Ρώσικες αστυνομικές ιστορίες

by Fyodor Dostoevsky, Anton Chekhov, Ivan Turgenev

Ξένη πεζογραφία, Αστυνομικά και θρίλερ

Μιχαήλ Λερμόντοφ - Ταμάνι
Ιβάν Τουργκένιεφ - Η ιστορία του ανθυπολοχαγού Γιεργκούνοφ
Πάβελ Μέλνικοφ - Πογιάρκοφ
Φίοντορ Ντοστογιέφσκι - Ο άντρας της Ακούλικα
Άντον Τσέχοφ - Το σουηδικό σπιρτόξυλο (ένα αστυνομικό διήγημα)

163 pages, Paperback

First published January 1, 1987

About the author

Фёдор Михайлович Достоевский (Russian)

Works, such as the novels Crime and Punishment (1866), The Idiot (1869), and The Brothers Karamazov (1880), of Russian writer Feodor Mikhailovich Dostoyevsky or Dostoevski combine religious mysticism with profound psychological insight.

Very influential writings of Mikhail Mikhailovich Bakhtin included Problems of Dostoyevsky's Works (1929),

Fyodor Mikhailovich Dostoevsky composed short stories, essays, and journals. His literature explores humans in the troubled political, social, and spiritual atmospheres of 19th-century and engages with a variety of philosophies and themes. People most acclaimed his Demons(1872) .

Many literary critics rate him among the greatest authors of world literature and consider multiple books written by him to be highly influential masterpieces. They consider his Notes from Underground of the first existentialist literature. He is also well regarded as a philosopher and theologian.

See also:
Russian → Фёдор Михайлович Достоевский
French → Fédor Dostoïevski
French → Fiodor Dostoïevski
Spanish → Fiódor Dostoyevski
Portuguese → Fiódor Dostoiévski

Reviews

[Bella Baxter · Rating 2 out of 5]

Στις "Ρώσικες αστυνομικές ιστορίες", οι Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Άντον Τσέχωφ και Ιβάν Τουργκένιεφ μας μεταφέρουν στη σκοτεινή, παγωμένη και γεμάτη υπαρξιακή υγρασία Ρωσία του 19ου αιώνα. Η ατμόσφαιρα των διηγημάτων είναι βαριά, μελαγχολική και αποπνικτική, γεμάτη από τη μυρωδιά του φτηνού αλκοόλ, της φτώχειας και της εσωτερικής αποσύνθεσης των ηρώων. Το σκηνικό δεν στηρίζεται σε φωτισμένους δρόμους και καταδιώξεις, αλλά σε μισοσκότεινα δωμάτια και λασπωμένα επαρχιακά σοκάκια, όπου το έγκλημα δεν είναι ένας γρίφος προς επίλυση, αλλά το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ανθρώπινης εξαθλίωσης.
Το κεντρικό νόημα της συλλογής περιστρέφεται γύρω από την ηθική κατάπτωση, τις τύψεις και το ψυχολογικό βάρος της ενοχής. Οι συγγραφείς χρησιμοποιούν το πρόσχημα μιας παρανομίας ή ενός θανάτου για να αναδείξουν θεματικούς άξονες όπως η κοινωνική αδικία, η αλλοτρίωση και η αναζήτηση μιας μεταφυσικής λύτρωσης. Το βαθύτερο νόημα δεν βρίσκεται στο "ποιος το έκανε", αλλά στο "γιατί η ανθρώπινη ψυχή φτάνει στο σημείο να καταστρέψει". Ωστόσο, για τον αναγνώστη που αναζητά μια κλασική αστυνομική πλοκή, το νόημα αυτό μοιάζει χαμένο μέσα σε ατέρμονες φιλοσοφικές αναζητήσεις που λιμνάζουν, αφαιρώντας κάθε ίχνος αγωνίας.
Το ύφος της γραφής είναι κλασικό, πυκνό και εξαιρετικά εσωτερικό, με τη γνωστή ρωσική μοιρολατρία να κυριαρχεί σε κάθε σελίδα. Ο ρυθμός είναι υπερβολικά αργός και δεν έχει καμία σχέση με τον "ρυθμό πολυβόλου" που απαιτεί ένα σύγχρονο θρίλερ. Η ροή συχνά κάνει τεράστιες "κοιλιές" λόγω των φιλοσοφικών μονολόγων και των κοινωνικών αναλύσεων, κάνοντας την ανάγνωση να μοιάζει περισσότερο με ακαδημαϊκή μελέτη παρά με ψυχαγωγία. Η γλώσσα είναι βέβαια αριστουργηματική, αλλά η δομή των ιστοριών απωθεί όποιον περιμένει μια κλιμακούμενη ένταση.
Στο κομμάτι των χαρακτήρων, η παράγραφος είναι ενιαία και συμπαγής, καθώς όλοι οι ήρωες μοιράζονται την ίδια γκρίζα ψυχοσύνθεση. Από τους δικαστικούς ανακριτές και τους υπόπτους του Τσέχωφ μέχρι τους βασανισμένους εγκληματίες του Ντοστογιέφσκι, οι χαρακτήρες δεν είναι απλώς πιόνια μιας αστυνομικής σκακιέρας, αλλά ολοκληρωμένες σπουδές πάνω στην ανθρώπινη τρέλα και την απόγνωση. Εδώ οι ήρωες μιλούν με τις ενοχές τους, αναλύοντας τα κίνητρά τους μέχρι εξαντλήσεως και δείχνοντας πώς η ίδια η συνείδησή τους γίνεται ο πιο αμείλικτος δεσμοφύλακας.
Η προσωπική μου αποτίμηση σταματά αυστηρά στα 2 άστρα, με μοναδική παρατήρηση πως τις ιστορίες αυτές σίγουρα δεν θα τις έλεγες αστυνομικές. Όταν αγοράζεις ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο, περιμένεις έστω μια υποτυπώδη αστυνομική πλοκή και όχι μια βουτιά στην υπαρξιακή κατάθλιψη της ρωσικής λογοτεχνίας. Μπορεί οι συγγραφείς να είναι ογκόλιθοι, αλλά η συγκεκριμένη ταμπέλα στο εξώφυλλο αποτελεί μια ξεκάθαρη παρανόηση που απογοητεύει και κουράζει.

[Yiannis Miliatsis · Rating 3 out of 5]

Ενδιαφέρον βιβλίο, με μικρές ιστορίες βγαλμένες από την Ρωσσία του 18ου αιώνα. Η φύση του ανθρώπου δεν αλλάζει και η ιστορία που μου έκανε περισσότερο εντύπωση ήταν η 2η, η ιστορία του ανθυπολοχαγού Γιερκουνοφ, από τον Τουργκένιεφ. Με πολύ μικρές αλλαγές θα μπορούσε να είναι η ιστορία ενός σύγχρονου Έλληνα αξιωματούχου... Δεν μπορώ να πω ότι είναι αστυνομικές ιστορίες τόσο, όσο μια ενδιαφέρουσα ματιά στην εποχή εκείνη.