What do you think?
Rate this book
Ventoux
Bart ist Journalist, liebt Radrennen und ist fast fünfzig, als seine Jugendfreunde André, Joost und David unerwartet wieder in seinem Leben auftauchen. Und mit ihnen der Sommer des Jahres 1982. Ein Sommer, in dem sie alle in die schöne Laura verliebt waren, ein Sommer der großen Gefühle – und eines tödlichen Unglücks auf dem Mont Ventoux. Die Freunde waren achtzehn, als sie zu fünft die legendäre Etappe der Tour de France hinauffuhren – und zu viert zurückkehrten. Als auf einen Schlag ihre Träume zerplatzten. Und Laura, die mit ihnen in der Provence war, spurlos verschwand. Dreißig Jahre später, im Sommer 2010, will Laura die vier Männer am Ventoux wiedertreffen. Sie will darüber sprechen, was damals wirklich geschah. Und die Freunde folgen ihrer Einladung: die Rennräder auf dem Autodach, ihren Krempel im Anhänger und jede Menge Fragen auf dem Rücksitz …
320 pages, Hardcover
First published January 1, 2009
63 people are currently reading
1536 people want to read
About the author
Bert Wagendorp
74 books54 followersBert Wagendorp (1956) is a writer, essayist and columnist. He writes for the Dutch newspaper De Volkskrant. In 1995 his novel The Prologue was published. And in 2005 there was De Dubbele Schaar, short stories. His book Ventoux (2013) became a classic and was translated in several languages.
Bert Wagendorp (1956) is schrijver, essayist en columnist. Hij schrijft al sinds jaar en dag voor de Volkskrant. Van hem verscheen in 1995 de novelle De Proloog, in 2005 de verhalenbundel De dubbele schaar, in 2014 Het jongensparadijs, een bundel verhalen, beschouwingen en essays, en in 2016 Een zaterdagmiddag. Zijn roman Ventoux (2013) groeide uit tot een moderne klassieker en werd in verschillende talen vertaald.
Bert Wagendorp (1956) is schrijver, essayist en columnist. Hij schrijft al sinds jaar en dag voor de Volkskrant. Van hem verscheen in 1995 de novelle De Proloog, in 2005 de verhalenbundel De dubbele schaar, in 2014 Het jongensparadijs, een bundel verhalen, beschouwingen en essays, en in 2016 Een zaterdagmiddag. Zijn roman Ventoux (2013) groeide uit tot een moderne klassieker en werd in verschillende talen vertaald.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 302 reviews
August 16, 2013
Er klopt iets niet aan dit boek, namelijk: alle hoofdpersonages. Ze zijn te bedacht en te weinig of helemaal niet uitgewerkt. De schooljongen die ook dichter is en zo mooi kan voordragen dat iedereen - leraren, klasgenoten, ouders, álle meisjes - onmiddellijk in katzwijm valt en/of verliefd op hem wordt, ik kan me er nog net in vinden. Maar het is of de schrijver heeft gedacht: dit is niet exotisch genoeg, wacht, ik geef hem een Russische moeder en als vader een Nederlandse kapitein en ik laat hem opgroeien op een hoerensloep. In de Achterhoek. Ja, dit is lekker apart.
Als dichter Peter nou alleen nog zo uitzonderlijk was geweest, had ik het misschien gepikt. Maar dan heb je ook nog de zoon van de fietsenmaker, die op school soms wat blowde en zich daarop ontwikkelt tot de belangrijkste cokedealer van Amsterdam. Maar hoe dan? En waarom? Het lijkt me een boek op zichzelf waard, maar de schrijver maakt er in dít boek geen woorden aan vuil. En de Surinamer die op zijn zesde naar Nederland verhuist, zich een zwaar Achterhoeks accent aanmeet, nooit meer taalt naar zijn Surinaamse wortels en dol is op oude Italiaanse films en pasta. Wordt ons ook allemaal nogal gemakzuchtig voorgeschoteld, de schrijver is ons blijkbaar geen uitleg schuldig over de ingrijpende wending in het leven van deze man. De wetenschapper die een hele Spinoza-premie bij elkaar spiekt en plagieert, oké, maar opnieuw: hóe? En wáárom? En tenslotte het meisje, dat zo onbeschrijflijk mooi is dat de schrijver zich aan dat hele beschrijven ook maar niet waagt. Ze is blond en daar blijft het bij. Het enige nog min of meer geloofwaardige personage is misschien de ik-figuur, een sportjournalist, later misdaadjournalist en veel meer dan dat komen we van hem ook niet te weten.
Misschien komt het doordat dit boek in eerste instantie is geschreven als filmscript, met de gedachte dat de verantwoordelijkheid om de personages tot leven te wekken bij de acteurs en de regisseur ligt en niet bij de schrijver. Het is Bert Wagendorp in elk geval niet gelukt, althans niet bij mij. Hoe een vriendschap tussen verschillende mannen ontstaat en blijft bestaan ondanks een groot gezamenlijk trauma, dat vond ik wel boeiend en ook redelijk treffend geschreven. Alleen zijn de mannen in Ventoux geen echte mannen, maar verzinsels.
Als dichter Peter nou alleen nog zo uitzonderlijk was geweest, had ik het misschien gepikt. Maar dan heb je ook nog de zoon van de fietsenmaker, die op school soms wat blowde en zich daarop ontwikkelt tot de belangrijkste cokedealer van Amsterdam. Maar hoe dan? En waarom? Het lijkt me een boek op zichzelf waard, maar de schrijver maakt er in dít boek geen woorden aan vuil. En de Surinamer die op zijn zesde naar Nederland verhuist, zich een zwaar Achterhoeks accent aanmeet, nooit meer taalt naar zijn Surinaamse wortels en dol is op oude Italiaanse films en pasta. Wordt ons ook allemaal nogal gemakzuchtig voorgeschoteld, de schrijver is ons blijkbaar geen uitleg schuldig over de ingrijpende wending in het leven van deze man. De wetenschapper die een hele Spinoza-premie bij elkaar spiekt en plagieert, oké, maar opnieuw: hóe? En wáárom? En tenslotte het meisje, dat zo onbeschrijflijk mooi is dat de schrijver zich aan dat hele beschrijven ook maar niet waagt. Ze is blond en daar blijft het bij. Het enige nog min of meer geloofwaardige personage is misschien de ik-figuur, een sportjournalist, later misdaadjournalist en veel meer dan dat komen we van hem ook niet te weten.
Misschien komt het doordat dit boek in eerste instantie is geschreven als filmscript, met de gedachte dat de verantwoordelijkheid om de personages tot leven te wekken bij de acteurs en de regisseur ligt en niet bij de schrijver. Het is Bert Wagendorp in elk geval niet gelukt, althans niet bij mij. Hoe een vriendschap tussen verschillende mannen ontstaat en blijft bestaan ondanks een groot gezamenlijk trauma, dat vond ik wel boeiend en ook redelijk treffend geschreven. Alleen zijn de mannen in Ventoux geen echte mannen, maar verzinsels.
July 30, 2013
Bert Wagendorp heeft zijn marketing goed voor elkaar. Al zijn vriendjes zijn ingezet voor het succes van dit boek. Van DWDD tot Mart Smeets. En inderdaad, dat is goed gelukt.
Helaas neemt dat echter niet weg, dat het gewoon een matig boek is, vol onduidelijke personages, een oninteressant (macho)verhaal en heel veel onwerkelijke en nogal houterige dialogen.
Goed gehyped, matig boek.
Helaas neemt dat echter niet weg, dat het gewoon een matig boek is, vol onduidelijke personages, een oninteressant (macho)verhaal en heel veel onwerkelijke en nogal houterige dialogen.
Goed gehyped, matig boek.
January 2, 2016
Dit boek is toch vooral een hutspot van al langer bestaande werken. Het doet me vooral denken aan 'Grip' van Stephan Enter. Ook 'Ventoux' gaat over een vriendenclub inclusief één meisje, een berg en een reünie. Zelfs de opbouw van het boek is vergelijkbaar. Dan is er de wielerheroïek uit 'de Renner' van Tim Krabbé en de jongensachtige branie en de documentaire-achtige verwijzingen naar popsongs en nieuwsfeiten uit 'komt een vrouw bij de dokter' van Kluun, die het tijdsbeeld van het verleden (jaren tachtig) moeten inkleuren. Probleem daarbij is, wat mij betreft, dat alle genoemde originelen beter zijn. De hoofdpersonen uit 'Ventoux' zijn net iets te veel van bordkarton en de ontrafeling van het belangrijkste mysterie (wat hadden Peter en Laura met elkaar en waarom verdween Laura spoorloos?) is gekunsteld. Ook het slot is naar mijn smaak erg sentimenteel (wat een happy end!) en niet heel erg geloofwaardig. Het leest wel lekker weg en hier en daar is het net spannend genoeg, maar dat kan het boek in z'n totaliteit toch niet redden.
March 3, 2021
Toen ik met het boek begon dacht in het begin dat het best saai was maar eigenlijk naar een tijdje vond ik het best een leuk verhaal. Ik vind het leuk aan het boek dat er twee verhaallijnen door elkaar lopen waardoor je niet snel het boek weglegt. Ook vind ik de hoofdpersonen op een leuke manier in het boek in het licht gebracht worden. Het is wel leuk dat het best wel realistisch is en je kan inleven in de personen. dus het is eigenlijk best een leuk boek en wel een aanrader!
May 1, 2015
Niet al te sterk (jongens)boek. Ben het eens met eerdere recensies, Stefan Enter vertelde soortgelijk verhaal ook en misschien wel beter.
June 9, 2014
Bert Wagendorp is een geliefd columnist voor twee befaamde kranten, ‘De Volkskrant’ en ‘De Morgen’. Als zo iemand een boek schrijft en daarover in De Morgen een uitgebreid interview krijgt met een lovende review, fronsen je wenkbrauwen. ‘Is het boek dit echt waard?’ vraag je je af.
De verkoopcijfers zijn alleszins enorm. Stiekem had Wagendorp op 5.000 gehoopt, omdat hij wist dat zijn bekendheid als columnist hem zou helpen. Maar tegen eind juni had hij al 50.000 verkochte exemplaren!
Zelf is hij daar eerlijk over. Hij werd gevraagd in ‘De wereld draait door’ (alweer omdat zijn naam zo gekend is). ‘Dan ben je gelanceerd,’ zegt hij. Verder heeft hij als columnist 25.000 volgers op Twitter. En dan die titel, ‘Ventoux’, vlak voor de vakantie begint...
Eén ding mogen we van Bert Wagendorp zeggen: hij lijdt niet aan misplaatste hooghartigheid. In zijn interview in De Morgen is hij bescheiden, en erg voorzichtig, want hij weet dat hij gelanceerd wordt door zijn vrienden.
Nu nog die andere vraag: heeft 'De Morgen' dezelfde gepaste bescheidenheid over haar columnisten, was dit boek echt die lofzang waard, of is die overdreven?
De plot
Vijf mannen, vijf hechte vrienden, en hun aller vriendin Laura zijn rond de twintig jaar oud en besluiten de Mont Ventoux te beklimmen (op de fiets of in een volgauto). Later, als ze rond de vijftig zijn, doen ze dit nog eens over.
Het boek gaat over hechte vriendschap, soms ook wat over fietsen, maar niet al teveel. Het gaat ook over open wonden die in de jeugd zijn ontstaan, en hoe zelfs vijftigers niet kunnen rusten voordat de wonden geheeld zijn.
Het is een vakantieroman, een feelgoodbook, wat niet betekent dat menselijk verdriet, menselijke mentale ongezondheid en misdaden over het hoofd zouden gezien worden.
'Ventoux' staat ook barstensvol terloopse mijmeringen, over bijvoorbeeld de tijd. Die zijn meestal erg oppervlakkig. De filosofietjes doen denken aan de aforismen die je constant tegenkomt op Facebook. Op het eerste zicht vrij aardig, maar je bent er helemaal niets mee.
Praten mannen echt zo?
Afgezien van de verhaallijn, gaat het verhaal volgens de auteur ook over mannenvriendschappen, en hoe die veranderen als er een vrouw bijkomt. Wagendorp zegt dat wanneer vrouwen er niet bij zijn, mannen ineens heel anders gaan praten en zich gedragen. Omdat vrouwen geen toegang hebben tot de mannenwereld, wilde hij hun onwetendheid wegwerken met dit boek.
Maar ik ken de manier van praten van de mannen zoals weergegeven in zijn boek wel degelijk. Vanuit andere boeken, geschreven door andere mannen en over mannen. Maar ook vanuit de werkelijkheid. Als je geen bloedmooie vrouw bent die mannen tegen elkaar uitspeelt, laten mannen zich heus wel gaan, je kan hen observeren, je kan als vrouw zelfs lekker mannelijk meedoen. Enige probleem is om voldoende mannen te kennen, en bij hen te zijn zonder dat er teveel andere vrouwen bij zijn. Als dat je lukt, kan het leuk worden, als je een beetje een tomboy (een halve jongen) bent, tenminste.
Laten we in deze context ook nog even vermelden dat iedere mens als uniek gegeven geboren wordt. Het is de cultuur die mannen en vrouwen dwingt in bepaalde manieren van handelen en praten. Maar babies worden niet zo geboren. Daarom voelt ook lang niet iedere man of vrouw zich goed bij dat opgelegde gedrag. Hierdoor ook bestaan er transgenders en transseksuelen, en wordt er meer en meer gepraat over de mogelijkheid van 'geen genderaanduiding op de identiteitskaart', voor de talrijke mensen die zich niet thuis voelen in wat de cultuur met 'man' of 'vrouw' benoemt. Jammer dat Wagendorp de diepgang niet had om hierop in te gaan, dit boek was hiertoe een mooie kans.
Stijl
Naarmate de pagina’s draaiden dacht ik steeds meer: ‘Er is iets met dit boek.’ Maar wat? De dialogen waren grappig. Het ritme zat niet echt goed maar ook niet slecht. Van echte spanning was geen sprake, maar ach, wie verlangt dit van een vakantieboek? En soms krijg je iets teveel de indruk dat de schrijver een goede schrijfcursus heeft gevolgd en de regeltjes toepast, maar het is en blijft vlot geschreven.
Wat was er dan mee, wat stoorde me terwijl ik het las?
Uiteindelijk bladerde ik naar het einde, en daar las ik de ‘Verantwoording’. Daar stond de verklaring.
Want Wagendorp is, zoals eerder gezegd, niet alleen bescheiden, hij is ook eerlijk.
Filmscenario
Iemand heeft Bert Wagendorp gebeld met de vraag of hij een scenario wilde schrijven voor een film. Het moest iets zijn over vier mannen die de Ventoux zouden beklimmen. Uit de voorstudie van het scenario dat Wagendorp – met de hulp van een ploeg - gemaakt had, bleek dat er niet alleen een film, maar ook een boek in die voorstudie zat.
Het resultaat is helaas dat we geen boek lezen: we lezen een filmscenario dat omgevormd is tot boek. Dat valt niet makkelijk te realiseren zonder dat het de lezer hindert. Vertrekken van een vrij oppervlakkige film die anderhalf duurt en dat omzetten in een boek van 250 pagina’s? Geen wonder dat de mijmeringen zo oppervlakkig zijn, maar vooral dat ondanks de vele grappige dialogen en situaties, het ritme niet helemaal goed zit. Bovendien weegt de plot te licht. Misschien niet voor een feelgoodfilm, maar wel voor een feelgoodboek. Ik had in ieder geval de ontknoping van een liefdesverhaal wel geraden – maar met groter psychologisch inzicht dan waarvan sprake is in het boek.
Ventoux!
Eén voordeel heeft het wel dat dit boek eigenlijk een filmscenario is: het is echt goed gedocumenteerd. Best wel fijn bij het lezen van een boek dat zich afspeelt op de Ventoux, en waar mannen wielrennen. Je komt allerlei aardigheidjes te weten.
Wie is de auteur van wat?
In de verantwoording staat ook dat een aantal scènes en dialogen (we weten niet welke) niet afkomstig zijn van Bert Wagendorp. Een film maak je niet alleen. Een hele ploeg heeft samengewerkt met hem. Sommige passages zijn afkomstig van anderen. Hij noemt een hele rits namen die meegewerkt hebben, zoals Wim Opbrouck.
Oneerlijk tegenover de lezer
In het interview met Bert Wagendorp in De Morgen is nergens sprake van een filmscenario (of dat de oorspronkelijke opzet een filmscenario was). Misschien staat dit vermeld in de recensies die het boek ook gekregen heeft, dat weet ik niet meer. In ieder geval wist ik het niet toen ik besloot het boek te lezen.
Conclusie
Het is bij deze bewezen dat recensies over boeken, geschreven door columnisten van de krant waarin de recensies verschijnen, niet te vertrouwen zijn.
Het is evenzeer bewezen, zoals Wagendorp zelf zegt, dat wanneer iemand een sterke strategische positie in de mediawereld heeft, zijn boek beter zal verkopen dan boeken van auteurs die deze positie niet hebben.
En: dit is geen boek, dit is een tekst in boekvorm gebaseerd op een studie voor filmscenario, dat voel je terwijl je het leest.
Goede raad
Het is een luchtig boek en kan weleens leuk zijn als je de winterblues hebt. Maar koop het niet. Leen het uit in de bibliotheek. Je zal het zeker niet meer dan één keer lezen, en als het boek je zou gaan vervelen tijdens het lezen, kan je het snel terugbrengen. Zo geraak je niet gefrustreerd en worden je winterblues in geen geval erger.
De verkoopcijfers zijn alleszins enorm. Stiekem had Wagendorp op 5.000 gehoopt, omdat hij wist dat zijn bekendheid als columnist hem zou helpen. Maar tegen eind juni had hij al 50.000 verkochte exemplaren!
Zelf is hij daar eerlijk over. Hij werd gevraagd in ‘De wereld draait door’ (alweer omdat zijn naam zo gekend is). ‘Dan ben je gelanceerd,’ zegt hij. Verder heeft hij als columnist 25.000 volgers op Twitter. En dan die titel, ‘Ventoux’, vlak voor de vakantie begint...
Eén ding mogen we van Bert Wagendorp zeggen: hij lijdt niet aan misplaatste hooghartigheid. In zijn interview in De Morgen is hij bescheiden, en erg voorzichtig, want hij weet dat hij gelanceerd wordt door zijn vrienden.
Nu nog die andere vraag: heeft 'De Morgen' dezelfde gepaste bescheidenheid over haar columnisten, was dit boek echt die lofzang waard, of is die overdreven?
De plot
Vijf mannen, vijf hechte vrienden, en hun aller vriendin Laura zijn rond de twintig jaar oud en besluiten de Mont Ventoux te beklimmen (op de fiets of in een volgauto). Later, als ze rond de vijftig zijn, doen ze dit nog eens over.
Het boek gaat over hechte vriendschap, soms ook wat over fietsen, maar niet al teveel. Het gaat ook over open wonden die in de jeugd zijn ontstaan, en hoe zelfs vijftigers niet kunnen rusten voordat de wonden geheeld zijn.
Het is een vakantieroman, een feelgoodbook, wat niet betekent dat menselijk verdriet, menselijke mentale ongezondheid en misdaden over het hoofd zouden gezien worden.
'Ventoux' staat ook barstensvol terloopse mijmeringen, over bijvoorbeeld de tijd. Die zijn meestal erg oppervlakkig. De filosofietjes doen denken aan de aforismen die je constant tegenkomt op Facebook. Op het eerste zicht vrij aardig, maar je bent er helemaal niets mee.
Praten mannen echt zo?
Afgezien van de verhaallijn, gaat het verhaal volgens de auteur ook over mannenvriendschappen, en hoe die veranderen als er een vrouw bijkomt. Wagendorp zegt dat wanneer vrouwen er niet bij zijn, mannen ineens heel anders gaan praten en zich gedragen. Omdat vrouwen geen toegang hebben tot de mannenwereld, wilde hij hun onwetendheid wegwerken met dit boek.
Maar ik ken de manier van praten van de mannen zoals weergegeven in zijn boek wel degelijk. Vanuit andere boeken, geschreven door andere mannen en over mannen. Maar ook vanuit de werkelijkheid. Als je geen bloedmooie vrouw bent die mannen tegen elkaar uitspeelt, laten mannen zich heus wel gaan, je kan hen observeren, je kan als vrouw zelfs lekker mannelijk meedoen. Enige probleem is om voldoende mannen te kennen, en bij hen te zijn zonder dat er teveel andere vrouwen bij zijn. Als dat je lukt, kan het leuk worden, als je een beetje een tomboy (een halve jongen) bent, tenminste.
Laten we in deze context ook nog even vermelden dat iedere mens als uniek gegeven geboren wordt. Het is de cultuur die mannen en vrouwen dwingt in bepaalde manieren van handelen en praten. Maar babies worden niet zo geboren. Daarom voelt ook lang niet iedere man of vrouw zich goed bij dat opgelegde gedrag. Hierdoor ook bestaan er transgenders en transseksuelen, en wordt er meer en meer gepraat over de mogelijkheid van 'geen genderaanduiding op de identiteitskaart', voor de talrijke mensen die zich niet thuis voelen in wat de cultuur met 'man' of 'vrouw' benoemt. Jammer dat Wagendorp de diepgang niet had om hierop in te gaan, dit boek was hiertoe een mooie kans.
Stijl
Naarmate de pagina’s draaiden dacht ik steeds meer: ‘Er is iets met dit boek.’ Maar wat? De dialogen waren grappig. Het ritme zat niet echt goed maar ook niet slecht. Van echte spanning was geen sprake, maar ach, wie verlangt dit van een vakantieboek? En soms krijg je iets teveel de indruk dat de schrijver een goede schrijfcursus heeft gevolgd en de regeltjes toepast, maar het is en blijft vlot geschreven.
Wat was er dan mee, wat stoorde me terwijl ik het las?
Uiteindelijk bladerde ik naar het einde, en daar las ik de ‘Verantwoording’. Daar stond de verklaring.
Want Wagendorp is, zoals eerder gezegd, niet alleen bescheiden, hij is ook eerlijk.
Filmscenario
Iemand heeft Bert Wagendorp gebeld met de vraag of hij een scenario wilde schrijven voor een film. Het moest iets zijn over vier mannen die de Ventoux zouden beklimmen. Uit de voorstudie van het scenario dat Wagendorp – met de hulp van een ploeg - gemaakt had, bleek dat er niet alleen een film, maar ook een boek in die voorstudie zat.
Het resultaat is helaas dat we geen boek lezen: we lezen een filmscenario dat omgevormd is tot boek. Dat valt niet makkelijk te realiseren zonder dat het de lezer hindert. Vertrekken van een vrij oppervlakkige film die anderhalf duurt en dat omzetten in een boek van 250 pagina’s? Geen wonder dat de mijmeringen zo oppervlakkig zijn, maar vooral dat ondanks de vele grappige dialogen en situaties, het ritme niet helemaal goed zit. Bovendien weegt de plot te licht. Misschien niet voor een feelgoodfilm, maar wel voor een feelgoodboek. Ik had in ieder geval de ontknoping van een liefdesverhaal wel geraden – maar met groter psychologisch inzicht dan waarvan sprake is in het boek.
Ventoux!
Eén voordeel heeft het wel dat dit boek eigenlijk een filmscenario is: het is echt goed gedocumenteerd. Best wel fijn bij het lezen van een boek dat zich afspeelt op de Ventoux, en waar mannen wielrennen. Je komt allerlei aardigheidjes te weten.
Wie is de auteur van wat?
In de verantwoording staat ook dat een aantal scènes en dialogen (we weten niet welke) niet afkomstig zijn van Bert Wagendorp. Een film maak je niet alleen. Een hele ploeg heeft samengewerkt met hem. Sommige passages zijn afkomstig van anderen. Hij noemt een hele rits namen die meegewerkt hebben, zoals Wim Opbrouck.
Oneerlijk tegenover de lezer
In het interview met Bert Wagendorp in De Morgen is nergens sprake van een filmscenario (of dat de oorspronkelijke opzet een filmscenario was). Misschien staat dit vermeld in de recensies die het boek ook gekregen heeft, dat weet ik niet meer. In ieder geval wist ik het niet toen ik besloot het boek te lezen.
Conclusie
Het is bij deze bewezen dat recensies over boeken, geschreven door columnisten van de krant waarin de recensies verschijnen, niet te vertrouwen zijn.
Het is evenzeer bewezen, zoals Wagendorp zelf zegt, dat wanneer iemand een sterke strategische positie in de mediawereld heeft, zijn boek beter zal verkopen dan boeken van auteurs die deze positie niet hebben.
En: dit is geen boek, dit is een tekst in boekvorm gebaseerd op een studie voor filmscenario, dat voel je terwijl je het leest.
Goede raad
Het is een luchtig boek en kan weleens leuk zijn als je de winterblues hebt. Maar koop het niet. Leen het uit in de bibliotheek. Je zal het zeker niet meer dan één keer lezen, en als het boek je zou gaan vervelen tijdens het lezen, kan je het snel terugbrengen. Zo geraak je niet gefrustreerd en worden je winterblues in geen geval erger.
December 15, 2025
Niet per se een heel goed boek maar wel gewoon leuk
March 3, 2021
Review over Ventoux van Bert Wagendorp
Ik vind het een mooi boek door de goede verhaallijn. In het verhaal word er steeds weer gebruikt gemaakt van een flash-forward en back-word. Hierdoor moet je je snel kunnen verplaatsen in het verhaal wat het erg interessant maakt. Ook kun je je goed inleven in de personages door hun goed geformuleerde denkwijze.
Waarom reed Peter destijds als een gek de berg af? Hierop moet een antwoord komen en Wagendorp zorgt er met een paar verrassende wendingen dat het verhaal toch goed afloopt. Er komt meer duidelijkheid over het verleden aan het einde van het boek. Ik vind deze afsluiting erg fijn.
Na vele tegenslagen met een naar gevoel eindigt het boek met een goed gevoel over de vriendengroep en de antwoorden op het verleden. Uiteindelijk blijft de vriendengroep na dertig jaar overeind.
Ik raad het boek zeker aan voor mensen die zich snel kunnen verplaatsen in een verhaallijn en die dit ook zien als een leuke uitdaging. Naast een roman heeft het ook verschillende tinten van een Thriller.
Ik vind het een mooi boek door de goede verhaallijn. In het verhaal word er steeds weer gebruikt gemaakt van een flash-forward en back-word. Hierdoor moet je je snel kunnen verplaatsen in het verhaal wat het erg interessant maakt. Ook kun je je goed inleven in de personages door hun goed geformuleerde denkwijze.
Waarom reed Peter destijds als een gek de berg af? Hierop moet een antwoord komen en Wagendorp zorgt er met een paar verrassende wendingen dat het verhaal toch goed afloopt. Er komt meer duidelijkheid over het verleden aan het einde van het boek. Ik vind deze afsluiting erg fijn.
Na vele tegenslagen met een naar gevoel eindigt het boek met een goed gevoel over de vriendengroep en de antwoorden op het verleden. Uiteindelijk blijft de vriendengroep na dertig jaar overeind.
Ik raad het boek zeker aan voor mensen die zich snel kunnen verplaatsen in een verhaallijn en die dit ook zien als een leuke uitdaging. Naast een roman heeft het ook verschillende tinten van een Thriller.
July 26, 2013
Een vervelend machoboek, en zeer matig geschreven bovendien.
June 27, 2014
Een vlot lezende niemendal, vol sentimentaliteit en onrealistische personages.
December 21, 2014
Een aardig verhaal dat een beetje leunt op 'Grip'. Vlot geschreven. Leesbaar boek. Plot was echter niet heel verrassend
April 6, 2016
Ik zie de film zo voor me, beetje in de stijl van de serie Divorce.
March 3, 2021
Mijn mening over dit boek is matig. Bart Hofman is voormij net te oud (48) voor mij om een beetje geïntresseerd te worden in zijn achtergrond. hij heeft gewoon net andere interreses dan mij en daarom was het een beetje een saai verhaal. ook de verhaal lijn was voor mij niet echt intressand omdat het om dingen ging waar ik niet echt intresse in heb.
dingen zoals bergbeklimmen en liefdes problemen spreken mij niet echt aan, ik hou meer van actie enzo maar dit boek ging erg langzaam en daar hield ik niet echt van.
ik zou dit boek alleen aanraden als je zelf ten minste meerderjarig bent, of heel erg houd van berg beklimmen.
het is opzich wel een goed boek maar gewoon niet mijn smaak.
dingen zoals bergbeklimmen en liefdes problemen spreken mij niet echt aan, ik hou meer van actie enzo maar dit boek ging erg langzaam en daar hield ik niet echt van.
ik zou dit boek alleen aanraden als je zelf ten minste meerderjarig bent, of heel erg houd van berg beklimmen.
het is opzich wel een goed boek maar gewoon niet mijn smaak.
March 30, 2021
Het boek Ventoux gaat over vier vrienden en een vriendin die na het overlijden van een vriend erg uit elkaar groeien, maar na een tijdje kwam Laura met het idee om samen naar de plek waar peter overleed en daarbij groeide de vrienden weer meer naar elkaar. Ik vond het een erg goed boek, omdat het erg goed te begrijpen was, ondanks de twee verhaallijnen die door elkaar liepen. Een verhaallijn liep in het verleden en een in het nu. Ook vond ik het goed te lezen door het niet te moeilijke taalgebruik. De hoofdpersonen waren duidelijk beschreven en je kon jezelf goed inleven in hun emoties. Ook vond ik de verhaallijn erg aantrekkelijk, omdat ik graag door bleef lezen. Na het lezen van dit boek vind ik het een aanrader voor iedereen tussen de 12 en 60 jaar, omdat de mensen van deze leeftijd zich ook in kunnen leven in het boek.
February 11, 2014
Meeslepend boek over mannen, vriendschap en fietsen. Ik heb het in één keer uitgelezen.
Must-read voor mensen die regelmatig met vrienden een fietstochtje maken.
Mooiste zin:
“Nergens is het gevoel van vriendschap en loyaliteit zo sterk als bij een groepje mannen op de fiets. Je let op elkaar, de sterkste doet het meeste werk en zet de anderen uit de wind. Je raakt bij het passeren even een rug aan, als een korte liefkozing. Je voelt de concentratie, de poging één fietsend beest te worden, één lijf, één geest.”
Must-read voor mensen die regelmatig met vrienden een fietstochtje maken.
Mooiste zin:
“Nergens is het gevoel van vriendschap en loyaliteit zo sterk als bij een groepje mannen op de fiets. Je let op elkaar, de sterkste doet het meeste werk en zet de anderen uit de wind. Je raakt bij het passeren even een rug aan, als een korte liefkozing. Je voelt de concentratie, de poging één fietsend beest te worden, één lijf, één geest.”
January 24, 2025
Matig, onrealistische personages met een plot die uit de brandnetels getrokken is. Je merkt dat de vrouwelijke personages door een man geschreven zijn, en dat stoorde mij mateloos. Blond, mooie borsten, geen inhoud. Het enige zwarte personage is uit een hokje gehaald, zo stereotyperend.
Ja, er zat spanning in het boek.
Ja, ik wou hem uitlezen.
Ja, ik heb het boek naar de andere kant van mijn kamer gegooid.
Nee, geen aanrader.
Ja, er zat spanning in het boek.
Ja, ik wou hem uitlezen.
Ja, ik heb het boek naar de andere kant van mijn kamer gegooid.
Nee, geen aanrader.
January 8, 2014
Soms lees je een boek en denk je: ik had mijn tijd beter kunnen besteden. Dat geldt helaas ook voor dit boek.
February 9, 2023
Kurz vor seinem fünfzigsten Geburtstag begibt sich der Journalist Bart auf eine Reise in die Vergangenheit, denn plötzlich tauchen die Freunde aus seiner Jugend wieder auf. Mit ihnen kommen die Erinnerungen an den Sommer von 1982. Damals waren sie alle in das gleiche Mädchen verliebt und hatten alle das gleiche Hobby: Rennradfahren. Dieses Hobby brachte sie zum Mont Ventoux, denn der Gigant der Provence ist ein Muss für alle Rennradenthusiasten. In jenem Sommer gab es einen tragischen Unfall, in dessen Folge die Freunde auseinanderdrifteten. Aber jetzt will Laura, in die sie damals alle verliebt waren, darüber reden, was in diesem Sommer geschehen ist- ausgerechnet am Mont Ventoux.
Vier Männer, die sich nach dreißig Jahren wieder auf ihre Rennräder setzen, um auf einen Berg zu fahren, der sie schon als Jugendliche überfordert hat. Ein wenig klingt das nach der Geschichte einer Midlifecrisis und zu einem gewissen Teil ist es das auch. Die Freunde haben das Radfahren nie wirklich aufgegeben, besonders Bart nicht. Er hat diese Leidenschaft sogar seiner Tochter vererbt. Aber wenn Männer kurz vor der 50 es noch einmal wissen wollen, dann ist es zu einem gewissen Teil doch eine Midlifecrisis.
Besonders wenn der Autor von dem gemeinsamen Ausfahren vor der großen Tour redet, klingt es danach. Bart und seine Freunde schenken sich nichts, jeder will den anderen beweisen, dass er die vergangenen Jahre am besten weggesteckt hat. Haben sich die Träume erfüllt, die sie in diesem Sommer hatten?
Aber neben dem großspurigen Gehabe gibt es auch einen anderen Unterton. Der Erzähler springt zwischen der Gegenwart und der Vergangenheit hin und her und baut so eine Brücke. Vieles von dem, was jetzt passiert, hat seinen Ursprung in der Vergangenheit, vielleicht sogar mehr, als sich die Protagonisten bewusst sind. Diese Rückblicke haben nichts von dem Ton der Erzählung aus der Gegenwart, sie sind sensibel und wehmütig. Langsam wird deutlich, was damals passiert ist und wie weit die Folgen der damaligen Ereignisse in die Gegenwart reichen.
Das Buch erzählt eine andere Geschichte, als ich erwartet habe. Aber das bedeutet nicht, dass sie mir nicht weniger gefallen hat.
Vier Männer, die sich nach dreißig Jahren wieder auf ihre Rennräder setzen, um auf einen Berg zu fahren, der sie schon als Jugendliche überfordert hat. Ein wenig klingt das nach der Geschichte einer Midlifecrisis und zu einem gewissen Teil ist es das auch. Die Freunde haben das Radfahren nie wirklich aufgegeben, besonders Bart nicht. Er hat diese Leidenschaft sogar seiner Tochter vererbt. Aber wenn Männer kurz vor der 50 es noch einmal wissen wollen, dann ist es zu einem gewissen Teil doch eine Midlifecrisis.
Besonders wenn der Autor von dem gemeinsamen Ausfahren vor der großen Tour redet, klingt es danach. Bart und seine Freunde schenken sich nichts, jeder will den anderen beweisen, dass er die vergangenen Jahre am besten weggesteckt hat. Haben sich die Träume erfüllt, die sie in diesem Sommer hatten?
Aber neben dem großspurigen Gehabe gibt es auch einen anderen Unterton. Der Erzähler springt zwischen der Gegenwart und der Vergangenheit hin und her und baut so eine Brücke. Vieles von dem, was jetzt passiert, hat seinen Ursprung in der Vergangenheit, vielleicht sogar mehr, als sich die Protagonisten bewusst sind. Diese Rückblicke haben nichts von dem Ton der Erzählung aus der Gegenwart, sie sind sensibel und wehmütig. Langsam wird deutlich, was damals passiert ist und wie weit die Folgen der damaligen Ereignisse in die Gegenwart reichen.
Das Buch erzählt eine andere Geschichte, als ich erwartet habe. Aber das bedeutet nicht, dass sie mir nicht weniger gefallen hat.
March 16, 2020
One of the novels chosen for BOEKENWEEK 2020 (France and the Netherlands)
1982. Six friends – 5 boys and 1 girl – cycle up legendary Mont Ventoux. Only 5 come back. Now, years later, the 5 are much older, much wiser (maybe not), at a time in their lives when they need to look back; a time to reflect and lay some ghosts to rest. And also to heel the divisions as a group.
We know Laura and Bart must have been in a relationship back then as Joost makes a speech at Bart’s wedding (to Hinke) about how Laura was his true love. Toe curling and well told! That inevitably sowed quite some discord amongst the friends, especially as most of them seemed to have a soft spot for her. We also see how Peter the poet comes to join the group. His family boat, Sweet Lady Jane, moored near the group’s school and gradually he became a member. His poetry and the fact his boat doubled as a brothel certainly gave him kudos amongst his teenage peers.
This is a story of friendship and cycling, with plenty of banter and elements of humour and sadness, sometimes set against the backdrop of professional bicycle road races. I would imagine that if you are a keen cyclist, you would very much enjoy this book. I certainly learned new things as the characters both then and now and prepare once again to take their bikes up Mont Ventoux. The epic road ride from Bédoin up Mont Ventoux stretches 21km, has an ascension of 1,580M and this is the trip the group took then and followed up one again in the present. It also features in the Tour de France.
There is plenty of literary wanderlust both around Zutphen and the Mont Ventoux area – Chalet Reynard, for example, is a stopping place for the characters.
A nice read, something a little bit different.
1982. Six friends – 5 boys and 1 girl – cycle up legendary Mont Ventoux. Only 5 come back. Now, years later, the 5 are much older, much wiser (maybe not), at a time in their lives when they need to look back; a time to reflect and lay some ghosts to rest. And also to heel the divisions as a group.
We know Laura and Bart must have been in a relationship back then as Joost makes a speech at Bart’s wedding (to Hinke) about how Laura was his true love. Toe curling and well told! That inevitably sowed quite some discord amongst the friends, especially as most of them seemed to have a soft spot for her. We also see how Peter the poet comes to join the group. His family boat, Sweet Lady Jane, moored near the group’s school and gradually he became a member. His poetry and the fact his boat doubled as a brothel certainly gave him kudos amongst his teenage peers.
This is a story of friendship and cycling, with plenty of banter and elements of humour and sadness, sometimes set against the backdrop of professional bicycle road races. I would imagine that if you are a keen cyclist, you would very much enjoy this book. I certainly learned new things as the characters both then and now and prepare once again to take their bikes up Mont Ventoux. The epic road ride from Bédoin up Mont Ventoux stretches 21km, has an ascension of 1,580M and this is the trip the group took then and followed up one again in the present. It also features in the Tour de France.
There is plenty of literary wanderlust both around Zutphen and the Mont Ventoux area – Chalet Reynard, for example, is a stopping place for the characters.
A nice read, something a little bit different.
October 6, 2022
Mooi verhaal over 5 vrienden die het fietsen ontdekken en een meisje op wie zij allen verliefd zijn. De beklimming van de Ventoux loopt alleen niet zo goed af.
August 12, 2025
4.5 ⭐️ wmb een klassieker 📖
February 26, 2024
Vooral voorspelbaar verhaal met één dimensionale karakters dat soepel leest aan de rand van het zwembad als je op fietsvakantie in Frankrijk bent.
October 16, 2014
3,5 ster en -0,5 voor Grip van Enter, het boek dat ik 'bij toeval' hiervoor las. Qua wielerliteratuur (en -lectuur) staat niet De Renner van Krabbé maar Peter Winnen het hoogst aangeschreven. Ander vergelijkingsmateriaal is bijvoorbeeld Grip (vandaar de afwaardering), dat ook over een reünie gaat, en over vriendschap, verliefdheid, tijd. Wagendorp schrijft misschien rommeliger maar zoveel levendiger, speelser, natuurlijker. Hij heeft minder beeldspraak nodig. Het boek kan ook zonder, want als de auteur het op anderhalve pagina tweemaal over een onzichtbaar duwend hand heeft, of een deken van gedachten ter verbeelding brengt, leid dat toch alleen maar af. Bij de terugkeer van Laura werd het gebodene me al te filmisch - als er geweld gebruikt wordt, sneuvelt uiteraard de illustere foto - maar, eerlijk is eerlijk, tijdens de belangrijkste afdeling las ik met open mond en betraande wangen... Ventoux vind ik een sterk en vermakelijk boek, met schitterende Achterhoekse herkenningspunten, De mannenvrienschapsclichés (van alle tijden...) en de matige muziek (andere tijden...) zijn niet aan mij besteed maar neem ik op de koop toe, als waardering voor al het moois onderweg, letterlijk en figuurlijk. Wat een schrijver, wat een journalist. Klasse, een klassieker in de dop.
June 12, 2023
“Op de fiets kwam langzaam maar zeker het besef dat je naar rechts kunt sturen, maar ook naar links. Dat je altijd dezelfde route kunt nemen, maar ook kunt kiezen voor een andere. Dat de dingen je soms kunnen overkomen, maar dat je zelf ook iets kunt doen.”
September 8, 2013
Wat een tegenvaller. Dit boek is idd erg gepromoot, desalniettemin besloot ik het toch te lezen. De columns van BW in de Volkskrant zijn vaak wel uitstekend. Wellicht dat dit verhaal daarom zo tegenviel: het is allemaal te gekunsteld. Jammer maar helaas!
August 25, 2016
Beetje emotioneel van slag door dit boek. Komt het door de herkenbaarheid: ik fiets namelijk ook al een paar weken intensief ;-) of door het pakkende thema vriendschap en het verlies van een vriend waarmee je een passie deelde?
August 9, 2025
Twaalf jaar na de hype vind ik in een afgelegen huisje langs de polderdijken – waar vooral veel gefietst wordt – Ventoux van Bert Wagendorp. De korte inhoud spreekt me meteen aan. Hier op GoodReads word ik bijna ontmoedigd door de deprimerend slechte commentaren, maar ik besluit me er niets van aan te trekken. Gelukkig maar.
Een boek dat snel leest, mist niet automatisch diepgang. Een heldere taal, ontdaan van franjes en dure woorden, kan nog steeds zinnen opleveren die recht onder je huid kruipen. Ventoux is rauw, zonder omwegen. Zo stel ik me ongecompliceerde mannenvriendschap voor: direct, soms hard, zonder veel uitleg.
Het gaat over hoe mensen veranderen – of misschien juist niet. Over dood, vriendschap en, ja, ook over wielrennen. Maar wie hoopt op pagina’s vol tergend trage beklimmingen, komt bedrogen uit. Dit gaat over hoe een berg, dertig jaar later, andere demonen kan losmaken. Ik vond het prachtig
Een boek dat snel leest, mist niet automatisch diepgang. Een heldere taal, ontdaan van franjes en dure woorden, kan nog steeds zinnen opleveren die recht onder je huid kruipen. Ventoux is rauw, zonder omwegen. Zo stel ik me ongecompliceerde mannenvriendschap voor: direct, soms hard, zonder veel uitleg.
Het gaat over hoe mensen veranderen – of misschien juist niet. Over dood, vriendschap en, ja, ook over wielrennen. Maar wie hoopt op pagina’s vol tergend trage beklimmingen, komt bedrogen uit. Dit gaat over hoe een berg, dertig jaar later, andere demonen kan losmaken. Ik vond het prachtig
January 15, 2023
Ik weet niet of het komt door mijn zwak voor mannelijke vriendenschappen (in literatuur) of mijn zwak voor melancholisch door de tijd kijken en de romantiek van vrienden/liefdes later terugvinden maar ik vond dit een erg mooi boek!
Aan de andere reviews te lezen is dit niet direct een populaire mening en eventueel heb ik simpelweg te weinig ervaring met NL literatuur maar ik heb erg genoten van deze read.
Of course is het wel allemaal een beetje oude witte mannen gezeik en teleurstellend genoeg draait het hele verhaal dan tóch nog om seks 30 jaar later (boring!) ook als je het probeert te verstoppen achter de overkoepelende term 'vriendschap'.
Maakt niet uit! De route was leuk! Gele trui! Dat soort dingen.
Aan de andere reviews te lezen is dit niet direct een populaire mening en eventueel heb ik simpelweg te weinig ervaring met NL literatuur maar ik heb erg genoten van deze read.
Of course is het wel allemaal een beetje oude witte mannen gezeik en teleurstellend genoeg draait het hele verhaal dan tóch nog om seks 30 jaar later (boring!) ook als je het probeert te verstoppen achter de overkoepelende term 'vriendschap'.
Maakt niet uit! De route was leuk! Gele trui! Dat soort dingen.
August 5, 2019
My first Dutch author so wasn't sure what to expect. While I was probably not the intended audience for this book (being female, not Dutch or a cyclist) I actually enjoyed it, especially the camaraderie among the guys. On the other hand, I had difficulty relating to Laura. Who was she, other than being beautiful?
It helped having an Atlas on hand, to trace the unfamiliar areas of the Netherlands and the bike routes in Provence.
It helped having an Atlas on hand, to trace the unfamiliar areas of the Netherlands and the bike routes in Provence.
Displaying 1 - 30 of 302 reviews