What do you think?
Rate this book
Herinneringen in aluminiumfolie
‘Ik wil het korte verhaal terugbrengen naar het kampvuur,’ aldus Jamal Ouariachi. ‘De avond is zwoel, geopende flessen wijn staan in het zand geplant, in de verte ruist de zee. Iemand vertelt een verhaal, de anderen luisteren, en als hij klaar is, gaat er een nieuwe fles open en is de volgende in de kring aan de beurt. Dát is de sfeer van deze bundel.’
In dertien korte en lange verhalen breekt Ouariachi telkens nieuwe werelden open. Duistere onderwerelden blijken dat vaak te zijn, maar altijd beschreven in een taal die licht en sierlijk is. Met Herinneringen in aluminiumfolie betoont de schrijver van veelgeprezen romans als Vertedering en Een honger zich ook op de korte baan een rasverteller.
In dertien korte en lange verhalen breekt Ouariachi telkens nieuwe werelden open. Duistere onderwerelden blijken dat vaak te zijn, maar altijd beschreven in een taal die licht en sierlijk is. Met Herinneringen in aluminiumfolie betoont de schrijver van veelgeprezen romans als Vertedering en Een honger zich ook op de korte baan een rasverteller.
220 pages, Paperback
First published January 1, 2017
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
November 30, 2018
Na de vreselijke rascistische opmerking op pagina 11 kon ik maar moeilijk verder komen in dit boek. Ik heb het uitgelezen omdat ik
het moest lezen voor een workshop.
Ik heb geprobeerd de grap in het verlengde van het personage of het verhaal te zien, te kijken of het een functie had, maar die kon ik niet vinden/begrijpen. Daarom vind ik het kwalijk dat deze opmerking erin staat en ook dat zijn redacteur het er niet uit heeft gehaald.
het moest lezen voor een workshop.
Ik heb geprobeerd de grap in het verlengde van het personage of het verhaal te zien, te kijken of het een functie had, maar die kon ik niet vinden/begrijpen. Daarom vind ik het kwalijk dat deze opmerking erin staat en ook dat zijn redacteur het er niet uit heeft gehaald.
August 9, 2017
In het nawoord schrijft geboren verteller Ouariachi dat je de lezer niet mag verwaarlozen, dus geen flutverhalen maar alleen goede verhalen, ambachtelijk opgeschreven en artistiek fascinerend.
Dit gaat zeker op voor deze bundel kortverhalen. Nog meer van dat!
Dit gaat zeker op voor deze bundel kortverhalen. Nog meer van dat!
February 16, 2017
Ouariachi nodigt ons uit aan zijn kampvuur, om te luisteren naar een reeks kortverhalen. Een ervan had ik al gelezen in De Morgen. De andere verhalen kende ik nog niet.
Het is toch wel weer een prachtig staaltje vertelkunst, wat hij hier tentoonspreidt. Tien verhalen, allen heel verschillend. Soms grappig en tragisch tegelijkertijd. Actueel, met oog voor de kleine kantjes van de mens. Soms absurd, en altijd mooi geschreven, en daar houd ik wel van.
Misschien ben ik toch meer liefhebber van kortverhalen dan ik eerst dacht? Ammaniti en Murakami hebben me hier ook al van willen overtuigen, met succes.
Het is toch wel weer een prachtig staaltje vertelkunst, wat hij hier tentoonspreidt. Tien verhalen, allen heel verschillend. Soms grappig en tragisch tegelijkertijd. Actueel, met oog voor de kleine kantjes van de mens. Soms absurd, en altijd mooi geschreven, en daar houd ik wel van.
Misschien ben ik toch meer liefhebber van kortverhalen dan ik eerst dacht? Ammaniti en Murakami hebben me hier ook al van willen overtuigen, met succes.
July 21, 2017
De schrijver wil naar eigen zeggen (via een uitgebreid nawoord) het korte verhaal binnen het Nederlands taalgebied rehabiliteren.
Beetje jammer dat hij dan acht van de tien verhalen recupereert uit eerdere schrijfsels voor tijdschriften & kranten.
Beetje jammer ook dat de kwaliteit van de verhalen erg wisselend is. Er is gelukkig naar het einde toe een stijgende lijn waar te nemen, met vooral het laatste verhaal dat me kon bekoren.
Maar al bij al een teleurstelling van de schrijver die me met Vertedering en vooral Een honger (een absolute aanrader!) van mijn sokken blies.
Een andere schrijver had misschien nog drie sterren gekregen, maar dit boek is deels slachtoffer van de hoge verwachtingen.
Beetje jammer dat hij dan acht van de tien verhalen recupereert uit eerdere schrijfsels voor tijdschriften & kranten.
Beetje jammer ook dat de kwaliteit van de verhalen erg wisselend is. Er is gelukkig naar het einde toe een stijgende lijn waar te nemen, met vooral het laatste verhaal dat me kon bekoren.
Maar al bij al een teleurstelling van de schrijver die me met Vertedering en vooral Een honger (een absolute aanrader!) van mijn sokken blies.
Een andere schrijver had misschien nog drie sterren gekregen, maar dit boek is deels slachtoffer van de hoge verwachtingen.
December 29, 2024
Ik heb geen idee hoe Jamal Ouariachi ooit op mijn radar is gekomen, maar ik ken zijn meta-schrijverij iets beter dan zijn fictiewerk. Met meta-schrijverij bedoel ik zijn schrijven over schrijven, iets waarin hij volgens mij erg bedreven is.
Hij is scherp, doordacht, cassant, brutaal soms, maar steeds onderhoudend en vol inzichten. Je kan dat hier allemaal zelf ontdekken: https://www.jamalouariachi.nl/. Hij heeft ook een nieuwsbrief die de moeite is.
Ik heb hem ooit geld gegeven om toegang te krijgen tot een reeks blogposts met als titel: 'een kortverhaal in tien weken', waarin hij handvaten aanreikt aan beginnende schrijvers om op een gestructureerde manier een volwaardig verhaal te schrijven. Alles ligt afgeprint klaar, al maanden. Er zit geen voortgang in dat project.
Dan maar een blik op een bundel met zijn kortverhalen. Aan het einde schrijft hij in een uitgebreide noot van de auteur een soort van state of affairs van de kortverhalenwereld in de lage landen, en zoals je zelf wel kan vermoeden is die niet bijster goed. Hij voegt er ook fijntjes aan toe dat hij zelf niet kan beoordelen of zijn harde oordeel over de kwaliteit van de verhalen van anderen hem ertoe heeft aangezet om er zelf dan flink bovenuit te stijgen, en daar komen we tot de kern van de zaak: voor mij niet echt.
In zijn schrijven over schrijven heeft hij het erg vaak over techniek, soms truukjes die je als schrijver kan toepassen om een bepaald doel te bereiken. En uiteraard is dat nodig, en uiteraard gulpt er bij de meeste schrijvers niet spontaan een perfect gecomponeerd verhaal uit de pen, maar in deze bundel had ik het gevoel dat er iets fundamenteels ontbrak. Het was te veel 'meh' en te weinig 'yes' of 'haha' of 'wow'.
Dat had ik bijvoorbeeld eerder wel al bij Michel Faber, George Saunders, of Tsjechov, maar dichter bij huis eerder dit jaar ook bij die gast, hoe heet die ook al weer, je weet wel, ja, die kerel, ik denk dat het de man is van Lize Spit, ken je die, dat is ook een schrijfster maar dan uit Vlaanderen. Bob, denk ik, of neen, Rob, Rob Van Essen.
Het heeft er ook mee te maken dat ik stilistisch op mijn honger blijf zitten bij Ouariachi. Niet dat er wat aan mankeert, maar het mag voor mij een beetje meer knallen. Heel verdienstelijk allemaal, maar toch te vaak te weinig beklijvend.
Hij is scherp, doordacht, cassant, brutaal soms, maar steeds onderhoudend en vol inzichten. Je kan dat hier allemaal zelf ontdekken: https://www.jamalouariachi.nl/. Hij heeft ook een nieuwsbrief die de moeite is.
Ik heb hem ooit geld gegeven om toegang te krijgen tot een reeks blogposts met als titel: 'een kortverhaal in tien weken', waarin hij handvaten aanreikt aan beginnende schrijvers om op een gestructureerde manier een volwaardig verhaal te schrijven. Alles ligt afgeprint klaar, al maanden. Er zit geen voortgang in dat project.
Dan maar een blik op een bundel met zijn kortverhalen. Aan het einde schrijft hij in een uitgebreide noot van de auteur een soort van state of affairs van de kortverhalenwereld in de lage landen, en zoals je zelf wel kan vermoeden is die niet bijster goed. Hij voegt er ook fijntjes aan toe dat hij zelf niet kan beoordelen of zijn harde oordeel over de kwaliteit van de verhalen van anderen hem ertoe heeft aangezet om er zelf dan flink bovenuit te stijgen, en daar komen we tot de kern van de zaak: voor mij niet echt.
In zijn schrijven over schrijven heeft hij het erg vaak over techniek, soms truukjes die je als schrijver kan toepassen om een bepaald doel te bereiken. En uiteraard is dat nodig, en uiteraard gulpt er bij de meeste schrijvers niet spontaan een perfect gecomponeerd verhaal uit de pen, maar in deze bundel had ik het gevoel dat er iets fundamenteels ontbrak. Het was te veel 'meh' en te weinig 'yes' of 'haha' of 'wow'.
Dat had ik bijvoorbeeld eerder wel al bij Michel Faber, George Saunders, of Tsjechov, maar dichter bij huis eerder dit jaar ook bij die gast, hoe heet die ook al weer, je weet wel, ja, die kerel, ik denk dat het de man is van Lize Spit, ken je die, dat is ook een schrijfster maar dan uit Vlaanderen. Bob, denk ik, of neen, Rob, Rob Van Essen.
Het heeft er ook mee te maken dat ik stilistisch op mijn honger blijf zitten bij Ouariachi. Niet dat er wat aan mankeert, maar het mag voor mij een beetje meer knallen. Heel verdienstelijk allemaal, maar toch te vaak te weinig beklijvend.
November 17, 2020
De verhalen zijn goed geschreven, gaan af en toe onder je huid zitten. Wat de schrijver echter niet had moeten doen, is na afloop, een pleidooi voor het korte verhaal schrijven door andere schrijvers neer te sabelen. Zeker niet Al Snijders waarvan ik een groot fan ben. Het maakt dat het laatste verhaal Sabotage dat ik met veel plezier las, naar de achtergrond werd gedrongen en ik me alleen nog het venijn herinner uit het nawoord.
May 28, 2022
Zwartgallige verhalen met een toegankelijk karakter, maar af en toe wel een beetje cliché. Het verhaal eindigde vaak zodra het interessant begon te worden. In zijn nawoord nam Ouariachi een interessant standpunt in, maar zijn pedanterie gaf een zure nasmaak.
October 1, 2023
Er staan een paar aardige verhalen in, maar ook een aantal enorm slechte. Het is heel prettig geschreven, alleen jammer dat de inhoud tegen valt.
September 10, 2017
Sedert maandag kan ik niet meer fietsen. Het kind dat ik draag is reeds ingedaald en zit in de weg als ik mijn zadel bestijg. Sedertdien neem ik de tram. Ik hou niet van de tram. Maar leestijd - naast ontmoetingen met vreemden die erg intiem worden - komen er gratis bij. Ik las een kortverhaal per reistijd. Eentje van, en eentje naar het werk. Zo lees je snel een boek kortverhalen uit.
Blijven hangen is de eerste - het titelverhaal. Mooie bespiegelingen van de psycholoog die Jamal Ouariachi is. Verder opvallend veel agressie wederom in deze bundel. Hij eindigt met een pleidooi voor het kortverhaal. Ik geniet van een kortverhaal en vind het allesbehalve minderwaardig aan een roman, maar ik las zoveel verhalen op een week dat ik ze niet onthoud, en dat vind ik dan weer zonde van het werk. Voor de schrijver, laat dat duidelijk zijn.
Blijven hangen is de eerste - het titelverhaal. Mooie bespiegelingen van de psycholoog die Jamal Ouariachi is. Verder opvallend veel agressie wederom in deze bundel. Hij eindigt met een pleidooi voor het kortverhaal. Ik geniet van een kortverhaal en vind het allesbehalve minderwaardig aan een roman, maar ik las zoveel verhalen op een week dat ik ze niet onthoud, en dat vind ik dan weer zonde van het werk. Voor de schrijver, laat dat duidelijk zijn.
January 18, 2022
Beëindigd op 25%.
Een Nederlands-docente zei ooit tegen mij, 'als ik het boek na 60 pagina's niet leuk genoeg vind leg ik het weg.' Zodoende. Het eerste boek dat ik niet heb uitgelezen.
Een ontzettend stigmatiserend, nietszeggend boek. Willekeurige haakjes '()' middenin een tekst, en je moet er zelf maar achterkomen wat dat zijn. Ik stoorde me ook verschrikkelijk aan de afgekapte zinnen. Ik heb 3 van de 10 verhalen gelezen, het werd niet beter.
Een Nederlands-docente zei ooit tegen mij, 'als ik het boek na 60 pagina's niet leuk genoeg vind leg ik het weg.' Zodoende. Het eerste boek dat ik niet heb uitgelezen.
Een ontzettend stigmatiserend, nietszeggend boek. Willekeurige haakjes '()' middenin een tekst, en je moet er zelf maar achterkomen wat dat zijn. Ik stoorde me ook verschrikkelijk aan de afgekapte zinnen. Ik heb 3 van de 10 verhalen gelezen, het werd niet beter.
January 21, 2018
Enkele zeer opmerkelijke verhalen.; Uitstekend gebracht door de rasschrijver die Ouariachi is. Ik kan hem iets beter smaken op de lange afstand eerlijk gezegd. 'Een honger' en 'vertedering' zijn echte parels van romans. Dit is ook wel de moeite maar automatisch ga je toch wat vergelijken en het niveau van die genoemde haalt 'herinneringen...' toch niet..
July 14, 2017
Na drie verhalen geef ik het op. Dit is niet mijn smaak.
July 25, 2017
Wat een goede bundel. Met het slotpleidooi als spijker op de kop. Ik wist niet dat verhalen ook boeiend kunnen zijn om gebundeld te lezen. Nu wel
June 27, 2018
Korte verhalen zijn niet helemaal mijn ding. Er zaten een aantal vermakelijke verhalen tussen en ik denk dat het voor een liefhebber van korte verhalen zeker een aanrader is.
May 11, 2019
Gevalletje ik zie dat het goed is maar het is niet mijn smaak
August 4, 2020
Bijzondere korte verhalen. Wel verrassend.
September 3, 2025
Het verhaal 'Sabotage' tilt deze bundel dan naar 3 sterren. Beste vertelling uit het boek.
March 12, 2017
Beste moderne bundel Nederlandstalige kortverhalen op dit moment. Zeker niet perfect maar rehabiliteert gerne wel op een prachtige manier. Heel voorleesbaar ook.
April 12, 2017
Een fantastische verhalenbundel. Heerlijk om af en toe een kort verhaal te lezen waarin je net als in een roman volledig kunt verdwijnen. Het is ongelovelijk knap dat Ouariachi dat in zo weinig woorden bij elk verhaal voor elkaar krijgt.
April 22, 2017
Tien verhalen, gevangen onder één kaft. Jamal Ouariachi laat in Herinneringen in aluminiumfolie de donkere kanten van de samenleving zien. Verkrachting, moord, verlies, verdriet, vooroordelen, mislukking –alles passeert de revue. Toch is het geen duister boek. Je kunt gerust lezen tijdens een regenachtig weekend vlak na een verschrikkelijke week zonder er depressief van te worden.
Displaying 1 - 21 of 21 reviews