عنوان: شاهکارهای ادبیات فارسی جلد 42 - برگزیده اشعار سنائی؛ شاعر: مجدود بن آدم سنائی؛ گردآوری به کوشش: برات زنجانی؛ تهران، امیرکبیر، 1364؛ در 115 ص؛ چاپ دوم 1369؛ چاپ سوم 1379؛ شابک: 9640000795؛ موضوع: نمونه شعر سنائی قرن ششم هجری - فرن 12 م
Hakim Abul-Majd Majdūd ibn Ādam Sanā'ī Ghaznavi, Born: 1080 (Persian: حکیم ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی, Arabic: سنائي الغزنوي) was a Persian poet who lived in Ghazni between the 11th century and the 12th century in Persia (The Ghaznavid Empire) . He died between 1131 and 1141.
ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی یا حکیم سنایی (۴۷۳-۵۴۵ قمری)، در شهر غزنه بهدنیا آمد. وی از بزرگترین عارفان و شاعران قصیدهگو و مثنویسرای زبان پارسی و تمام تاریخ ایران است، که در سدهٔ ششم هجری میزیستهاست. سنایی از جمله تاثیرگذارترین شاعران تاریخ ادبیات فارسی بر شاعران نسلهای بعد از خود بوده است. برخی معتقدند که سنایی شاعری است که برای نخستین بار عرفان را به صورت جدی وارد شعر فارسی کرد هرچند شاعران پیش از او نیز در اشعار خود مضامین عرفانی را بیان کردهاند که میتوان به شاهنامه فردوسی اشاره کرد. عرفان سنایی با آنکه از سخنان قلندران و اهل ملامت نیز مایه میگیرد، عرفانی انسانی و معتدل است. ظاهرا در ابتدای زندگی سنی مذهب بوده ولی بعد از تحول روحی مذهب سنایی شیعه میشود. سنایی طی عمر خود سه حالت شخصیتی مختلف پیدا کردهاست. نخست مداح و هجاگو بوده، پس از آن وعظ و نقد اجتماعی روی آورده و دست آخر عاشق و قلندر و عارف شدهاست.