What do you think?
Rate this book
El negro en ik
'El Negro en ik' is een fascinerende reisreportage over ras, cultuur en identiteit. Als negentienjarige student staat Frank Westerman in een Spaans museum oog in oog met een opgezette Afrikaan - El Negro. Wie is deze mens? En wie heeft zijn lichaam geprepareerd?In zijn meest persoonlijke boek tot nu toe volgt de auteur El Negro op diens omzwerving van Parijs (1831) via Barcelona (1888) naar de Pyreneeën - waar hij tot 1997 tentoongesteld stond.Onderweg toont hij El Negro als een spiegel van zijn een naamloze zwarte die - genageld op zijn voetstuk - het Europese denken over slavernij, kolonialisme en racisme in een schrijnend licht plaatst.Maar wat zegt hij over ons, hier en nu? Frank Westerman laat de historische rasopvattingen die El Negro belichaamt in actuele gedaanten terugkeren - in het indringende relaas van zijn eigen ervaringen als ontwikkelingswerker-in-opleiding.Dwingend voeren beide sporen van El Negro en ik naar post-apartheid Zuid-Afrika waar de schrijver een laatste confrontatie aangaat met El Negro.
256 pages, Paperback
First published January 1, 2004
5 people are currently reading
326 people want to read
About the author
Frank Westerman
35 books102 followersFrank Westerman (Emmen, 1964) groeide op in Assen en studeerde Tropische Cultuurtechniek aan de Landbouwuniversiteit Wageningen. In 1987 woonde hij een jaar in de Andes van Peru, waar hij de irrigatiemethoden van Aymara-indianen onderzocht. Frank studeerde cum laude af en mag Ir. voor zijn naam zetten.
Zijn allereerste journalistieke reportages schreef Frank toen hij nog studeerde. Zo versloeg hij voor Het Parool de poging van Mario Vargas Llosa om president van Peru te worden en de Amerikaanse anti-drugscampagne om de teelt van coca uit te roeien in de Chapare-regio van Bolivia.
Voor het VPRO-programma Het Gebouw maakte Frank twee radio-documentaires van driekwartier. De eerste in april 1992 vanuit de 'dodenvallei' van Noordwest-Kameroen - meer hierover bij Stikvallei - en de tweede in de herfst van 1993 vanuit het volledig platgebombardeerde stadje Vukovar aan de Donau.
Omdat Frank zich uitsluitend wilde toeleggen op het schrijven ging hij na zijn flirt met de radio door met de geschreven journalistiek. Voor het tijdschrift Atlas schreef hij in 1993 het dertig-pagina's tellende verhaal 'Het goede meer': zijn debuut bij een literaire uitgeverij.
Zijn allereerste journalistieke reportages schreef Frank toen hij nog studeerde. Zo versloeg hij voor Het Parool de poging van Mario Vargas Llosa om president van Peru te worden en de Amerikaanse anti-drugscampagne om de teelt van coca uit te roeien in de Chapare-regio van Bolivia.
Voor het VPRO-programma Het Gebouw maakte Frank twee radio-documentaires van driekwartier. De eerste in april 1992 vanuit de 'dodenvallei' van Noordwest-Kameroen - meer hierover bij Stikvallei - en de tweede in de herfst van 1993 vanuit het volledig platgebombardeerde stadje Vukovar aan de Donau.
Omdat Frank zich uitsluitend wilde toeleggen op het schrijven ging hij na zijn flirt met de radio door met de geschreven journalistiek. Voor het tijdschrift Atlas schreef hij in 1993 het dertig-pagina's tellende verhaal 'Het goede meer': zijn debuut bij een literaire uitgeverij.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 39 reviews
April 4, 2017
Interesting and award winning book in the genre of documentary fiction: it describes the quest of the author into the origin and fate of "El Negro", a Bushman-warrior who around 1830 was "set up" (yes, like an animal) by two French brothers and ended up in a museum near Barcelona, Spain. That quest, and also the musings of the author about this "setting up" and what it says about the culture that does this, are mixed with experiences of the author as a development worker, or rather, with his gradually turning away from design and method of Western development work. As has been said: interesting book that incites thinking.
But to my taste Westerman becomes a bit too populistic in his cultural relativism: questioning one's own culture and principles is absolutely appropriate, and certainly those of our aggressive and always implicitly (and often explicitly) racist Western culture. But the author opens the door a bit too far for a complete passivisness, and that might be just as inhumane. This is the real world, a world in which nothing is neutral or 'pure', there's no single action free of possible adverse effects on others. But of course it's always better to be very thoughtful of what one does. If it's that, what Westerman meant, than I'm his man. But I'm not sure.
But to my taste Westerman becomes a bit too populistic in his cultural relativism: questioning one's own culture and principles is absolutely appropriate, and certainly those of our aggressive and always implicitly (and often explicitly) racist Western culture. But the author opens the door a bit too far for a complete passivisness, and that might be just as inhumane. This is the real world, a world in which nothing is neutral or 'pure', there's no single action free of possible adverse effects on others. But of course it's always better to be very thoughtful of what one does. If it's that, what Westerman meant, than I'm his man. But I'm not sure.
September 6, 2021
Molto interessante, con stimolanti argomenti e interrogativi.
La «Via dei missionari» aveva aperto l'entroterra africano con questo risultato (nelle parole di Desmond Tutu): "I missionari sono venuri. nel nostro paese e ci hanno insegnato a inginocchiarci. L'abbiamo fatto, e quando abbiamo rialzato lo sguardo, il paese era diventato loro."
E poi arrivarono i Boeri, con il loro diritto fondato sulla Bibbia di impadronirsi di ogni campo e ogni punto d'acqua che incontravano. Nel 1833, l'anno in cui il regno britannico abolì la schiavitù, avevano cominciato la loro Grote Trek (la grande migrazione). Perché? Perché si rifiutavano di liberare i loro schiavi. Una cosa simile andava contro la volontà di Dio e quindi iniziarono il loro esodo da popolo eletto verso la nuova terra. Le tracce dei loro carri di buoi corrono parallele ai binari sotto i miei piedi.
Rispetto per gli avi: cosa dovrebbe significare per noi europei?
Alcune tematiche su El Negro di Banyoles sono confrontabili alla vita di Saartjie Bartmann, ripercorsa nel film del 2010 Venere nera, diretto da Abdellatif Kechich
___________________________________
WANT TO READ BOOK:
- Alla curva del fiume (V.S. Naipaul)
- Terra del mio sangue (Antjie Krog)
- Il crollo (Chinua Achebe)
La «Via dei missionari» aveva aperto l'entroterra africano con questo risultato (nelle parole di Desmond Tutu): "I missionari sono venuri. nel nostro paese e ci hanno insegnato a inginocchiarci. L'abbiamo fatto, e quando abbiamo rialzato lo sguardo, il paese era diventato loro."
E poi arrivarono i Boeri, con il loro diritto fondato sulla Bibbia di impadronirsi di ogni campo e ogni punto d'acqua che incontravano. Nel 1833, l'anno in cui il regno britannico abolì la schiavitù, avevano cominciato la loro Grote Trek (la grande migrazione). Perché? Perché si rifiutavano di liberare i loro schiavi. Una cosa simile andava contro la volontà di Dio e quindi iniziarono il loro esodo da popolo eletto verso la nuova terra. Le tracce dei loro carri di buoi corrono parallele ai binari sotto i miei piedi.
Rispetto per gli avi: cosa dovrebbe significare per noi europei?
Alcune tematiche su El Negro di Banyoles sono confrontabili alla vita di Saartjie Bartmann, ripercorsa nel film del 2010 Venere nera, diretto da Abdellatif Kechich
___________________________________
WANT TO READ BOOK:
- Alla curva del fiume (V.S. Naipaul)
- Terra del mio sangue (Antjie Krog)
- Il crollo (Chinua Achebe)
March 3, 2017
Behalve het beste bijpersonage uit de Nederlandse letteren - Rik Kapitein - bevat het boek verschillende verhaallijnen - tijden en plekken - die met elkaar verweven worden tot een (zelf)onderzoek naar witte superioriteit, taxidermie en ontwikkelingswerk.
March 29, 2025
Erg interessant boek!! Het werpt een licht op raciaal denken in verleden en heden.
Ik begreep eerst niet waarom zijn eigen omzwervingen naar Jamaica, Peru en Siera Leone bijdroegen aan het verhaal, maar achteraf begreep ik dat de gesprekken die hij daar voerde over ras en de beleving daarvan het centrale argument vormde in het boek. De auteur was in opleiding voor ontwikkelingswerker, maar kwam er gaande weg achter dat hij niks te zoeken had in deze 'onderontwikkelde' landen.
Het volgende gesprek voerde hij met iemand in Zuid-Afrika:
- Waarom schrijft een witte man een verhaal over el negro?
- Dat el negro tentoon werd gesteld zegt meer over Europeanen dan over Afrikanen.
- Dat is dan jullie probleem. Wij zijn alsnog het object van de studie
De verhaallijnen waren soms best complex en ik denk dat je er meerdere discussies over kan voeren.
Ik begreep eerst niet waarom zijn eigen omzwervingen naar Jamaica, Peru en Siera Leone bijdroegen aan het verhaal, maar achteraf begreep ik dat de gesprekken die hij daar voerde over ras en de beleving daarvan het centrale argument vormde in het boek. De auteur was in opleiding voor ontwikkelingswerker, maar kwam er gaande weg achter dat hij niks te zoeken had in deze 'onderontwikkelde' landen.
Het volgende gesprek voerde hij met iemand in Zuid-Afrika:
- Waarom schrijft een witte man een verhaal over el negro?
- Dat el negro tentoon werd gesteld zegt meer over Europeanen dan over Afrikanen.
- Dat is dan jullie probleem. Wij zijn alsnog het object van de studie
De verhaallijnen waren soms best complex en ik denk dat je er meerdere discussies over kan voeren.
October 29, 2025
To książka-podróż wgłąb machinacji kolonializmu i postkolonializmu, ale przede wszystkim wgłąb siebie, dla której pretekstem jest "El Negro", czyli wypchany człowiek, którego pewnego dnia Westerman ogląda na wystawie w Katalonii.
To książka holistyczna, która stawia więcej pytań niż pozostawia odpowiedzi. Imponuje kompozycja (bardzo). Wzorowy wręcz przykład wyprowadzenia z jednego impulsu wielkiej opowieści.
O nieprzystawalności ludzkich światów. O zmianie perspektywy. O różnicach.
To książka holistyczna, która stawia więcej pytań niż pozostawia odpowiedzi. Imponuje kompozycja (bardzo). Wzorowy wręcz przykład wyprowadzenia z jednego impulsu wielkiej opowieści.
O nieprzystawalności ludzkich światów. O zmianie perspektywy. O różnicach.
January 30, 2022
Ondanks gebruik van kwetsende woorden en enigszins verouderde denkbeelden wordt op een mooie manier de ‘westerse’ blik op ‘niet-westersen’ ter discussie gesteld. De punten die worden gemaakt over het nut van ontwikkelingssamenwerking blijven relevant.
December 27, 2020
Interessant boek over kolonialisme, racisme, ontwikkelingshulp en -samenwerking. Het boek leest als het resultaat van een eigen zoektocht naar de achtergrond van El Negro. Hierdoor miste ik soms wat diepgang en een duidelijke samenhang. Niettemin interessant om de ervaringen en resultaten rondom deze zoektocht te lezen.
October 14, 2016
Knap non-fictie boek, en hoewel ik liever fictie lees, toch vier sterren. Waarom? Omdat 'El negro en ik' me bepaalde onderwerpen in een ander daglicht heeft laten zien. En dat is uiteraard een plus. Westerman omschrijft de ontwikkelingshulp als een vorm van racisme, die ontstaat uit de premisse: "Laten we de mensen daar eens gaan opvoeden naar ons blanke voorbeeld." Hij stelt zich ook de vraag waarom het in Afrika bergaf is gegaan na de kolonisatie, in tegenstelling tot zoveel andere voormalige koloniën. Naar het waarom blijft hij gissen. Ik heb een ezelsoor gemaakt op p. 222 omdat daar een zin staat die me zeer intrigeert. Ik citeer: ".... realiseer ik me dat de aanpassingen die 'wit' Nederland van 'zwart' Nederland eist op dezelfde misvatting berusten als de ontwikkelingshulp: hoe sterker de drang van het 'word zoals wij', des te groter de weerstand en uiteindelijk de kloof.' Sterke boodschap.
June 9, 2025
Een soort thriller maken van historisch onderzoek (wie heeft dat eigenlijk gedaan die Bosjesman opgezet en hoe is die hier terechtgekomen?) is een slimme schrijfstrategie. Toch voor wie gelezen wil worden. Ik kan mij een academische studie voorstellen over taxidermie, toegepast op mensen in de negentiende eeuw, die misschien een doctoraat zou opleveren, maar verder nooit meer gelezen wordt.
Zo brengt Westerman de geschiedenis van “El Negro” niet: een skelet en een huid bij elkaar en in vorm gehouden met hout, staal en stro en tentoongesteld in een natuurhistorisch museum in Banyules, een Catalaanse provinciestad blijkt aanleiding voor een spannende speurtocht langs Zuid-Afrika, Parijs en Barcelona. En Botswana, maar dat is per ongeluk. De tijdlijn is 1830 tot 2000 ongeveer.
Zo wordt het vinden van een boedelbeschrijving, een veilingcatalogus of een persoon die ergens nog iets over weet een gloriemoment waar de lezer graag in deelt. Het pure speurwerk naar feiten opent ook werelden en biotopen van wetenschapsopvattingen uit de negentiende eeuw, internationale commerciële taxidermie en stukjes recente geschiedenis, zoals de internationale ophef rond het tentoonstellen van El Negro bij de olympische spelen van Barcelona in 1992. En ja, op het eind heb je het gevoel dat je weet wat er is gebeurd, zonder weliswaar iets te weten over het persoonlijke leven van “El Negro”, wat hij dacht, waar hij van hield of wat hij belangrijk vond. Een mens wordt hij ook in dit boek niet.
Verwonderlijk ook hoe dit boek uit 2004, zonder poespas het vermaledijde “n-woord” nog gebruikt. De versie die ik las is de elfde druk uit 2008.
Het verhaal van El Negro wordt afgewisseld met hoofdstukken over de professionele reisbelevenissen van Westerman als ontwikkelingsmedewerker en journalist in Jamaica, Peru en Sierra Leone. Daar is geen direct verband met de verhaallijn over de speurtocht naar de herkomst en omzwervingen van El Negro. Bij het lezen stoort het niet; het geeft een bredere achtergrond aan de verhoudingen tussen het oude continent en de koloniale gebieden waarbinnen het opzetten en tentoonstellen van een mens een mogelijkheid werd. Het geeft ook een inzicht in de persoonlijke evolutie die Westerman maakt in de twintig jaar tussen de eerste keer dat hij El Negro zag en het publiceren van het boek, vooral dan over de eigen positie als blanke onderdaan van een oude koloniale mogendheid. De titel van het boek is dan ook “El Negro en ik” en niet “El Negro”. Bij Westerman gebeurt de analyse vooral op een bevragende toon zonder geneuzel over schuld en boete naar het heden te projecteren.
Reportage, geschiedenis, reisverslag, introspectie, maatschappelijke beschouwing, een combinatie daarvan door iemand die goed ter taal is èn een verhaal kan maken, ja daar lusten wij wel meer van.
Te weten dat er nog een stapel ongelezen Westermans op mij wachten is een beetje zoals een verslaafde die weet dat er nog voldoende voorraad in huis is. Zou de nood om wat intellectueel genot en interessante hoog worden, dan kan ik gewoon een Westerman nemen.
Zo brengt Westerman de geschiedenis van “El Negro” niet: een skelet en een huid bij elkaar en in vorm gehouden met hout, staal en stro en tentoongesteld in een natuurhistorisch museum in Banyules, een Catalaanse provinciestad blijkt aanleiding voor een spannende speurtocht langs Zuid-Afrika, Parijs en Barcelona. En Botswana, maar dat is per ongeluk. De tijdlijn is 1830 tot 2000 ongeveer.
Zo wordt het vinden van een boedelbeschrijving, een veilingcatalogus of een persoon die ergens nog iets over weet een gloriemoment waar de lezer graag in deelt. Het pure speurwerk naar feiten opent ook werelden en biotopen van wetenschapsopvattingen uit de negentiende eeuw, internationale commerciële taxidermie en stukjes recente geschiedenis, zoals de internationale ophef rond het tentoonstellen van El Negro bij de olympische spelen van Barcelona in 1992. En ja, op het eind heb je het gevoel dat je weet wat er is gebeurd, zonder weliswaar iets te weten over het persoonlijke leven van “El Negro”, wat hij dacht, waar hij van hield of wat hij belangrijk vond. Een mens wordt hij ook in dit boek niet.
Verwonderlijk ook hoe dit boek uit 2004, zonder poespas het vermaledijde “n-woord” nog gebruikt. De versie die ik las is de elfde druk uit 2008.
Het verhaal van El Negro wordt afgewisseld met hoofdstukken over de professionele reisbelevenissen van Westerman als ontwikkelingsmedewerker en journalist in Jamaica, Peru en Sierra Leone. Daar is geen direct verband met de verhaallijn over de speurtocht naar de herkomst en omzwervingen van El Negro. Bij het lezen stoort het niet; het geeft een bredere achtergrond aan de verhoudingen tussen het oude continent en de koloniale gebieden waarbinnen het opzetten en tentoonstellen van een mens een mogelijkheid werd. Het geeft ook een inzicht in de persoonlijke evolutie die Westerman maakt in de twintig jaar tussen de eerste keer dat hij El Negro zag en het publiceren van het boek, vooral dan over de eigen positie als blanke onderdaan van een oude koloniale mogendheid. De titel van het boek is dan ook “El Negro en ik” en niet “El Negro”. Bij Westerman gebeurt de analyse vooral op een bevragende toon zonder geneuzel over schuld en boete naar het heden te projecteren.
Reportage, geschiedenis, reisverslag, introspectie, maatschappelijke beschouwing, een combinatie daarvan door iemand die goed ter taal is èn een verhaal kan maken, ja daar lusten wij wel meer van.
Te weten dat er nog een stapel ongelezen Westermans op mij wachten is een beetje zoals een verslaafde die weet dat er nog voldoende voorraad in huis is. Zou de nood om wat intellectueel genot en interessante hoog worden, dan kan ik gewoon een Westerman nemen.
February 18, 2019
Kolonialisme en racisme, hoe zit dat nu?
Frank Westerman – El Negro en ik
Westerman is met zijn veel vertaalde boeken, een van de meest succesvolle Nederlandse schrijvers in het buitenland. Zijn boek ‘El Negro en ik’ is bekroond met de Gouden Uil Literatuur prijs. In dit boek gaat hij de historische rasopvattingen van een opgezette zwarte man (El Negro) in onze tijd plaatsen.
Tijdens het lezen van dit boek weet je niet echt waar het over gaat, de samenhang is moeilijk te vinden. Je geraakt in de war van de verschillende verhaallijnen. Het gaat over El Negro, dan over vrijwilligerswerk in Peru en ook eens over discriminatie in Jamaica. Naarmate het einde nadert wordt het niet veel beter omdat je de draad al lang kwijt bent geraakt.
Het is een soort auto-biografie, alleen gaat het niet echt over zijn leven maar eerder over zijn zoektocht naar de afkomst van El Negro (en nog enkele bijverhalen). Realistisch is het zeker, hij beschrijft elk moment erg nauwkeurig en verteld ons zijn gedachten. Al merk je snel dat hij in zijn denkwereld vooral veel vragen steld. Het boek is niet verzonnen, volledig in ik-perspectief maar toch geen echte biografie. Door dit alles is het wel origineel. Alhoewel Westerman wel vaker in Ik-perspectief schrijft.
De vragen die in dit boek gesteld worden zijn wel erg interessant. Hij vraagt zich af hoe mensen vroeger naar El Negro keken in vergelijking tot nu, hoe dat men de verdeeldheid wil aanpakken als blanken in bv. Jamaica enkel maar in bepaalde wijken een huis mogen kopen, etc. Hij vindt tevens ook dat de westerse landen teveel hun eigen cultuur en infrastructuur op anderen afdwingen, onderandere door ontwikkelingswerk. Hij gaat ook specifiek opzoek naar de identiteit van El Negro en naar hoe ze hem zomaar uit zijn thuis hebben kunnen meenemen naar Europa en zo tegelijkertijd hem alles hebben afgenomen. Hoe konden ze jarenlang een opgezette Afrikaan vertonen als pronkstuk van een museum?
Is het een aanrader?
Absolut niet. Het is niet spannend, niet romantisch, niet super leerrijk, gewoonweg niet goed. Het gaat hier niet over zijn taalgebruik, schrijfstijl, … Het gaat over het feit dat je doorgaans een roman leest om te ontspannen en eventueel iets bij te leren, wat in dit boek totaal niet het geval is. Hij stelt goede vragen, maar de antwoorden zijn vaag.
Hopelijk zijn zijn andere boeken beter.
'Het feit alleen al dat jij als blanke een boek schrijft over El Negro.'
Frank Westerman – El Negro en ik
Westerman is met zijn veel vertaalde boeken, een van de meest succesvolle Nederlandse schrijvers in het buitenland. Zijn boek ‘El Negro en ik’ is bekroond met de Gouden Uil Literatuur prijs. In dit boek gaat hij de historische rasopvattingen van een opgezette zwarte man (El Negro) in onze tijd plaatsen.
Tijdens het lezen van dit boek weet je niet echt waar het over gaat, de samenhang is moeilijk te vinden. Je geraakt in de war van de verschillende verhaallijnen. Het gaat over El Negro, dan over vrijwilligerswerk in Peru en ook eens over discriminatie in Jamaica. Naarmate het einde nadert wordt het niet veel beter omdat je de draad al lang kwijt bent geraakt.
Het is een soort auto-biografie, alleen gaat het niet echt over zijn leven maar eerder over zijn zoektocht naar de afkomst van El Negro (en nog enkele bijverhalen). Realistisch is het zeker, hij beschrijft elk moment erg nauwkeurig en verteld ons zijn gedachten. Al merk je snel dat hij in zijn denkwereld vooral veel vragen steld. Het boek is niet verzonnen, volledig in ik-perspectief maar toch geen echte biografie. Door dit alles is het wel origineel. Alhoewel Westerman wel vaker in Ik-perspectief schrijft.
De vragen die in dit boek gesteld worden zijn wel erg interessant. Hij vraagt zich af hoe mensen vroeger naar El Negro keken in vergelijking tot nu, hoe dat men de verdeeldheid wil aanpakken als blanken in bv. Jamaica enkel maar in bepaalde wijken een huis mogen kopen, etc. Hij vindt tevens ook dat de westerse landen teveel hun eigen cultuur en infrastructuur op anderen afdwingen, onderandere door ontwikkelingswerk. Hij gaat ook specifiek opzoek naar de identiteit van El Negro en naar hoe ze hem zomaar uit zijn thuis hebben kunnen meenemen naar Europa en zo tegelijkertijd hem alles hebben afgenomen. Hoe konden ze jarenlang een opgezette Afrikaan vertonen als pronkstuk van een museum?
Is het een aanrader?
Absolut niet. Het is niet spannend, niet romantisch, niet super leerrijk, gewoonweg niet goed. Het gaat hier niet over zijn taalgebruik, schrijfstijl, … Het gaat over het feit dat je doorgaans een roman leest om te ontspannen en eventueel iets bij te leren, wat in dit boek totaal niet het geval is. Hij stelt goede vragen, maar de antwoorden zijn vaag.
Hopelijk zijn zijn andere boeken beter.
'Het feit alleen al dat jij als blanke een boek schrijft over El Negro.'
June 6, 2025
Interessant boek maar geen topper, wel vintage Westerman, een expert in literaire non-fictie.
Het merkwaardige verhaal over een getaxidermeerde (opgezette) Bantoe Afrikaan die Westerman ontdekte in een Spaans museum is de aanleiding voor een verhaal met diverse lijnen:
- zijn persoonlijke ervaringen en zijn zoektocht naar het wat en het waarom (soms zelfs een beetje detective-achtig)
- een stukje geschiedenis over personages uit de negentiende eeuw die betrokken waren bij dit merkwaardige object (als dat woord past bij een opgezette mens)
- de ethische vraagstukken die rijzen als je hiermee geconfronteerd wordt. Hier slaagt Westerman er op een knappe manier in om topics zoals slavernij, kolonialisme en racisme handig in zijn verhaal te verweven.
Grotendeels boeiend, interessant en lezenswaardig als was het voor mij iets te weinig meeslepend, mede omdat Westerman iets teveel aan ‘bladvulling’ doet om met een al bij al dun verhaal toch een boek van 250 bladzijden te kunnen uitbrengen.
De ‘bladvulling’ zijn de uitweidingen uit zijn persoonlijke leven en dan vooral rond zijn periode in de ontwikkelingssamenwerking. Dat hij hierover best kritische bedenkingen heeft is interessant maar me dunkt onvoldoende functioneel met betrekking tot het kernthema van het boek.
Het merkwaardige verhaal over een getaxidermeerde (opgezette) Bantoe Afrikaan die Westerman ontdekte in een Spaans museum is de aanleiding voor een verhaal met diverse lijnen:
- zijn persoonlijke ervaringen en zijn zoektocht naar het wat en het waarom (soms zelfs een beetje detective-achtig)
- een stukje geschiedenis over personages uit de negentiende eeuw die betrokken waren bij dit merkwaardige object (als dat woord past bij een opgezette mens)
- de ethische vraagstukken die rijzen als je hiermee geconfronteerd wordt. Hier slaagt Westerman er op een knappe manier in om topics zoals slavernij, kolonialisme en racisme handig in zijn verhaal te verweven.
Grotendeels boeiend, interessant en lezenswaardig als was het voor mij iets te weinig meeslepend, mede omdat Westerman iets teveel aan ‘bladvulling’ doet om met een al bij al dun verhaal toch een boek van 250 bladzijden te kunnen uitbrengen.
De ‘bladvulling’ zijn de uitweidingen uit zijn persoonlijke leven en dan vooral rond zijn periode in de ontwikkelingssamenwerking. Dat hij hierover best kritische bedenkingen heeft is interessant maar me dunkt onvoldoende functioneel met betrekking tot het kernthema van het boek.
July 21, 2018
I teraz wyobraź sobie, że idziesz do muzeum, przechadzasz się między gablotami i trafiasz na eksponat wypchanego, białego człowieka, który regularnie smarowany jest białą pastą dla utrzymania koloru. Przez kręgosłup przeprowadzono pręt utrzymujący sylwetkę w pionie. Nie do pomyślenia.
A my to zrobiliśmy z Beczuaną. Konkluzja jest trudna do przełknięcia, ale pozwala zrozumieć dlaczego biały człowiek obecnie znajduje się w kropce. "Nie liczy się to co myślimy. Biali nie mają argumentów. Opinie białych są tymczasowo zdyskwalifikowane. Biali stracili moralne prawo wypowiadania się". Lektura obowiązkowa.
A my to zrobiliśmy z Beczuaną. Konkluzja jest trudna do przełknięcia, ale pozwala zrozumieć dlaczego biały człowiek obecnie znajduje się w kropce. "Nie liczy się to co myślimy. Biali nie mają argumentów. Opinie białych są tymczasowo zdyskwalifikowane. Biali stracili moralne prawo wypowiadania się". Lektura obowiązkowa.
June 11, 2020
Bijzondere reis die El Negro, en in zijn kielzog Frank Westerman heeft gemaakt. Zet je aan het denken. Wie heeft recht van spreken?
Westermans nieuwe inzichten in racisme lijken nu alweer wat achterhaald - maar voor Europeanen die zich nog weinig in dit thema hebben verdiept, zou een goede eerste eyeopener kunnen zijn.
Het boek leest lekker weg, daarin merk je Westermans kunnen als journalist: de lezer op een invoelbare manier meenemen in het onderzoek en het denken (inclusief twijfels) daarrond.
Rest in peace, el Negro - nu iig op het juiste continent.
Westermans nieuwe inzichten in racisme lijken nu alweer wat achterhaald - maar voor Europeanen die zich nog weinig in dit thema hebben verdiept, zou een goede eerste eyeopener kunnen zijn.
Het boek leest lekker weg, daarin merk je Westermans kunnen als journalist: de lezer op een invoelbare manier meenemen in het onderzoek en het denken (inclusief twijfels) daarrond.
Rest in peace, el Negro - nu iig op het juiste continent.
December 29, 2017
Avrei preferito più sintesi. Vero è che le storie sono due, come da titolo: quella dell'autore e di El Negro. Ma è la seconda quella che mi ha interessato di più, mentre più lunghe sono le descrizioni dei viaggi di Westerman e talmente approfondite che a volte ho perso di vista il senso generale del testo.
Comunque, ne è valsa la pena! Una prospettiva inedita sulla questione "razze", la giusta dose di ricerca avventurosa e anche un po' di tassidermia.
Comunque, ne è valsa la pena! Una prospettiva inedita sulla questione "razze", la giusta dose di ricerca avventurosa e anche un po' di tassidermia.
November 25, 2021
Indrukwekkend boek. Verdiend heel veel lezers. Je gaat mee in de reis die de 19-jarige student/schrijver begint in een Spaans museum als hij oog in oog staat met een opgezette Afrikaan - El Negro. Wie was hij? Wie heeft wanneer hem opgezet? Je gaat mee met naar de roots van El Negro, terug in de tijd. De naamloze donkere man reflecteert de geschiedenis van racisme, kolonialisme en het dominante Europese denken. Een reisrapportage over racisme.
January 10, 2023
Onderhoudend en interessant boek. Met name omdat Westerman je echt stap voor stap meeneemt in zijn (denk)proces en je echt mee op reis gaat. De beschouwing over racisme en cultuurverschillen die door het boek ligt verweven roept vooral nieuwe vragen op en geeft geen hele nieuwe inzichten maar benadrukt eerder de nuance en diversiteit aan invalshoeken. In het totaal gepolariseerde debat is dit overigens zeer nuttig.
June 3, 2021
To nie był zły reportaż, doskonałe obserwacje i znowuż trudne pytania, które ostatnimi czasy mnie prześladują, ale w czasie lektury miałam wrażenie chaosu - zarówno na płaszczyźnie chronologicznej jak i nawet w samym przedstawieniu głównego tematu - niektóre części bardzo od owego odchodzą, co nie jest do końca sensownie umotywowane. 7/10
August 8, 2018
Met plezier gelezen maar het ging erg trekken aan het einde. Ergens sloeg de duidelijke lijn om in een meer opsommende manier van vertellen waardoor ik blij was het uit te hebben. Vooral Westermans overwegingen over het vak waarvoor hij opgeleid is zijn interessant.
December 23, 2019
Een fascinerende premisse, een maar het boek dooft als een nachtkaars en had de laatste pak 'm beet vijftig pagina's ook kunnen missen. Desondanks lezenswaardig genoeg.
February 4, 2020
Ik vond het wel een interresant boek. Ik heb er zeker veel van geleerd.
September 22, 2020
Slow start. The author investigated very thoroughly the topic. Great book if you are interested in this topic.
February 28, 2021
Fascinerend boek
Read
September 6, 2024Soms prachtig, soms wat droog. Het geheim achter El Negro blijft wel wat onbevredigend. De tegenstelling tussen de 'ik' en El Negro is soms sterk, soms minder sterk. Niet Westermans beste boek.
May 15, 2020
Ik was al een tijdje geleden in dit boek begonnen en had het toen weggelegd. Westermans eerdere boeken, Ingenieurs van de ziel en De graanrepubliek zijn me goed bijgebleven – zeker de eerste – maar El Negro en ik begon me te warrig. Het boek gaat over de zoektocht naar El Negro, een opgezette Afrikaan in een Spaans museum. Westerman raakt gefascineerd door deze Afrikaanse man en probeert te achterhalen hoe dit inmiddels gênant bevonden museumstuk ooit in Europa verzeild geraakt is. Wie was El Negro? Westerman wisselt deze zoektocht af met fragmenten uit zijn eigen leven. Hij wilde ooit ontwikkelingswerker worden en kwam tijdens zijn studie in Jamaica en Peru. In zijn latere carrière als journalist komt hij voor een reportage ook terecht in het door burgeroorlog geteisterde Sierra Leone.
In eerste instantie raakte ik door deze uitstapjes de draad kwijt van het boek. Pas nadat ik El Negro en ik voor een tweede keer ter hand nam begon ik te begrijpen waarom Westerman voor deze fragmentarische opbouw heeft gekozen. Het gaat niet zozeer om El Negro zelf, maar om meer algemene zaken als kolonialisme, ras en slavernij. El Negro is Westermans aanleiding om verschillende van zijn interesses met elkaar te verbinden. De observaties uit zijn eerdere leven, die soms twintig jaar eerder spelen, laten zien hoe die interesses zijn ontstaan... Lees de rest van mijn bespreking hier
In eerste instantie raakte ik door deze uitstapjes de draad kwijt van het boek. Pas nadat ik El Negro en ik voor een tweede keer ter hand nam begon ik te begrijpen waarom Westerman voor deze fragmentarische opbouw heeft gekozen. Het gaat niet zozeer om El Negro zelf, maar om meer algemene zaken als kolonialisme, ras en slavernij. El Negro is Westermans aanleiding om verschillende van zijn interesses met elkaar te verbinden. De observaties uit zijn eerdere leven, die soms twintig jaar eerder spelen, laten zien hoe die interesses zijn ontstaan... Lees de rest van mijn bespreking hier
June 3, 2016
Een bijzonder boek. Een opgezette Afrikaan, die Westerman in een Catalaans stadje zag staan in zijn studenttijd, is voor hem zo’n 20 jaar later de aanleiding om op zoek te gaan. Naar de oorsprong van deze ‘El Negro, naar zijn geschiedenis. Westerman reist kris kras door Europa en Afrika, zich onderwijl bezinnend over vragen betreffende de Westerse cultuur en ‘beschaving’, over racisme en (het nut van) ontwikkelingshulp, over de situatie in West- (Sierra Leone) en Zuid-Afrika. Al lezend denk je met hem mee. Je moet wel bereid zijn de soms wel erg uitwaaierende gedachten van de schrijver te volgen. Regelmatig heb ik gedacht: ‘gaat dit nog wel over het gekozen onderwerp’?
January 17, 2015
Elk onderwerp dat Frank Westerman aanraakt, verandert in literair goud, en zo ook dit verhaal over de opgezette neger van Banyoles - een hoogstpersoonlijke odyssee langs 's auteurs eigen betrokkenheid met de 'derde wereld': als aspirant-ontwikkelingswerker, als journalist, als onderzoeker naar zijn eigen fascinatie met El Negro, die hij als tiener in een Catalaans museum ontdekte - het resultaat is directer, eerlijker en veelzeggender over de scheve verhouding tussen blank en zwart dan menig dieper, ernstiger en saaier rapport ter zake.
December 22, 2015
El Negro i ja to książka po części historyczna, ale w dużej mierze bardzo aktualna, roztrząsająca problemy rasizmu i różnych jego przejawów w historii Europy i zakątków przez Europę kolonizowanych. Wątek prawie kryminalny powoduje, że właściwie trudno się od niej oderwać!
Sam Westerman stara się przy tym pozostać obiektywny - pokazuje różne opinie, przedstawia zachowania, ale to czytelnik sam musi je ocenić i postanowić, po której stronie stanąć.
Minusy książki? Jeszcze dwa dni po jej przeczytaniu nie mogłam wgryźć się w żadną nową książkę - wszędzie szukałam postaci El Negro.
Sam Westerman stara się przy tym pozostać obiektywny - pokazuje różne opinie, przedstawia zachowania, ale to czytelnik sam musi je ocenić i postanowić, po której stronie stanąć.
Minusy książki? Jeszcze dwa dni po jej przeczytaniu nie mogłam wgryźć się w żadną nową książkę - wszędzie szukałam postaci El Negro.
July 22, 2015
'El Negro en ik' is an intriguing journey following the origins of a mummy of a 'primitive' black man, standing in a display case in a dusty forgotten Spanish museum. Who was this man, how did he end up Spain, what events have led to his death and followed from it over the next century? Westerman exposes racial and racist roots from our past and from today's views, in a faction novel that is both entertaining and most enlightening.
August 10, 2016
Westerman is een Wageningse ingenieur, net als ikzelf. Heel herkenbaar zoals hij schrijft over zijn verblijf in het buitenland, de cultuurshocks, de vragen en de twijfels. Plus, het is ook nog 's een heel bizar verhaal.
Displaying 1 - 30 of 39 reviews