“No nací hombre ni mujer. Nací bebé. Necesito tiempo para saber quién soy.”
Así empieza la autobiografía ilustrada de Roberta Marrero: la historia real de una niña que nace en el cuerpo de un niño y de su camino hacia el autodescubrimiento y la afirmación de su propia identidad.
Desde la infancia hasta la adolescencia vamos conociendo el mundo interior de este personaje “extraterrestre”, el bebé verde, que crece viendo negada constantemente su propia imagen, su alma, su personalidad, su yo más auténtico. ¿Cómo se sobrevive en un entorno tan hostil? No olvidando que “siempre tienes que ser tú misma, no importa el precio. Es la forma más alta de moralidad”.
Una historia real salpicada del universo visual y gráfico de una artista rompedora y original, que ha sabido afirmarse como nadie más allá de las fronteras españolas.
me encanta el prólogo de Despentes: "Este libro da muchas ganas de viajar en el tiempo y abrazar a la pequeña niña que fue, y decirle "todo va a ir bien, el mundo está lleno de personas como tú, que viven felices y se quieren unas a otras"
quiero MUCHÍSIMO a Roberta Marrero. Probablemente es de las autoras que más venero y más me llega, porque compartimos tantas cosas y me hace sentir TAN comprendide es que no sé me hace llorar un poquito... Recuerdo cuando estaba un poco perdido y me regalaron "We are Heroes" y vi que era una autora trans y encima de mi isla, Gran Canaria, que adoraba tanto a las divas y a la cultura pop y punk como yo adoro y que nos han salvado de tantas penurias y desgracias... pues me emocioné y devoré el libro y desde entonces lo tengo como una biblia conmigo, siempre conmigo... Siento que me cuida y que está ahí...
Y ahora leer el bebé verde, tras cuatro años de haberme leído ese primer libro, pues me emociona mucho de nuevo y me ha hecho llorar. Me ha dejado sintiéndome pequeñita, vulnerable y fuerte a la vez. Quizá vivimos en épocas diferentes, pero tenemos tantas cosas en común que me encantaría pedirle consejo, me encantaría hablar con ella y no sé... Este libro explora la infancia, la pérdida de la inocencia, la muerte, la transexualidad, el ser queer, el ser diferente, la mierda q puede llegar a ser el amor romántico si no tienes cuidado y confías demasiado en los hombres y te dejas llevar...
Precioso, cálido como un abrazo, duro como la realidad, suave como una caricia 💗
Un gran libro que hace un interesante recorrido por la vida de la artista Roberta Marrero. Mujer trans que nos cuenta episodios como su dificil infancia sufriendo bullyn así como descubrió que era una niña atrapada en el cuerpo de un niño. Con un montón de dibujos, cultura pop y con un humor desenfadado, irónico y con mucha verdad me ha tranportado totalmente a su mundo(que es el nuestro). Totalmente recomendo si no tienes miedo a que se derrumben todas las creencias que tenías hasta ahora. Una obra mágica y llena de verdades como puños.
3*. “No nací ni hombre ni mujer, nací bebé”. Un recorrido por la vida de Roberta Marrero, artista transexual, con unas ilustraciones preciosas. Muy interesante y rápido de leer.
Es una maravilla de libro, tan transparente y creativo, que abarca de forma audaz y sincera las dificultades de una vida y una forma de vida nada fáciles. Roberta Marrero es una artista, y eso se puede ver en cada página, en cada dibujo y cada texto. Sin saber yo mucho sobre ella siento que es un libro muy personal en el que no solo vierte su pasado, sino también su personalidad y la estética de su mente. Creo que es super importante cruzarnos con libros como estos para tratar de entender un poco mejor las realidades de las personas trans. Lo recomiendo muchísimo!!!
Roberta Marrero agasállanos aquí unhas orixinais memorias, mestura de texto escrito a man e debuxos; un libro rebosante de cor, e como axudan as cores alegres cando o relato é tan duro.
Relato de extrañeza de si mesma que sanda, en parte, co pop. Recordatorio da importancia das referentes diversas: cando non só non te sintes reflexada en ninguén do teu redor senón que todo trasmite a mensaxe de que ser así está mal, ver alguén coma ti vivindo, incluso triunfando, pode ser o que te salve.
O libro desprende forza pero tamén desesperanza, case como se os ánimos se dirixisen, sobre todo, a si mesma. Moita tristura, ademais, de saber que a autora se quitou a vida o ano pasado, o que fai máis terribles, ao encarnalas, as estatísticas de suicidio nas persoas transexuais.
Agradecida por atopar, da man do Queeruña, unha obra tan diferente ao que adoito ler.
unha autobiografía para nada ao uso, chea de potencia e forza queer como todo o que Roberta fixo sempre. unha fantasía trans/travesti chea de referencias pop, violencias, aprendizaxes e procesos de autocoñecemento. unha marabilla de libro e de debuxos que non me cansarei de recomendar igual que o resto dos seus libros💝
Se esperades que vos falen de xenitais, cirurxías, hormonas e demáis, non é o voso libro. Se esperades que vos diga o seu dead name, non é o voso libro. Se esperades que vos conte como ten relacións sexuais, non é o voso libro. Se o que te impulsa non é a curiosidade morbosa, é o teu libro. Por pórlle unha pega, ó estar impreso en letras manuscritas ás veces non se entende algunha verba. Polo demáis, moi recomendable.
Todo lo que haya escrito Roberta Marrero es un imprescindible en una biblioteca que se precie de nombrarse así. Aquí, un cruce entre autobiografía y genealogía queer, compartiendo sus referentes. Roberta, referenta eres tú!
#pridemonth Una MARAVILLA de novela gráfica. Me ha encantado y emocionado. La autora nos cuenta su infancia como mujer trans y se nos narra a través de dibujos y pequeñas reflexiones escritas a mano. No entiendo cómo este libro no es más conocido. Me ha recordado, en su forma y dibujo, a otras novelas gráficas (posteriores) como la de “Frida Khalo” de María Hesse o “Lo que más me gustan son los monstruos” de Emil Ferris. Es original, tierno, triste y esperanzador. Leedlo.
me gusta el tono y las ilustraciones, pero me costó entender la letra escrita a mano jsjsjjs 😭
“Este libro es como un talismán para todos y todas los que sientan que no hay un lugar para ellos. Cuando te cueste respirar abrázalo, mi corazón está dentro de él y te hará compañía, te dará calor; te recordará que si yo lo he podido hacer tu también puedes”
Eh, é un cómic bonito (cómic? é tipo recopilatorio de fanzines i guess), pero sinto que non engade moito á conversa. Probablemente interesante pra unha persoa cis inexperta, ou unha persoa trans da súa xeración que nunca sentira a súa infancia reflectida nunha historia. Alas, estou demasiado loca e a metade do que consumo son perspectivas trans variopintas, not for me sadly
É fermosisimo 😭 E hai ilustracións que son XOIAS. E ese final co oco para encher co teu nome pareceume un peche lindisimo. Moi brandiña. 💓 Pero deume magoa a técnica narrativa :/ e as palabras que non se entenden. Hai unha barreira a hora de ler.