Pisarz, autor książek: Błędy (2008), Przemytnik cudu (2008), Zaksięgowani (2009), Dżozef (2011), W odbiciu (2011), Odwrotniak (2013) i Dygot (2015).
Napisał rownież kilkanaście opowiadań ogłoszonych w prasie i w antologiach. Przełożył z języka angielskiego wiele pozycji, między innymi Brudne wojny Jeremy’ego Scahilla, Paryż wyzwolony Antony’ego Beevora, Moją prawdę Mike’a Tysona i zbiór korespondencji pod tytułem Listy niezapomniane. Publikował w „Newsweeku”, „Polityce”, Angorze”, „Znaku”, „Nowej Fantastyce” i „Tygodniku Powszechnym”.
Laureat nagrody Śląkfa w kategorii „Twórca roku”, dwukrotnie nominowany do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Za przekład książki Listy niezapomniane na język polski zdobył Nagrodę Literacką Miesięcznika KSIĄŻKI. Za powieść Dygot nominowany był do Nagrody Literackiej Europy Środkowej Angelus i Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego. Mieszka w Warszawie, z żoną Martą i zwierzętami.
Piękny, choć momentami brutalny, zlepek różnych opowieści, osób i światów, który tworzy spójną całość. Wszystko i wszyscy się przenikamy, a nasze życie zbudowane jest z fragmentów innych ludzi.
Małecki porzuca wieś, by wsiąść na statek i wypłynąć na szerokie wody, ale nie zostawia za sobą tego, co w jego książkach czaruje za każdym razem - pięknego języka, prawdy ukrytej w prostych zdaniach, bohaterów, którzy oddychają i wydają się być prawdziwymi ludźmi oraz głębokich relacji między nimi. Uwielbiam go w każdym, również tym morsko-cyrkowym wydaniu.
Jestem pozytywnie zaskoczona, bo to w końcu jest coś innego, niż dotychczas. Nadal jest tu "małeckość" ale w innym wydaniu i w zaskakującej tematyce :) byłoby 4 gwiazdki, gdyby nie końcówka - dla mnie zdecydowanie zbyt szybko nastąpiła, czuję duży niedosyt!
Trochę bałam się czytać tę książkę, bo poprzednie dwie autora mnie zawiodły i w mojej głowie pojawiła się myśl, że może już wystarczy tego Małeckiego. Ale nie. Chimera to powrót na stare, piękne tory jego twórczości. Wpadłam w tę historię bardzo głęboko i żałuję, że tak szybko się skończyła. A jednocześnie wiem, że jej długość jest idealna. Bardzo to było ładne. I smutne. I trudne. I niby zupełnie nieodkrywcze, a jednak zaskakująco oryginalne. Uwielbiam motywy związane ze statkami i w tej materii mam dość wysokie wymagania. Małecki im sprostał. Przywiązałam się do członków tej dziwnej załogi, do boskiego słonia, do cyrkowców i do głównego bohatera. Bardzo polecam.
Nie wiem, jak Małecki to robi, ale pod koniec książki przechodziły mnie ciarki. To żonglowanie świadomością czytelnika między tym co jest prawdziwe, a co nie jest wzbudza we mnie silne emocje niepokoju i podekscytowania.
Kolejna książka utwierdza mnie w tym, że literatury Małeckiego nie da się podrobić. Na początku nie byłam w stanie dostrzec głębi tej powieści, ale stopniowo zanurzałam się w skomplikowaną, wielowarstwową postać tytułowej Chimery. Wchodziłam do jego pałacu, rozglądałam się po pokojach, każdy zaskakiwał mnie swoją odmiennością. Powieść uzmysławia jak nieubłaganie szybko płynie czas, ale też podnosi na duchu pokazując, jak wiele mamy we własnych rękach, jak każdy niewielki ruch może zmienić naszą drogę nieodwracalnie. Kluczowym jest rozliczenie się z własną przeszłością, aby nie rozlała się w naszej głowie blokując drzwi do tego co mamy teraz i tego, co na nas czeka. Powieść wzrusza. Bardzo lubię ludzkie opowieści o ludziach. Książkę wysłuchałam w wersji audiobooka, serdecznie polecam otoczyć się w muzyką i głosem Filipa Kosiora.
…jezus maria…co za dobry czas by żyć w momencie twórczości małeckiego…to jest tak niepodrabialny styl opowiadania historii, które wydają się tak nierzeczywiste i nieprawdopodobne, a jednak dotykają tak bliskich problemów i są zainspirowane realnymi zdarzeniami…bardzo do mnie trafia taka literatura; audiobook genialnie zrealizowany, ale żałuję na maksa, że książka nie będzie stała na półce i nie będzie o sobie przypominała swoją obecnością bo what a ride!
Książki Małeckiego były dla mnie zazwyczaj okej, ale od korowodu zmieniłam zdanie. Chimera to co jeszcze lepszego niż korowód, a myślałam, że to będzie ciężkie do przebicia. Pomimo tego, że skończyłam książkę już jakiś czas temu dalej ciężko mi się o niej mówi, ale spróbuję. Małecki w przepiękny sposób wchodzi w głowę bohatera (jednocześnie ukazując swoją własną). Wrażliwość, empatia, odrealnienie od świata zewnętrznego. Wspaniała uczta literacka.
Bardzo mroczna, momentami brutalna i mokra jest ta powieść. Zaskoczyła mnie tematyka, mnogość postaci, mieszanina wątków, w których momentami ciężko się połapać, ale motyw pałacu pamięci mnie kupił najbardziej.
Wow, genialna! Majstersztyk, od którego nie mogłam się oderwać. Właśnie takie książki Małeckiego kocham najbardziej, nieoczywiste, niesztampowe i wciągające bez reszty. Sięgnęłam po „Chimerę” w ciemno, bo uważam Małeckiego za wybitnego pisarza, i znowu się nie zawiodłam. Chimera, słoń i cała reszta postaci zostały świetnie wplecione w tę historię. Żałuję tylko, że już się skończyła, bo mogłabym od razu przesłuchać ją jeszcze raz. Zdecydowanie jedna z tych książek, które zostają w głowie na długo. Polecam!!! Ocena: 6/5 - poza skalą!
Wspaniała ❤️ „ Chimera” to ostatnia powieść. Jakuba Małeckiego nie będę oryginalna jak powiem, że znowu autor mnie zaskoczył bo kolejny raz napisał książkę inną niż poprzednie … i skradła moje serducho. Trudno napisać o niej w kilku zdaniach… Bohaterem książki jest Fryderyk Szklarski: żeglarz ale także cyrkowiec i nie tylko. Książka jest o poszukiwaniu samego siebie i próbą znalezienia odpowiedzi na pytanie kim naprawdę jestem.. Zafascynował mnie pałac pamięci, jestem pod urokiem słonia…
Jest to rzecz niesłychana, że każda kolejna książka Małeckiego zyskuje w moich oczach miano mojej ulubionej. A Chimera? Absolutny majstersztyk, według mnie Małecki wspina się tutaj na wyżyny swojego kunsztu. W tej pięknej historii rozwinął odważnie swoje skrzydła i ponownie zrobił to, co udaje mu się zawsze najlepiej: stworzył opowieść kameralną, a jednocześnie spektakularną, dotykającą najczulszych ludzkich uczuć i emocji. Co więcej, wykreował tutaj bohatera, z którym ja się tak cholernie skleiłem, bardzo dawno mi się nie przydarzyło, abym podążał za czyimiś losami z takim zaangażowaniem i poruszeniem. Poznajcie Fryderyka, Emila i sami dajcie się zabrać na tę wojaż, bo jest warto i to bardzo.
Pamiętam, że przy okazji jednej z książek Małeckiego parę lat temu nie omieszkałem sobie nie ponarzekać na lekką sztampę, w jaką niegdyś tenże autor powoli wpadał. Wszystkie te powieści utrzymane były w podobnym stylu, w podobnych czasach, zazwyczaj dotykały rodzinnych historii i tych wszystkich emocji, po które nie sięga się w pierwszej kolejności, zamiast tego trzymając je skrzętnie skryte. Tymczasem, w tej książce, pomimo, że pozornie spełnia ona kilka z tych punktów, dzieje się rzecz dla mnie niespotykana - autor w swoim stylu prowadzi czytelnika przez tę historię z tak doskonałą lekkością, zwiewnością, coś wspaniałego. Ten styl literacki wcale nie sili się na to, by zachwycać każdym kolejnym zdaniem, ten zachwyt płynie właśnie z tego braku napuszenia, spięcia i konwencji prowadzenia historii niczym gawędy. Sprawnie wypada tutaj mieszanie się perspektyw czasowych, ale przede wszystkim najsprawniej działa tutaj odkrywanie stopniowo wszystkich kluczowych wątków. Nie wiem, co zachwyca mnie tutaj bardziej - piękno wynikające z absurdu wątku na statku czy raczej podążanie przez meandry życiowych historii naszego bohatera, które mają tak kluczowy wpływ na jego teraźniejszość. Obie te perspektywy były świeże, szalenie ironiczne miejscami, ale nieustannie przepełnione piękną głębią płynącą z tych przemyśleń.
Ja zabieram z tej książki wszystkie te doskonałe wątki o życiu bez tożsamości, o snuciu się po świecie bez poczucia przynależności, o pięknie i strachu z życia przydarzającego się przypadkiem, o tych wszystkich ludziach, których trzymamy w swoich pałacach pamięci i którzy nie potrafią zostawić nas w spokoju, bo o to w końcu chodzi w tym życiu - by nie musieć uciekać przed samym sobą. Piękna, angażująca, pochłaniająca i przede wszystkim zdumiewająca opowieść z tego wyszła. To prawdziwa przyjemność móc czekać co roku na kolejne książki Jakuba Małeckiego i oddawać się tym zachwytom, za to kocham literaturę. A ta książka zagrała ze mną na tyle emocjonalnie, że zdecydowanie zajmuje miejsce Ciała Davida Szalaya na podium moich ulubionych książek roku 2026.
Po panu Małeckim zawsze spodziewam się najlepszego i nigdy się nie zawodzę. Chimera jest kolejną bardzo dobrą powieścią, która udowadnia jak piękni są ludzie w oczach autora. Udowadnia, że każdy z nas jest inny, wyjątkowy, ale wszyscy w gruncie rzeczy jesteśmy też tacy sami. Małecki jak zawsze wywleka z człowieka to, co najlepsze i najgorsze zarazem. Haftuje osobliwy wzór ludzkich przemyśleń, rozterek, ludzkich historii, przeżyć, perypetii. Poprzez postać głównego bohatera, Fryderyka, ukazuje nam jak bezwiedni jesteśmy wobec losu, jak naiwni wobec życia możemy być. Jednocześnie udowadniając, że możemy nim manipulować, pokierować. Przepiękna powieść, o dojrzewaniu do własnych uczuć i emocji, o odwadze, by pokonać strach i żyć.
4.25 Brak jakiegokolwiek opisu tej książki podziałał na mnie jak magnes, kusiło podwójnie, żeby ją przeczytać. Nie zawiodłam się - powieść, jak zwykle oryginalna, m.in. dzięki oparciu treści książki na motywie pałacu pamięci, ale też dzięki nietuzinkowej postaci Chimery, której (którego) postać ma wiele odsłon.
Pewnie się powtarzam, ale Małecki nigdy mnie nie zawodzi. ❤️ Zakończenie zachwyciło, całość zaangażowała, dużo emocji, wszystko się pięknie domyka, uwielbiam takie książki!
Z uwagi na to, że sam wydawca nie zdradza żadnych szczegółów dotyczących fabuły – nie będę do niej nawiązywać.
Opowiem o tym, jak się za jej sprawą poczułam. A była to prawdziwa kotłowanina emocji. Czasem smutek, czasem obrzydzenie, czasem współczucie. Trochę ekscytacji. Po wszystkim mam w głowie nie tylko ogrom myśli, pytań i refleksji, ale też poczucie, że przez tych parę godzin z „Chimerą” tkwiłam gdzieś głęboko pod wodą i jeszcze nie złapałam po niej pełnego oddechu.
Piękna opowieść o nie-do-końca pięknym życiu. Gęsta i oblepiająca. Jak dla mnie – jedna z najlepszych w dorobku autora.
PS Audiobook jest świetnie zrealizowany – tak lektorsko, jak i dźwiękowo. Bardzo polecam!
Sam autor niewiele o niej mówi, książka nie ma też opisu. Sama praktykuję takie podejście - sięgać po książkę, nie wiedząc o niej nic.
Żeby jednak trochę nakierować: mamy tu literaturę piękną, historię pewnego mężczyzny, a w tle Gdynię, morze i cyrk.
Mogę być trochę nieobiektywna, bo Jakub Małecki to mój ulubiony pisarz, ale faktycznie „Chimera” zrobiła na mnie wyjątkowe wrażenie. Miałam ciarki na rozdziale, w którym ojciec opowiadał o matce.