What do you think?
Rate this book
Θεραπεύον Χάος
Όλοι κάνουμε σκέψεις που βασανίζουν το μυαλό μας.
Όλοι έχουμε κουβέντες που δεν τις λέμε πουθενά, παρά μόνο στον ίδιο μας τον εαυτό.
Όμως δεν είσαι μόνος, κάποιος άλλος κάνει τις ίδιες σκέψεις με σένα, έχει τα ίδια λόγια να πει, έχει τα ίδια συναισθήματα να νιώσει.
Μπορείς να ταυτιστείς, να δεις όλα όσα σε κρατάνε πίσω και να επιλέξεις να αλλάξεις, να βελτιωθείς.
Μέσα από το ίδιο σου το χάος, να θεραπευτείς.
Όλοι έχουμε κουβέντες που δεν τις λέμε πουθενά, παρά μόνο στον ίδιο μας τον εαυτό.
Όμως δεν είσαι μόνος, κάποιος άλλος κάνει τις ίδιες σκέψεις με σένα, έχει τα ίδια λόγια να πει, έχει τα ίδια συναισθήματα να νιώσει.
Μπορείς να ταυτιστείς, να δεις όλα όσα σε κρατάνε πίσω και να επιλέξεις να αλλάξεις, να βελτιωθείς.
Μέσα από το ίδιο σου το χάος, να θεραπευτείς.
- GenresPoetry
32 pages, ebook
Published June 2, 2016
20 people want to read
About the author
Λάμπρος Καντίλας
1 book32 followersΓεννημένος την ιστορική μέρα της 28ης Οκτωβρίου του 1986 και δηλώνω πάντα ερωτευμένος με την Τέχνη και παθιασμένος με τη δημιουργία.
Καθηγητής στα 21 μου στον τομέα της Πληροφορικής διδάσκοντας την ειδικότητα μου αλλά και παραπλήσιες, κάνοντας αυτό που αγαπώ, να μοιράζω και να ανταλλάζω γνώσεις.
Αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου η μουσική με συμμετοχή σε διάφορα projects, είτε προσωπικά είτε όχι, όπως επίσης η μεγάλη μου αγάπη για το gaming και η ενασχόλησή μου πιο "επαγγελματικά" με αυτό.
Μέσα από τη συγγραφή προσπαθώ να εκφράσω τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου.
Μεγάλο παράπονο, χρειάζομαι παραπάνω ώρες μέσα στην ημέρα, οι 24 ώρες φαίνονται τόσο λίγες..
Καθηγητής στα 21 μου στον τομέα της Πληροφορικής διδάσκοντας την ειδικότητα μου αλλά και παραπλήσιες, κάνοντας αυτό που αγαπώ, να μοιράζω και να ανταλλάζω γνώσεις.
Αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου η μουσική με συμμετοχή σε διάφορα projects, είτε προσωπικά είτε όχι, όπως επίσης η μεγάλη μου αγάπη για το gaming και η ενασχόλησή μου πιο "επαγγελματικά" με αυτό.
Μέσα από τη συγγραφή προσπαθώ να εκφράσω τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου.
Μεγάλο παράπονο, χρειάζομαι παραπάνω ώρες μέσα στην ημέρα, οι 24 ώρες φαίνονται τόσο λίγες..
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
July 22, 2016
Να άλλο ένα καλό και ευγενικό πλάσμα από αυτά που βγάζει η στείρα εποχή μας για να την λιπάνουν και να την αναστήσουν. Μικρές μεμονωμένες φωνές μέσα στο ιντερνετικό χάος, πολύ χαίρομαι που ανακάλυψα αυτήν την κομψή και δωρική ποιητική συλλογή. Δεν είναι η επιτομή της ποιητικής τελειότητας, αλλά ο καθένας που μπορεί να χρησιμοποιήσει την ποιητική φόρμα για να εκφράσει σκέψεις και συναισθήματα, αφενός δικαιούται να το κάνει και αφετέρου μπορεί να το μοιράζεται, έτσι κάπως η ζωή όλων μας μπορεί να γίνει λιγότερο αβάσταχτη.
Τρία ποιήματα ξεχώρισα. Το πρώτο έχει τίτλο «Απορία». Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που τελειώνει με το δίστιχο:
«Σε μια εποχή που το να ρωτάς
Ισοδυναμεί με αδυναμία»
Σε έναν κόσμο που τα περισσότερα «γιατί» μένουν αναπάντητα, παρ’όλους τους ποταμούς της γνώσης που είναι διαθέσιμοι, ακόμα δυσκολευόμαστε να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας. Οι θέσεις και οι αντιθέσεις δεν οδηγούν στις επιθυμητές συνθέσεις, για να βγει κάτι ακέραιο από αυτό το χώνεμα. Τα Αντίθετα απλά αλληλοεξουδετερώνονται. Τα «συναισθήματα» είναι «χάρτινα» κι ο «κόσμος» είναι «αιχμηρός» σύμφωνα με τον ποιητή, άρα, μοιραία, κατακερματίζονται. Με τον ίδιο τρόπο οι «ελπίδες» είναι λεπίδες».
Κι όμως στον έμμεσο διάλογο που υποννοείται, στην επικοινωνία ανάμεσα στο «εγώ» και το «εσύ» της δεύτερης στροφής υπάρχει κάτι πέρα από την έκφραση της αδυναμίας και την απαισιοδοξία, η πρώτη κίνηση προς τον άλλο, έξω από τον εαυτό μας. Κι αν ο άλλος αποφασίσει να απαντήσει, ίσως κάποια στιγμή να προκύψουν οι απαντήσεις μέσα από ένα «εμείς» που δεν υπάρχει στο ποίημα παρά μόνο σαν αχνό προσδοκώμενο.
Στο ποίημα με τίτλο «Ύπνος» κρύβεται μια μικρή, πανέμορφη ιστορία. Η αφύπνιση περιγράφεται τόσο γλαφυρά με τους εναρκτήριους στίχους:
«Θεέ μου πόσο χρόνο έχασα
Κοιμόμουν;»
Και δεν μας δίνει, ο ο ποιητής, την αιτία, παρά μόνο την απορία, του ανθρώπου που βγαίνει από τον λήθαργο αν και θυμάται πως ήταν ξύπνιος αλλά ναρκωμένος συνάμα από «φόβους» και «βολές». Μέσα από την αντίθεση των λέξεων «ζούσα» και «υπήρχα» τονίζεται το χάσμα ανάμεσα στην αληθινή και την μηχανιστική ύπαρξη. Αμέσως μετά ο άνθρωπος εξωτερικεύει την πνευματική του πείνα και δίψα που μπορεί να χορτάσει μόνο μέσα από τη γνώση.
Και τελικά το αισιόδοξο συμπέρασμα πως ποτέ δεν είναι αργά. Πως μπορεί να ανακτηθεί ο χρόνος που χάθηκε, να καλυφθεί η έκταση που μένει να διανυθεί. Είναι το ίδιο το ξύπνημα που κάνει τον άνθρωπο να θέλει να προχωρήσει, γιατί πλέον μπορεί. Για να φτάσει ίσως σε κάποια αλήθεια που θα τον λυτρώσει ολοκληρωτικά.
Το ποίημα με τίτλο «Ελπίδα» που κατά τη γνώμη μου είναι το ωραιότερο και το αρτιότερο της συλλογής και μακράν το αγαπημένο μου, ξεκινάει με μια στροφή γεμάτη θρησκευτικό δέος:
«Προσκυνούμε τη μιζέρια
Δοξάζουμε τη θλίψη
Θυσιάζουμε τον εαυτό μας
Στον βωμό της μελαγχολίας»
Θα μπορούσε να είναι το θλιβερό credo της σύχρονης εποχής, μιας κοσμικής θρησκείας που διασκεδάζει το εσωτερικό μας κενό, με τελετουργικά ματαιότητας. Υπέροχη στροφή. Και μόνο γι΄αυτό το τετράστιχο, άξιζε που διάβασα ολάκερη την ποιητική αυτή συλλογή.
Κι έπειτα μοιάζει να μιλάει με ύφος αυστηρό ο Απόστολος της Νέας Ελπίδας. Και είναι το κήρυγμά του αμείλικτο και ξεσκεπάζει την ανθρώπινη αμφισημία, την ανικανότητα του είδους μας να κάνει τις σωστές επιλογές, που θα μας οδηγήσουν στην πραγμάτωση των ονείρων μας. Είναι σκληρό, να μιλάς έτσι σε έναν άνθρωπο θλιμμένο. Να του επιρρίπτεις το βάρος της ευθύνης, ενώ ήδη βρίσκεται γονατισμένος από το βάρος της αποτυχίας. Ίσως όμως να είναι αυτή ακριβώς, η αδυσώπητη φωνή του Προφήτη που κάνει τον ήρωα στο ποίημα «Ύπνος» να ξυπνάει βγαίνοντας από το βόλεμά του.
Δεν ξέρω αν υπάρχει ελπίδα και σε τί μπορούμε να ελπίζουμε, ωστόσο όσο οι άνθρωποι θα έχουν την τέχνη σαν τρόπο να εξωτερικεύουν συναισθήματα και σκέψεις, θα έχουμε λιγότερο πόνο, λιγότερες απώλειες και περισσότερο χρόνο, αληθινό και ξανακερδισμένο. Έτσι μπορούμε μέσα από το δημιουργικό χάος να γεννούμε κόσμους από λέξεις.
Τρία ποιήματα ξεχώρισα. Το πρώτο έχει τίτλο «Απορία». Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που τελειώνει με το δίστιχο:
«Σε μια εποχή που το να ρωτάς
Ισοδυναμεί με αδυναμία»
Σε έναν κόσμο που τα περισσότερα «γιατί» μένουν αναπάντητα, παρ’όλους τους ποταμούς της γνώσης που είναι διαθέσιμοι, ακόμα δυσκολευόμαστε να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας. Οι θέσεις και οι αντιθέσεις δεν οδηγούν στις επιθυμητές συνθέσεις, για να βγει κάτι ακέραιο από αυτό το χώνεμα. Τα Αντίθετα απλά αλληλοεξουδετερώνονται. Τα «συναισθήματα» είναι «χάρτινα» κι ο «κόσμος» είναι «αιχμηρός» σύμφωνα με τον ποιητή, άρα, μοιραία, κατακερματίζονται. Με τον ίδιο τρόπο οι «ελπίδες» είναι λεπίδες».
Κι όμως στον έμμεσο διάλογο που υποννοείται, στην επικοινωνία ανάμεσα στο «εγώ» και το «εσύ» της δεύτερης στροφής υπάρχει κάτι πέρα από την έκφραση της αδυναμίας και την απαισιοδοξία, η πρώτη κίνηση προς τον άλλο, έξω από τον εαυτό μας. Κι αν ο άλλος αποφασίσει να απαντήσει, ίσως κάποια στιγμή να προκύψουν οι απαντήσεις μέσα από ένα «εμείς» που δεν υπάρχει στο ποίημα παρά μόνο σαν αχνό προσδοκώμενο.
Στο ποίημα με τίτλο «Ύπνος» κρύβεται μια μικρή, πανέμορφη ιστορία. Η αφύπνιση περιγράφεται τόσο γλαφυρά με τους εναρκτήριους στίχους:
«Θεέ μου πόσο χρόνο έχασα
Κοιμόμουν;»
Και δεν μας δίνει, ο ο ποιητής, την αιτία, παρά μόνο την απορία, του ανθρώπου που βγαίνει από τον λήθαργο αν και θυμάται πως ήταν ξύπνιος αλλά ναρκωμένος συνάμα από «φόβους» και «βολές». Μέσα από την αντίθεση των λέξεων «ζούσα» και «υπήρχα» τονίζεται το χάσμα ανάμεσα στην αληθινή και την μηχανιστική ύπαρξη. Αμέσως μετά ο άνθρωπος εξωτερικεύει την πνευματική του πείνα και δίψα που μπορεί να χορτάσει μόνο μέσα από τη γνώση.
Και τελικά το αισιόδοξο συμπέρασμα πως ποτέ δεν είναι αργά. Πως μπορεί να ανακτηθεί ο χρόνος που χάθηκε, να καλυφθεί η έκταση που μένει να διανυθεί. Είναι το ίδιο το ξύπνημα που κάνει τον άνθρωπο να θέλει να προχωρήσει, γιατί πλέον μπορεί. Για να φτάσει ίσως σε κάποια αλήθεια που θα τον λυτρώσει ολοκληρωτικά.
Το ποίημα με τίτλο «Ελπίδα» που κατά τη γνώμη μου είναι το ωραιότερο και το αρτιότερο της συλλογής και μακράν το αγαπημένο μου, ξεκινάει με μια στροφή γεμάτη θρησκευτικό δέος:
«Προσκυνούμε τη μιζέρια
Δοξάζουμε τη θλίψη
Θυσιάζουμε τον εαυτό μας
Στον βωμό της μελαγχολίας»
Θα μπορούσε να είναι το θλιβερό credo της σύχρονης εποχής, μιας κοσμικής θρησκείας που διασκεδάζει το εσωτερικό μας κενό, με τελετουργικά ματαιότητας. Υπέροχη στροφή. Και μόνο γι΄αυτό το τετράστιχο, άξιζε που διάβασα ολάκερη την ποιητική αυτή συλλογή.
Κι έπειτα μοιάζει να μιλάει με ύφος αυστηρό ο Απόστολος της Νέας Ελπίδας. Και είναι το κήρυγμά του αμείλικτο και ξεσκεπάζει την ανθρώπινη αμφισημία, την ανικανότητα του είδους μας να κάνει τις σωστές επιλογές, που θα μας οδηγήσουν στην πραγμάτωση των ονείρων μας. Είναι σκληρό, να μιλάς έτσι σε έναν άνθρωπο θλιμμένο. Να του επιρρίπτεις το βάρος της ευθύνης, ενώ ήδη βρίσκεται γονατισμένος από το βάρος της αποτυχίας. Ίσως όμως να είναι αυτή ακριβώς, η αδυσώπητη φωνή του Προφήτη που κάνει τον ήρωα στο ποίημα «Ύπνος» να ξυπνάει βγαίνοντας από το βόλεμά του.
Δεν ξέρω αν υπάρχει ελπίδα και σε τί μπορούμε να ελπίζουμε, ωστόσο όσο οι άνθρωποι θα έχουν την τέχνη σαν τρόπο να εξωτερικεύουν συναισθήματα και σκέψεις, θα έχουμε λιγότερο πόνο, λιγότερες απώλειες και περισσότερο χρόνο, αληθινό και ξανακερδισμένο. Έτσι μπορούμε μέσα από το δημιουργικό χάος να γεννούμε κόσμους από λέξεις.
December 1, 2016
Ο χειρότερος θάνατος
Η ψευδαίσθηση της ανθρώπινης θεότητας
Γιατί κόβουμε τα πάντα γύρω μας
Χωρίς να μάθουμε να υφαίνουμε
Ένα μεγάλο μπράβο στον Λάμπρο για την πρώτη του αυτή συλλογή την οποία μοιράζει δωρεάν στο προσωπικό του site! Προσωπικά, οι στίχοι του Λάμπρου μού μίλησαν και με το παραπάνω, όχι μόνο λόγω της αμεσότητας που τους χαρακτηρίζει, αλλά και γιατί είναι ακριβώς το στυλ που αναζητώ στη μοντέρνα ποίηση. Χρειαζόμαστε ποιητές, όπως χρειαζόμαστε το φαγητό. Συνέχισε όπως είσαι Λάμπρο!
November 17, 2016
Όσες φορές και αν πέσεις
Ο μόνος τρόπος για να νικήσεις είναι ένας
Εσύ
Άκου εσένα
Ο μόνος τρόπος για να νικήσεις είναι ένας
Εσύ
Άκου εσένα
February 26, 2017
Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι (δυστυχώς) δε διαβάζω ποίηση. Διάβαζα στη σχολή (γιατί έπρεπε!) και μετά το παράτησα το άθλημα...
Τον Λάμπρο Καντίλα τον "γνώρισα" μέσα απ' το goodreads και έτσι διάβασα τα διηγήματα που έχει στην ιστοσελίδα του ( http://www.lamproskantilas.com ) . Και προφανώς -αφού τα αγάπησα- έπρεπε να δώσω μια ευκαιρία και στην ποιητική του συλλογή. Πολύ χαίρομαι που το έκανα!
Τα αγαπημένα μου: Κάλεσμα, Ύπνος, Πόλεμος, Έρωτας
Μπράβο Λάμπρο...!
Τον Λάμπρο Καντίλα τον "γνώρισα" μέσα απ' το goodreads και έτσι διάβασα τα διηγήματα που έχει στην ιστοσελίδα του ( http://www.lamproskantilas.com ) . Και προφανώς -αφού τα αγάπησα- έπρεπε να δώσω μια ευκαιρία και στην ποιητική του συλλογή. Πολύ χαίρομαι που το έκανα!
Τα αγαπημένα μου: Κάλεσμα, Ύπνος, Πόλεμος, Έρωτας
Μπράβο Λάμπρο...!
February 27, 2017
Το Χάος, Αυτός ο γεννήτωρ των Θεών, ο Δημιουργός του Παντός, είναι ο αμέτρητος χώρος κι η αταξία. Ό,τι έχεις μέσα σου θυμίζει τα δικά Του απύθμενα βάθη. Είναι η ακαταστασία σου τελικά που φωτίζει το Είναι σου κι οι σκόρπιες σκέψεις που αντιμάχονται σε έναν άνισο πόλεμο (‘Πόλεμος’), όλες οι διαιρέσεις που σε συνθέτουν (‘Εξίσωση’), η πρωϊνή μελαγχολία των ματιών της (Έρωτας’), η βουβή εικόνα κι ο γαλήνιος τρόμος της αντανάκλασής σου (‘Αναγέννηση’), το αμείλικτο ταξίδι του χρόνου και η κλωστή που φθείρεται, που αντέχει, που δεν θα σταματήσει να υφαίνεται ολοένα (‘Χρόνος’).
Ο Λάμπρος Καντίλας μας συστήνει το ‘Θεραπεύον Χάος’. Δώδεκα ποιήματα, γεννήματα των εσωτερικών διαλόγων του ποιητή και της αναμέτρησής του με έννοιες όπως ο Χρόνος, ο Έρωτας, η Ελπίδα. Ολιγόγραμμα ποιήματα, απαλλαγμένα από φτιασίδια και βερμπαλισμούς, γραμμένα με συναισθηματική ζέση και διάθεση προβληματισμού. Λόγια μεστά που δεν θα γίνουν ‘καπνός κι αιθάλη’:
«...Σαν παιδί που μόλις έχει γεννηθεί/Κλαίει δυνατά με το που έρθει στον κόσμο/Βίαια/Έτσι θέλεις να εκφραστείς κι εσύ/Όμως φωνάζεις βουβά...» (‘Αναγέννηση’)
«...Νιώθω σαν να ξύπνησα από ύπνο βαθύ/Θέλω να τεντωθώ σαν τεμπέλης σκύλος/Να ξενοιαστεί η ψυχή μου/Από τις μαύρες σκιές...» (‘Ύπνος’)
«...Εσύ όμως συνεχίζεις/Μόνο να διαιρείς/Γίνεσαι κομμάτια/Άχυρο στον άνεμο/Διαλύεσαι, χάνεσαι/Ταξιδεύοντας, σκορπώντας/Γιατί αν κάτι σε φοβίζει/Περισσότερο απ’ όλα/Είναι το να μείνεις ολόκληρος/Και να νιώθεις ικανός» (‘Εξίσωση’).
Ο Λάμπρος Καντίλας μας συστήνει το ‘Θεραπεύον Χάος’. Δώδεκα ποιήματα, γεννήματα των εσωτερικών διαλόγων του ποιητή και της αναμέτρησής του με έννοιες όπως ο Χρόνος, ο Έρωτας, η Ελπίδα. Ολιγόγραμμα ποιήματα, απαλλαγμένα από φτιασίδια και βερμπαλισμούς, γραμμένα με συναισθηματική ζέση και διάθεση προβληματισμού. Λόγια μεστά που δεν θα γίνουν ‘καπνός κι αιθάλη’:
«...Σαν παιδί που μόλις έχει γεννηθεί/Κλαίει δυνατά με το που έρθει στον κόσμο/Βίαια/Έτσι θέλεις να εκφραστείς κι εσύ/Όμως φωνάζεις βουβά...» (‘Αναγέννηση’)
«...Νιώθω σαν να ξύπνησα από ύπνο βαθύ/Θέλω να τεντωθώ σαν τεμπέλης σκύλος/Να ξενοιαστεί η ψυχή μου/Από τις μαύρες σκιές...» (‘Ύπνος’)
«...Εσύ όμως συνεχίζεις/Μόνο να διαιρείς/Γίνεσαι κομμάτια/Άχυρο στον άνεμο/Διαλύεσαι, χάνεσαι/Ταξιδεύοντας, σκορπώντας/Γιατί αν κάτι σε φοβίζει/Περισσότερο απ’ όλα/Είναι το να μείνεις ολόκληρος/Και να νιώθεις ικανός» (‘Εξίσωση’).
February 6, 2017
Θα ξεκινήσω ανάποδα λέγοντας πως δεν είμαι ο παραδοσιακός αναγνώστης ποιητικών συλλογών. Ανέκαθεν μου προκαλούσαν μια δυσφορία, μια άρνηση. Πολλές συλλογές είχαν μόνο βαρύγδουπες λέξεις, στερούμενων ουσιαστικών νοημάτων κάτι σαν ομιλία του Ζουράρι ας πούμε.
Στην περίπτωση αυτή όμως ευτυχώς δε συνάντησα τίποτα από τα παραπάνω. Είναι μια εξαιρετική συλλογή συναισθημάτων και καταστάσεων, από αυτές που όλοι έχουμε βιώσει λίγο ή πολύ. Για μένα, είναι ιδανικός ο τρόπος γραφής που παραπέμπει σε πεζό αλλά με έμμετρο λόγο.
Αγαπημένο ποίημα; Η "Ελπίδα"
ΥΓ: ευχαριστώ τον συγγραφέα καθώς υπάρχει δωρεάν στην σελίδα του και μπόρεσα να το διαβάσω. Μπορείτε να επισκεφθείτε όλοι την ιστοσελίδα http://www.lamproskantilas.com/ και να το διαβάσετε.
(readathon 2017 5/90)
Στην περίπτωση αυτή όμως ευτυχώς δε συνάντησα τίποτα από τα παραπάνω. Είναι μια εξαιρετική συλλογή συναισθημάτων και καταστάσεων, από αυτές που όλοι έχουμε βιώσει λίγο ή πολύ. Για μένα, είναι ιδανικός ο τρόπος γραφής που παραπέμπει σε πεζό αλλά με έμμετρο λόγο.
Αγαπημένο ποίημα; Η "Ελπίδα"
ΥΓ: ευχαριστώ τον συγγραφέα καθώς υπάρχει δωρεάν στην σελίδα του και μπόρεσα να το διαβάσω. Μπορείτε να επισκεφθείτε όλοι την ιστοσελίδα http://www.lamproskantilas.com/ και να το διαβάσετε.
(readathon 2017 5/90)
January 9, 2017
Λοιπόν επειδή στη βράση κολλάει το σίδερο μία που ανάκαλυψα τη συγκεκριμένη συλλογή και μία που τη διάβασα. Καταρχήν να ευχαριστήσουμε θερμά τον δημιουργό της ο οποίος απλόχερα μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του. Δεν ξέρω μου δωσε πραγματικά ελπίδα αυτή η πέρα για πέρα αξιόλογη προσπάθεια του ότι υπάρχουν ακόμα ευγενικές ψυχές με φωνή και συναισθήματα. Σε προσωπικό επίπεδο η συλλογή αυτή μου μίλησε όπως λέμε στην γλώσσα των βιβλίων. Σε μια περίοδο που προσπαθώ να αλλάξω νοοτροπία, σε μια περίοδο που προσπαθώ να χαράξω μια διαφορετική πορεία και να υιοθετήσω νέες ιδέες αλλά ταυτόχρονα φοβάμαι πολύ ότι δεν υπάρχει πια χρόνος ο δημιουργός ήρθε να ακουμπήσει αν θέλετε πάνω σε αυτό το ευαίσθητο σημείο μου και να μου δώσει λίγο θάρρος με το αισιόδοξο μήνυμα με το οποίο κλείνει τη συλλογή του. Ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα. Μάζεψε τις δυνάμεις και πάλεψε για ένα καλύτερο μέλλον χωρίς σκιές χωρίς το σαράκι της θλίψης να ξεσκίζει τα σωθικά σου. Ισως τελικά αν όλοι είχαμε το θάρρος να μιλήσουμε ο ένας στον άλλο, να απλώσουμε το χέρι και μαζί να κερδίσουμε τον πόλεμο αντί να τρώμε τις σάρκες μας ίσως σήμερα να υπήρχαν ακόμα ανθρώπινες σχέσεις , να υπήρχε ακόμα ελπίδα και αγνότητα.
<< Ας είναι Σημασία δεν έχει ο χαμένος χρόνος Αλλά ο κερδισμένος Από εκεί και ύστερα>>
<<Παράταξε τη σκέψη σου
Γίνε πολεμιστής και αρχηγός του εαυτού σου
Όσες φορές και αν πέσεις
Ο μόνος τρόπος για να νικήσεις είναι ένας .Εσύ
Άκου εσένα>>
Αγαπημένα αποσπάματα
<< Σε λένε αντικοινωνικό
Αλλά πού να ήξεραν
Ότι οι ίδιοι που σε κατηγορούν
Σε οδήγησαν να μείνεις μακριά τους>>
<< Αναρωτιέσαι γιατί Επιλέγεις την καταστροφή Πετάς σαν όρνιο Πάνω από το δικό σου το κουφάρι Όσο και αν έχεις επιλογή Η βολή είναι πιο δυνατή Γιατί πάντα ελπίζουμε Χωρίς να πιστεύουμε ότι μπορεί να βγει κάτι θετικό>>
<< Προσκυνούμε τη μιζέρια Δοξάζουμε τη θλίψη Θυσιάζουμε τον εαυτό μας Στον βωμό της μελαγχολίας Γιατί κλαις Γιατί στεναχωριέσαι Ό,τι έχεις επιτρέψει Το έχεις επιλέξει Παλεύεις με τη θάλασσά σου Καράβι ρημαγμένο σε φουρτούνα Βλέπεις τον ήλιο στ' ανοιχτά Αλλά οδεύεις προς τα βράχια>>
Πόσο μα πόσο αλήθεια
<< Ας είναι Σημασία δεν έχει ο χαμένος χρόνος Αλλά ο κερδισμένος Από εκεί και ύστερα>>
<<Παράταξε τη σκέψη σου
Γίνε πολεμιστής και αρχηγός του εαυτού σου
Όσες φορές και αν πέσεις
Ο μόνος τρόπος για να νικήσεις είναι ένας .Εσύ
Άκου εσένα>>
Αγαπημένα αποσπάματα
<< Σε λένε αντικοινωνικό
Αλλά πού να ήξεραν
Ότι οι ίδιοι που σε κατηγορούν
Σε οδήγησαν να μείνεις μακριά τους>>
<< Αναρωτιέσαι γιατί Επιλέγεις την καταστροφή Πετάς σαν όρνιο Πάνω από το δικό σου το κουφάρι Όσο και αν έχεις επιλογή Η βολή είναι πιο δυνατή Γιατί πάντα ελπίζουμε Χωρίς να πιστεύουμε ότι μπορεί να βγει κάτι θετικό>>
<< Προσκυνούμε τη μιζέρια Δοξάζουμε τη θλίψη Θυσιάζουμε τον εαυτό μας Στον βωμό της μελαγχολίας Γιατί κλαις Γιατί στεναχωριέσαι Ό,τι έχεις επιτρέψει Το έχεις επιλέξει Παλεύεις με τη θάλασσά σου Καράβι ρημαγμένο σε φουρτούνα Βλέπεις τον ήλιο στ' ανοιχτά Αλλά οδεύεις προς τα βράχια>>
Πόσο μα πόσο αλήθεια
January 4, 2017
"Σε λένε αντικοινωνικό
Αλλά πού να ήξεραν
Ότι οι ίδιοι που σε κατηγορούν
Σε οδήγησαν να μείνεις μακριά τους."
Αλλά πού να ήξεραν
Ότι οι ίδιοι που σε κατηγορούν
Σε οδήγησαν να μείνεις μακριά τους."
December 1, 2016
Πολύ μου άρεσαν τα περισσότερα. Δεν γράφω τίποτα άλλο γιατί είμαι σίγουρη ότι θα ακουστώ σαν λυκειακή έκθεση γεμάτη με εκφράσεις φροντιστηριακών σημειώσεων. Διαβάστε τα παιδιά, υπάρχουν ελεύθερα στο σάητ του: http://www.lamproskantilas.com/my-books/
February 8, 2022
Ο ποιητής βουτάει την πένα στο μελάνι της ψυχής του και ανασύρει στην επιφάνεια τις πιο μύχιες σκέψεις του τις μετατρέπει σε λέξεις και παραδίδει στον αναγνώστη 12 ονειρικά ποιήματα που όμως το βασικό στοιχείο που τα διέπει είναι ο δυναμισμός.
Μέσα από τα ποιήματα του ο αναγνώστης θαυμάζει τον τρόπο με τον οποίο ο γράφοντας επιλέγει μια προς μια τις λέξεις και δημιουργεί πρωτίστως εικόνες και δευτερευόντως ποιήματα.
Διαβάζοντας τα ποιήματα της ποιητικής συλλογής "Θεραπεύον Χάος", ο εκάστοτε αναγνώστης θα βρει από ψήγματα μέχρι μεγάλα κομμάτια των δικών του σκέψεων και όσων έχει μέσα του.
Μέσα από τα ποιήματα του ο αναγνώστης θαυμάζει τον τρόπο με τον οποίο ο γράφοντας επιλέγει μια προς μια τις λέξεις και δημιουργεί πρωτίστως εικόνες και δευτερευόντως ποιήματα.
Διαβάζοντας τα ποιήματα της ποιητικής συλλογής "Θεραπεύον Χάος", ο εκάστοτε αναγνώστης θα βρει από ψήγματα μέχρι μεγάλα κομμάτια των δικών του σκέψεων και όσων έχει μέσα του.
January 17, 2017
Ο Λάμπρος Καντίλας με την πρώτη του ποιητική συλλογή, μας καλεί γενναιόδωρα (μιας και μπορούμε να την προμηθευθούμε δωρεάν από το site του), να διαβάσουμε τις σκέψεις του. Σύντομα ποιήματα, που όμως κρύβουν αλήθειες που όλοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι έχουμε σκεφτεί.
Σε λένε αντικοινωνικό
Αλλά που να ήξεραν
Ότι οι ίδιοι που σε κατηγορούν
Σε οδήγησαν να μείνεις μακριά τους
Ζούσα όντως ή απλά υπήρχα;
Σε λένε αντικοινωνικό
Αλλά που να ήξεραν
Ότι οι ίδιοι που σε κατηγορούν
Σε οδήγησαν να μείνεις μακριά τους
Ζούσα όντως ή απλά υπήρχα;
November 2, 2018
Μου αρέσει πάρα πολύ, αξίζει να το διαβάσει οποίος θέλει θα έχει ένα πολύ ευχάριστο χρόνο με αυτό το βιβλίο!
Displaying 1 - 12 of 12 reviews