Herman Brusselmans is een Vlaamse schrijver, dichter en columnist. Hij debuteerde in de jaren tachtig en groeide uit tot een van de meest productieve en herkenbare stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Brusselmans schrijft romans, verhalen, poëzie en columns, waarin autobiografische elementen, satire en maatschappijkritiek regelmatig samenkomen. Hij schuwt controverse niet en was meermaals onderwerp van publieke discussies en rechtszaken, wat zijn imago als polemisch auteur versterkte. Tegelijkertijd wordt hij geprezen om zijn taalgevoel, timing en vermogen om banaliteit en existentiële vervreemding te combineren. Hij geldt als een eigenzinnige, invloedrijke figuur binnen de Vlaamse literatuur, die bewust buiten het literaire establishment opereert.
Net voorbij de helft het toch opgegeven. Sommige zinnen of dialogen zijn behoorlijk geestig, vandaar nog twee sterren, maar te zeer vermoeiend en oninteressant om door te lezen.
Hoewel het aardig aansloot bij het beeld wat ik van Brusselmans had vond ik het toch tegenvallen. Eentje uit de categorie van ‘wtf heb ik eigenlijk gelezen?’ Korte verhalen ben ik meestal sowieso niet zo’n fan van, dus ik had het eigenlijk kunnen weten 💁🏻♀️
In het begin was het oké, later begon ik me te vervelen tijdens het lezen. Ik hou van Brusselmans, maar dit boek is toch wat minder. Vooral de laatste pagina’s.
Het boek begint goed met de essay reeks 'Olifanten met een slurf'. Daarna lijkt Brusselmans als het ware enigszins in te kakken daalt het niveau en leest het boek ook niet meer heel soepel. Het laatste verhaal maakt wel weer wat goed.
Leuk samenraapsel van Brusselmans. God wat kan die man goed schrijven. Schort alleen wat aan de volgorde van de verhalen, in het begin veel dezelfde trucjes en stijl.