...κι ένα ακόμα εξαιρετικό δείγμα γραφής από ένα συγγραφέα με εξαιρετική πένα και αληθινή ευαισθησία.
Υπάρχουν πάντα κάποιες ασήμαντες λεπτομέρειες οι οποίες φωτίζουν τα βάθη μιας ψυχής κι αυτό γίνεται όπως με το αναμμένο σπίρτο. Τη στιγμή που τον είδα να πίνει το άσπρο και γλυκό του γάλα, το πιο αθώο, το πιο παιδικό πιοτό, έπαψα απότομα να τον βλέπω σαν κλέφτη. Δεν ήταν παρά ένας άρρωστος, κυνηγημένος, αξιολύπητος άνθρωπος, ένας από αυτούς τους αμέτρητους που έχει η άθλια κοινωνία μας.
Κι ένοιωσα ξαφνικά πως ένας δεσμός πιο δυνατός απ' την περιέργεια με συνέδεε μαζί του. Μπροστά σε κάθε εκδήλωση ζωικότητας, μπροστά στον κόπο, την πείνα, τη γύμνια, μπροστά σε κάθε ανάγκη της βασανισμένης σάρκας, κάθε φραγμός που χωρίζει τους ανθρώπους γκρεμίζεται. Οι ευαίσθητες εκείνες κατηγορίες στις οποίες χωρίζεται η ανθρωπότητα των δικαίων και αδίκων, των τιμίων και εγκληματιών, πάνε περίπατο.
Δεν απομένει παρά το αιώνιο ζώο, το φτωχό γήινο πλάσμα το οποίο έχει ανάγκη να φάει, να πιει, να κοιμηθεί όπως εσείς κι όπως εγώ. Όπως όλος ο κόσμος.