One Chord Wonders: Power and Meaning in Punk Rock

by Dave Laing

Book by Dave Laing

Genres: Music, Punk, Nonfiction

160 pages, Paperback

First published January 1, 1985

Reviews

[Nestor Rychtyckyj · Rating 4 out of 5]

This is definitely not an easy read but it's quite worthwhile if you spend the time to read it. "One Chord Wonders" is a thorough (and I mean thorough) analysis of punk rock in the UK. It's well researched and reads much more like a scientific paper than a rock & roll history. The author analyzes the events that led to the British punk movement and shows how it eveolved and what made it different from every other movement. All of this is based on facts - punk records are examined and classified by the content of their songs, punk musicians careers are researched and punk lyrics are parsed and discussed to their last syllable.
This may sound ike a lot of overkill but if the reader is patient - it does show how well-written and crafted this music really was. A comparison of punk records from 1976-1977 definitely shows how well these songs hold up after nearly 40 years.
This book is not for everybody but if you want to be vindicated for listening to the Pistols, Clash and Buzzcocks - then this book shows exactly why you were right and everybody else was wrong.

[Leonidas Vergos · Rating 5 out of 5]

Στο μοναδικό αυτό βιβλίο ο Dave Laing δεν ενδιαφέρεται τόσο για την Ιστορία του βρετανικού πανκ -όχι ότι κι αυτή δεν καταλαμβάνει χώρο στο κείμενο- όσο για την πολιτισμική του σημασία.

Το πανκ θεωρείται κομβικό σημείο του μετανεωτερικού πολιτισμικού Λόγου (εξού κι ο τίτλος αλλά και η έναρξη του βιβλίου με αναφορές στον Φουκώ). Αφού ο συγγραφέας αναφερθεί εισαγωγικά στις μουσικές και μη καταβολές του genre, τους Iggy and the Stooges π.χ. αλλά και την αντίδραση στον έλεγχο των στούντιο (ουσιαστικά των εργοδοτών των καλλιτεχνών) πάνω στο καλλιτεχνικό έργο με σκοπό τη δημιουργία εμπορικών δίσκων (γέννηση της D.I.Y. ηθικής), αναλύει τις κοινωνικές του καταβολές αλλά και τον αντίστοιχο αντίκτυπο στη Βρετανία των '70s-80s - προφανώς αναφορικά με τα γεγονότα πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν οι Sex Pistols.
Πραγματοποιεί, κυρίως, μια σημειωτική μελέτη του βρετανικού πανκ κατά την οποία, έχοντας στον πυρήνα της σκέψης του τον Roland Barthes και τη διάκρισή του σε "γενο-τραγούδι" και "φαινο-τραγούδι" (κατά ανάλογο τρόπο με τη διάκριση μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου), εξετάζει τις μουσικές βάσεις του genre, την πολιτική του διάσταση, αλλά και πτυχές του όπως η μόδα.
Εντέλει για τον Laing το πανκ είναι κάτι που καθορίζεται από το ότι "διαθέτει χαρακτηριστικά [...] μιας φρενήρους κριτικής των καθιερωμένων μορφών Τέχνης" (κι εδώ θεωρεί ανάλογο το παράδειγμα του νταντά στην ποίηση). Το στοιχείο αυτό, εκφρασμένο στο σωστό μέρος και στη σωστή στιγμή, του έδωσε τις απαράμιλλες διαστάσεις που εντέλει πήρε κοινωνικοπολιτικά, πολιτισμικά.
Το βιβλίο κλείνει με μια σύντομη επισκόπηση των genres που ακολούθησαν το πανκ γεννημένα εντός του. Εύστοχα ο συγγραφέας κάνει έναν διαχωρισμό δύο μουσικών-πολιτισμικών τάσεων: το hardcore punk και το post-punk δημιουργήθηκαν από την ίδια μήτρα, από εφήβους που σφυρηλατήθηκαν πολιτισμικά στα σόου των Sex Pistols, για να δημιοργήσουν τις πιο αντίθετες σε ύφος, μορφή και περιεχόμενο μεταξύ τους μουσικές.

Όποιος-α, όπως ο Johnny Rotten, "μισεί τους χίπηδες" κι ό,τι αυτοί πρεσβεύουν (φράση του παρμένη από το βιβλίο) και βρίσκει την παραπάνω προσέγγιση ενδιαφέρουσα, θα λατρέψει αυτό το βιβλίο.
Gabba gabba hey...

[Alexandros · Rating 4 out of 5]

Μια συναρπαστική και εμβριθής αναδρομή στις πρώτες ημέρες του βρετανικού πανκ, υποβοηθούμενη από το μεθοδολογικό εργαλείο της μπαρτεσιανής σημειωτικής. Ο συγγραφέας υπεισέρχεται σε μια πλειάδα θεματικών αξόνων που διαμόρφωσαν το είδος, χωρίς να εγκλωβίζει την έννοιά του σε ένα φορμαλιστικό σύνολο ήχων και ακόρντων, παρουσιάζοντάς την, αντιθέτως, ως ένα γενικότερο κοινωνικό και ιστορικό φαινόμενο (φάνζινς, ντύσιμο, εταιρικές πρακτικές, αντίκτυπος κ.α.).

Το στοιχείο που εξυψώνει την αναγνωστική αξία του βιβλίου (πέρα από τη λεπτομερή ιστορική ανάλυση, η οποία, ομολογουμένως, μπορεί να βρεθεί και αλλού) είναι ότι χαρτογραφεί ένα καινούργιο πλαίσιο μέσα από το οποίο ο αναγνώστης μπορεί να αντιλαμβάνεται τη μουσική, ένα πλαίσιο που νωρίτερα ίσως να ήταν θαμμένο στα βάθη του υποσυνειδήτου και της απροσδιοριστίας. Ο Laing δεν ακολουθεί τον συντηρητικό δρόμο που θέλει την ποιότητα ενός μουσικού έργου να εξαρτάται από την παικτική δεξιοτεχνία και αριστεία (σήμα κατατεθέν του προοδευτικού ροκ της προ-πανκ εποχής) αλλά εξετάζει σχολαστικά όλες τις μικρές στιλιστικές λεπτομέρειες του πανκ κινήματος - μέσα στις οποίες συνήθως αναπαύεται ο διάβολος - και αναδεικνύει, μέσα από αυτές, τις ανατρεπτικές, κοινωνικά και αισθητικά, προεκτάσεις τους.

Αν μόνο ένα κομμάτι αυτού του βιβλίου πρέπει να διαβαστεί, αυτό είναι σίγουρα η σημειωτική ανάλυση του τρόπου με τον οποίο ο Johnny Rotten είχε προσεγγίσει τα τραγούδια των Sex Pistols, τόσο σε επίπεδο στίχων όσο και σε επίπεδο εκφοράς του λόγου, γεγονός που καταδεικνύει την καλλιτεχνική του ιδιοφυΐα (την οποία μετέπειτα ανέπτυξε ως ιδρυτής του σαγηνευτικού, προβοκατόρικου post-punk σχήματος των Public Image ltd).

[Spaceparadize · Rating 2 out of 5]

As others said this book needed another pass by the editing table. Honestly mostly do to the sheer amount the word millieu was used.the first chapter should concisely explain the rest of the book in theory but instead references future chapters in exchange of a concise explanation. And there were a few small grammatical errors. I also think this book would have benefitted from a chapter in which the racism and misogyny of the first wave were almost immediately met by countermovements of their own and even elaborated on post punkand other genres than the cliche that punk died after the 1st wave.

[alison · Rating 5 out of 5]

this book gave me everything i needed...from the semiotic analysis to the quick review of semiotics (cut to me glancing vacantly at the anthology/theory bookcase when Laing tells me he intends to use barthes and kristeva et. al. then to relieved me when he provides brief, lucid definitions ahead of his analysis, like Oh Dude THX).

[Monica · Rating 4 out of 5]

Although the first chapter was kind of cumbersome and almost put me off from finishing the book, the rest of the book is really informative and well written and really captures the essence of the punk culture.

[Alastair · Rating 3 out of 5]

Plus one star for calling out The Stranglers for the sexist chancers that they were. Minus one star for an over reliance on Dick Hebdige and bloody Roland Barthes.

[Ananda · Rating 4 out of 5]

Un interessante saggio sul punk scritto in modo scorrevole, che non dimentica anche quello nostrano.

[Gerry LaFemina · Rating 3 out of 5]

This is actually a review of the PM Press reissue.

I read this book 20 years ago and just reread it. It's an "academic" look (hey it quotes Bathes and Adorno among others) at the British punk explosion in its cultural context. The book is simultaneously fascinating in its thoroughness and limited in its scope.

[Rachel · Rating 2 out of 5]

Written in an overtly academic style, but without any new ideas on the music. Meh.