What do you think?
Rate this book
Opowieści niesamowite #2
Opowieści niesamowite z prozy rosyjskiej
Tom drugi serii gromadzi to, co najbardziej niesamowite w prozie rosyjskiej. Klasyczni autorzy: Michaił Arcybaszew, Walery Briusow, Anton Czechow, Fiodor Dostojewski, Nikołaj Gogol, Władimir Titow, Michaił Lermontow, Nikołaj Leskow, Aleksandr Puszkin, Aleksy K. Tołstoj, Iwan Turgieniew; znakomici tłumacze: Irena Bajkowska, Natalia Gałczyńska, Paweł Hertz, Maria Leśniewska, Seweryn Pollak, René Śliwowski, Jerzy Wyszomirski. Jak pisze w posłowiu Maciej Płaza: „Rosyjskie opowieści niesamowite jak mało które utwory tego gatunku lubią być właśnie opowieściami; czytamy je, zwłaszcza te najwcześniejsze, głównie uchem, słyszymy, jak tętni w nich jeszcze żywioł ludowej ględźby. O czym zaś przez wieki ględziło się po futorach w okrutne zimowe noce, przy słabym świetle pieca i łojowej świeczki? […] Dwie były główne pokusy, które wiodły Rusina do złego: chciwość i żądza”.
450 pages, Hardcover
First published January 1, 1975
11 people are currently reading
150 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
February 8, 2020
I to jest świetna antologia. Cała klasyka w jednym miejscu - "Wił", "Rodzina wilkołaka", "Dama pikowa" i "Bobek" z tych najbardziej znanych. "Bajka o martwym ciele nie wiadomo do kogo przynależącym", "Siostry", "Czarny mnich" z tych najciekawszych. To jest naprawdę śmietanka rosyjskiej klasyki fantastycznej i chociaż znałam większość tych opowiadań, cieszę się, że mam w jednym tomie. Będę do tego wracać. A teraz muszę zapolować na niemal niedostępną już antologię francuską z tej serii. Francuzi nie są tak ciekawi w zakresie fantastyki, ale chcę ją mieć z pobudek kolekcjonerskich.
March 21, 2022
Fenomenalny zbiór, nawet jeżeli w istocie groza jest raczej natury egzystencjalnej niż fizyczno-horrorowej. Dodatkowo niezwykle dużo dały mi przedmowa i posłowie.
Chętnie sięgnę po pozostałe tomy z kolekcji, bo jest to według mnie ciekawe źródło nie tylko literatury grozy, ale i fantastyki, do której mam sentyment.
Chętnie sięgnę po pozostałe tomy z kolekcji, bo jest to według mnie ciekawe źródło nie tylko literatury grozy, ale i fantastyki, do której mam sentyment.
October 12, 2020
Duzo lepszy niz tom francuski
February 21, 2020
Opowieści arcybanalne.
Na pierwszy rzut oka antologia rosyjskich opowiadań fantastycznych zapowiadała się na łakomy kąsek. Głośne nazwiska, rosyjska dusza i słowiański folkor. Czego chcieć więcej? Niestety poza tytułem niesamowitości w antologii tyle co kot napłakał. To mierne, szablonowe opowiastki sprawiające wrażenie wprawek w nauce pisania, a nie pełnoprawnych dzieł. Zawiodło wszystko. Pomysł, styl, klimat. Doprawdy lepiej przeczytać cokolwiek innego Puszkina, Dostojewskiego czy Czechowa niż poświęcać czas na opowiadania, które trudno zaszczycić choć słowem ujdzie.
Zawiodłam się straszliwie. Nie polecam.
Na pierwszy rzut oka antologia rosyjskich opowiadań fantastycznych zapowiadała się na łakomy kąsek. Głośne nazwiska, rosyjska dusza i słowiański folkor. Czego chcieć więcej? Niestety poza tytułem niesamowitości w antologii tyle co kot napłakał. To mierne, szablonowe opowiastki sprawiające wrażenie wprawek w nauce pisania, a nie pełnoprawnych dzieł. Zawiodło wszystko. Pomysł, styl, klimat. Doprawdy lepiej przeczytać cokolwiek innego Puszkina, Dostojewskiego czy Czechowa niż poświęcać czas na opowiadania, które trudno zaszczycić choć słowem ujdzie.
Zawiodłam się straszliwie. Nie polecam.
October 21, 2024
,,Opowieści niesamowite z prozy rosyjskiej’’ to zbiór kilkunastu opowiadań mniej lub bardziej znanych autorów. Każda z nowel, choć na swój własny sposób unikatowa i nieprzeciętna, doskonale wpasowuje się w uniwersalną mozaikę literacką, która ze względów oczywistych, wzbudza całkiem słuszne poruszenie u odbiorcy. Zachwyca bowiem tutaj nie tylko pietyzm twórczy, lecz także mnogość oraz wyjątkowość poruszanych kwestii; począwszy od tych nadnaturalnych, dziwnych, fantastycznych i wyśnionych, skończywszy na poszukiwaniu logicznych wytłumaczeń wobec nich.
Przekrój prezentowanych treści jest więc dość złożony, jednocześnie zaś stroni od tego, co aktualnie podsuwa nam popkultura. W znacznej większości tekstów na pierwszy plan wybija się kunszt słowa czy przemyślność kompozycji – osnute wokół atmosfery grozy i suspensu, charakteryzują się wspaniale sugestywną nastrojowością. Osadzone na tle natury budzą również skojarzenie z mrocznymi powidokami; idealnie oddają ich klimat, budują także właściwą dozę napięcia. Wiejski folklor, mieszczańskie kąty, przepastne salony bogatej socjety, malownicze krajobrazy, sienniki, izby, domostwa – wszystko to stanowi wyśmienitą podstawę do kreacji fabułek strasznych, niesamowitych. Przebija tutaj pewien nienachalny wdzięk i urok, a wniosek nasuwa się jednoznaczny - nie trzeba szczególnie zmyślnych środków, by skonstruować rzecz prawdziwie przerażającą: to w detalach, drobiazgach, kilku błyskotliwych zabiegach, skrywa się najwięcej.
Wyrastające na kanwie rozkwitającego romantyzmu opowieści fantastyczne, sięgają po wielość różnorakich tematów, motywów, głębokich rozważań o wydźwięku filozoficznym. Obok ludowych wierzeń, postaci wyjętych rodem z legend i prastarych podań, magii, czarów, szatańskich obrządków, diabelskich pokus, erotyczno – morderczych ciągot, powstaje dociekliwe studium natury psychologicznej podejmujące próbę objaśnienia niemożliwego.
Bo jak inaczej usprawiedliwić widzialność mar, zjaw i duchów, jeśli nie uciec się do obłędu, na karb chwiejnego zdrowia umysłowego zrzucając winę? Jak nie doszukiwać się odpowiedzi w religii, w działaniach złej i dobrej mocy, w zakusach kosmatego czarta postępującego na szkodę i nieszczęście duszy ludzkiej? Jak nie próbować obracać w żart i groteskę, figli wybujałej wyobraźni?
Rosyjscy twórcy rozmaicie aranżują swe utwory, wcielając weń wymyślne koncepty oraz krztynę osobistych przekonań; i niejednokrotnie to właśnie one, złożone lub nie, przesądzają o atrakcyjności danego dzieła.
Przekrój prezentowanych treści jest więc dość złożony, jednocześnie zaś stroni od tego, co aktualnie podsuwa nam popkultura. W znacznej większości tekstów na pierwszy plan wybija się kunszt słowa czy przemyślność kompozycji – osnute wokół atmosfery grozy i suspensu, charakteryzują się wspaniale sugestywną nastrojowością. Osadzone na tle natury budzą również skojarzenie z mrocznymi powidokami; idealnie oddają ich klimat, budują także właściwą dozę napięcia. Wiejski folklor, mieszczańskie kąty, przepastne salony bogatej socjety, malownicze krajobrazy, sienniki, izby, domostwa – wszystko to stanowi wyśmienitą podstawę do kreacji fabułek strasznych, niesamowitych. Przebija tutaj pewien nienachalny wdzięk i urok, a wniosek nasuwa się jednoznaczny - nie trzeba szczególnie zmyślnych środków, by skonstruować rzecz prawdziwie przerażającą: to w detalach, drobiazgach, kilku błyskotliwych zabiegach, skrywa się najwięcej.
Wyrastające na kanwie rozkwitającego romantyzmu opowieści fantastyczne, sięgają po wielość różnorakich tematów, motywów, głębokich rozważań o wydźwięku filozoficznym. Obok ludowych wierzeń, postaci wyjętych rodem z legend i prastarych podań, magii, czarów, szatańskich obrządków, diabelskich pokus, erotyczno – morderczych ciągot, powstaje dociekliwe studium natury psychologicznej podejmujące próbę objaśnienia niemożliwego.
Bo jak inaczej usprawiedliwić widzialność mar, zjaw i duchów, jeśli nie uciec się do obłędu, na karb chwiejnego zdrowia umysłowego zrzucając winę? Jak nie doszukiwać się odpowiedzi w religii, w działaniach złej i dobrej mocy, w zakusach kosmatego czarta postępującego na szkodę i nieszczęście duszy ludzkiej? Jak nie próbować obracać w żart i groteskę, figli wybujałej wyobraźni?
Rosyjscy twórcy rozmaicie aranżują swe utwory, wcielając weń wymyślne koncepty oraz krztynę osobistych przekonań; i niejednokrotnie to właśnie one, złożone lub nie, przesądzają o atrakcyjności danego dzieła.
March 21, 2020
Czytałam te antologię wiele lat temu i dobrze pamiętałam, że warto do niej wrócić. Kilku autorów zagości u mnie na dłużej. Kilku innych znam od dawna.
Read
November 13, 2025opowiadanie „siostry” mocarne
to jest dopiero prawdziwy horror - poniżej zamieszczam cytat dla zaprezentowania
„(…) kiedy dniem i nocą tłukłam głową o ścianę, kiedy godzinami leżałam na podłodze, pragnąc upaść jeszcze niżej, twarzą do ziemi. Kiedy nawiedzała cię chęć, by mnie dotykać, czyś myślał o tym, że rozpacz doprowadziła mnie niemal do szaleństwa? Żądałeś, bym się uśmiechała, pytałeś, czyżbym nie była szczęśliwa, czemu nie cieszę się tym, że jestem z tobą? I ulegając, przekształciłam się w automat. Nauczyłam się śmiać, kiedy pragnąłeś śmiechu, powtarzać słowa, które tyś mi podpowiadał. Wszystko, co było we mnie moje, osobiste – wyrwałeś mi. Opustoszyłeś moją duszę.
(…) Mówiłam sobie: przyjdzie do mnie, nieszczęśliwy, zadręczony, a ja o wszystkim zapomnę i będę dla niego wszystkim, czym zechce. Lecz tyś przychodził z ustami płonącymi od pocałunków innych, szukając we mnie tylko czegoś innego, czego nie dawały tamte, i żądałeś tylko jednego - abym była dekoracją w twoim życiu. A ja byłam u kresu sił, lecz mówiłam sobie jeszcze: to stanie się jutro... I tak niepostrzeżenie, sama nie wiem kiedy, wyciekły ostatnie krople, rozwiał się ostatni dym. Jestem jak pustynia. Jestem tylko cieniem. Cóż ci mogę dać?”
to jest dopiero prawdziwy horror - poniżej zamieszczam cytat dla zaprezentowania
„(…) kiedy dniem i nocą tłukłam głową o ścianę, kiedy godzinami leżałam na podłodze, pragnąc upaść jeszcze niżej, twarzą do ziemi. Kiedy nawiedzała cię chęć, by mnie dotykać, czyś myślał o tym, że rozpacz doprowadziła mnie niemal do szaleństwa? Żądałeś, bym się uśmiechała, pytałeś, czyżbym nie była szczęśliwa, czemu nie cieszę się tym, że jestem z tobą? I ulegając, przekształciłam się w automat. Nauczyłam się śmiać, kiedy pragnąłeś śmiechu, powtarzać słowa, które tyś mi podpowiadał. Wszystko, co było we mnie moje, osobiste – wyrwałeś mi. Opustoszyłeś moją duszę.
(…) Mówiłam sobie: przyjdzie do mnie, nieszczęśliwy, zadręczony, a ja o wszystkim zapomnę i będę dla niego wszystkim, czym zechce. Lecz tyś przychodził z ustami płonącymi od pocałunków innych, szukając we mnie tylko czegoś innego, czego nie dawały tamte, i żądałeś tylko jednego - abym była dekoracją w twoim życiu. A ja byłam u kresu sił, lecz mówiłam sobie jeszcze: to stanie się jutro... I tak niepostrzeżenie, sama nie wiem kiedy, wyciekły ostatnie krople, rozwiał się ostatni dym. Jestem jak pustynia. Jestem tylko cieniem. Cóż ci mogę dać?”
Read
February 16, 2022baza dwa tysiące
October 14, 2023
Niezłe, przede wszystkim piękne na poziomie języka i obrazowania. Najbardziej chyba poruszyły mnie "Siostry" i wszystko, co nieco późniejsze.
November 26, 2019
"To romantyzm odkrył w Rosji - podobnie jak w innych krajach - uroki fantastyki, puścił wodze niepohamowanej wyobraźni, kazał sięgnąć do skarbnicy ludowych wierzeń, by z nich czerpać natchnienie, niesamowite wątki i motywy".
"Opowieści niesamowite: groza i niesamowitość w prozie rosyjskiej XIX i początku XX w." to czternaście świetnych opowiadań rosyjskich autorów, które polecam każdemu. Sporo z nich ma cudowny, mroźny rosyjski klimat, który uwielbiam, podobnie jak inspiracje z ludowych wierzeń. A ilustracje - cudo!
Moim ulubionym opowiadaniem jest chyba "Wij" Mikołaja Gogola, opowiadający o pewnym filozofie, który został zobowiązany do czuwania przy trumnie młodej nieboszczki, jak się okazało - wiedźmy. Musiał on czuwać samotnie w cerkwi przy jej zwłokach, gdyż taka była jej wola. Jak to się skończyło - sprawdźcie sami.
W pierwszym opowiadaniu "Lafertowska makownica" Antoniego Pogorielskiego poznacie przodka Behemota, pomocnika Wolanda z "Mistrza i Małgorzaty" Bułhakowa. Tak, Arystarch Murłykin "kotopodobny konkurent" to z pewnością jego daleki krewny :)
Nie mogę również nie wspomnieć o "Damie pikowej" Puszkina i "Boboku" Dostojewskiego - wspaniałe opowiadania. Z resztą, mało które z tego zbioru nie zasługuje na pochwały.
A na koniec jeden z moich ulubionych cytatów z tego zbioru:
"Najmądrzejszy według mnie jest ten, kto choć raz na miesiąc sam siebie nazwie durniem - umiejętność dziś niespotykana. Dawniej dureń przynajmniej raz do roku miał się za durnia, a teraz z tym ani rusz. Tak to wszystko dziś pomieszali, że durnia od mądrego już nie odróżnisz. Naumyślnie tak zrobili.
Przypomniało mi się pewne hiszpańskie powiedzonko, kiedy Francuzi dwa wieki temu zbudowali u siebie pierwszy dom wariatów: "Zamknęli wszystkich swoich durniów w osobnym domu, żeby dowieść, że sami są mądrymi ludźmi." Faktycznie tym, że zamkniesz drugiego u czubków, nie dowiedziesz swego rozumu. "K. zwariował, to znaczy, że my teraz jesteśmy mądrzy." Nie, wcale jeszcze nie znaczy".
Fiodor Dostojewski, "Bobok"
Dostojewski jak zwykle w formie. Całość bardzo polecam!
8/10
"Opowieści niesamowite: groza i niesamowitość w prozie rosyjskiej XIX i początku XX w." to czternaście świetnych opowiadań rosyjskich autorów, które polecam każdemu. Sporo z nich ma cudowny, mroźny rosyjski klimat, który uwielbiam, podobnie jak inspiracje z ludowych wierzeń. A ilustracje - cudo!
Moim ulubionym opowiadaniem jest chyba "Wij" Mikołaja Gogola, opowiadający o pewnym filozofie, który został zobowiązany do czuwania przy trumnie młodej nieboszczki, jak się okazało - wiedźmy. Musiał on czuwać samotnie w cerkwi przy jej zwłokach, gdyż taka była jej wola. Jak to się skończyło - sprawdźcie sami.
W pierwszym opowiadaniu "Lafertowska makownica" Antoniego Pogorielskiego poznacie przodka Behemota, pomocnika Wolanda z "Mistrza i Małgorzaty" Bułhakowa. Tak, Arystarch Murłykin "kotopodobny konkurent" to z pewnością jego daleki krewny :)
Nie mogę również nie wspomnieć o "Damie pikowej" Puszkina i "Boboku" Dostojewskiego - wspaniałe opowiadania. Z resztą, mało które z tego zbioru nie zasługuje na pochwały.
A na koniec jeden z moich ulubionych cytatów z tego zbioru:
"Najmądrzejszy według mnie jest ten, kto choć raz na miesiąc sam siebie nazwie durniem - umiejętność dziś niespotykana. Dawniej dureń przynajmniej raz do roku miał się za durnia, a teraz z tym ani rusz. Tak to wszystko dziś pomieszali, że durnia od mądrego już nie odróżnisz. Naumyślnie tak zrobili.
Przypomniało mi się pewne hiszpańskie powiedzonko, kiedy Francuzi dwa wieki temu zbudowali u siebie pierwszy dom wariatów: "Zamknęli wszystkich swoich durniów w osobnym domu, żeby dowieść, że sami są mądrymi ludźmi." Faktycznie tym, że zamkniesz drugiego u czubków, nie dowiedziesz swego rozumu. "K. zwariował, to znaczy, że my teraz jesteśmy mądrzy." Nie, wcale jeszcze nie znaczy".
Fiodor Dostojewski, "Bobok"
Dostojewski jak zwykle w formie. Całość bardzo polecam!
8/10
March 25, 2022
Puszkin, Gogol, Lermontow, Tołstoj, Dostojewski, Czechow, Turgieniew i kilku mniej znanych autorów. Żyjemy w 21 wieku, a żadna z tych krótkich form nie trąci archaizmem. A może i wręcz przeciwnie. Np. w przepełnionym naturalistycznie plastycznymi opisami opowiadaniu Arcybaszewa „Bajka starego prokuratora” pojawia się wątek kary śmierci, którą powinien wykonywać sam sędzia, skoro wydał taki wyrok. A współcześnie obowiązujące tu i ówdzie moratoria na jej wykonywanie ciągle raczej nie znajdują powszechnej akceptacji społecznej.
Diabła i losu nie da się oszukać...
Diabła i losu nie da się oszukać...
April 3, 2021
Great collection of stories by famous and less known Russian authors. Can’t wait to read the rest of this series.
May 21, 2023
Opowiadania zawarte w zbiorze ukazują niesamowitości na przestrzeni różnych czasów w prozie rosyjskiej.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews