Η φύση

by Ralph Waldo Emerson, Ελένη Παπαντωνίου (Translator)

[...] Η "Φύση" του Έμερσον είναι ένα έργο κλασικό και ειλικρινές. Ο συγγραφέας εξομολογείται, παραθέτει τις προσωπικές του εμπειρίες και απόψεις, διακηρύσσει τον πρωταρχικό ρόλο της φύσης στη ζωή του ανθρώπου. Το δοκίμιο αυτό, σαν από άμβωνα εκφωνημένο, με την αμεσότητα των ιδεών του, πραγματεύεται τη λαχτάρα του ανθρώπου για λύτρωση μέσα από τη διαδικασία και τη θεωρία του υπερβατισμού. Οι λειτουργίες και η χρησιμότητα της φύσης, οι αντιλήψεις γι' αυτή -από τον ιδεαλισμό μέχρι το θαυμασμό για την ομορφιά -αποτελούν τις βασικές συνιστώσες αυτού του κλασικού πλέον έργου.

(από τον πρόλογο του βιβλίου)

112 pages, Paperback

Published January 1, 2009

About the author

Ralph Waldo Emerson was born in Boston in 1803. Educated at Harvard and the Cambridge Divinity School, he became a Unitarian minister in 1826 at the Second Church Unitarian. The congregation, with Christian overtones, issued communion, something Emerson refused to do. "Really, it is beyond my comprehension," Emerson once said, when asked by a seminary professor whether he believed in God. (Quoted in 2,000 Years of Freethought edited by Jim Haught.) By 1832, after the untimely death of his first wife, Emerson cut loose from Unitarianism. During a year-long trip to Europe, Emerson became acquainted with such intelligentsia as British writer Thomas Carlyle, and poets Wordsworth and Coleridge. He returned to the United States in 1833, to a life as poet, writer and lecturer. Emerson inspired Transcendentalism, although never adopting the label himself. He rejected traditional ideas of deity in favor of an "Over-Soul" or "Form of Good," ideas which were considered highly heretical. His books include Nature (1836), The American Scholar (1837), Divinity School Address (1838), Essays, 2 vol. (1841, 1844), Nature, Addresses and Lectures (1849), and three volumes of poetry. Margaret Fuller became one of his "disciples," as did Henry David Thoreau.

The best of Emerson's rather wordy writing survives as epigrams, such as the famous: "A foolish consistency is the hobgoblin of little minds, adored by little statesmen and philosophers and divines." Other one- (and two-) liners include: "As men's prayers are a disease of the will, so are their creeds a disease of the intellect" (Self-Reliance, 1841). "The most tedious of all discourses are on the subject of the Supreme Being" (Journal, 1836). "The word miracle, as pronounced by Christian churches, gives a false impression; it is a monster. It is not one with the blowing clover and the falling rain" (Address to Harvard Divinity College, July 15, 1838). He demolished the right wing hypocrites of his era in his essay "Worship": ". . . the louder he talked of his honor, the faster we counted our spoons" (Conduct of Life, 1860). "I hate this shallow Americanism which hopes to get rich by credit, to get knowledge by raps on midnight tables, to learn the economy of the mind by phrenology, or skill without study, or mastery without apprenticeship" (Self-Reliance). "The first and last lesson of religion is, 'The things that are seen are temporal; the things that are not seen are eternal.' It puts an affront upon nature" (English Traits , 1856). "The god of the cannibals will be a cannibal, of the crusaders a crusader, and of the merchants a merchant." (Civilization, 1862). He influenced generations of Americans, from his friend Henry David Thoreau to John Dewey, and in Europe, Friedrich Nietzsche, who takes up such Emersonian themes as power, fate, the uses of poetry and history, and the critique of Christianity. D. 1882.
Ralph Waldo Emerson was his son and Waldo Emerson Forbes, his grandson.

Reviews

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Ο έμπορος κι ο δικηγόρος αφήνουν τον ορυμαγδό και τις σκοτούρες του δρόμου, και κοιτώντας τον ουρανό και τα δάση γίνονται ξανά άνθρωποι. Στην αιώνια ηρεμία του ουρανού και των δασών, ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους. Η υγεία του ματιού φαίνεται να αναζητά ανοιχτό ορίζοντα. Δεν κουραζόμαστε ποτέ, όσο μπορούμε να κοιτάμε αρκετά μακριά.

- Σε ιδιαίτερα μέρη, ανάμεσα σε αποκρουστικά πράγματα, μια αληθινή ή ηρωική πράξη φαντάζει αμέσως να κερδίζει τον ουρανό σα ναό της, τον ήλιο σαν κερί της. Η φυση ανοιγει χέρια της να αγκαλιάσει τον άνθρωπο, αρκεί οι σκέψεις του να είναι το ίδιο μεγαλειώδεις.

- Ένα φύλλο, μια ηλιαχτίδα, ένα τοπίο, ο ωκεανός, κάνουν ανάλογη εντύπωση στο νου. Αυτό που είναι κοινό σε όλα, αυτή η τελειότητα και η αρμονία, είναι η ομορφιά. Το επίπεδο της ομορφιάς είναι ακριβώς όλες οι φυσικές μορφές, το σύνολο της φύσης.

- Ο ποιητής, ο ζωγράφος, ο γλύπτης, ο μουσικός, ο αρχιτέκτονας, καθένας αναζητά να συγκεντρώσει αυτή τη λάμψη του κόσμου σε ένα σημείο και καθένας στα διάφορα έργα του ζητά να ικανοποιήσει την αγάπη της ομορφιάς που τον παρακινεί να δημιουργήσει. Έτσι γεννιέται η Τέχνη, είναι μια εκδοχή της φύσης, όπως έχει αποσταχθεί μέσα από τον άνθρωπο. Έτσι, στην τέχνη η φύση ενεργεί μέσα από τη βούληση ενός ανθρώπου που γέμισε με την ομορφιά των πρώτων έργων της φύσης. [...]

[Dimitris Hall · Rating 1 out of 5]

Είναι απ' τα βιβλία που μπορεί να διάβαζα 1-2 σελίδες για τρίτη φορά και να μην θυμώμουν καν ότι το είχα διαβάσει άλλες δύο. Τόσο αδιάφορη πρόζα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το βιβλίο δεν βρήκε καμία επαφή μαζί μου. Καμία. Δεν μου έχει μείνει τίποτα, εκτός από το γεγονός ότι κάποιες αράδες κάνανε κρα ότι ο συγγραφέας έζησε πριν 200 χρόνια, οπότε και μπορούσες να είσαι όσο ρατσιστής ήθελες με ακόμα λιγότερες κοινωνικές επιπτώσεις από το αν έλεγες ακριβώς τα ίδια πράγματα σήμερα.

Τελικά, νόμιζα ότι θα ήταν ενδιαφέρον λόγω του τίτλου του... πόσο άδικο είχα. Και πόσο διαφορετικός είναι αυτός ο Έμερσον από τον Thoreau, με τον οποίο συχνά τον βάζουν στην ίδια κατηγορία απλά επειδή ήταν και οι δύο Αμερικάνοι και έγραφαν «ρομαντικά» για τη φύση τον 19ο αιώνα.

Σαν να βάζεις την Rowling και τον Aleister Crowley στο ίδιο ράφι στο βιβλιοπωλείο γιατί και οι δύο έγραψαν για μαγεία.