Dit is een stapeltje papier met een verhaal erop. Over één groen nachthemd, twee wandelende takken, drie personnes, een stuk of zeven regenbuien, één miljoen precies dezelfde gymschoenen.
Een gekke titel die past bij een gek verhaal. Of eerder surrealistisch. Een jongen wint op een unieke manier een kleurwedstrijd. Hoofdprijs: Een vakantie van 3 dagen voor 3 personen in een land vlakbij. Het hele boek door zijn de ouders van Max vooral met zichzelf bezig. Dat geeft hem een grote vrijheid maar hij voelt zich vooral verwaarloost. Dat laat wel toe dat hij in een droomwereld, die hij zelf geschapen heeft, kan leven zonder dat iemand zich bemoeit. Daarmee is de toon van het boek gezet, chaotisch, onvolwassen en duidelijk niet altijd geworteld in de realiteit. In het vakantiehuis kan Max niet slapen en heeft een nachtelijke ontmoeting met een meisje dat daar tot zijn verbazing, en die van zijn ouders en de verhuurder, ook woont. In een gedurende de dag afgesloten kamer. Leest snel, weinig diepgang, probeert grappig te zijn met zeer slecht Frans, zoals dat bij nederlanders gebruikelijk is. Er gebeurt weinig, de ouders zitten heel de dag te lezen terwijl het buiten regent. Er wordt enkel brood gegeten dat vanuit Nederland is meegebracht, ook weer typisch en makkelijk voor de schrijfster. Op het einde wordt dan een bovennatuurlijk verband gelegd tussen het geheimzinnige meisje en een artikel uit een oude krant. Er wordt iets gesuggereerd maar de interpretatie wordt expliciet aan de lezer overgelaten.
Ik weet niet precies wat het is met Joke van Leeuwen, maar iets in haar kinderboeken weet een bepaalde irritatie, haast agressie in me op te roepen. Dat had ik als kind al en dat gaat volgens mij niet meer weg, haha.