In De Jaarclub neemt Linda van Rijn de lezer mee naar het winterse Wenen, naar Café Central, het Museumkwartier en het Prater. Tegen dit decor voeren een moord en het betere speurwerk de spanning snel op.
Ieder jaar komt de jaarclub van Dominique van Someren bij elkaar voor het clubweekend. Dit jaar is het afstuderen tien jaar geleden en vanwege het jubileum staat er een speciaal weekend op de planning: met de partners naar Wenen. Dominique en haar vriend Hugo hebben er zin in. Het belooft een weekend vol lekker eten, veel wijn en mooie herinneringen te worden. Al op de eerste avond wordt naast mooie herinneringen ook een pijnlijke herinnering opgerakeld. De dood van jaarclubgenoot Daniëlle is zelfs na al die jaren een onderwerp waarover niet makkelijk wordt gepraat. Waarom pleegde de knappe en briljante studente, zelfs tijdens haar studie al geroemd om haar onderzoekskwaliteiten, zomaar zelfmoord? Het is een vraag die Dominique lang heeft beziggehouden, maar die ze inmiddels heeft weggestopt. Ze zal het waarschijnlijk nooit begrijpen. Die avond doet jaarclubgenote Maria een opvallende uitspraak over de dood van Daniëlle. Dominique weet niet goed wat ze ervan moet denken, het enige wat ze weet is dat de sfeer meteen is omgeslagen. Hoewel het later die avond weer heel gezellig is, zit het Dominique niet lekker. Haar voorgevoel blijkt juist wanneer Maria de volgende ochtend niet aan de ontbijttafel verschijnt.
She was always writing stories, but never thought of publicing them until she read a book from the Dutch author "Suzanne Vermeer." Now people compare her to other Dutch thriller writers like Esther Verhoef, Saskia Noort and of course Suzanne Vermeer.
Mwah. Het is een kort verhaal en niet heel erg spannend. Ik heb wel eens een beter boek van Linda van Rijn gelezen. Het las wel weer erg makkelijk en snel. Maar het verhaal vond ik persoonlijk een beetje simpel in elkaar gezet.
Ik vond het boek oke. , mwa. Meer een chicklit of een romannetje ipv de literaire thriller die de kaft beloofd om te zijn. Voorspelbaar. Saai door de weinige gebeurtenissen en vele gesprekken met zichzelf (Dominique) . Niet spannend en geen thriller. Leuk voor tussendoor. Meer niet. Er staat zelfs nog een behoorlijk domme fout in. Maria is overleden en de politie komt naar beneden. Dan houdt Maria haar adem in....?? Zelfs het epiloog kon me niet meer verrassen .
Het kort verhaal over Marieke en haar dochter wat achterin het boek stond was al net zo voorspelbaar
Het verhaal leest snel en gemakkelijk, maar voelde niet aan als een literaire thriller. Leuk voor als je een boek zoekt tussen de wat zwaardere boeken door.
Ik lees vrijwel nooit thrillers. Het is gewoon niet echt mijn genre, maar tegenwoordig probeer ik het steeds vaker. Dit was mijn eerste Linda van Rijn, en het viel bepaald niet tegen. Wel vond ik het wat langdradig. Maar om het nu een literaire thriller te noemen...
Wat die naakte vrouw op de cover daar in de sneeuw doet is een raadsel dat door het lezen van dit boek niet wordt opgelost.
Het boek leest erg makkelijk, maar naar mijn mening mist het verhaal diepgang. De verhaallijn is vrij voorspelbaar en doet me denken aan een csi aflevering.
Dit verhaal gaat over Dominique en haar vriendinnen, die tien jaar naar hun afstuderen en het jubileum van hun jaarclub een lang weekend naar Wenen gaan om dit jubileum te vieren. Hun partners gaan ook mee. Ze hebben zin in een gezellig weekend waarin ze gaan genieten van lekker eten, drinken en herinneringen gaan ophalen. Op de eerste avond halen al genoeg herinneringen op aan die tijd, het is onvermijdelijk dat ook de pijnlijke en tragische dood van hun jaarclubgenoot Daniëlle ter sprake komt. Het is nog steeds erg pijnlijk om er over te praten, niemand kan begrijpen waarom Daniëlle, een succesvolle studente, destijds zelfmoord zou hebben gepleegd. Op deze avond in Wenen doet een van de vriendinnen, de eigenzinnige Maria, een nogal opvallende uitspraak over de dood van Daniëlle. Dominique weet niet wat ze er van moet denken. De sfeer slaat om en het blijft maar malen in het hoofd van Dominique. Het zit haar niet lekker. Als Maria de volgende ochtend niet aan het ontbijt verschijnt, lijkt haar voorgevoel te kloppen….. Het verhaal komt wat langzaam op gang, het gaat vooral over de vriendinnen en hun partners met hun sores, waardoor ik het idee heb dat je een chicklit aan het lezen bent in plaats van een thriller. Als er eindelijk iets gebeurt, ben je bijna op de helft van het boek. Als je denkt dat het dan in sneltreinvaart gaat, heb je het mis. De echte spanning blijft ver te zoeken. Het verhaal kabbelt voort. De karakters van de hoofdpersonen blijven oppervlakkig, de enig persoon waar ik enige sympathie voor heb is voor Dominique, zij is doortastend .De rest is mij te vaag. Op de voorkant staat dat het een literaire thriller is, maar daar kan ik me niet in vinden. Het boek is te kort om echt spannend te worden. Pas op het allerlaatst zit er wat actie in maar dat is zo voorspelbaar dat de plot al weggegeven wordt. De epiloog maakt een groot deel van het verhaal duidelijk. 2,5 sterren.
Linda van Rijn staat voor mij bekend als een thrillerschrijfster die zeer snel lezende boeken schrijft, maar die nooit echt spannend worden. Ik heb nog niet heel veel boeken van haar gelezen, dus ik was vooral heel nieuwsgierig of mijn beeld van haar zou veranderen in een van haar nieuwere boeken. Antwoord: Nee.
In de Jaarclub vertrekt de jaarclub Artemis, inclusief partners, voor een jaarlijks uitje naar Wenen. Een en al gezelligheid lijkt het, tot er op een avond vervelende herinneringen naar boven komen over de zelfmoord van hun jaargenootje: Danielle. De volgende ochtend een andere jaarclubgenoot dood in bed wordt gevonden slaat de verwarring toe. Is dit toeval?
Dit boekje leest als een speer, maar dat is het dan ook. Er volgt nergens echte spanning en de karakters worden matig uitgewerkt (sommige zelfs helemaal niet). Leuk boekje voor als je even snel een boek uit wilt lezen, maar verwacht niks spectaculairs.
Een vermakelijk en best spannend boek met moord, vriendschap, en relaties. Het is al jaren geleden sinds een van hun jaarclubgenoten overleden is en tijdens deze jaarclubmeeting in Wenen (wat ik geweldig vond want ik heb daar ook een weekend doorgebracht en ik hoop nog eens terug te gaan als het sneeuwt) zal het weer allemaal naar boven komen... en dan gebeuren er dingen die alles om zullen gooien. Het was interessant om te lezen, af en toe best een beetje langzaam, ik ben al blij dat ze voor het hele boek in Wenen zijn gebleven want ik had op 1/3 al een beetje de angst dat ze weer terug zouden gaan en dat de moord (want hallo het moest wel moord zijn) vergeten zou worden. Nu konden ze geen kant op, nu was iedereen, dus ook de moordenaar bij elkaar. Ik vond Dominique een leuk karakter en ook dapper dat ze toch probeerde wat meer informatie samen te sprokkelen. Het einde was ergggg spannend (en een tikje romantisch) en dan is er nog het epiloog. Ik had al een vermoeden, maar OMG. Jammer alleen van een aantal spelfouten en dat de schrijfster per ongelijk de naam van de hoofdpersoon vervangde met Daniëlle (die dus al jaren dood is).
De Jaarclub gaat over een groep vriendinnen die samen met hun partners gezellig naar Wenen gaan. Wat een gezellig tripje moest voorstellen draaid helemaal op door dat er herinneringen ophoog gebracht worden over hun overleden jaarclubgenote Danielle. Een van de vriendinnen is heel erg aangeschoten en vertelt is waardoor iedereen schrok en begon na te denken over wat ze zei.
Deze thriller leest makkelijk weg maar ik vindt wel dat in dit boek te veel over Wenen verteld wordt en over de karakters. De spanning mocht van mij wel wat beter zoals het einde.
In dit boek zit ook een kort verhaal : Plek 218. In 9 bladzijers lezen we een verhaal over een moeder en dochter die op de vlucht zijn. Dit was heel leuk om ff snel er nog bij te lezen.
Laat ik om te beginnen dat wanneer ik het vergelijk met midwinter van suzanne vermeer dit minder slecht was. Bij vlagen was het ook best spannend en intrigerend. Tot zover het positieve.
Vanaf bladzijde 100 ongeveer gebeurde er eigenlijk niks meer en werden keer op keer ontdekkingen gedaan die al gedaan waren. Bijna de hele 2de helft speelt zich namelijk af in de gedachten van de hoofdpersoon. Daarnaast is de loop van het verhaal nogal vergezocht en ongeloofwaardig. Lijkt me als je een moordenaar bent en niet gepakt wilt worden je niet iemand gaat vermoorden in een publiek park wanneer 8 mensen je weg hebben zien gaan achter iemand aan die eerder wegging. Daarbij lijkt het me dat een bloedtest bij een plotselinge overlijding niet zo gek is bij een heel jong fit iemand. Daarnaast vind ik het gek dat suzan eerst moordlustig is en daarna haar vriend het net zo koelbloedig overneemt. Allemaal wel en aardig en ik heb geen verstand van moorden en dergelijken, maar het lijkt me gek om rustig een enorme dosis insuline in te spuiten (een normale dosis is immers bij lange na niet dodelijk) om iemand te doden. Zeker als je gedronken hebt. Maar goed leuk boekje opzich als je hersens uit staan.
De jaarclub Artemis bestaat vijftienjaar, en om dit te vieren, vertrekt Dominique samen met haar vriend, haar oude studievriendinnen en hun partners naar Wenen. Ze hebben er zin in en het belooft een mooi weekend te worden. De tweede avond wordt er na het eten flink alcohol gedronken. Maria, de enige van het stel zonder partner, is dronken en brengt het gesprek op Daniëlle, hun overleden jaarclubgenootje die in het eerste jaar door een val van het dak om het leven kwam. Ze zegt dat het mogelijk geen ongeval was..ze laten haar eerst maar praten..of heeft ze soms gelijk? Een aantal spannende momenten volgen elkaar op.
Spannend boek, leest lekker weg, goede opbouw. Een echt boek van linda van Rijn.
Het lijkt bijna alsof de schrijfster verwacht dat lezers stukken overslaan, want telkens worden gedachtes en opmerkingen op een (voor mij) zeer storende manier herhaald. Verder is het een dertien in dozijn verhaal met weinig verrassingen. Het leest wel vlot weg.
De Jaarclub van Linda van Rijn is een aardig tussendoortje, maar helaas niet meer dan dat. Het verhaal heeft in de basis wel potentie, maar uiteindelijk gebeurt er weinig—pas tegen het einde, wanneer de hoofdpersoon wordt aangevallen, komt er echt wat actie.
De beschrijving van de gebeurtenissen is tamelijk vlak, waardoor wat een spannend verhaal had kunnen zijn, vooral saai en traag aanvoelt. Wat me ook opviel, is dat de zinnen vaak niet lekker lopen, wat het leesplezier merkbaar belemmert.
Al met al een boek dat makkelijk wegleest als je iets luchtigs zoekt, maar dat niet echt indruk maakt of blijft hangen.
Het lijkt wel alsof dit boek geschreven is volgens een vast stramien. zoveel pagina's bouw je op, dan komt de plot, en dan de ontknoping en een terugblik. en elk onderdeel duurt x aantal pagina's. en zo geschiedde
wat je krijgt is een heel vlot leesbaar boek, dat slechts in de verte wat weg heeft van een thriller. Al vrij snel is duidelijk welke richting het verhaal uit gaat, zodat het nooit echt spannend wordt. Landa van Rijn is voor mij een schrijfster waar ik nooit zelf een boek van zou kopen, maar als de boeken op mijn pad komen, lees ik ze met veel plezier.
Aanvankelijk lijkt dit boek het relaas van een gezellige reünie van een studentenclub, maar dan begint het verleden te leven. Intrigerend boek, heel erg vlot geschreven, verrassend einde. Als toemaatje zat in mijn versie van het boek die ik las al een even fijn kortverhaal. Deze schrijfster komt op mijn "to read"lijstje
Indien je je over de vele taalfouten, de irrelevante details en inconsistenties in het plot heen kunt zetten, is het best een aardig verhaal met een leuke twist aan het eind. Geen hoogvlieger, maar echt luchtig vermaak voor op vakantie of voor als je ziek bent en nergens je hoofd goed bij kunt of wilt houden.
Dit is het 3e boek dat ik lees van Linda van Rijn. Ik begin inmiddels wat gewend te raken aan haar schrijfstijl, maar ik vind het toch te oppervlakkig om echt een goede thriller te kunnen zijn. De epiloog geeft echter nog een verrassende twist aan het verhaal.