On Seeing and Noticing

by Alain de Botton

In On Seeing and Noticing , Alain de Botton takes everyday concerns such as expressing sadness or being romantic and dispenses advice and observations based on the works of some of history's greatest writers, artists and thinkers.

Genres: Philosophy, Nonfiction, Essays, Psychology, Art, Audiobook, Contemporary

56 pages, Paperback

First published May 1, 2005

About the author

Alain de Botton is a writer and television producer who lives in London and aims to make philosophy relevant to everyday life. He can be contacted by email directly via www.alaindebotton.com

He is a writer of essayistic books, which refer both to his own experiences and ideas- and those of artists, philosophers and thinkers. It's a style of writing that has been termed a 'philosophy of everyday life.'

His first book, Essays in Love [titled On Love in the US], minutely analysed the process of falling in and out of love. The style of the book was unusual, because it mixed elements of a novel together with reflections and analyses normally found in a piece of non-fiction. It's a book of which many readers are still fondest.

Bibliography:
* Essays In Love (1993)
* The Romantic Movement (1994)
* Kiss and Tell (1995)
* How Proust Can Change Your Life (1997)
* The Consolations of Philosophy (2000)
* The Art of Travel (2002)
* Status Anxiety (2004)
* The Architecture of Happiness (2006)
* The Pleasures and Sorrows of Work (2009)

Reviews

[صان · Rating 4 out of 5]

خوانش دوم:
و چقدر آلن دو باتن رو دوست دارم!
کتاب کم حجم و زیبایی هست. آلن دوباتن خوانش‌های خیلی جالبی روی نقاشی‌ها داره که توی این کتاب درباره هاپر و پیتر دوهوخ حرف می‌زنه. البته کتاب فقط درباره این دو نقاش نیست، بلکه دو فصل به این دو نفر اختصاص داده شده. فصلی درباره تنهایی در کارهای هاپر و فصلی دیگه درباره زیبایی مکان‌های آروم- به اصطلاح خودش فضاهای بورژوازی واقعی- که برای توضیحش از حال و هوای نقاش هلندی دوهوخ استفاده می‌کنه. قصد ندارم که حرف‌هاش رو اینجا بزنم، چون کتاب حجم کمی داره و هرکسی که یکم کنجکاو باشه خیلی راحت می‌تونه کتاب رو بخونه. صرفن من هم پیشنهاد می‌دم که اگر به دنیای اطراف‌تون دقیق هستین، این کتاب رو هم بخونین و ببینین که روابط یا آدم‌ها و فضاها و مسایلی دیگه مثل نوشتن یا شوخی کردن از دیدگاه آلن دوباتن چطوری تفسیر می‌شن.


خوانش اول:
همیشه قلم و ذهن جزیی‌پرداز دوباتن رو دوست داشتم و این کار هم برام مثل قبلیاش دوست‌داشتنی بود.
مخصوصن در باب نوشتن و در باب ملال مکان های فیلان.

[امیر لطیفی · Rating 4 out of 5]

اسم اصلی کتاب هست:
On Seeing and Noticing
اسم فارسی کتاب رو کمی سنگین‌تر و تا حدی فریبنده انتخاب کردند تا فلسفی‌تر به نظر بیاد.

در حقیقت کتاب بیشتر شبیه تعدادی نوشته‌ی پراکنده‌‌ست؛ برخی پخته و بعضی در حد یک پست از بلاگ یک آدم خوش‌ذوق. در نتیجه کتاب چندان پیوستگی ندار،. ولی همچنان نگاه نکته‌سنج و باریک‌بینِ باتن در تمام کتاب مشهود است. به برخی از جستارهای کتاب می‌توان ۵ داد، به برخی ۴، و شاید به یکی هم ۳.

حاصل نگاه دقیق، موشکافانه، فلسفی و روان‌شناختی دوباتن در برخی از این جستارها، تحلیل‌هایی‌ست چنان نغز، زیرکانه، منحصر به فرد و ملموس که خواندن کتاب را واجب می‌کند.

[Leila Lotfy · Rating 3 out of 5]

اگر ترجمه و ویراستاری اجازه میدادند ، از این کتاب لذت میبردم.

[Alanna · Rating 5 out of 5]

This is a guy that I could sit down and talk to for days. About absolutely anything. In this book he's taken snippets from his other books and compiled it for Penguin books as a pocket book. It's only 56 pages, but is so insightful and fascinating! He talks about the pleasures of sad things, specifically art, in this case, and it all makes so much sense. Loved he chapter about the charm of boring places. I love the calm of boring places. The serenity of the seemingly mundane. He talked about Travel and Comedy and even Going to the Zoo. The best was his chapter on Authenticity where he discusses his first date with his to be wife and how we all tend to mold ourselves to be what we think someone we like wants us to be. So true.
Tiny book. Chock full of a wealth on knowledge and insight. LOVED IT!

[Cemre · Rating 4 out of 5]

Kitabı okurken hissettiklerimi şu şekilde ifade edebilirim sanırım:

"Kitapları başkaları yazmış olsalar da onlarda kendimizle ilgili bir şeyler buluruz, garip bir paradokstur bu. Kitaplar bize kendi hayatımızın fark edemediğimiz yönleriyle ilgili bir şeyler anlatırlar. Başka birinin kaleme aldığı bir kitaptaki sözcükler, kim olduğumuzu ve nasıl bir dünyada yaşadığımızı tüm derinliğiyle kavramamızı sağlarlar." (Sayfa: 39)

[Fereshteh · Rating 2 out of 5]

راستش اون قدر ترجمه ی بدی داره که اصلا سر در نیاوردم چی میخواد بگه.در این حد فهمیدم کوتاه به موضوعاتی اشاره داره که قبلا به قلم همین نویسنده با جزئیات بیشتر و با ترجمه ای روان تر راجع بهشون خوندم. خیلی گنگ و نامفهوم بود. اون هم برای من که همیشه اثار دوباتن رو با ولع میخوندم. سوای ترجمه، کتاب یه اثر جیبی و جمع و جوره که به هر فصلش به تفصیل تو کتابهای دیگر دو باتن پرداخته میشه. بقیه ی کتاب های دوباتن رو بخونید، هم ترجمه ی بهتری دارن و هم پرداخت بهتر و جزئی تری نسبت به موضوع دارن و سراغ این نیاین. چیزی رو از دست نخواهید داد.

[S_ Eskandari · Rating 5 out of 5]

از کنار بسیاری چیزها ساده می‌گذریم، چون پیش پاافتاده هستند و به نظر نمی‌رسد بجز مصرفی که دارند، یا حضور همیشگی و اجتناب‌ناپذیرشان به درد دیگری بخورند. زندگی پر از اشیا، مکان‌ها و احساسات پیش پاافتاده است

معمولا کسی که قصد سفر داشته باشد به ایستگاه قطار یا فرودگاه می‌رود و خوشایندی و ناخوشایندی این مکان‌ها را مقطعی می‌گیرد؛ محیط کار خود را کمتر کسی از اطرافیانمان سر و شکل می‌دهد؛ به کوچه‌ای که برای رسیدن به خانه باید پیاده برویم زیاد توجه نمی‌کنیم، نشستن به انتظار در بانک برایمان یک انتظاری است که هست، اتوبوسی که با آن هر روز خواب‌آلوده سرکار می‌رویم اصلا جز جای خوابی بیش نیست... اینها و بسیاری دیگر مکان‌هایی است که خیلی فرصت تامل و بیرون کشیدن وجوهی مختلف از آنها را نداریم

در کتاب در باب مشاهده و ادراک، آلن دوباتن فیلسوف ساده‌نویس و اهل لذت و دقت سوئیسی به تأمل در باب محیط‌های پیش‌پاافتاده، احساسات عادی و رفتارها و روابط تکراری پرداخته، اما به شکلی یکسر متفاوت برای تحریک احساساتی که کمتر در چنین مواردی از خود سراغ داریم

دو باتن در این کتاب شبیه کتاب‌های دیگری چون هنر سیر و سفر و پروست چگونه می‌تواند زندگی شما را دگرگون کند با مجموعه‌ای از تاملات فلسفی و تفسیری خلاقانه از آثار هنری و ادبی، احساسات زنگار گرفته یا حتی از بین رفته در باب فضاها و حالات انسانی را یادآوری می‌کند. او احوالاتی کلیشه شده را زیرسؤال می‌برد و دریافتی تازه را جایگزین می‌کند که برای مثال در ذیل آن اندوه، تخیل‌آفرین و مکان‌های پرملال، لذت بخش می‌شوند

یکی از تلاش‌های بزرگ این فیلسوف عامه‌پسند این است که عمیق‌ترین و پیچیده‌ترین آثار را برای کاربرد در اموری روزمره فهم‌پذیر می‌کند. از نویسنده نخبه‌گرایی چون مارسل پروست یک راهنمای عملی برای زندگی می‌سازد، از نیچه دشوارنویس، الهامی برای استقامت و معنادار کردن سختی‌های زندگی، ...ازنقاشی های ادوارد هاپر الگویی برای رویاپردازی و لذت بردن از اندوه و

در باب مشاهده و ادراک و دیگر آثار دوباتن تنها تجربه ادبیات، هنر و فلسفه را به زندگی روزمره و عادی نمی‌برد تا احساسات مردمی عادی را دگرگون کند، بلکه با زندگی روزمره و فضاهای پیش پاافتاده به آثار بزرگ فلسفی و هنری بُعدی متفاوت می‌بخشد و این هنری است که از خود دوباتن الگویی برای مشاهده و درک چیزها می‌سازد؛ حال می‌خواهد این چیز ادبیات باشد، یا تجربه یک مردی مجرد بودن در کافه‌ای کوچک.

[Loredana (Bookinista08) · Rating 3 out of 5]

O cărticică formată din meditații filozofice simpliste, pentru omul de rând. Conține chestii din viața de zi cu zi și poate fi urmărită cu ușurință. Nu m-a dat pe spate, dar mi-a plăcut stilul lui Alain de Botton.

[سیــــــاوش]

خیلی از مطالبی که در"جستارهایی در باب عشق" "هنر سیر و سفر" "خوشی ها و مصائب کار" "پروست چگونه میتواند زندگی شما را دگرگون کند" اومده اینجا هم خیلی کوتاه و خلاصه بهش پرداخته شده

قسمتی از کتاب
محکوم بودم به نفرین سکوت, سکوت در برابر آدمی نه چندان جذاب میتواند گویای ملال آور بودن آن معاشرت باشد. سکوت در برابر آدمی جذاب بهت اطمینان می دهد تویی که وحشتناک ملال اوری.
ص37

[samin · Rating 4 out of 5]

در حین خوندن کتاب، از ابتدا تا آخرش احساس می کردم یکی جلوم نشسته و داره در مورد نظرات و تفسیر های خودش صحبت می کنه، لحن خیلی صمیمی داشت. چهار ستاره دادم چون کم بود :)

[Jeroen · Rating 3 out of 5]

So we finally meet, Alain. I've always seen you cheekily taking your place between the great philosophers in book stores, and I've been skeptical. Now, I think I can say, some of that skepticism has been proved right. But honestly, who would care - I mean really care - about the indexing system of bookstores that puts Alain de Botton's wittily titled books between Bentham and Disraeli, Aristoteles and Descartes. Hell, who am I to judge what does and doesn't make the cut? I guess this is how the books are marketed, so good on them. I do have to say, though, that I find it hard sometimes to see the difference between the writings of someone like Rebecca Solnit and this guy here. Philosophy schmilosophy (or so he grumbled).

And while we are shooting straight (and in that regard I should probably not use that plural pronoun there - I should take full responsibility), here's another general remark. I am usually not one to go into a book in full fighting regale. By which I mean: I do not plan to argue with the writer. I try to go along peacefully and voluntarily. Even if I don't necessarily agree, I try to follow the argument, try to see the point of view; I find this very constructive to widen the mind. Once me and the writer stand at the end of the road, I can still swiftly excuse myself, wave, and quickly walk away. I can still dismiss. I've many a times found remarks scribbled in the margins of second-hand books, smugly arguing with the writer; the worst of those are offhand dismissals like "really?" and "surely not" regarding specific underlined passages of the book. Of late I've tried to do that myself, just to see how that would feel. When I started out I immediately found myself imagining a future reader, imagining the book to become a used book and to fall into the hands of a gullible youth. There is an undeniable smugness about correcting the author for an imaginary audience. There's no getting around that. What are you trying to prove really?

So much for tangential comments. I guess the point I was getting at is that I found myself frowning sometimes while reading this book. De Botton has a tendency to make straw man arguments, I feel (or something akin to this). He defends that which hardly needs defending, and it makes his inevitable triumphs feel hollow. For instance, in his essay on Boring Places he defends Dutch painter Jan Steen against one specific critic of the 18th century who made the ridiculous argument that only paintings of grand scenes can be grand paintings (I am paraphrasing poorly, but please humour me).

The essay about work and happiness I found especially confusing. Here, de Botton makes the case that today, more than never before, we identify people with the job they do. He illustrates this by conjuring up the stock question "What do you do?" Fair enough. But then he travels back in time to compare this to the fate of slaves. Surely, slavery was not in our modern sense an occupation. The larger point here of course, which De Botton fails to make, is that now, more than ever, we choose our occupation, so naturally we attach more personal values to this choice. Surely, too, people in the past who were not enslaved were definitely identified by their trade. Perhaps in a different way, but hardly less so than now. Now, I would argue it is possible to say you "run a farm," whereas in the past, you were a farmer, and you were a blacksmith. Perhaps now we ask "what do you do?", but before we might have asked "What are you?" In that sense, occupation and personality were far more connected in the past (only personality did not "exist" as such).

Another tangential remark: the good thing about Goodreads is that those who read the first part of my review, and expect a diatribe, will perhaps be able to soldier on because the review is embedded in an interface that also shows three little stars next to the words.

So it's hardly all bad: De Botton obviously has a keen eye and is a sharp observer. I really liked the first essay here, on Hopper and 'liminal' places. It shirks closely to psychogeography, that new places visited in new circumstances will shake you up and decluster (is that a word? or how about de-cobweb?) your mind. And of course there is a strong relation to the essay on Boring Places: there can be beauty not just in the sublime, but in the mundane, which is the same as to say the unconscious, the tasks that are so ingrained you could not even explain them to people, you have long since forgotten the overt commentary track running over them. Hopper was the master of that, yes, but its not just in Hopper; I believe you can find something in everything. It just depends how you look. And things that are curiously lacking in something good, or even in everything good or meaningful, become meaningful just because of this absence.

Truths are constructs, anyway, aren't they? So you can see and notice anything. The floor is yours. You can be De Botton. Just start writing.

[Mohammad · Rating 3 out of 5]

اگر يكي از تعريف هاي هوش اين باشه: توانايي تطبيق سريع با شرايط جديد. و اگر كتاب ها قرار باشه كه ما رو باهوش تر كنن، پس به نظر من كتاب هاي دوباتن ميتونن ما رو باهوش تر كنند. انتقادي كه به دوباتن وارده در نگاه هميشگيِ بسيار مثبتش به لحظات ساده ي زندگي روزمره است. واقعا مي شه بعد از يك روز كاري سخت با شنيدن صداي سوت كتري خستگي مون دربره؟ اما توي زندگي لحظات زيادي وجود داره كه هيچ معنايي نداره ولي يك فرد باهوش در اوج بي معنايي و پوچي مي تونه به اون لحظه ها معنا ببخشه.

همراه كتاب چهار عكس تابلوي نقاشي از ادوارد هاپر است كه در دو فصل كتاب از اون ها نام برده

[سبا خطیبی · Rating 3 out of 5]

3/5
برشی از کتاب:
آیا عشق محکومم کرده بود که خودم نباشم؟شاید نه برای همیشه.ولی اگر قرار بود جدی بگیرمش،در این سطح از فریبکاری عشق تاثیرِ خود را گذاشته بود،چون همین موقعیتِ فریبنده بود که مرا واداشت بپرسم از چی خوشش می آید؟جای این که فکر کنم خودم از چی خوشم می آید؟پرسیدم نظرش درباره ی کراواتم چیست؟عوضِ این که فکر کنم خودم از آن خوشم می آید یا نه؟عشق وادارم کرده بود خودم را از چشمِ معشوق ببینم نه این که من کی ام،بلکه من برای او کی ام؟و در واکنش به این پرسش،شخصیتم نمی توانست چیزی باشد جُز طنینِ دم افزونِ عقایدی ضعیف و بی اعتبار!

[Kim Tong Lim · Rating 4 out of 5]

This is a pocket book published by Penguin with only 56 pages, back in 2005 at a time when Penguin Books was celebrating its 70th year of bringing good books into our lives.

Alain de Botton writes books on philosophy of everyday life. His writing is intended to help people enjoy happier lives. Don’t we want that? If you are like me searching for ways to enrich our earthly existence and wanting to know what our counterparts are encountering (in private), you would enjoy reading this book. He describes daily matters in beautifully-crafted language that I myself felt inadequate in expressing. At the end of reading, you felt the satisfaction of seeing and noticing what you had all along been exposed to in the sub-conscious.

Alain de Botton writes nine essays covering titles such as “On the Pleasures of Sadness”, On Authenticity”, On Work and Happiness”, “On the Charm of Boring Places”, “On Writing (and Trouts)” and “On Comedy”. He sees more than the mundane and adds subtle humour to a rather sedate everyday behaviour and places. The writer uses works of some of history’s greatest writers, artists and thinkers to add to his observations and draw life lessons to the writings. The book is meant to be uplifting and it leaves you happy reading. I was more impressed with his choice of words and his expressive ways that re-reading it a second time will bring additional joy. This book is not to be rushed, it is to be enjoyed slowly.

“Typically, the written account grazes the surface of an event, we see a sunset and later in the diary, fumble for something and call it “beautiful” when we know it was a lot more, but the more can’t be fixed and is soon forgotten.” - A passage taken from “On Writing (and Trouts)”. This sounds like me.

[Dragos C Butuzea · Rating 2 out of 5]

cu plictiseală despre plictiseli

o cărticică scrisă în stilul alert și dăștept al lui alain de botton, dar destul de slăbuță. așa cum îi arată și titlul în engleză, sunt notații fugare, ca de jurnal, despre niscaiva chestii ce-i gâdilă piticii. aici de botton pare un fel de paler.

evident că sunt și lucruri mai consistente, de pildă eseul despre utilitatea muncii, în care sfârșește cu ideea că, oricât s-ar da cu capul de pereți, motivaționalii cu cărțile de dezvoltare mănâncă rahat afirmând că munca te face fericit. muncind, nu suntem decât niște mijloace în procesul obținerii unui profit.

o perspectivă nouă mi-a adus mini-eseul despre călătorii - despre cum anume aeroporturile, trenurile pot fi mijloace, împrejurări de a ne scoate din cotidian. de pildă, rapiditatea zborului ne poate inspira să ne imaginăm că și noi ne-am putea ridica deasupra multor lucruri care ne-au copleșit. (p.27), ne dă perspective zeiești sau vulturești asupra lumii, prezența norilor ne dă gusturi diferite ale mâncării din avion.

Norii aduc liniște. Sub noi se află dușmani și colegi, locurile spaimelor noastre și al necazurilor noastre; toate sunt acum infime, sunt zgârieturii făcute pe pământ. Poate că știm destul de bine această veche lecție de perspectivă, dar rareori pare la fel de adevărată ca atunci când stăm lipiți de fereastra rece a avionului, aeronava noastră, profesor de filozofie profundă. (p.29)

http://chestiilivresti.blogspot.ro/

[Elly Tarahimofrad · Rating 4 out of 5]

اولین کتابی بود که از آلن دوباتن خوندم. تصور می‌کنم همه اول از جستارهایی در باب عشق با دوباتن شروع می‌کنن. این کتاب جذاب بود و مختصر. بیشتر از هرچیزی عنوان هر بخش بود که مجذوبش می شدم.
در باب لذت اندوه
در باب رفتن به فرودگاه
در باب اعتبار
در باب کار و خشنودی
در باب رفتن به باغ وحش
در باب مردان مجرد
در باب افسون اماکن پر ملال
در باب نوشتن (و ماهیان قزل آلا)
در باب کُمدی

اگر نیاز دارین کتابی کوتاه در باب مشاهدات اشیا و اتفاقاتی که هرروزه در زندگی‌مون جربان دارن و بی‌توجه بهشون از کنارشون رد می‌شیم بخونین، این کتاب پیشنهاد خوب و گیرایی می‌تونه باشه.

[Hamide._.Akbari · Rating 2 out of 5]

خوندن این کتاب بهتر از نخوندنشه اما فقط در همین حد.
کتاب جستارهایی تقریبا پراکنده ست که به اهمیت دیدن و توجه به لحظات ساده اما جالب زندگی می‌پردازه. اما خب باز به نظرم همین یک مولفه هم در همه‌ی جستارها مشترک نیست و همین انسجام کتاب رو ازش می‌گیره.
ترجمه هم با کسره‌های اضافی که خوانش رو عوض راحت کردن سخت تر کرده بود به کم شدن ستاره‌ها کمک کرد.
به امید خوندن کتاب‌های مهم‌تر دوباتن. نمی‌خوام بدبین باشم و تعمیم بدم حقیقتا.

[skyozlem · Rating 5 out of 5]

bu kitap baş ucumuzda dursun, teşvik olsun diye açıp açıp okunsun, görüp de geçtiğimiz köşeleri fark etmemize ilham olsun,

[Anca · Rating 3 out of 5]

This book and I have and old relationship. Like.. real old. I've bought this book 2 years ago, the period when I started to buy books. Until now, I never got to its end. I've read it in pieces, here and there, whenever I found myself in the evening with no book started (how to start a book in the evening?...) or there were waiting rooms at the horizon etc.. Some of them I've read repeatedly due to the fresh-beginning mania of a linear reader, some I've never read. This time I got through all of them. In the honor of my old reading habit, I read the essays in no particular order.
My conclusion after a long co-existence with the book and a rambling paragraph is none in particular.
I doubt there will be another Alain de Botton book for me (particularly
Essays in Love - the essay about love was my least favourite, the tone of it, the conclusion, it's all just wrong.).
I owe him the discovery of Edward Hopper and some of his observations hit the nail on the head saying it how I couldn't/wouldn't say it before (one of the many attributes of great writers, as he -also- said). Unfortunately, in this case it's not much, i can base all that on my resonation with Botton's temperament/personality.
I can't put my finger on the unpleasant part, can't even say there actually is one, I simply think he's saying not-much; that's a lot when you're writing about what are usually boring activities as he does in this book. Not sure about another topic, though (hence my opinion on the love essay).

[Zahra Farhoodi · Rating 3 out of 5]

آلن دوباتن تو این کتاب نظراتش رو در مورد نه تا موضوع تو نه فصل جداگونه میگه. فصل هایی که نمیشه اسمش رو مقاله یا فلسفه گذاشت، بیشتر شبیه فکر کردن بلند بلند میمونه. فصل در باب لذت اندوه فوق العاده بود. دو فصل در باب افسون اماکن پرملال و در باب نوشتن هم خوب بودن اما بقیه فصل ها چیزی نداشت که جذب آدم شه و بتونه خط فکری بده. این اولین کتابی بود که من از دوباتن خوندم، به نظرم دقت و توجهش به جزییات و ربط تبدیل چیزای بی اهمیت و نامربوط به مفاهیم و نظریه ها خیلی خوب بود، اما مطمئناً جز آثار فلسفی قرار نمیگیره

[yenni m · Rating 2 out of 5]

I quit this about 2/3 in as the narrator read "I am bored, I am bored...".

I suppose this is a fine example of everyone probably having something to say about anything and everything and most of that probably being something you don't connect to.

In Botton's case, a bunch of educated 'I have a platform and I'll use it as I like' really. He's living his dream. Good for him I guess.

Getting out the house to go to an airport or little chef sounds promising.

[Nazanin Banaei · Rating 4 out of 5]

از لذت اندوه گفت و از امنیت دلچسب ملال، از آرزوی تطبیق با طبیعت به اندازه‌ی شتر و از بغل کردن تعارض‌ها در قالب طنز. از یبوست کلام در برابر زیبایی و از فلسفه‌ی پذیرفتن کار به منزله‌ی غم غروب روز تعطیل:
که اغلب زمانی که توقع نداریم برایمان شادمانی بیاورد قابل تحمل‌تر است.

[Toktam · Rating 5 out of 5]

کتابشو دوست داشتم علی الخصوص در باب لذت اندوه ،درباب اعتبار و در باب نوشتن.
حیف که کتاب ترجمه خوبی نداره.
با خوندن این کتاب با خودم فکر کردم باید دقیق تر اطرافمو ببینم و در هر چیزی زیبایی هست .

[دانیال عماری · Rating 3 out of 5]

در کتاب‌فروشی همیشگی‌ام پرسه می‌زدم، که چشمان تنبلم کتاب لاغری را شکار کرد که می‌شد سریع خواندش؛ و تمایل به اتمام رساندن کارها را برای ده‌هزارمین دفعه ارضا کرد. اسم اثر و نویسنده آن هم در ترغیب شدنم کم موثر نبود؛ اما تیر خلاص زمانی شلیک شد که کتاب را گشودم و چهار نقاشی در قالب عکس‌های دوربین پلوراید میان کلمات جا خوش کرده بود. سه نقاشی از نقاش محبوبم «ادوارد هوپر» بود که نوشته‌های دوباتن را درباره نقاشی‌هایش قبلا هم در کتاب «هنر سیر و سفر» خوانده بودم. و یک نقاشی هم از یک نقاش هلندی قرن هفدهمی.

همیشه از تاکید دوباتن بر حضور پررنگ نگاه خلاقانه در بطن زندگی لذت برده‌ام. برایم پاسخ این سوال کهنه بوده که چرا اصلا آدم‌ها می‌نویسند؟ چرا خلق می‌کنند؟ و چرا ما باید با این آثار برخورد کنیم. آلن دوباتن، در این کتاب هم مانند کتب دیگرش، در حال ارائه نگاهی نو و خلاقانه به مسائل شدیدا روزمره است. او معتقد است می‌توان خیلی بیش‌تر عادات چشمی ما، از داده‌های بیرونی زیبایی و درک و حتی شوخی بیرون کشید و زندگی را با کنار هم چیدن همین برداشت‌های ریز ریز و شخصی معنادار کرد.

کتاب در نُه باب نوشته شده و هر کدام از بخش‌ها، حول محور موقعیت یا مفهومی نگارش شده که مسئله‌ای کاملا انسانی و قابل لمس به حساب می‌آید. با مثال پیش می‌رود و سعی می‌کند در مرزی سبک‌پردازانه میان روایتگری و ارائه نظریه عمل کند. می‌توان گفت با شخصیت در بخش‌ها روبرو هستیم، اما اگر آن شخص را خود دوباتن درنظر نگیریم (فیکشنال فرضش کنیم) با شخصیتی بسیار تیزبین، شوخ طبع و هنر شناس روبروییم. یک عادت جالب دیگر دوباتن طیِ مسیرِ در هم بافتنِ هنر و زندگیِ کسالت‌بارِ امروزی، دعوت از بزرگان هنر به عرصه جهان امروز است. او فلوبر و باخ و هوپر را دوستان صمیمی خود خطاب می‌کند و آموزه‌ها و ایده‌های قابل برداشت از آثارشان را با تجربه زیست امروز بشری گره می‌زند. به عبارتی می‌توان گفت، این افراد و آثارشان را سرچشمه‌ای جوشان می‌شناسد که با شناسایی این آثار هنری و برخورد با آن‌ها می‌توان از زندگی معناهای عمیق، لذت بخش و حتی کوتاه‌مدت بیرون کشید و یک بعد از ظهر کسل کننده آخر هفته را با آن خیال سر کرد.

در بیشتر باب‌های این کتاب، که گاها رفع تکلیفی و شتاب‌زده به نظر می‌رسند (در مقایسه با آثاری مثل «هنر سیر و سفر» یا «سیر عشق») با مفهوم پرسه روبرو هستیم. پرسه چه در حال درونی چه در موقعیتی بیرونی. او با نگرشی نقادانه به عادات انسان امروزی، در درونیات یک زوج سر میز شام پرسه می‌زند و تا می‌تواند با طنرپرادزی و تیغِ تیزِ مشاهده، آن‌ها را به پرسش می‌کشد. یا در بابی دیگر، به پرسه زنی و خیال‌پردازی در فرودگاه یا باغ وحش می‌پردازد و سعی می‌کند برخلاف آنچه در نگاه بی‌رمق ما نشسته است، تصوری، خیالی یا نگاهی نو به آن موقعیت بیافزاید. مثل تصور انسانی در قفس که خیره به زرافه‌های گوشی به دست، به سمت لنز دوربین‌هاشان لبخند می‌زند.

آلن دوباتن، در اکثر آثارش در حال تجریه و تحلیل زندگی امروزی بشر است و ابزار اصلی او برای ارائه نگاهی خالی از کرختی، هنر است در تمامی ژانرها و دوره‌ها. او به مشاهده‌ای تیز و پرسش‌گر ایمان دارد که لذتی متعالی است و فارغ از هم موقعیت بیرونی، می‌تواند مانند اسلحه‌ای آماده، از برداشت‌های دور از ذهن و خلاقانه غرق لذت شود.

دانیال عماری، خرداد ۹۹

[Peyman Talebi · Rating 3 out of 5]

کتاب خوشخوان و راحتی است اما بی‌ارتباط به نامش (بهتر بگویم: ترجمه نامش). جستار اول کتاب به یاد ماندنی است و نگاه دوباتن به مقوله «تماشا» آموختنی.
به نظرم خوب است که جستارنویس ایرانی از این کارها بخواند تا بفهمد قرار نیست در جستار شق‌القمر کند! دوباتن در بسیاری از فصل‌های کتاب ایده‌ای را مد نظر داشته که تنها بر یک مصداق منطبق است و او در کل جستار با تحلیل همان مثال پیش می‌رود و از ابعاد مختلف به آن می‌پردازد. جستار او حاصل «تاملات» است و داعیه کشف ندارد. یک حرفی در ذهنش هست، همان را با مثالی که نخستین بار ایده را به ذهنش متبادر کرده می‌زند و تمام. برای همین فصول کتاب کوتاهند و به زحمت هر فصل به ده صفحه می‌رسد.
در آثار جون دیدیون هم از این جستارهای کوتاه زیاد دیده‌ام. راه زیادی دارد جستارنویس ایرانی.

[Mehrdad · Rating 2 out of 5]

مجموعه جستار هایی از دوباتن درمورد موضوعات مختلف!

جستار اول(در باب لذت اندوه) و آخر(در باب کمدی) خیلی خوب بودن و قوی اما بقیه به شدت معمولی!
کلا درک دوباتن از عشق خیلی سطحی و عوامانه ست که با فیلسوف بودن ایشون تضاد شدیدی ایجاد میکنه و بیشتر تو ذوق میزنه!
نمیدونم چرا اصرار داره کتاب هاش جای اینکه "قوی" باشن، عامه پسند باشن. علت اینکه میگم اصرار داره هم برای اینه که میدونم آدمیه که اطلاعاتش زیاده و مثلا هنر همچون درمانش یه کتاب عالی بود که مشخص بود براش زحمت زیادی کشیده شده.
در کل این کتابو نخونین چیزیو از دست ندادید!

[Nafise · Rating 3 out of 5]

کتاب جمع و جور کوچک و کوتاهی بود با نُه سر فصل بود که بیشتر حول هنر و به ویژه نقاشی، حرف‌های فلسفی زده بود و کمتر نظری به روانشناسی داشت. شاید هم این موضوع از اونجایی به چشمم اومده که طبق عادت بیشتر توقعم از کتاب‌های آلن دوباتن، نگاه‌های روانشناسانش به مسائل هست.
چهارتا از نقاشی‌های ادوارد هارپر روی مقوا با کیفیت خوبی چاپ شده بود و وقتی که در فصول ابتدایی نویسنده درحال بررسی اونها بود، می‌شد به راحتی در لحظه به اون نقاشی نگاه کنی و نقطه نظر نویسنده رو بسنجی.
سرفصل مورد علاقه‌ی من توی این کتاب، بخش در باب اعتبار بود که روایتی داستان‌گونه از قرار عاشقانه دو نفر رو به سبک کتاب سیرعشق، نوشته بود و بین مکالمات، بندهایی جالب توجه به چشم می‌خورد؛ مثل:
سکوت در برابر آدمی نه چندان جذاب می‌تواند گویای ملال‌آور بودن آن معاشرت باشد. سکوت در برابر آدمی جذاب بهت اطمینان می‌دهد تویی که وحشتناک ملال‌آوری!!

[Damla · Rating 4 out of 5]

Çok değer verdiğim bir hocamın tavsiye üzerine alıp okuduğum bu denemeye kitabın isminden ötürü çok fazla beklenti ile başladığımı itiraf etmem gerekiyor. Kötü mü? Hayır asla değil. Ancak beklediğim görmek ve fark etmek bu değildi. Beni çok fazla düşündürmedi, dedikleri gibi zaten bildiğimiz şeyleri yazıya dökenler tanımını bu kitapta çok fazla yaşadım ancak vurucu olduğunu düşünmüyorum. Bazı metinler oldukça basit kaçmış geldi bana. Özellikle beğendiğim bölümleri yazmak istiyorum. "Sıkıcı kentlerin büyüleyiciliği" ve "Hüznün güzelliği" bölümleri düşündürdü, araştırma yapma isteği ve oluşan düşünceleri bir kağıda dökme isteği oluşturdu. "Çalışma ve mutluluk" bölümü Tembellik Hakkını okuyanların zaten kafasında dönen düşünceleri düzenli bir şekilde aktarımı açısından benim için yararlı oldu. Diğer bölümlerde keyifliydi, altını çizdiğim güzel noktalar vardı.

Yormayacak, sıkmayacak, keyifli saat geçirmenizi sağlayacak bir kitap.

"İyi kitaplar yalnızca duygularımızı ve çevremizdekilere benzer insanları betimlemekle kalmaz, bunların bizim betimlediğimizden çok daha güzel betimlenmesini sağlayan bir becerinin varlığına işaret ederler."

Çok daha güzel betimleme başka bir kitaba kaldı sanırım.

[ZaRi]

در باب مردان مجرد
هیچ کس عاشق مآب تر از آن کس نیست که کسی را ندارد تا عاشقش شود هنگامی که در قعر تنهایی به تنگ آمده ایم، و هیچ مشغله ی کاری یا حتی دوستی نداریم که حواس مان را به خودش جلب کند، در موقعیتی هستیم که طبیعت و ضرورت عشق را درست درک می کنیم....

در باب کار و خشنودی
شاخص ترین خصیصه ی یک محل کار امروزی هیچ ارتباطی به رایانه ها، هدایت خودکار سیستم ها و پدیده ی جهانی شدن ندارد، بلکه در این باور همه گیر نهفته است که کار باید شادمان مان سازد همه ی جوامع، موضوع کار را درست در مرکز خود جای داده اند،......

[Marcus · Rating 3 out of 5]

I love deBotton as much as any other man, but the short format felt like a glaring disservice to his work. Apart from the section on working, which stands tall on its own, the other parts felt disjointed, obviously cut from various of his full-length books. It's like trying to judge a master musician's best albums by listening to a few 30 second song snippets.
I suppose it's a passable introduction but far better to pick up any of his full-length books and revel in the unfolding of the complete, erudite story, beautifully told.