De oudste val die we in onze christelijke cultuur via de literatuur kennen is de zondeval. Eva wordt verleid door de duivel, vermomd als slang, om te eten van de boom van de kennis van goed en kwaad. Zij schendt het gebod van de Vader en de mensheid verliest voorgoed de onschuld van de onwetenden. Dankzij de ongehoorzaamheid van de eerste vrouw wordt de mens daadwerkelijk mens, een zondig en sterfelijk wezen, dat zich schaamt als het iets doet wat verboden is.
In De zonde van de vrouw onderzoekt Connie Palmen de vraag of een vrouw die zich niet aan de voorgeschreven regels houdt, een grens overschrijdt naar een verboden gebied. Vinden de vrouwen de originaliteit die hen apart zet en hen scheidt van de gemeenschap, niet zelf ook een zonde waarvoor ze bestraft moeten worden? Aan de hand van de levens van vrouwen als Marilyn Monroe, Marguerite Duras en Jane Bowles probeert Palmen in De zonde van de vrouw iets meer te begrijpen van het verband tussen originaliteit, roem en zelfdestructie.
Connie Palmen (Aldegonda Petronella Huberta Maria Palmen) is a Dutch author. She was born on November 25, 1955 in Sint Odiliënberg.
Palmen debuted with the novel De wetten (1990), published in the USA as The Laws (1993), translated by Richard Huijing. The Laws was shortlisted for the 1996 International IMPAC Dublin Literary Award. Her second novel was De vriendschap (1995), published in the USA as The Friendship (2000), translated by Ina Rilke.
Palmen had a relationship with Ischa Meijer in the years preceding his death in 1995. From 1999 on she lived with D66 politician Hans van Mierlo, and the couple married on 11 November 2009 until his death on 11 March 2010.
Prima geschreven profielschetsen van vier getormenteerde vrouwen, Marilyn Monroe, Marguerite Duras, Jane Bowles en Patricia Highsmith. Alle vier hebben een aantal kenmerken in meer of mindere mate gemeen, zoals de afwezige vader, drankzucht, zelfdestructie. Connie Palmen vergelijkt de overeenkomsten tussen de vrouwen en dat levert een hele interessant analyse op. Zij verrast me altijd weer met haar prachtig gecomponeerde zinnen en rake observaties. Het is vreemd dat het je elke keer weer opnieuw opvalt hoe goed Connie Palmen eigenlijk schrijft. Ik denk, eerlijk gezegd, dat dit komt omdat ze vaak tamelijk irritant overkomt tijdens haar frequente TV-optredens, zoals bij DWDD en Pauw. Zij komt dan vaak over als een persoon die je niet helemaal serieus kunt nemen. Ik zou me zo kunnen voorstellen dat mensen daardoor een aversie krijgen om eens een boek van haar te proberen. Dat is jammer, want de meeste van haar boeken zijn echt zeer de moeite waard. Ik beveel dit boekje van harte aan.
ik vind de invalshoek nogal stoffig (Eva/ de zondeval) & saai uitgewerkt, bovendien is het jammer dat Palmen in haar essays niet zo uitgesproken is als op radio/tv. maarrrr: Jane Bowles! Patricia Highsmith! Marguerite Duras! (wel te weinig pagina's: ongeveer vijftien per persoon.) (oh en waarom niet Jean Rhys ipv Marilyn Monroe..? ik zeur i know.)
Ieder jaar koop ik het boekenweekessay maar een aantal zijn ongelezen blijven liggen. Ik heb besloten om een inhaalslag te maken en een aantal tussen de romans door te lezen. Vandaar deze recensie.
In 62 pagina’s waarvan een gedeelte inleiding, noemt Connie Palmen vier bekende vrouwen op die alle vier een aantal zaken gemeen hebben: een ongelukkige jeugd, problemen met drank en drugs en bekendheid. Marilyn Monroe is een wat vreemde eend in deze bijt omdat ze zich op 36 jarige leeftijd van het leven heeft beroofd (of is vermoord volgens sommigen). Jane Bowles werd 56, Patricia Highsmith werd 72 en Marguerite Duras haalde bijna de 82. Daarnaast waren de andere drie auteurs en was Monroe actrice. Palmen komt niet verder dan gecondenseerde biografietjes waardoor je met meer vragen dan antwoorden blijft zitten. Wat maakt deze vrouwen zo anders dan al die andere vrouwen met dezelfde problematiek die niet zijn gaan schrijven? Spiegelt Palmen zich aan deze vrouwen? Zij houdt immers ook van een stevige borrel en leidt twee levens: privé en publiek. Zij heeft tragische liefdes meegemaakt en schrijft. Daarnaast is ze afgestudeerd in de filosofie en heeft de grenslijn tussen echt en fictief haar altijd gefascineerd. Het is natuurlijk moeilijk om in een boekwerkje van geringe omvang tot enige diepgang te komen en dat gebeurt dan ook niet. Het is goed dat Connie Palmen vooral de auteurs weer onder de aandacht brengt – ik had zelfs nog nooit van Bowles gehoord – maar als essay vind ik dit niet zo geslaagd.
Fascinerende, korte portretten van intrigerende vrouwen die vluchten in een gefabriceerde, maar ook reëele identiteit. Alleen vond ik Marilyn Monroe niet per se in deze rij passen, haar Hollywood-persona is met name door anderen aan haar opgelegd en dient een mannelijk publiek (zonder dat ik afdoe aan Marilyn Monroe’s agency). Voor de andere vrouwen is hun eigen schrijven, het voorstellingsvermogen, de primaire werkelijkheid geworden.
Nu ben ik wel enorm benieuwd naar de werken van deze vrouwen, en van Connie Palmen zelf!
Am Interessantesten waren die kurzen Portraits zu Marilyn Monroe und Patricia Highsmith, während mir Marguerite Duras und Jane Bowles nun zumindest etwas sagen. Insgesamt finde ich 20€ für so ein kleines Büchlein aber doch sehr teuer. Kann man machen, muss man aber nicht.
4 fesselnde essays, die die lebensbiographien von 4 frauen erzählen (! almost felt more like fiction than facts). palmen beschreibt so irrsinnig klug, als hätte sie marilyn monroe & co persönlich gekannt.
Goed geschreven portretten van vier beroemde vrouwen, die hun leven heel anders leidden dan hun vrouwelijke generatiegenoten. De vier vrouwen hielden zich niet aan de heersende normen en waarden en werden daardoor wereldberoemd en succesvol. Maar voor het succes en hun levensstijl betaalden ze allen een zware prijs. Connie Palmen vergelijkt in dit essay de vier vrouwen en zoekt naar verbanden tussen het ontbreken van een vader, originaliteit en zelfdestructie. Bovendien interessant om wat te weten te komen over de vier, Marilyn Monroe, Marguerite Duras, Jane Bowles en Patricia Highsmith. Connie Palmen is een ontzettend goede schrijfster en ze maakt van dit korte boekje een duidelijk en overtuigend essay. Wat mij betreft had ze alleen stelliger mogen zijn in het trekken van conclusies. Dat laat ze deels aan de lezer over.
Ik weet niet zo goed wat ik nou moet denken van hoe Palmen deze vier vrouwen neerzet: ik krijg het idee dat ze tegelijk een wel en niet feministisch standpunt inneemt zonder dit door te hebben. Ze geeft de vrouwen waar ze over schrijft zo weinig autoriteit over hun eigen leven - zoals zij het beschrijft is hun levensloop lijkt volledig bepaald door een wanhoop die voortkomt uit afwezige vaderfiguren. Hoe dan ook, ze beschrijft Monroe, Duras, Bowles en Highsmith op een zeer vermakelijke manier - alleen al daarom best de moeite waard!
"Ze begrijpt Oscar Wildes beschrijving van het artistieke bestaan als een lange en prachtige zelfmoord, juist omdat de volledige identificatie met het personage het werkelijke, lijdende ik uitwist."
Fast paced, but highly entertaining. A nice short book to learn more about these four women. 😊 To little information in the pages tough to really form a more in-depth opinion. 🤷🏼♀️
In de zonde van de vrouw schrijft Connie Palmen over de levens van vier vrouwen die zich niet aan de voorgeschreven regels houden. Of misschien zelfs een grens overschrijden naar een verboden gebied. Althans dat beweert de flap van dit boek. Connie Palmen beschrijft kort de levens van vier vrouwen: Marilyn Monroe, Marguerite Dumas, Jane Bowles en Patricia Highsmith. Vrouwen die destructief in het leven stonden, wellicht dankzij of ondanks de roem. Want waar die zelfdestructie vandaan komt, daar bieden de beschrijvingen geen inzicht in.
Het korte essay is natuurlijk zo uit, maar wat ik nu precies heb gelezen? Ik heb niet het idee dat er verbanden tussen de vrouwen en/of hun levens gelegd worden, maar dat er meer beschrijvingen gegeven worden van hoe de levens van deze vrouwen verlopen zijn.
Leuk essay om te lezen in de eerste echte lentezon. Ik heb geen wereldschokkende nieuwe inzichten opgedaan, maar wel ideeën over schrijfsters waar ik wel graag iets meer van wil lezen. Ik lees de laatste tijd echter alleen maar Nederlandse schrijvers en wil daar nog niet van af wijken, dus ze gaan in de wachtrij.
Prima geschreven! Soms misschien wat te veel giswerk en invulling van dingen die we niet kunnen weten, maar de vier vrouwen die Palmen hier neerzet hebben alle vier behoorlijk indruk gemaakt dankzij de filosofische kijk van de schrijfster op hun dramatische levens(einde).
Aardig boekje, boekenweekessay 2017, dunnertje, las heerlijk makkelijk weg. Zeer korte, samengevatte biografieën van vier bijzondere, dramatische, vrouwen. Niet zo diepgravend, verrassend, als het andere werk van Palmen. Echt iets voor 'erbij' 😉
Te mager. Maar wat kon je verwachten van een boek van dit formaat.
Rake zinnen, Palmen schrijft echt pràchtig. En dankzij dit boek opnieuw nieuwsgierig naar Highsmith (die ik las voor mijn boekenlijst), en naar Bowles en Duras, die ik nog niet gelezen heb.
Connie Palmen schafft es das Interesse für die Frauen hinter diesen herausragenden Künstlerinnen des 20. Jahrhunderts zu wecken. Ein Buch das dazu anregt sich näher mit dem Privatleben und den persönlichen und gesundheitlichen Problemen dieser Frauen zu beschäftigen.
Boekenweekessay 2017. Vond het een interessant en bijzonder essay. Drie van de vier vrouwen kende ik eigenlijk niet: - Marilyn Monroe (die ik kende ik dan wel); is nooit afgekomen van haar imago van dom blondje en seksgodin; - Marguerite Duras (Frans); uit verknipt gezen, gestoorde moeder, incestueuze relatie jongste broer, wrede oudste broer, laatste en belangrijkste man in haar leven is een homofiele fan; - Jane Bowles (Joods-Amerikaans); haar vader (ook) vroeg verloren, mocht niet fantaseren, is lesbisch maar trouwt wel met een man die alleen nog maar seksuele verhoudingen met mannen heeft, een excentriek huwelijk, ze heeft een zeer ambivalente relatie met schrijven (schrijven is uitweg en val ineen), ze heeft eigenlijk maar één roman geschreven; - Patricia Highsmith (Amerikaans); schrijfster van The Talented Mr. Ripley in feite haar alter ego, ze is een jongen in een vrouwenlichaam, ze heeft een morbide verbeeldingskracht/gefascineerd door het kwaad. Vier talentvolle vrouwen met veel overeenkomsten: origineel, schrijver, vader vroeg verloren, haat-liefde-verhouding met hun moeder, drank/drugs, depressief, zelfdestructief.
Door haar rouwverwerkingsboeken (Ischa Meier, Hans van Mierlo, het boek over de tweede nog beter dan het boek over de eerste) ben ik een beetje van Connie Palmen gaan houden (Ischa Meier schreef: 'Was ik David / dan schreef ik psalmen / niet over God / maar over Connie Palmen'). Als essayiste - in dit werkje probeert ze een vergelijkbare draad te vinden in vier levens van sterke en vreemde vrouwen - vind ik haar minder geslaagd. Ze steekt de schep niet diep genoeg en graaft weinig echt overtuigends op. Tegelijk was het stuk over MArilyn monroe, het beste van de vier dacht ik, wel ontroerend.
Vier portretten van beroemde vrouwen die met elkaar hun eenzaamheid, zoektocht naar identiteit, zelfdestructiedrang en drankzucht delen. Inspirerende bio'tjes – het meest getriggerd ben ik door die over de mij onbekende Jane Bowles – maar ik miste een grotere maatschappelijke inbedding. Dit blijkt een boekenweekessay en een voorpublicatie van 'Voornamelijk vrouwen', maar ik twijfel of ik dat nog zal lezen. Alhoewel, de ander vrouwen die ze daarin behandelt, zijn net ook vrouwen die al op mijn te-lezenlijstje staan, dus op zoek naar een inleiding doe ik het misschien toch.
I'm sure that Marilyn Monroe, Marguerite Duras, Patricia Highsmith and Jane Bowles had very interesting and tragic lives but these short biographies don't portray them in a very engaging way. By focussing on the similarities between the women, the book fails to fully explore their individual lives. I'm also personally annoyed by all the talk about the "original sin" (Erbsünde) because I just hate that concept so much.
In vier Essays gibt Connie Palmen Einblicke in die Lebens- & Erfolgsgeschichten von Marilyn Monroe, Marguerite Duras, Jane Bowles & Patricia Highsmith, die eigentlich sehr unterschiedlich sind, sich aber doch in zentralen Punkten überschneiden. Vor allem in ihrer Selbstzerstörung und den tiefliegenden Gründen dafür. Sachlich spannend, informativ und unbedingt lesenswert.