What do you think?
Rate this book
De heilige Antonio
Het leven van twee Mexicaanse broers en hun moeder in New York is gebouwd op illusies.
96 pages, Paperback
First published March 1, 1998
7 people are currently reading
234 people want to read
About the author
Arnon Grunberg
160 books423 followersArnon Yasha Yves (Arnon) Grunberg is a Dutch writer. Some of his books were written using the heteronym Marek van der Jagt.
In 1989 Grunberg made his acting debut in Maria's Cunt (de Kut van Maria); a short film by Dutch enfant terrible filmmaker Cyrus Frisch.
Grunberg made his literary debut in 1994 with the novel Blauwe maandagen (Blue Mondays), which won the Dutch prize for the best debut novel that year. In 2000, under the heteronym Marek van der Jagt, he won the best debut prize again for his novel De geschiedenis van mijn kaalheid (The History of My Baldness).
Grunberg publishes novels about once a year but also writes columns and essays in a wide variety of Dutch and international newspapers and magazines. He does not restrict himself only to the written media, but also reads a story for the radio every week and for some time he was host of a cultural television program. He also writes a blog for the literary Internet magazine Words Without Borders and his own site ArnonGrunberg.com.
His novel Tirza won the Dutch Golden Owl Prize for Literature and the Libris Prize.[1] His books have been translated into many languages, including English, German, Japanese and Georgian.
From 2006 Grunberg wrote various journalistic reports, for example about working undercover in a Bavarian hotel and his visit to Guantánamo Bay. Also he visited the Dutch troops in Afghanistan and the US Army in Iraq. In 2009 these reports were collected in the book Chambermaids and Soldiers.
In 1989 Grunberg made his acting debut in Maria's Cunt (de Kut van Maria); a short film by Dutch enfant terrible filmmaker Cyrus Frisch.
Grunberg made his literary debut in 1994 with the novel Blauwe maandagen (Blue Mondays), which won the Dutch prize for the best debut novel that year. In 2000, under the heteronym Marek van der Jagt, he won the best debut prize again for his novel De geschiedenis van mijn kaalheid (The History of My Baldness).
Grunberg publishes novels about once a year but also writes columns and essays in a wide variety of Dutch and international newspapers and magazines. He does not restrict himself only to the written media, but also reads a story for the radio every week and for some time he was host of a cultural television program. He also writes a blog for the literary Internet magazine Words Without Borders and his own site ArnonGrunberg.com.
His novel Tirza won the Dutch Golden Owl Prize for Literature and the Libris Prize.[1] His books have been translated into many languages, including English, German, Japanese and Georgian.
From 2006 Grunberg wrote various journalistic reports, for example about working undercover in a Bavarian hotel and his visit to Guantánamo Bay. Also he visited the Dutch troops in Afghanistan and the US Army in Iraq. In 2009 these reports were collected in the book Chambermaids and Soldiers.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 45 reviews
August 24, 2022
Strangers in a strange country
We have written a lot of words in our lives, but more and more in our native language, and few people read it.
This is relevant not only for the Mexican illegal migrants, on whose behalf the story is being told, but also for the quite prosperous Grunberg, who graduated from a prestigious gymnasium in the Netherlands, and for me, who am writing this text in Russian. Historically, in the modern world, English has become the key that opens many doors, and no matter how strong our love for our native language is, it will not be possible to ignore it.
The story is stylized as the story of two brothers, eighteen and nineteen-year-olds, illegally, under a pile of watermelons that crossed the border a few years ago. With his mother, the beautiful Raphaela, who gave birth to them very young, and that's why it's still wow. There is no end of fans, but only the sense of those suitors. Until Krieg appears in their lives. He is a writer and seems to be quite successful, although he is still young, about halfway between the guys and Rafaela in age, and he convinces her to open a burrito diner - this will enrich her and make her famous.
And the sons get acquainted at their school (which, as it is easy to guess, does not go
to any comparison with the prestigious gymnasium of the author) with a Croatian. The girl is pretty and gives the impression of sophisticated, despite her youth. And since hormones are rampant at this age, the girl becomes the object of their lust. Arnon Grunberg is known as a master of dramatic criminal punchlines, this story is no exception.
I will not retell the content of "St. Anthony's Day", you may want to read and make up your own opinion about the author of "Tirza" in addition to "Tirza". I'll just hint that everything will be fine with the heroes and their mother - relatively well, as far as it is possible for illegal immigrants in a country where they are not officially welcome. Well, I couldn't resist a little spoiler, but the main intrigue still remained behind the scenes.
It seems to me that Grunberg is not good with social prose, which he tried to play with this thing. His specialty is detailed dissection of mental disorders in a socially prosperous environment.
Чужаки в чужой стране
Мы написали в жизни очень много слов, но все больше на родном языке, а на нем мало кто читает.
Это актуально не только для мексиканских мигрантов-нелегалов, от имени которых ведется рассказ, но и для вполне благополучного Грюнберга, закончившего в Нидерландах престижную гимназию, и для меня, пишущей этот текст на русском. Так исторически сложилось, что в современном мире ключом, открывающим многие двери, стал английский, и как ни была бы сильна наша любовь к родному, игнорировать этого не получится.
Повесть стилизована под рассказ двух братьев-погодков восемнадцати и девятнадцати лет, нелегально, под грудой арбузов, пересекших границу несколько лет назад. С матерью, красоткой Рафаэлой, которая родила их совсем юной, потому и сейчас еще ого-го. От поклонников отбоя нет, да только толку от тех ухажеров. Пока в их жизни не появляется Криг. Он писатель и кажется довольно успешный, хотя еще молод, по возрасту примерно посередине между парнями и Рафаэлой и он убеждает ее открыть буррито-закусочную - это-де обогатит ее и прославит.
А сыновья знакомятся в своей школе (которая, как нетрудно догадаться, не идет ни
в какое сравнение с престижной гимназией автора) с хорваткой. Девушка хороша собой и производит впечатление искушенной, несмотря на юность. И поскольку гормоны в этом возрасте буйствуют, девушка становится объектом их вожделения. Арнон Грюнберг известен как мастер драматичных криминальных панчлайнов, эта повесть не исключение.
Не буду пересказывать содержание "Дня святого Антония", возможно вы захотите прочесть и составить об авторе "Тирзы" помимо "Тирзы" собственное мнение. Намекну лишь, что с героями и их мамой все будет хорошо - относительно хорошо, насколько это возможно для нелегалов в стране, где им официально не рады. Ну вот не удержалась от небольшого спойлера, но основная интрига все же осталась за кадром.
Как мне кажется, Грюнберг нехорош с социальной прозой, в которую попытался играть этой вещью. Его конек подробное препарирование психических отклонений в социально-благополучной среде.
We have written a lot of words in our lives, but more and more in our native language, and few people read it.
This is relevant not only for the Mexican illegal migrants, on whose behalf the story is being told, but also for the quite prosperous Grunberg, who graduated from a prestigious gymnasium in the Netherlands, and for me, who am writing this text in Russian. Historically, in the modern world, English has become the key that opens many doors, and no matter how strong our love for our native language is, it will not be possible to ignore it.
The story is stylized as the story of two brothers, eighteen and nineteen-year-olds, illegally, under a pile of watermelons that crossed the border a few years ago. With his mother, the beautiful Raphaela, who gave birth to them very young, and that's why it's still wow. There is no end of fans, but only the sense of those suitors. Until Krieg appears in their lives. He is a writer and seems to be quite successful, although he is still young, about halfway between the guys and Rafaela in age, and he convinces her to open a burrito diner - this will enrich her and make her famous.
And the sons get acquainted at their school (which, as it is easy to guess, does not go
to any comparison with the prestigious gymnasium of the author) with a Croatian. The girl is pretty and gives the impression of sophisticated, despite her youth. And since hormones are rampant at this age, the girl becomes the object of their lust. Arnon Grunberg is known as a master of dramatic criminal punchlines, this story is no exception.
I will not retell the content of "St. Anthony's Day", you may want to read and make up your own opinion about the author of "Tirza" in addition to "Tirza". I'll just hint that everything will be fine with the heroes and their mother - relatively well, as far as it is possible for illegal immigrants in a country where they are not officially welcome. Well, I couldn't resist a little spoiler, but the main intrigue still remained behind the scenes.
It seems to me that Grunberg is not good with social prose, which he tried to play with this thing. His specialty is detailed dissection of mental disorders in a socially prosperous environment.
Чужаки в чужой стране
Мы написали в жизни очень много слов, но все больше на родном языке, а на нем мало кто читает.
Это актуально не только для мексиканских мигрантов-нелегалов, от имени которых ведется рассказ, но и для вполне благополучного Грюнберга, закончившего в Нидерландах престижную гимназию, и для меня, пишущей этот текст на русском. Так исторически сложилось, что в современном мире ключом, открывающим многие двери, стал английский, и как ни была бы сильна наша любовь к родному, игнорировать этого не получится.
Повесть стилизована под рассказ двух братьев-погодков восемнадцати и девятнадцати лет, нелегально, под грудой арбузов, пересекших границу несколько лет назад. С матерью, красоткой Рафаэлой, которая родила их совсем юной, потому и сейчас еще ого-го. От поклонников отбоя нет, да только толку от тех ухажеров. Пока в их жизни не появляется Криг. Он писатель и кажется довольно успешный, хотя еще молод, по возрасту примерно посередине между парнями и Рафаэлой и он убеждает ее открыть буррито-закусочную - это-де обогатит ее и прославит.
А сыновья знакомятся в своей школе (которая, как нетрудно догадаться, не идет ни
в какое сравнение с престижной гимназией автора) с хорваткой. Девушка хороша собой и производит впечатление искушенной, несмотря на юность. И поскольку гормоны в этом возрасте буйствуют, девушка становится объектом их вожделения. Арнон Грюнберг известен как мастер драматичных криминальных панчлайнов, эта повесть не исключение.
Не буду пересказывать содержание "Дня святого Антония", возможно вы захотите прочесть и составить об авторе "Тирзы" помимо "Тирзы" собственное мнение. Намекну лишь, что с героями и их мамой все будет хорошо - относительно хорошо, насколько это возможно для нелегалов в стране, где им официально не рады. Ну вот не удержалась от небольшого спойлера, но основная интрига все же осталась за кадром.
Как мне кажется, Грюнберг нехорош с социальной прозой, в которую попытался играть этой вещью. Его конек подробное препарирование психических отклонений в социально-благополучной среде.
June 23, 2016
Ik ben een absolute Grunberg-fan, maar wat is het toch een vreemde kwast. Tijdens het lezen van 'De heilige Antonio' overviel me een zekere treurigheid. De jonge Grunberg (het boekje is uitgegeven in 1998 als boekenweekgeschenk) maakt nog meer gebruik van absurditeit, rauwe seks en pure goorheid dan de huidige. Gelukkig heeft hij dit nu niet meer zó nodig. Het beeld van de dame die haar geaborteerde baby zelf ter wereld brengt op een toilet, het begraaft in een vuilniszak onder wat etensresten en daarna vrolijk gaat verder dansen kon ik best missen...
Desondanks, komt het op het einde allemaal samen. Toch weer een mooi staaltje schrijverstalent.
Zinnen vol van betekenis: "De niet leeggedronken flessen liet hij achter als een tastbaar dreigement dat hij terug zou komen." en "Het leven is voor je gemaakt als een bruidsjurk die de beste kleermaker voor je ontworpen heeft."
" Hij wurmde zijn hand in zijn broekzak en haalde er zijn creditcards uit. 'Weten jullie wat dit zijn?' zei hij hees. 'Machinegeweren. En daarmee schiet ik de eenzaamheid aan flarden. Rakketakketakketak. Ik kan het iedereen aanbevelen.' "
Hij slaagt erin herhaling - een absolute no go op schrijversvlak - tot in den treure te gebruiken tot het een zekerheidsgehalte geeft en bijna rust brengt. Als een mantra als het ware. Ook geeft hij degoutante personages grote wijsheden mee:
" 'O ja,' zei Krieg, 'ik werk aan een essay. De verleiding als neurotische afwijking. Daarover moet het gaan.'
'En waar leidt dat toe?' vroeg Tito.
'Tot volstrekte eenzaamheid,' antwoordde Krieg, 'die door je heen giert als een noordpoolwind. De totale onkwetsbaarheid is als een woestijngrond waarop niets meer groeit, waarin je alleen nog begraven kan worden.'
(...)
'Eigenlijk,' zei hij zacht, 'ben ik geen schrijver, maar een verpleger, een masseur. Ik masseer zieltjes.' "
Ik zal niet zeggen dat Grunberg met dit boek mijn zieltje gemasseerd heeft, maar jongen toch, waar haalt hij het?!?! Dank voor uw respect voor de absurditeit en de lelijke kanten van het menselijke bestaan, mijn vriend.
Desondanks, komt het op het einde allemaal samen. Toch weer een mooi staaltje schrijverstalent.
Zinnen vol van betekenis: "De niet leeggedronken flessen liet hij achter als een tastbaar dreigement dat hij terug zou komen." en "Het leven is voor je gemaakt als een bruidsjurk die de beste kleermaker voor je ontworpen heeft."
" Hij wurmde zijn hand in zijn broekzak en haalde er zijn creditcards uit. 'Weten jullie wat dit zijn?' zei hij hees. 'Machinegeweren. En daarmee schiet ik de eenzaamheid aan flarden. Rakketakketakketak. Ik kan het iedereen aanbevelen.' "
Hij slaagt erin herhaling - een absolute no go op schrijversvlak - tot in den treure te gebruiken tot het een zekerheidsgehalte geeft en bijna rust brengt. Als een mantra als het ware. Ook geeft hij degoutante personages grote wijsheden mee:
" 'O ja,' zei Krieg, 'ik werk aan een essay. De verleiding als neurotische afwijking. Daarover moet het gaan.'
'En waar leidt dat toe?' vroeg Tito.
'Tot volstrekte eenzaamheid,' antwoordde Krieg, 'die door je heen giert als een noordpoolwind. De totale onkwetsbaarheid is als een woestijngrond waarop niets meer groeit, waarin je alleen nog begraven kan worden.'
(...)
'Eigenlijk,' zei hij zacht, 'ben ik geen schrijver, maar een verpleger, een masseur. Ik masseer zieltjes.' "
Ik zal niet zeggen dat Grunberg met dit boek mijn zieltje gemasseerd heeft, maar jongen toch, waar haalt hij het?!?! Dank voor uw respect voor de absurditeit en de lelijke kanten van het menselijke bestaan, mijn vriend.
Read
December 31, 2025Alsof Arnon alle vooroordelen van zijn haters eventjes wilde bevestigen
January 9, 2012
Ik heb me een beetje laten verleiden door de hard-back van de tweede druk met een aangename kaft met de afbeelding van een enkele pump met hoge hak. Deze novelle start niet onaardig en weet je heus te boeien. Een leuk verhaal van een goed uitziende jonge moeder opzoek naar een beter leven voor haar twee 18/19-jarige zonen. De vader, een beroepsinbreker, heeft ze, 6 voet diep, dood achtergelaten in Mexico nadat deze een "arbeidsongeval" kreeg. Ze werkt als serveerster in een koffiehuis en gebruikt haar vrouwelijke charmes om het mannelijke clientèle aan zich te binden. Ze is een meesteres in het verkopen van de illusie met uitzicht op meer, een belofte die ze nooit inlost. De zonen, Paul en Tito, doden de tijd door naar de Engelse les te gaan alwaar ze kennis maken met een Kroatische schone ... . Rafaella, de moeder, laat zich uiteindelijk toch verleiden door een rijke mooiprater die haar overhaalt een eigen Buritto-zaak te beginnen. De zonen raken steeds meer in de ban van de verblindende verschijning van de ondoorgrondelijke Dalmatische. Ze eten taartjes met haar, maken wandelingen tot aan Hudson en leren haar stilaan beter kennen. Ze zijn de dienaars van haar eigen aanbidding.
De rest lees je wel in het boek.
Standaard boeken van Grunberg zijn dikker en door het formaat van deze novelle heb ik me laten overhalen dit boekje te lezen als een tussendoortje. Qua setting en personages confirmeert de schrijver en het is echt een niet onaardig verhaal alleen is het einde een ontgoocheling. Het voelt aan als een afgescheurde pagina. Een gemiste kans, vandaar een 3.
De rest lees je wel in het boek.
Standaard boeken van Grunberg zijn dikker en door het formaat van deze novelle heb ik me laten overhalen dit boekje te lezen als een tussendoortje. Qua setting en personages confirmeert de schrijver en het is echt een niet onaardig verhaal alleen is het einde een ontgoocheling. Het voelt aan als een afgescheurde pagina. Een gemiste kans, vandaar een 3.
June 30, 2016
Voor mij was dit het eerste van Grunberg dat ik las.
Hij hanteert hierin een stijl met veel herhalingen en vervreemdende dialogen die je als lezer op een bepaalde afstand houden. In de verte doet het me daardoor denken aan de werkwijze van Marilene Felinto, in 'As mulheres de Tijjucopapo' (wat ik eerder dit jaar in vertaling las), zij het als een afgezwakte versie ervan. Waar het 'doorhameren' van Felinto vaak versterkend werkt, werpt het bij Grunberg vooral een muur op, waarvan ik niet zeker weet of het wel zo wenselijk is dat die er staat.
Ik ben te onbekend met Latijns-Amerikaanse literatuur en het werk van Grunberg om in te kunnen schatten of hij hiermee een bewuste link creëert met een techniek die in een ander deel van de wereld wellicht gebruikelijker is ('De heilige Antonio' draait tenslotte om twee uit Mexico afkomstige broers), of dat dit gewoon een toevallige overeenkomst is met een ander werk dat ik al even toevallig net hiervoor las.
Is er sprake van dat eerste, roept dat wel bewondering bij me op. In geval van het tweede overtuigt het me toch niet helemaal.
Hij hanteert hierin een stijl met veel herhalingen en vervreemdende dialogen die je als lezer op een bepaalde afstand houden. In de verte doet het me daardoor denken aan de werkwijze van Marilene Felinto, in 'As mulheres de Tijjucopapo' (wat ik eerder dit jaar in vertaling las), zij het als een afgezwakte versie ervan. Waar het 'doorhameren' van Felinto vaak versterkend werkt, werpt het bij Grunberg vooral een muur op, waarvan ik niet zeker weet of het wel zo wenselijk is dat die er staat.
Ik ben te onbekend met Latijns-Amerikaanse literatuur en het werk van Grunberg om in te kunnen schatten of hij hiermee een bewuste link creëert met een techniek die in een ander deel van de wereld wellicht gebruikelijker is ('De heilige Antonio' draait tenslotte om twee uit Mexico afkomstige broers), of dat dit gewoon een toevallige overeenkomst is met een ander werk dat ik al even toevallig net hiervoor las.
Is er sprake van dat eerste, roept dat wel bewondering bij me op. In geval van het tweede overtuigt het me toch niet helemaal.
September 22, 2012
Grappig verhaal van Grunberg. Het verhaal beklijft weinig, de schrijfstijl van Grunberg komt prima tot zijn recht. Een boek dat je leest, vergeet, maar wel nieuwsgierigheid naar andere boeken van Grunberg oproept.
July 31, 2023
Ik vond het helemaal niets. Een soort fascinatie voor absurdheid volledig zonder reden. Ook lees ik niet graag het woord tietjes 20 keer. Ik dacht steeds is dit vertaald uit Engels? Dat leek mij heel gek maar dat bleek toch.
March 24, 2020
Twijfel tussen 2 en 3 sterren. Het leest vlot weg, is ook wel boeiend maar het verhaal lijkt niet echt ergens heen te gaan.
December 8, 2019
Tragisch, mooi, droevig boek. Voor het lezen, heb ik een aantal recenties van andere gebruikers nagekeken, en tot mijn verbazing, is mijn indruk van het boek totaal anders. Ja, het is geen makkelijke verhaal en er gebeuren heftige dingen. Aan de andere kant, is het zo makkelijk omgeschreven dat het geen zware gevoel nalaat. Wel medelijden met de medemens. Ik vond prachtig hoe Grunberg springt in de tijd en laat de lezer afvragen over welke periode van de broers het gaat. Wanneer zijn ze met lepes in het restaurant gaan trommelen? Echt op hun 18e en 19e? Is Edwin een cynische prototype van Arnon zelf? Hoe kan dat aan begin van het boek was de kroatische net van de boot, en aan het einde van het boek is ze een wel beroemde prostitutuele? Hoe veel tijd was er verstreken?
Alle deze vragen staan open, maar het is ook okay. Ik neem het als een kijkje in het leven van de vier mensen die ik niet helemaal hoef te begrijpen.
Arme, naive mensen. Diepe vieze armoede. Met misbruik van medemens door andere volwassene. En net-niet-meer kinderen die het proberen te redden in deze echt onvriendelijke wereld. Hun waren er weinig kansen voor normalere leven gegeven.
Waarom heet het boek zo? Was het de wens van Kristina om dood te gaan? Heeft de heilige Antonio haar wens waar gemaakt?
Alle deze vragen staan open, maar het is ook okay. Ik neem het als een kijkje in het leven van de vier mensen die ik niet helemaal hoef te begrijpen.
Arme, naive mensen. Diepe vieze armoede. Met misbruik van medemens door andere volwassene. En net-niet-meer kinderen die het proberen te redden in deze echt onvriendelijke wereld. Hun waren er weinig kansen voor normalere leven gegeven.
Waarom heet het boek zo? Was het de wens van Kristina om dood te gaan? Heeft de heilige Antonio haar wens waar gemaakt?
December 22, 2024
? Ik was benieuwd naar de schrijfstijl van Arnon Grunberg hoewel een roman natuurlijk toch anders is dan een novelle, maar ik denk dat het wel een beeld geeft.
🤔Ik vond het een aardig boekje om tussendoor te lezen, niet meer en niet minder...
p72: Kristin (de mooie Kroatische) wilde die dag alles met Paul en Tito Andino doen, maar ze moesten zweren dat ze alleen positief( mooi, lekker ruikend, etc) over haar zouden praten daarna. Zij zworen bij Raffaëlla (hun moeder) en de heilige Antonio.
=> Misschien later nog eens Blauwe maandagen en/of Tirza (in 2021 de film gezien)
MW 28/12/20
In 2022 met mijn leeskring Leiderdorp met meer plezier De dood in Taormina gelezen.
MW 23/2/23
🤔Ik vond het een aardig boekje om tussendoor te lezen, niet meer en niet minder...
p72: Kristin (de mooie Kroatische) wilde die dag alles met Paul en Tito Andino doen, maar ze moesten zweren dat ze alleen positief( mooi, lekker ruikend, etc) over haar zouden praten daarna. Zij zworen bij Raffaëlla (hun moeder) en de heilige Antonio.
=> Misschien later nog eens Blauwe maandagen en/of Tirza (in 2021 de film gezien)
MW 28/12/20
In 2022 met mijn leeskring Leiderdorp met meer plezier De dood in Taormina gelezen.
MW 23/2/23
November 11, 2016
*review die ik in mijn boekverslag heb geschreven:
Ik vond het verhaal zelf niet heel interessant, het was allemaal een beetje eentonig en er gebeurde niet zoveel. De dagen van Paul en Tito zagen er vaak hetzelfde uit: naar school, iets doen met Kristin, ’s avonds thuis doorbrengen met Rafaella (en Ewald). Ik vond het daarom ook moeilijk om door te lezen in plaats van te zeggen: joh ik stop er mee want dit wil echt niet meer. Ik heb hem uiteindelijk wel uitgelezen, maar ik heb er voor mijn doen aardig lang over gedaan. De verhaallijn werd wel iets interessanter naar mate het einde naderde, maar daar houdt het ook wel op. Het einde daarin tegen zag ik echt niet aankomen. Het einde was wel een reden dat ik het boek een wat hogere beoordeling heb gegeven, namelijk 2 sterren.
Ik vond het verhaal zelf niet heel interessant, het was allemaal een beetje eentonig en er gebeurde niet zoveel. De dagen van Paul en Tito zagen er vaak hetzelfde uit: naar school, iets doen met Kristin, ’s avonds thuis doorbrengen met Rafaella (en Ewald). Ik vond het daarom ook moeilijk om door te lezen in plaats van te zeggen: joh ik stop er mee want dit wil echt niet meer. Ik heb hem uiteindelijk wel uitgelezen, maar ik heb er voor mijn doen aardig lang over gedaan. De verhaallijn werd wel iets interessanter naar mate het einde naderde, maar daar houdt het ook wel op. Het einde daarin tegen zag ik echt niet aankomen. Het einde was wel een reden dat ik het boek een wat hogere beoordeling heb gegeven, namelijk 2 sterren.
August 29, 2021
What a weird way this book is written in. You wouldn't think this was written by an author, but much more of a child trying to write a book. Story is okay, but missed a few essential points. The characters were weird and seemed not to be who they were. Overall could have been much better but wasn't.
March 28, 2025
Ik ben gek op Grunberg z'n stijl. Het is absurd en de hele tijd als ik het boek heb weggelegd denk ik: wtf lees ik.
Nee, het verhaal gaat nergens over, maar dat is juist leuk. Dat de personages, de zinnen en sfeer je meenemen.
Nee, het verhaal gaat nergens over, maar dat is juist leuk. Dat de personages, de zinnen en sfeer je meenemen.
May 10, 2022
Amusant tragikomisch verhaal gebaseerd op het uitgangspunt dat het leven bestaat uit illusies.
October 16, 2024
Agota Kristof, de hongaarse autrice, was eerder met haar idee van de kille jongens-tweeling, dus ik denk dat de heilige Antonio zich 'n beetje heeft laten inspireren door la preuve, le grand cahier en le troisième mensonge. Nou ja, waarom ook niet...
September 10, 2024
Jaa apart, ondanks dat je weet dat het is geschreven vanuit het perspectief van twee tienerjongens, is dit alsnog het meest vrouwonvriendelijke boek wat ik ooit heb gelezen. Veel blijft ook onbekend aan het einde, wat prima is opzich, maar niet heel bevredigend.
January 23, 2015
Personages die ongevoelig lijken te zijn voor de vreselijkste dingen die ze hebben meegemaakt, zij mogen dan door de auteur die laconieke, haast apathische, afstandelijkheid hebben meegekregen, aan mij is een dergelijke manier van schrijven niet besteed, zelfs niet in de terloops gebrachte zinnetjes met enige inhoud, zelfs niet in de enkele poëtische uiting. Andersom wordt er nauwelijks merkbaar enthousiasme opgebracht voor het illusoir blijkende positieve dat zich aandient. ’t Is een merkwaardig liflafje zonder zeggingskracht. Het spreekt niet tot mijn verbeelding. Slapstick?; Laat me niet lachen.
Een sterretje, aldus ruim bedeeld. JM
Een sterretje, aldus ruim bedeeld. JM
December 20, 2017
Toen ik dit boek als puber las, vond ik de personages bijzonder en zat er ook een aardig verhaal in. Inmiddels ben ik alweer een tijdje geleden gestopt met boeken van Grunberg, dus weet ook niet of ik dit boek nu anders zou waarderen.
April 26, 2024
Heeft geen grote indruk gemaakt. 2 Mexicaanse broers van 18 en 19 emigreren met hun moeder naar New York. Zij ontmoeten daar een Kroatische emigrante die ze aanbidden en moeder heeft allerlei aanbidders. Verhaal verder niet zo boeiend. Schrijfstijl wel helemaal Grunberg.
March 20, 2014
мені хотілося б думати, що ця книжка не репрезентативна для грюнберга, але, здається, саме так він і пише.
можливо, я просто не розумію яскравих імен сучасної нідерландської літератури.
можливо, я просто не розумію яскравих імен сучасної нідерландської літератури.
August 18, 2016
Read up to page 42, leafed through the rest.
December 10, 2015
Een naar Grunbergiaanse normen dun boekje. Maar wel een verrassend einde. 2.5/5.
December 6, 2021
Hfdstk 22: “Iedereen heeft één leven dat voor hem gemaakt is als een op maat gesneden bruidskleed.” AG
February 13, 2022
Grünberg schrijft zo goed dat je vergeet dat het nergens naartoe gaat.
August 10, 2025
Geweldig boek, heel grappig. Ik ben weg van het personage 'de Kroatische' en de schrijfstijl van Arnon Grunberg.
February 6, 2023
Ik heb nog niet veel van Grunberg gelezen dus ik kan het nog niet vergelijken met zijn andere boeken, maar ik vind zijn schrijfstijl wel heel aanstekelijk. De kort zinnen zijn ogenschijnlijk simpel maar zijn mooi, soms zelfs poëtisch, en omvatten vaak veel emotie en inhoud. Hij heeft een droogkomische manier van schrijven en ik kan er vaak erg om lachen. Tegelijkertijd is de inhoud van het verhaal treurig en bestaat het uit eenzame en beschadigde personages. De heilige Antonio is de heilige van ‘het onmogelijke’ en op zijn naamdag mag je een wens doen. Alle personages verlangen naar iets wat in hun leven onmogelijk is gebleken: liefde, respect, succes, acceptatie. Vanuit het perspectief van de tee broers Tito en Paul lees je hoe hun moeder na het overlijden van hun vader met hen gevlucht is uit Mexico en een leven probeert op te bouwen in Amerika en hoe ze steeds teleurgesteld wordt. De beide broers proberen haar te helpen door pizza’s te bezorgen en laten zich ondertussen scholen in de liefde door de Kroatische Kirstin, een prostituee. Hoewel het verhaal aanvankelijk een positieve wending lijkt te hebben, voel je als lezer de teleurstelling al op de loer liggen. Best en prima verhaal voor een boekenweekgeschenk.
August 12, 2021
Het is slechts een dun boekje, het Boekenweekgeschenk van 1998, en door de algemene waardering had ik er niet zoveel fiducie in, maar tot mijn verbazing vond ik het een erg goed verhaal (ik ben wel vaker ‘tegendraads’ als het om algemene waarderingen gaat). Zo zie je maar weer: Af en toe zit er toch iets waardevols tussen de Boekenweekgeschenken 😉
June 13, 2025
boekenweekgeschenk 9/many
halfass figuranten spin-off. formulaic prose, as always. i guess it is kind of genius to demonise the protagonist of your last novel in the next thing you write. leaves readers in crisis, especially those that finish and start them within the same twelve hours. also, writing a boekenweekgeschenk after having published only two novels seems insane.
halfass figuranten spin-off. formulaic prose, as always. i guess it is kind of genius to demonise the protagonist of your last novel in the next thing you write. leaves readers in crisis, especially those that finish and start them within the same twelve hours. also, writing a boekenweekgeschenk after having published only two novels seems insane.
July 10, 2023
Wat bij mij vooral blijft hangen is de onbalans. Negentienjarigen met een volslagen kinderlijke benadering van de wereld om hen heen. Absurditeit alom in een omgeving die er uit ziet als een zwart-wit film van Lars Van Trier. Totale onthechting op het altaar van Antonio.
Displaying 1 - 30 of 45 reviews