Á árunum 1914–1918 geisaði blóðug heimsstyrjöld þar sem beitt var nýjustu tækni af mikilli grimmd og mannslíf einskis metin. Eftir langt tímabil friðar og hagsældar í Evrópu höfðu margir trúað því að slík villimennska væri óhugsandi í samskiptum menningarþjóða. Nærri 400 hermenn, fæddir á Íslandi, börðust í skotgröfum Vestur-Evrópu. Örlög margra þeirra voru átakanleg.
Ófriðurinn hafði víðtæk áhrif á lífskjör Íslendinga, stjórnmál og sjálfstæðisbaráttu þjóðarinnar. Þýskir kafbátar hlífðu ekki íslenskum skipum og siglingateppa vofði yfir. Um tíma óttaðist fólk hungursneyð.
Hér er saga heimsstyrjaldarinnar fyrri rakin á nýstárlegan og líflegan hátt án þess að slakað sé á fræðilegum kröfum. Umfram allt er sagan þó sögð af sjónarhóli Íslendinga og efni sótt í dagblöð, sendibréf, skáldverk og fleiri íslenskar heimildir.
Gunnar Þór Bjarnason er sagnfræðingur. Árið 2012 kom út eftir hann bókin Upp með fánann! Baráttan um uppkastið og sjálfstæðisbarátta Íslendinga. Hún fékk einstaklega góðar viðtökur, var tilnefnd til Íslensku bókmenntaverðlaunanna og viðurkenningar Hagþenkis, félags höfunda fræðirita og kennslugagna. Einnig hlaut hún Menningarverðlaun DV í flokki fræðirita.
Alveg meiriháttar góð Íslands- og mannkynssögu bók, einhver sú skemmtilegasta sem ég hef lesið. Það sem mér fannst svo gaman var hversu mikið hann vitnar í bókmenntir (Sjálfstætt fólk, Veröld sem var, Góða dátann Svejk o.s.frv.) og samtíma heimildir eins og dagblöð og bréf. Svo er hún líka vel skrifuð og með fullt af nýjum sjónarhornum fyrir utan að vera góð upprifjun um þennan hildarleik. Og að lokum þörf áminning nú á tímum, þegar margt virðist stefna í þessa sömu átt.
Mjög fínt sagnfræðirit af fyrri heimsstyrjöldinni og áhrifum hennar á íslenskt samfélag. Farið vítt og breitt yfir sögusviðið og margt nýtt þarna að sjá. Vel til þess fallið til að vekja áhuga til að kanna tímabilið nánar.