้นเคย และทุกคนคือคนแปลกหน้า สิ่งเหล่านั้นทำให้เราเรียนรู้ที่จะเปิดตาและเปิดใจ ไม่ว่าบทสรุปจะเป็นอย่างไร ต้องขอบคุณจดหมายของไข่ย้อย และขอบคุณคนที่ได้รับฟังทุกเรื่องราวของเขา ดากานดา.

[Uminaka16 · Rating 3 out of 5]

อาจไม่ใช่ว่าหนังสือไม่ดี แค่เราอาจไม่มีอารมณ์ร่วม
เข้าไม่ถึงอารมณ์เพ้อๆ ของไข่ย้อยเลย

[TEERAWUT MAHAWAN · Rating 4 out of 5]

#หนังสือที่อ่านจบวันนี้ "กล่องไปรษณีย์สีแดง" ของ อภิชาติ เพชรลีลา พิมพ์ครั้งที่ 11 ตุลาคม 2563 สำนักพิมพ์นกดวงจันทร์ :ไร้เลขหน้า-ไร้สารบัญ

*โน้ต : กล่องไปรษณีย์สีแดงมีภาคสอง เก้าปีต่อมา
อีกเล่มที่น่าอ่านคือ "ฉันขังความรักไว้ในหนังสือ"

-------------------------------------------------------------------

ผู้เขียนจบจีออ(ภูมิศาสตร์)ที่ มช. เนาะ ซึ่งก็มีวัฒนธรรมการรับน้องแปลกๆ ผมเคยมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อเล่นจริงๆ ชื่อว่า "ปิง" ตอนประถมผมเรียกมันว่า "เอก" ตามชื่อจริงเอกรินทร์ พอเข้าจีออปุ๊บได้ชื่อใหม่ว่าไอ้ "ตะไคร้" เคยโทรมาขอผมว่า "กูขอได้ไหมคนเนี้ย กูรักเขาจริงๆ" "มึงไปถามเค้าเองดิ" ผมโบ้ยให้แฟนผมตอบแทนเมื่อเอกหรือปิงดันมีรักแท้กับแฟนผม แต่ไม่ได้ตะขิดตะขวงใจอะไรกัน เพราะในวันยี่เป็งหรือที่คนไทยภาคกลางรู้จักกันในนาม "วันลอยกระทง" ผมเดินเตร็ดเตร่อยู่คนเดียวแถวตลาดเมืองใหม่ อยู่ใต้ตีนสะพานข้ามถนนอีกฟากฝั่งเป็นแม่น้ำปิง "ตะไคร้ชวนผมร่วมดื่ม" กับชาวจีอออย่างไม่ถือสา มีทั้งเบียร์ทั้งเหล้าน้ำขาว "คล้ายโซจูโยเกิร์ตเลย" เมาได้ที่ก็ปาระเบิดประทัดแข่งกันกับชาวไทยหลากหลายชาติพันธุ์ มองไปที่ท้องฟ้าเห็นทั้งแสงเดือนและแสงไฟจากโคมลอยทั่วทุกสารทิศ ผมไม่ใช่คนโรแมนติค ผมแค่ชอบจดจำเรื่องราวในอดีต แต่อภิชาติ หรือไม่ก็ไอ้ไข่ย้อยนี่ยิ่งกว่าผมไปมาก เขาทั้งฟื้นฝอยอดีตไม่พอ ยังโรแมนติคได้ทุกซอกทุกมุมของความนึกคิดและความรู้สึก

.....

นิยายขนาดสั้น ที่เป็นการเขียนจดหมายถึงผู้หญิงอันเป็นที่รัก "ดากานดา" แต่เราคงเคยดูหนังกันมามากพอแล้วใช่ไหมว่าพวกเขาไม่ได้เป็นแฟนกัน แม้ว่าในท้ายที่สุดดากานดาจะเลิกกับโก้แฟนหนุ่มไปแล้วก็ตาม รายละเอียดระหว่างหนังกับนิยายมีข้อแตกต่างในฐานะงานศิลปะคนละแบบ แต่ Point of View เดียวกันคือแม่งเล่าจากพ่อหนุ่มเซอร์ๆ ติสต์แตกไม่มีอะไรจะแดก แข็งทื่อไม่มีวันยืดหยุ่น ส่วนตัวตั้งคำถามถึงพี่อภิชาติว่าทำไมถึงข้ามฝั่งไปไกลถึงวิจิตรศิลป์ ทั้งๆ ที่ตัวเองอยู่แถวคณะสังคม-มนุษยศาสตร์

.

พล็อตเรื่องเดิมๆ คือผู้ชายคนหนึ่งแอบรักเพื่อนสนิท และพยายามก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้นไปให้ได้ แต่ด้วยบุคลิก และนิสัยใจคอค่อนข้างแตกต่างกันพอสมควร ผมพอเดาออกว่าทำไมไข่ย้อยถึงไม่กล้าบอกออกไปตรงๆ ตั้งแต่แรก เพราะรู้ดีว่าทิศทางและเป้าหมายในชีวิตของทั้งเขาและดากานดาแทบจะไปด้วยกันยากในฐานะคนรัก ยกตัวอย่างดากานดามองศิลปะเป็นในเชิงพาณิชย์ ในขณะที่พ่อหนุ่มไข่ย้อยมองว่าศิลปะเป็นไปเพื่อศิลปะ

.

ปมขัดแย้งภายในตัวละครนั้นมีค่อนข้างสูง จนไปถึงทะเลาะกับตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่าจะจัดการกับความรู้สึกรักดากานดายังไงดี ในหนังสือตอนท้าย ไข่ย้อยถึงได้คำตอบจาก "เจ้าชายน้อย" ในที่สุด

.

ธีมของเรื่องเป็นเรื่องของการแอบรักเพื่อนสนิทที่ถูกปฏิเสธ เขาเขียนมันเพื่อที่จะชะล้างคำว่า "ฉันรักแก ดากานดา" ออกไปให้หมดแต่ไม่รู้จะเอาหน้าที่ไหนไปสู้เพื่อนรักได���อีก จึงต้องเขียนจดหมาย ไม่สมัครอีแมวเพราะไม่ถนัดใช้คอมพ์ ไม่โทรหาเพราะกลัวใจจะสั่นครืน

.....

ทีนี้ภาษามันง่ายเวลาเราเขียนถึงเพื่อนเราก็มักจะใช้คำสื่อสารง่ายๆ แต่มันพิสดาร เพราะว่าปกติเวลาเราเขียนจดหมายเรามักจะเขียนถามไถ่ถึงเพื่อน แสดงความคิดถึง ความรู้สึกเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่ไข่ย้อยเขียนจดหมายแบบ Memoir บันทึกแต่เรื่องที่ตัวเองไปประสบพบเจอมาแต่นั่นคงดีต่อดากานดาไม่น้อย เพราะเธอก็คงเป็นห่วงและไม่แน่ใจว่าไอ้ไข่ย้อยมันไปไหน และรู้สึกยังไงหลังเรียนจบและถูกบอกปัดคำบอกรักไปพร้อมๆ กัน(ในฐานะเพื่อนสนิท) ไม่แน่ใจว่าผู้เขียนจงใจเล่าเรื่องแบบนี้แล้วมันทำให้ไข่ย้อยจีบสาวไม่เป็นรึเปล่า เพราะถ้าเอาแต่พูดเรื่องตัวเอง จำแต่สิ่งที่ตัวเองเคยให้ หญิงที่ไหนจะมารัก ?

.

ภาษาที่เขียนถึงเพื่อนนั้นเอาไว้เขียนในจดหมาย แต่อภิชาติมีเรื่องแทรกตลอด บางทีกลับมาเขียนความเรียงสั้นๆ เพื่อบรรยายอารมณ์ความรู้สึกประกอบ บรรยายฉาก บรรยายดอกไม้ บรรยายตัวละคร และภาพวาดประกอบของคุณ N .POLARIS ก็สวยมากๆ

.

โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉาก มันทำให้คนเขียนบทคิดต่อได้ไม่ยาก โดยเฉพาะถ้าเคยเรียนที่ มช. หรือวิจิตรศิลป์มาก่อน

.....

ถ้าหากนิยาย/จดหมาย/memoir มีไว้เพื่อดากานดาซาบก็จัดว่าผิดทางแน่ๆ แต่ถ้ามีไว้เพื่อชะล้างความรู้สึก เพื่อคลี่คลายความหมายของเพื่อนสนิทน่าจะถูกต้องกว่า คนดูหนังคงคาดหวังให้ทั้งสองได้อยู่เป็นคู่กัน แต่ผมไม่เชื่ออย่างนั้น ผมไม่เชื่อว่าพวกเขาจะไปด้วยกันได้ดี ไม่มีทางเป็นไปได้ เราต้องอยู่กับความเป็นจริงนะไข่ย้อย นายจะเซอร์ไปถึงไหน ฮ่าๆๆ

.....

แต่เรื่องของไข่ย้อยเหมือนจะจบแต่ไม่จบนะ ทั้งหนังและหนังสือทิ้งคำถามให้คิดให้เขียนต่อเป็นเบี้ยใบ้รายทางว่า ตกลงแล้วเอาไงแน่ ยิ่งถ้าคิดขนานไปกับเรื่องเจ้าชายน้อยยิ่งนำพาให้ไข่ย้อยต้องกลับไปคบหากับพยาบาลสาวนุ้ย ซึ่งดากานดาต้องเชียร์อย่างสุดใจเลยล่ะ แต่อย่าลืมว่าไข่ย้อยคนนี้ไม่เคยลืม "ดากานดา" ได้เลย.

[Whale Read · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวเริ่มจากการเดินทางของไข่ย้อยลงใต้ หลังจากบอกรักดากานดาในวันสุดท้ายของการเรียนที่ มช
"แกมาบอกอะไรเอาตอนนี้"
ประโยคเด็ดที่ใครๆ น่าจะจำได้

ไข่ย้อยเดินทางแบบไม่ค่อยมีตัง และ พบกับ นุ้ย พยาบาลสาวสวย
ที่เขาเกือบจะมีความรักอีกครั้งก่อนจากมาเมื่อนุ้ยเล่าถึงความรักแต่หนหลังให้ฟัง ก่อนถามเขาในวันนี้ว่า

"เราจะรักนายได้มั้ย"

นวนิยายสไตล์จดหมายจาก ไข่ย้อย ถึง ดากานดา ถ้าเขียนจากเรื่องจริงก้ไม่แปลกใจ
แต่ถ้าเขียนจากเรื่องแต่งก็แสดงว่ามีอินไซส์ เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ดีมาก

อ่านจบแล้วน่าจะอินกับหนังสือได้ไม่ยาก
เพราะ อ่านง่าย และตัวละครค่อนข้าง ตรงตามสูตร

ใช้ระยะทางเป็นตัวคอนทราสต์ เช่นเดียวกันกับ ภูเขา / ทะเล
มีการอ้างอิงวรรณกรรมอมตะอย่าง เจ้าชายน้อย
ใส่เข้าไปในเรื่องให้ดูฟุ้งมากขึ้น

[Klin กลินท์]

ดากานดา... แกถามฉันว่า "มาทำอะไรเอาในตอนนี้" ยามที่สีแสดสดของทองกวาวกำลังเลือนไป
ฉันตอบแกว่าอย่างไรดี ฉันได้บอกรักแกใต้ต้นชงโคก่อนที่เราจะต้องจากกัน
#กล่องไปรษณีย์สีแดง ของอภิชาติ เพชรลีลา ถ้าย้อนไปเมื่อหลายปีก่อนตอน พ.ศ. 2548 น่าจะมีหลายๆคนได้ดูชมหนังเรื่อง #เพื่อนสนิท ในยุคที่ Facebook และSocial online application ยังไม่หนาแน่น การเขียนจดหมาย โปสการ์ด เป็นช่องทางน่ารักที่เชื่อมใจถึงใจกัน กลับมาอ่านอีกครั้งจากทะเลถึงภูเขา รถไฟ เรือ...จาก #ดากานดา ถึง #ไข่ย้อย
ยังคงประทับใจและความรักสวยงามเสมอ เมื่ออ่านจบสุขใจเล็กๆ และต้องไปหยิบแผ่นหนังเรื่องเพื่อนสนิทมาดูอีกครั้งเช่นกันเพื่อหวนระลึกวัยหนุ่มสาว
โปรดเถิดดวงใจโปรดได้ฟังเพลงนี้ก่อน
อย่าด่วนหลับนอนอย่าด่วนทอดถอนฤทัย...
นอกจากคำสวยแล้ว ภาพวาดประกอบสวยมากครับ ลองหาอ่านกันครับ #ณอ่านTheReaderTheKlinLibrary

[Benchaphorn Thammathorn · Rating 3 out of 5]

ลองอ่านเพราะได้ดูเอ็มวีบอยป๊อดบิวกิ้น
อยากเข้าใจความรู้สึกของไข่ย้อยและดากานดา หนังสือพาเราไปเห็นโลกภายในใจของไข่ย้อย ความเพ้อ โรแมนติก ความแตกสลาย ทำให้มองไข่ย้อยออกไปต่างจากในหนังมากๆ ตอนนั้นได้แต่รู้สึกเหมือนไข่ย้อยซื่อๆบื้อๆ แต่ฝีมือการเขียนของไข่ย้อยไม่ใช่เลย
แต่ถามว่าอิมแพ็คอะไรต่อใจไหม คิดว่าไม่ แต่ภาพประกอบสวยมาก เอาจริงก็อยากอ่านแบบไม่มีภาพน่าจะดีกว่า อยากเหลือพื้นที่ให้กับจินตนาการ
เล่มนี้เลยได้แค่ 3 ดาว เพราะไม่อินขนาดนั้น

[รพีพัฒน์ อิงคสิทธิ์ · Rating 4 out of 5]

สนุกกว่าที่คิด ครบรสชาติถึงจะเล่าผ่านจดหมาย แฝงความขี้เล่นไว้ครบถ้วน อ่านแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ แนะนำครับ

เสียดายที่รูปดันไปผูกกับหนัง เลยรู้สึกประหลาดๆ ว่ามันเป็น portrait คนมากกว่าเรื่องแต่ง

[Janphop Poonpipat · Rating 5 out of 5]

สวยงาม หลอกหลอน ห่วงหาและไม่มีวันย้อนกลับ 😥

[Black Majeky · Rating 5 out of 5]

ความบ้านๆของไข่ย้อยมันทำให้เรารักแล้วก็สนิทกับเขามาก
อย่างที่กล่าวไว้ คำว่า แก ในเรื่องนี้เขียนออกมาได้น่ารักน่าหยิก
ตอนที่อ่านจบแล้วย้อนกลับไปอ่านคำนำฉบับพิมพ์ซ้ำ มีข้อความว่า
คนอ่านกับฉัน เราซึ้งกัน สั้นๆแล้วลงท้ายว่า ไข่ย้อย
คือยิ้มเลยค่ะ เราสนิทกัน ... :)

[Nattawut Phetmak · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือที่ทำให้ตอนนั้นเกือบหันไปเดินทางสายศิลป์เลย 555

[Justreadalot · Rating 5 out of 5]

Movie: เพื่อนสนิท (2005)

[Maneechan · Rating 4 out of 5]

อ่านแล้วอยากนั่งเรือเที่ยวเกาะต่างๆ เหมือนที่เขียนในหนังสือบ้าง

[Ploy' Nutchaya · Rating 4 out of 5]

ถ้ามีคนถามว่าระหว่างหนังสือกับหนัง อะไรดีกว่ากัน? เราคงตอบว่ามันดีทั้งคู่ ดีกันคนละแบบ เหมือนกับที่สำนักพิมพ์บอกไว้ว่า ชีวิตของไข่ย้อย ดากานดา และนุ้ยในหนังสือกับในหนัง เหมือนเดินอยู่ในโลกคู่ขนาน เราชอบหนังสือตรงที่มันเปิดช่องว่างให้จินตนาการ เห็นภาพเบลอๆในความทรงจำของไข่ย้อยตอนที่เขียนถึงดากานดา ได้ยินเสียงคลื่นทะเลซัดเข้าฝั่ง ความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนของไข่ย้อยกับนุ้ย กับเพลงโปรดเถิดดวงใจที่หวานปนเศร้า