What do you think?
Rate this book
El último libro de Emma Olsen
Emma Olsen afronta sus últimos meses de vida y sabe que la muerte no tardará en llegarle. Mas Emma Olsen es escritora, y decide dedicar el tiempo que le resta a terminar una novela que no es exactamente una novela, sino una crónica en primera persona de los años más importantes de su vida, los del final de la adolescencia. Escribe para revelarnos una historia de secretos escondidos durante mucho tiempo. Y para eso regresa a faith, la pequeña ciudad perdida del Medio Oeste norteamericano en la que nació, un lugar en el que parece no acontecer nada interesante pero que oculta un universo de mentiras y conflictos entre sus pocos y singulares habitantes.
- GenresFiction
112 pages, Paperback
First published January 1, 2013
5 people are currently reading
227 people want to read
About the author
Berta Dávila
27 books118 followersA escritora Berta Dávila (Santiago 1987), que moi nova sorprendeu gañando o Premio
Biblos-Pazos de Galicia para menores de 21 anos e culminando da man de Agustín
Fernández Paz a súa notable primeira novela Bailarei sobre a túa tumba (2008), é hoxe unha recoñecida poeta e narradora con poemarios como Corpo baleiro (2007) e Raíz da fenda (2013, premios Johán Carballeira, da Crítica española e da AELG) e obras narrativas como libro de relatos A arte do fracaso (2010), traducido para o castelán e o xaponés, ou a novela O derradeiro libro de Emma Olsen, premio de narrativa breve Repsol en 2013, co que obtivo tamén o premio Ánxel Casal ao mellor libro de ficción 2013. Tamén foi nomeada pola AGE autora do ano en 2014.
Biblos-Pazos de Galicia para menores de 21 anos e culminando da man de Agustín
Fernández Paz a súa notable primeira novela Bailarei sobre a túa tumba (2008), é hoxe unha recoñecida poeta e narradora con poemarios como Corpo baleiro (2007) e Raíz da fenda (2013, premios Johán Carballeira, da Crítica española e da AELG) e obras narrativas como libro de relatos A arte do fracaso (2010), traducido para o castelán e o xaponés, ou a novela O derradeiro libro de Emma Olsen, premio de narrativa breve Repsol en 2013, co que obtivo tamén o premio Ánxel Casal ao mellor libro de ficción 2013. Tamén foi nomeada pola AGE autora do ano en 2014.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 52 reviews
August 6, 2015
Obra que, por su extensión, podría ser leída en una tarde, sin embargo, su poética narración y sus profundas reflexiones invitan a detenerse a paladearla. Recomendamos fervorosamente la experiencia. Reseña completa:
http://www.libros-prohibidos.com/bert...
http://www.libros-prohibidos.com/bert...
December 15, 2020
Tiña moitas ganas de ler a Berta Dávila e por fin chegou o día. Realmente disfrutei moito desta lectura. Poética, amena, profunda e íntima.
O derradeiro libro de Emma Olsen sorprendeume dende o principio, no que unha nota do editor me fixo buscar en Internet se realmente o que tiña nas mans era unha tradución. Non é, é unha autobiografía fiticia dunha aclamada escritora ianqui que decide contar o evento vital que marcou a súa vida. E como pra non marcala.
Trata os anos finais da adolescencia e a sexualidade, pero non dende a perspectiva que acostumamos atopar nese tipo de historias, xa que os enreda con outros temas igual de complexos como as relacións de amizade "destrutivas", as familias desestruturadas e o desexo de fuxir. Todo ista combinación en pouco máis de 100 páxinas que nos achegan á vida de Emma Olsen e que valen moitísimo a pena.
O derradeiro libro de Emma Olsen sorprendeume dende o principio, no que unha nota do editor me fixo buscar en Internet se realmente o que tiña nas mans era unha tradución. Non é, é unha autobiografía fiticia dunha aclamada escritora ianqui que decide contar o evento vital que marcou a súa vida. E como pra non marcala.
Trata os anos finais da adolescencia e a sexualidade, pero non dende a perspectiva que acostumamos atopar nese tipo de historias, xa que os enreda con outros temas igual de complexos como as relacións de amizade "destrutivas", as familias desestruturadas e o desexo de fuxir. Todo ista combinación en pouco máis de 100 páxinas que nos achegan á vida de Emma Olsen e que valen moitísimo a pena.
March 30, 2014
Logo de ler a poesía de "Raíz da fenda", tiña ganas de ler a Berta Dávila como narradora. As expectativas eran altas: do libro só escoitara falar ben e o título dábame boas vibracións. Pero o certo é que foi decepcionante. Non é boa cousa que un libro de 120 páxinas che resulte longo demais.
Creo que non me gustou porque me pareceu impostado. Na elección do quen, o onde e o como, aparecen unha serie de tics frecuentes en libros e películas que me gustan, pero que aquí semellan unha colección de tópicos para unha novela moi norteamericana, pero que non o é. Unha escritora no ocaso da súa vida, o ambiente pacato dunha cidade do Medio Oeste, a voz de volta das cousas da protagonista e narradora, os nomes e carácteres dos personaxes... si, todo ten lóxica no derradeiro libro de Emma Olsen, pero contado desde aquí, teño a impresión de que as pezas non casan.
Tampouco me gustou o ton da narración, ao machacar constantemente coa expectativa de algo que sabe a narradora e ti non, algo transcendental que ao final resulta moi previsible. Quedoume a sensación de que o segredo que move a narración só podía ser, máis ben, un segredo a voces, co que se derruba a lóxica do relato.
Creo que non me gustou porque me pareceu impostado. Na elección do quen, o onde e o como, aparecen unha serie de tics frecuentes en libros e películas que me gustan, pero que aquí semellan unha colección de tópicos para unha novela moi norteamericana, pero que non o é. Unha escritora no ocaso da súa vida, o ambiente pacato dunha cidade do Medio Oeste, a voz de volta das cousas da protagonista e narradora, os nomes e carácteres dos personaxes... si, todo ten lóxica no derradeiro libro de Emma Olsen, pero contado desde aquí, teño a impresión de que as pezas non casan.
Tampouco me gustou o ton da narración, ao machacar constantemente coa expectativa de algo que sabe a narradora e ti non, algo transcendental que ao final resulta moi previsible. Quedoume a sensación de que o segredo que move a narración só podía ser, máis ben, un segredo a voces, co que se derruba a lóxica do relato.
July 15, 2015
Obra que, por su extensión, podría ser leída en una tarde, sin embargo, su poética narración y sus profundas reflexiones invitan a detenerse a paladearla. Recomendamos fervorosamente la experiencia. Reseña completa:
http://www.libros-prohibidos.com/bert...
http://www.libros-prohibidos.com/bert...
July 12, 2022
Es el segundo libro que leo de la autora y sigue sorprendiéndome como escribe estoy segura que seguiré probando todos los registros que tiene dado que este libro es completamente diferente al otro que leí aunque su temática también me mantuvo enganchada entre sus páginas y me ha hecho reflexionar con el anterior
July 20, 2023
Este libro atrapoume e gustoume tanto que para falar del necesito unha conversacion pausada ao redor dunha mesa. Vou tardar moito en olvidar esta historia e as súas personaxes. Ledeo
December 27, 2022
Segunda lectura y he caído todavía más hondo en esta historia. Espectacular lo que consigue.
October 2, 2023
Monótono e anticlimático. Ideal para pegar unha soneca. A miña parte favorita foi o último parágrafo dos agradecementos.
March 28, 2022
3,5 (poderían ser catro, poderían ser tres, o tempo dirá).
Achegueime a este libro con ilusión, por ser un agasallo de Xu, pero con algo de escepticismo. Producíame desconfianza que, unha vez que tomo a decisión de comezar a ler máis en galego (para pensar máis en galego, se cadra) e atopo unha recomendación que non é novela negra (síntoo, pero non me interesa demasiado), vai a tipa e ambienta a súa en EEUU. Pensei "por que? para que?". Agora vexo o meu pensamento inicial prexuizoso e un dos motivos polos que comezar a ler máis en galego. Por que habería de obligatoriamente ambientarse en Galicia, se non lle pido iso ós libros en castelán? Aínda que algo dese pensamento queda comigo e, ás veces, ese ambiente e resulta algo pretencioso (o que non quere dicir que o sexa, pero), desfrutei moito da lectura. Sorprendeume que, aínda que non retrate a Galicia, é doado identificarse con ese pobo, ese barrio. Pode que, ó final, todos sexan un pouco o mesmo. Interesoume a narración da historia e e do seu contexto máis que ese segredo a contar que, non obstante, aparece como broche perfecto. Fíxome pensar, desfrutar, pasar un bo rato. A estrutura é interesante aínda que non sei se me apasiona. Recomendado.
Grazas, Xu. Sempre. Por todo.
Achegueime a este libro con ilusión, por ser un agasallo de Xu, pero con algo de escepticismo. Producíame desconfianza que, unha vez que tomo a decisión de comezar a ler máis en galego (para pensar máis en galego, se cadra) e atopo unha recomendación que non é novela negra (síntoo, pero non me interesa demasiado), vai a tipa e ambienta a súa en EEUU. Pensei "por que? para que?". Agora vexo o meu pensamento inicial prexuizoso e un dos motivos polos que comezar a ler máis en galego. Por que habería de obligatoriamente ambientarse en Galicia, se non lle pido iso ós libros en castelán? Aínda que algo dese pensamento queda comigo e, ás veces, ese ambiente e resulta algo pretencioso (o que non quere dicir que o sexa, pero), desfrutei moito da lectura. Sorprendeume que, aínda que non retrate a Galicia, é doado identificarse con ese pobo, ese barrio. Pode que, ó final, todos sexan un pouco o mesmo. Interesoume a narración da historia e e do seu contexto máis que ese segredo a contar que, non obstante, aparece como broche perfecto. Fíxome pensar, desfrutar, pasar un bo rato. A estrutura é interesante aínda que non sei se me apasiona. Recomendado.
Grazas, Xu. Sempre. Por todo.
January 20, 2024
estou lendo toda a obra narrativa de Berta Dávila porque os libros son curtos e teño curiosidade de ver o porqué da súa popularidade. tendo lido este e Un elefante na sala de estar, podo dicir unha cousa: a autora sabe escribir novelas breves (non digo curtas porque iso é unha cousa distinta).
creo que co tema que trata xa me gañou, xa que son moi fan de ler sobre amizades codependentes. todos os acontecementos do libro transmiten a sensación de que foi unha traxedia evitable, que se Faith fose distinto, se fose noutra época, se o mundo (tanto antes como agora) non fose tan heteronormativo... as cousas rematarían doutra forma. mais, tristemente, non foi así, así que o que temos é este libro.
un detalle que adorei foron todas as notas de pé de páxina do "tradutor", como se esta fose realmente unha obra traducida de Emma Olsen, unha escritora real. gústame cando os libros meten ese tipo de aclaracións, como en Jonathan Strange & Mr Norrell. polo menos no meu caso, fan que me sinta máis dentro da historia, como que difuminan un pouco a barreira entre o real e o ficticio.
quizais non me gustou tanto como o outro libro da autora porque me sentín algo perdide nos capítulos iniciais. como que nese punto estaba a ler por ler.
creo que co tema que trata xa me gañou, xa que son moi fan de ler sobre amizades codependentes. todos os acontecementos do libro transmiten a sensación de que foi unha traxedia evitable, que se Faith fose distinto, se fose noutra época, se o mundo (tanto antes como agora) non fose tan heteronormativo... as cousas rematarían doutra forma. mais, tristemente, non foi así, así que o que temos é este libro.
un detalle que adorei foron todas as notas de pé de páxina do "tradutor", como se esta fose realmente unha obra traducida de Emma Olsen, unha escritora real. gústame cando os libros meten ese tipo de aclaracións, como en Jonathan Strange & Mr Norrell. polo menos no meu caso, fan que me sinta máis dentro da historia, como que difuminan un pouco a barreira entre o real e o ficticio.
quizais non me gustou tanto como o outro libro da autora porque me sentín algo perdide nos capítulos iniciais. como que nese punto estaba a ler por ler.
July 12, 2017
En realidade é un 3'5. Sen dúbida, esta pequena novela ten o seu mérito. Conta con moita orixinalidade, personaxes complexos e ben construídos, verosimilitude, reflexións que invitan a pensar sobre a vida que levamos e un estilo moi coidado. Porén, non me acabou de convencer o ritmo da trama e falloume algunha que outra incoherencia. Polo demais, non estivo para nada mal.
January 7, 2024
Lo único bueno de este libro es que es corto
March 23, 2026
mmm... en fin.
o primeiro que apuntei deste libro foi que a forma en que escribía a autora me recordaba un pouco a como escribo eu, é dicir, que ten unha pluma un pouco pedante e pretenciosa. cunha finalidade puramente estética, a autora mete metáforas, símiles e outros recursos literarios que, ao final, convírtense en recheo e que, incluso, empobrecen a historia, pois xeran contradiccións. por exemplo, cando fala no capítulo dous de como os ollos con que miraba a emma de 8 anos a bill son os mesmos cos que o mirará toda a vida, só para que no capítulo catro a propia emma diga que a tarde do accidente do seu irmán a forma que tiña de percibir a Bill cambiou para sempre.
por outro lado, o final ou a resolución da historia foi bastante frouxo. isto non había de ser un problema, realmente, porque o importante do libro sempre foi faith e a infancia da autora. a novela podía terse quedado nunha especie de lit fic simple sen necesidade dun gran peche, ou polo menos dun sorprendente. porén con tanta volta e tanta lírica, emma, como autora, non paraba de facer referencia ao gran final da historia, o bombazo que nunca se atreveu a contar, a razón que a empurra a adicar os seus últimos suspiros a escribir este libro...... e resulta que ese 'plot twits', non só se ven vir dende o inicio, senón que ademais non ten un gran impacto en ninguén, ou polo menos non un que como lectores podamos notar, pois a pegada que deixou en emma xa nola foi contando ao longo de todo o libro mediante os incesantes flashforwards.
dito isto, o libro tivo un gran punto positivo indiscutible: as notas de editor. engadíronlle moitísimo realismo e me pareceu superinteresante como a autora tivo que imaxinar novelas dende 0 e as conexións que estas terían con cada aspecto da vida de emma olsen que, igualmente, foi froito da súa imaxinación. metaliteratura nivel dios.
por último, a miña frase (ou parte) favorita do libro é cando emma fala da poesía como unha elección. pareceume inspirador e, believe it or not, innovador. sempre se fala da arte como unha necesidade de expresión, un producto inherente aos artistas; e, aínda que efectivamente o é, crear e 'consumir' arte é tamén unha determinación, unha decisión consciente.
o primeiro que apuntei deste libro foi que a forma en que escribía a autora me recordaba un pouco a como escribo eu, é dicir, que ten unha pluma un pouco pedante e pretenciosa. cunha finalidade puramente estética, a autora mete metáforas, símiles e outros recursos literarios que, ao final, convírtense en recheo e que, incluso, empobrecen a historia, pois xeran contradiccións. por exemplo, cando fala no capítulo dous de como os ollos con que miraba a emma de 8 anos a bill son os mesmos cos que o mirará toda a vida, só para que no capítulo catro a propia emma diga que a tarde do accidente do seu irmán a forma que tiña de percibir a Bill cambiou para sempre.
por outro lado, o final ou a resolución da historia foi bastante frouxo. isto non había de ser un problema, realmente, porque o importante do libro sempre foi faith e a infancia da autora. a novela podía terse quedado nunha especie de lit fic simple sen necesidade dun gran peche, ou polo menos dun sorprendente. porén con tanta volta e tanta lírica, emma, como autora, non paraba de facer referencia ao gran final da historia, o bombazo que nunca se atreveu a contar, a razón que a empurra a adicar os seus últimos suspiros a escribir este libro...... e resulta que ese 'plot twits', non só se ven vir dende o inicio, senón que ademais non ten un gran impacto en ninguén, ou polo menos non un que como lectores podamos notar, pois a pegada que deixou en emma xa nola foi contando ao longo de todo o libro mediante os incesantes flashforwards.
dito isto, o libro tivo un gran punto positivo indiscutible: as notas de editor. engadíronlle moitísimo realismo e me pareceu superinteresante como a autora tivo que imaxinar novelas dende 0 e as conexións que estas terían con cada aspecto da vida de emma olsen que, igualmente, foi froito da súa imaxinación. metaliteratura nivel dios.
por último, a miña frase (ou parte) favorita do libro é cando emma fala da poesía como unha elección. pareceume inspirador e, believe it or not, innovador. sempre se fala da arte como unha necesidade de expresión, un producto inherente aos artistas; e, aínda que efectivamente o é, crear e 'consumir' arte é tamén unha determinación, unha decisión consciente.
August 30, 2025
moi recomendable. o que parecen as últimas memorias dunha autora enghatufada nunha reminiscencia infantil resultan ser unha apelación á soledad, en tanto que, si ben ao principio da historia me sentín completamente ajeno, conforme avanzaba fun penetrando no libro hasta sentir estar coa propia Emma na beira da lagoa de Faith.
lembranzas pasadas que son o único que queda, moitas persoas pero moi pouca xente, compromisos non escritos nin versados, ou traicións trascendentes.. son ideas que rondan a mente de calquera que termine de ler esta obra cun final inquedante e enérgico.
malia non poder expresar nada de maneira fidedigna acerca desta lectura, acerco unhas palabras da autora que sintetizan o porqué da miña encarecida recomendación:
"todo aquel que escribiu unha novela sabe que contar unha historia inventada é o xeito máis sinxelo de rematar falando do que máis nos importa de nós mesmos, e que cando tratamos de dicir a verdade prescindindo das máscaras da literatura a dose de mentira sempre é maior"
lembranzas pasadas que son o único que queda, moitas persoas pero moi pouca xente, compromisos non escritos nin versados, ou traicións trascendentes.. son ideas que rondan a mente de calquera que termine de ler esta obra cun final inquedante e enérgico.
malia non poder expresar nada de maneira fidedigna acerca desta lectura, acerco unhas palabras da autora que sintetizan o porqué da miña encarecida recomendación:
"todo aquel que escribiu unha novela sabe que contar unha historia inventada é o xeito máis sinxelo de rematar falando do que máis nos importa de nós mesmos, e que cando tratamos de dicir a verdade prescindindo das máscaras da literatura a dose de mentira sempre é maior"
April 6, 2022
Se ben é verdade que ó comezo non foi un libro que chamou especialmente a miña atención, acabou gustándome moito.
Unha das cousas que máis me gustou foi a forma que tivo Dávila de confundir ó lector, creando a unha escritora e uns libros que nunca existiron.
A obra en sí é moi intimista, xa que Emma Olsen está contando como se sentiu dende a súa infancia até ese momento que a marcou e cambiou para sempre.
Gustoume moito a maneira en que a escritora vai dando pistas sobre o que vai pasar ó final e como a historia vai adquirindo máis dinamismo conforme avanza.
Recomendo o libro, ademais é moi rápido de ler.
Unha das cousas que máis me gustou foi a forma que tivo Dávila de confundir ó lector, creando a unha escritora e uns libros que nunca existiron.
A obra en sí é moi intimista, xa que Emma Olsen está contando como se sentiu dende a súa infancia até ese momento que a marcou e cambiou para sempre.
Gustoume moito a maneira en que a escritora vai dando pistas sobre o que vai pasar ó final e como a historia vai adquirindo máis dinamismo conforme avanza.
Recomendo o libro, ademais é moi rápido de ler.
April 13, 2023
El primer libro de Berta Dávila que leo y me deja con muchas ganas de leer más. Me pasa algo con los libros cortos que, cuando conecto bien con ellos, sé lo mucho que me van a gustar antes de terminarlo y este es uno de esos casos.
No puedo hacer una reseña sobre lo que me parece bueno o lo que me gustó de esta historia porque sólo puedo pensar en lo bien escrito que está y lo identificado que me sentí con algunas cosas.
No puedo hacer una reseña sobre lo que me parece bueno o lo que me gustó de esta historia porque sólo puedo pensar en lo bien escrito que está y lo identificado que me sentí con algunas cosas.
August 2, 2024
“Clarissa e mais eu falaramos moitas veces de todos os procedementos posibles para matarse, e é curioso que sexa precisamente a morte a que chama por min para contalo”
Faith é o Twin Peaks de Berta Dávila e pon sobre a mesa como os pobos poden parar as nosas vidas de tantos xeitos distintos, e aínda así pidennos unha fe que non lles podemos agasallar. clarissa e emma 4ever, you did nothing wrong e ninguén quixo entendervos.
Faith é o Twin Peaks de Berta Dávila e pon sobre a mesa como os pobos poden parar as nosas vidas de tantos xeitos distintos, e aínda así pidennos unha fe que non lles podemos agasallar. clarissa e emma 4ever, you did nothing wrong e ninguén quixo entendervos.
September 27, 2021
Gustaríame que fose un libro que tirase moito máis dos puntos interesantes que ten (o formato de diario, o libro encontrado, a falsa autoría.. ) É como que queda a medias nos lugares máis interesantes
Read
January 21, 2024creo que é difícil facerlle xustiza. Aínda así, cara a segunda parte do libro cobra moita emoción e dáme a sensación de mergullar en digresións belísimas que me gustarían ao longo de todo o libro.
May 2, 2023
Lo siento mucho, me parecieron muy pedantes todas las reflexiones de la autora, quería vender algo que te cambia la vida cuando la mayoría son cosas vacías. Además, el libro no-autobiografía es muy confuso porque no sigue un hilo argumental claro y estamos todo el rato leyendo idas por las ramas de la autora
August 9, 2016
Es difícil, actualmente, lograr aportar algo diferente y con calidad. Creo que la jovencísima Berta Dávila lo ha conseguido con creces.
Crítica completa en: https://alibreria.wordpress.com/2016/...
Crítica completa en: https://alibreria.wordpress.com/2016/...
January 17, 2024
Quería de veras que este libro me parecese menos malo (pola literaria premisa dunha escritora escribindo o seu derradeiro libro e iso), menos brutalmente prosaico e inartístico (Berta eche moito, dende a súa maneria de titular os capítulos, cun número cardinal en maiúsculas) co resto de cousas que lin da Bertiña (creo que xá somentes a leo pra non dubidar de que O Ceo de Santiago é infinitamente menos malo que o que fai ela, ou calquera outra torta de chocolate publicada por Xeralaxia ou a galegófoba industria acultural galega en xeral [só producen e apoian filloas, como se aos galegos non lles dera para máis ou algo...]), pero é case que máis do mesmiño realismo simplón sen graza na forma, fondo, estilo, pensamento... Non hai por onde collelo e só se entende porque a literatura galega (a literatura española en xeral é provinciana, sen máis ínfulas que as de ser lida por xente á que non lle gusta o arte, alumnos obrigados ou as galiñas) fica nos tempos do Lazarillo; Bertiña é moi lazarilla.
O único bo do libro son as notas a pé de páxina (por iso de que hai un lixeiro atisbo de literatura, de creatividade nelas e tal, pra variar), pero mesmo nisto un non entende por que chama «novela» á obra de teatro The Importance of Being Earnest —Moito pedirlle a Berta ou aos que están detrás dos seus libros ter lido a Wilde, evidentemente—.
Hai un par de cousiñas no final que son como pra vomitarse enriba do noxo ou como pra chorrar da puta risa:
como o libro é cinza (a obra da Berta, unha fábrica de cinzas, por parafrasear a Parra), insinúa con dous ben postos que bueno, quizáis non pillaches a trivial noveliña se non es novelista (xD), como se os lectores con gusto, sensibilidade, cultura e/ou criterio, sen ser un escritor inmortal, non existisen (pero eu, que si escribín unha novela, sei o pouco que vale esta). A súa personaxe/Bertiña (ao final é un libro escrito por ela, ahí fúndense voz narrativa e escritora desa personaxe) di isto en plan desamparada e abandonada (que postureta, meu Deus), pra logo, nos agradecementos, confirmar o que digo en plan (o que segue é a miña imitación do que ten que ter na cacholiña e da a entender dende a súa necedade, non unha cita dela) «bueno, te me fui pa estar sola pa escribir esto porque sabía que podía vovler y tener gente a mi lado, jeje, cuánto te sé de la soledad, eh, hoyga, postureo un poco más y me pillan de maniquí pal Zara».
É a derradeira vez que me fago isto coa iliteratura que premian/publican na Galiciña carpetovetónica, en puto serio.
O único bo do libro son as notas a pé de páxina (por iso de que hai un lixeiro atisbo de literatura, de creatividade nelas e tal, pra variar), pero mesmo nisto un non entende por que chama «novela» á obra de teatro The Importance of Being Earnest —Moito pedirlle a Berta ou aos que están detrás dos seus libros ter lido a Wilde, evidentemente—.
Hai un par de cousiñas no final que son como pra vomitarse enriba do noxo ou como pra chorrar da puta risa:
como o libro é cinza (a obra da Berta, unha fábrica de cinzas, por parafrasear a Parra), insinúa con dous ben postos que bueno, quizáis non pillaches a trivial noveliña se non es novelista (xD), como se os lectores con gusto, sensibilidade, cultura e/ou criterio, sen ser un escritor inmortal, non existisen (pero eu, que si escribín unha novela, sei o pouco que vale esta). A súa personaxe/Bertiña (ao final é un libro escrito por ela, ahí fúndense voz narrativa e escritora desa personaxe) di isto en plan desamparada e abandonada (que postureta, meu Deus), pra logo, nos agradecementos, confirmar o que digo en plan (o que segue é a miña imitación do que ten que ter na cacholiña e da a entender dende a súa necedade, non unha cita dela) «bueno, te me fui pa estar sola pa escribir esto porque sabía que podía vovler y tener gente a mi lado, jeje, cuánto te sé de la soledad, eh, hoyga, postureo un poco más y me pillan de maniquí pal Zara».
É a derradeira vez que me fago isto coa iliteratura que premian/publican na Galiciña carpetovetónica, en puto serio.
February 24, 2022
Quería comenzar esta reseña comentando que este libro es un poco diferente a los que habitualmente podemos leer. Emma Olsen, la protagonista, es una escritora diagnosticada con cáncer que decide escribir una historia jamás contada de su pasado antes de morir. De ahí el título, su último libro.
Desde la primera página, la autora nos introduce pequeños detalles que le dan veracidad a este personaje, con notas de un editor e incluso con notas al pie de página con detalles sobre la vida literaria de la propia protagonista. Estos pequeños gestos le dan un mayor realismo a la narrativa, hasta el punto de que parece de verdad que Emma Olsen es una mujer real que nos está contando su vida. De alguna forma, su vida se vuelve real y nos olvidamos que no es Emma quien escribe, sino Berta Dávila con una excelente estructura y control de la palabra.
Emma Olsen nos cuenta su vida desde que es niña hasta el momento que marcó su vida y que nunca ha contado a nadie. Lo hace de manera natural, sencilla, con una comprensión vivaz de la personalidad de los personajes que se han cruzado a lo largo de su vida. Es fácil recrearse en ese pequeño pueblo donde vivía y comprender cómo y porqué los personajes actúan como actúan.
Como decía, ha sido para mí una grata sorpresa el estilo narrativo de esta autora, que considero impecable. Y por eso me da un poco de rabia que la historia sea un tanto lejana. Quiero decir, Emma Olsen nos cuenta su vida pero, ¿cuál es el mensaje? Es solo para contar un hecho que la traumatizó, pero no es del todo sorprendente y no despierta emoción. No he sentido lástima, ni pena, ni sorpresa. Me ha dejado indiferente y ahí es donde yo le veo la pega. Aún así, estando tan bien narrado, es una lectura agradable y mucho más compleja de lo que parece. Se denota el trabajo que la autora le ha dedicado y se ha de valorar merecidamente.
Desde la primera página, la autora nos introduce pequeños detalles que le dan veracidad a este personaje, con notas de un editor e incluso con notas al pie de página con detalles sobre la vida literaria de la propia protagonista. Estos pequeños gestos le dan un mayor realismo a la narrativa, hasta el punto de que parece de verdad que Emma Olsen es una mujer real que nos está contando su vida. De alguna forma, su vida se vuelve real y nos olvidamos que no es Emma quien escribe, sino Berta Dávila con una excelente estructura y control de la palabra.
Emma Olsen nos cuenta su vida desde que es niña hasta el momento que marcó su vida y que nunca ha contado a nadie. Lo hace de manera natural, sencilla, con una comprensión vivaz de la personalidad de los personajes que se han cruzado a lo largo de su vida. Es fácil recrearse en ese pequeño pueblo donde vivía y comprender cómo y porqué los personajes actúan como actúan.
Como decía, ha sido para mí una grata sorpresa el estilo narrativo de esta autora, que considero impecable. Y por eso me da un poco de rabia que la historia sea un tanto lejana. Quiero decir, Emma Olsen nos cuenta su vida pero, ¿cuál es el mensaje? Es solo para contar un hecho que la traumatizó, pero no es del todo sorprendente y no despierta emoción. No he sentido lástima, ni pena, ni sorpresa. Me ha dejado indiferente y ahí es donde yo le veo la pega. Aún así, estando tan bien narrado, es una lectura agradable y mucho más compleja de lo que parece. Se denota el trabajo que la autora le ha dedicado y se ha de valorar merecidamente.
July 18, 2021
Holaa! Qué tal estáis?? ♥️
Hoy os vengo a hablar de una de mis últimas lecturas, O derradeiro libro de Emma Olsen(el último libro de Emma Olsen), de Berta Dávila.
•Sinopsis:
Emma Olsen afronta sus últimos meses de vida afectada por una enfermedad terminal y sabe que la muerte no tardará en llegar. Pero Emma Olsen es escritora, y decide dedicar su tiempo que le queda adivinar una novela que no exactamente una novela, sino una crónica en primera persona de los años más importantes de su vida, los de su adolescencia.
Escribe para revelarnos una historia de secretos escondidos durante mucho tiempo. Y por eso regresa a Faith, la pequeña ciudad perdida en el Medio oeste norteamericano en la que nació, lugar en el que parece no pasar nada interesante nunca, pero está escondido, un universo de mentiras y conflictos entre sus pocos habitantes.
•Opinión (Sin Spoilers):
Antes de nada, decir que el libro no está en castellano/español, sino que está en gallego. 😌
El libro no me desagradó, pero tampoco me gustó.
Solo fue al final que entendí la trama principal del libro, sentí que se va por muchas ramas que llegan a ninguna parte.
Pero las protagonistas tienen una relación que te hace querer leer más y descubrir que pasó entre ellas, que las separó y qué las unía.
En general, no es un libro brillante, pero tampoco me pareció súper malo, por lo que le doy ⭐⭐.5
Hoy os vengo a hablar de una de mis últimas lecturas, O derradeiro libro de Emma Olsen(el último libro de Emma Olsen), de Berta Dávila.
•Sinopsis:
Emma Olsen afronta sus últimos meses de vida afectada por una enfermedad terminal y sabe que la muerte no tardará en llegar. Pero Emma Olsen es escritora, y decide dedicar su tiempo que le queda adivinar una novela que no exactamente una novela, sino una crónica en primera persona de los años más importantes de su vida, los de su adolescencia.
Escribe para revelarnos una historia de secretos escondidos durante mucho tiempo. Y por eso regresa a Faith, la pequeña ciudad perdida en el Medio oeste norteamericano en la que nació, lugar en el que parece no pasar nada interesante nunca, pero está escondido, un universo de mentiras y conflictos entre sus pocos habitantes.
•Opinión (Sin Spoilers):
Antes de nada, decir que el libro no está en castellano/español, sino que está en gallego. 😌
El libro no me desagradó, pero tampoco me gustó.
Solo fue al final que entendí la trama principal del libro, sentí que se va por muchas ramas que llegan a ninguna parte.
Pero las protagonistas tienen una relación que te hace querer leer más y descubrir que pasó entre ellas, que las separó y qué las unía.
En general, no es un libro brillante, pero tampoco me pareció súper malo, por lo que le doy ⭐⭐.5
May 1, 2023
Decir que mucho mucho no he terminado de entender el libro, pero bueno, en este libro tenemos a Emma Olsen, quien con una enfermedad terminal vuelve al pueblo donde nació para pasar allí el resto de su vida con su hija. Entonces no relata cosas desde su infancia hasta el presente.
No es un libro que no me haya gustado, pero tampoco me ha disgustado (si tuviera que darle una nota sobre 10 sería un 5). Todo el libro, TODO, es narración y descripción continua, se me ha hecho un poco pesado de leer... Pero me ha gustado como describe los sentimientos. El ambiente me ha gustado, un pueblo pequeño donde todos se conocen y hay muchas desgracias, es todo muy... Desolador. Y los personajes cada uno tiene su carácter, su historia y sus vivencias, tienen creo yo buen desarrollo con el paso del tiempo. La protagonista no me ha gustado mucho su actuación en algunas partes, ha sido bastante meh... Y su mejor amiga, a la cual se le nombra tanto que podría ser perfectamente otra protagonista más, me ha caído mal y al final de todo me ha parecido bastante pesada.
Pero bueno, en general ni tan mal, no es un libro que recomendaría según mis gustos pero sí que lo recomendaría si os gustan los libros de este estilo, poca acción mucha narración.
No es un libro que no me haya gustado, pero tampoco me ha disgustado (si tuviera que darle una nota sobre 10 sería un 5). Todo el libro, TODO, es narración y descripción continua, se me ha hecho un poco pesado de leer... Pero me ha gustado como describe los sentimientos. El ambiente me ha gustado, un pueblo pequeño donde todos se conocen y hay muchas desgracias, es todo muy... Desolador. Y los personajes cada uno tiene su carácter, su historia y sus vivencias, tienen creo yo buen desarrollo con el paso del tiempo. La protagonista no me ha gustado mucho su actuación en algunas partes, ha sido bastante meh... Y su mejor amiga, a la cual se le nombra tanto que podría ser perfectamente otra protagonista más, me ha caído mal y al final de todo me ha parecido bastante pesada.
Pero bueno, en general ni tan mal, no es un libro que recomendaría según mis gustos pero sí que lo recomendaría si os gustan los libros de este estilo, poca acción mucha narración.
November 20, 2020
Hoy, tratando de mantener mi propósito de no olvidar a lingua galega, traigo la reseña de la novela «O derradeiro libro de Emma Olsen», de Berta Dávila. En primer lugar quiero aclarar que ha sido traducida al castellano bajo el título «El último libro de Emma Olsen» así que, aunque no sepáis gallego, no descartéis haceros con ella.
Berta Dávila es una autora compostelana, narradora y poetisa, que escribe en gallego y que cuenta con bastantes obras publicadas (narrativa, poemarios e incluso un par de libros de literatura infantil). Su palmarés no se queda corto y, por lo leído, sospecho que no son los típicos premios que otorgan las -mafias- grandes editoriales vendedoras de humo.
La narración corre a manos de Emma, escritora de renombre, quien decide regresar a su pueblo natal (Faith) para escribir su «derradeiro» libro: padece una enfermedad terminal. Se desnuda y rinde tributo a su propia vida y decisiones, las de alguien que en un lugar tan remoto no podía continuar viviendo sin sentir que le faltaba el aire. Poco a poco se irá desvelando una historia de las que emocionan. Más allá de la sensibilidad con la que está escrito valoro la capacidad que tiene de mantenerte intrigada con la evolución de la historia que relata y que culmina con una revelación final no te puede dejar indiferente.
Es una gran historia, una novela muy original, fresca, sensible y sorprendente que recomendaría a todo el mundo. La imaginación de Berta Dávila es desbordante, te pone la piel de gallina y te obliga a cerciorarte de qué es lo que tienes entre manos.
Conmigo ha ganado otra admiradora y estoy deseando continuar con su obra. Parabéns y grazas, Berta.
«acontece ás veces que non pode explicarse exactamente como comeza unha historia, porque non se sabe que se está no principio de algo até que xa hai moito tempo que comezou, e fica tan lonxe a primeira semente que é imposible lembrala, recrear a súa forma: a semente tal e como era xa non existe nin vai volver existir.»
Reseña completa en https://denmeunpapelillo.net/o-derrad...
Berta Dávila es una autora compostelana, narradora y poetisa, que escribe en gallego y que cuenta con bastantes obras publicadas (narrativa, poemarios e incluso un par de libros de literatura infantil). Su palmarés no se queda corto y, por lo leído, sospecho que no son los típicos premios que otorgan las -mafias- grandes editoriales vendedoras de humo.
La narración corre a manos de Emma, escritora de renombre, quien decide regresar a su pueblo natal (Faith) para escribir su «derradeiro» libro: padece una enfermedad terminal. Se desnuda y rinde tributo a su propia vida y decisiones, las de alguien que en un lugar tan remoto no podía continuar viviendo sin sentir que le faltaba el aire. Poco a poco se irá desvelando una historia de las que emocionan. Más allá de la sensibilidad con la que está escrito valoro la capacidad que tiene de mantenerte intrigada con la evolución de la historia que relata y que culmina con una revelación final no te puede dejar indiferente.
Es una gran historia, una novela muy original, fresca, sensible y sorprendente que recomendaría a todo el mundo. La imaginación de Berta Dávila es desbordante, te pone la piel de gallina y te obliga a cerciorarte de qué es lo que tienes entre manos.
Conmigo ha ganado otra admiradora y estoy deseando continuar con su obra. Parabéns y grazas, Berta.
«acontece ás veces que non pode explicarse exactamente como comeza unha historia, porque non se sabe que se está no principio de algo até que xa hai moito tempo que comezou, e fica tan lonxe a primeira semente que é imposible lembrala, recrear a súa forma: a semente tal e como era xa non existe nin vai volver existir.»
Reseña completa en https://denmeunpapelillo.net/o-derrad...
October 4, 2024
Aínda que ao comezo o xogo metaliterario da falsa tradución fixérame graza, chegou un punto no que me sobraba. Alén do comentario sobre o mal que se traduce ás veces ou sobre a visión biográfica de calquera obra de arte, rachou un par de veces a lectura en momentos da trama que creo que debían quedar espidos. En todo caso, encántame a forma de narrar de Berta Dávila, divagando arredor da trama. Lin noutras recensións que o final lles pareceu evidente, pero por moito que poida ser así, para min o interesante é a relación codependente entre Emma e Clarissa. Tamén, en fin, o libro fai que me pregunte por que non é considerado literatura queer por ninguén cando é central na trama, pero supoño que se non escribe un autor marica e se non hai lgbtfobia explícita non hai que metelo nese ghetto, que disque perderá interese para o público hetero 🙃
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 1, 2019
Non foi un libro que me gustara moito, a verdade é que para min, foi un pouco tedioso, pero sentinme identificada con algunhas cousas. Non o recomendo cando me preguntan por libros para ler porque para min foi só un ratiño sen máis, non o pasei nin ben nin mal e teño outras recomendacións mellores pero, se alguén quere lelo, eu por suposto non diría que é malo nin que non o faga porque creo que hai persoas ás que sí podería gustarlle. De feito, eu creo que non me gustou porque nese momento non era o que necesitaba ler, ou nese momento non era o meu, non me chamou pero tiña que lelo igual e non sei, non é un libro que quera ter na miña estantería pero non estoy arrepentida de lelo.
November 13, 2025
Relato firme ambientado en un pueblo americano como podría haber sido gallego, aunque quizá con otra música de fondo. Escritora a punto de morir de cáncer, revisa su infancia y juventud al lado de su vecina/siamesa Clarissa. O de una amistad tan absorbente que marca el resto de la vida. De esas personas que no conciben ser otra cosa que el centro del huracán y de lo que pueden llegar a hacer cuando temen perder la posición. Otra vez una Berta brillante, concisa, tranquila (por madura) pero profunda.
Displaying 1 - 30 of 52 reviews