De zevende maan

Le indagini di Mara Rais ed Eva Croce #3

by Piergiorgio Pulixi, Guanita Milder-Wolbers (Translator), Saskia Peterzon-Kotte (Translator)

Op een terras in Sardinië vieren commissaris Vito Strega, Eva Croce en Mara Rais de oprichting van een eenheid voor seriemoorden. Dan komt er een telefoontje dat hen abrupt terugroept naar het in de moerassen van Lombardije is het lichaam van een jong meisje gevonden, vastgebonden en met een mysterieus masker op. Het tafereel doet denken aan een oude, onopgeloste zaak uit Sardinië die Eva en Mara maar al te goed kennen. Terwijl de aanwijzingen zich opstapelen,
rijst één onheilspellende jagen zij op de moordenaar, of jaagt hij op hen? Een nieuwe thriller van de auteur van Het eiland van de zielen.

'Fijne, korte hoofdstukken met een spooky laag (...) Heel bijzonder hoeveel informatie je meekrijgt over het land en zijn cultuur.' – AD MEZZA over Het eiland van de zielen

'Huiveringwekkend, maar tegelijk onweerstaanbaar.' – LE SOIR over Een steek door het hart

Genres: Thriller, Crime, Italy, Mystery, Italian Literature, Roman, Audiobook

435 pages, Kindle Edition

First published June 7, 2022

About the author

Piergiorgio Pulixi, scrittore e sceneggiatore, è uno dei più apprezzati autori noir italiani, fa parte del collettivo di scrittura Sabot creato da Massimo Carlotto di cui è allievo. Insieme allo stesso Carlotto e ai Sabot ha pubblicato Perdas de Fogu, (edizioni E/O 2008). È autore della saga poliziesca di Biagio Mazzeo iniziata col noir Una brutta storia (Edizioni E/O 2012), finalista al Premio Camaiore 2013 e chiusa col romanzo finale della quadrilogia, Prima di dirti addio (Edizioni E/O 2016). Nel 2014 per Rizzoli ha pubblicato il romanzo Padre Nostro. Ha vinto numerosi premi letterari e nel 2015 è stato premiato ai Corpi Freddi Awards come miglior autore italiano dell’anno. I suoi romanzi sono in corso di pubblicazione negli Stati Uniti, Canada, e Regno Unito.

Reviews

[Silvie Klokgieter · Rating 4 out of 5]

Op een terras in Sardinië vieren commissaris Vito Strega, Eva Croce en Mara Rais de oprichting van een eenheid voor seriemoorden. Dan komt er een telefoontje dat hen abrupt terugroept naar het vasteland: in de moerassen van Lombardije is het lichaam van een jong meisje gevonden, vastgebonden en met een mysterieus masker op.

Het tafereel doet denken aan een oude, onopgeloste zaak uit Sardinië die Eva en Mara maar al te goed kennen. Terwijl de aanwijzingen zich opstapelen, rijst één onheilspellende vraag: jagen zij op de moordenaar, of jaagt hij op hen?

'De zevende maan' is het derde deel van deze serie en deze keer draait het om een jong meisje. Ze is dood in de moerassen gevonden en de situatie is erg vreemd. Ze heeft namelijk een mysterieus masker op.

Het team waar Eva en Mara werkzaam voor zijn, wordt op deze zaak gezet en ze doen er alles aan om de dader te vinden. Daarbij komt de vraag: waarom heeft het slachtoffer een masker op?

Dit derde deel heeft weer een heleboel verschillende verhaallijnen. Boven elk hoofdstuk staat precies waar het zich afspeelt. De opbouw is langzaam, maar blijft wel boeiend. Het enige wat ik soms lastig vond waren de namen. Er komen er nogal wat op je af, dus je moet je aandacht er goed bijhouden.

De hele tijd vraag je je af welke richting het verhaal op zal gaan én wat de moord met een eerdere vergelijkbare, onopgeloste zaak te maken heeft. De auteur neemt zijn tijd om alles te omschrijven en soms kan dit wat traag aanvoelen.

'De zevende maan' was voor mij uiteindelijk een interessant verhaal, maar... vergeleken met de andere delen was het ietsje minder sterk. Wel zijn de verdere ontwikkelingen van de personages interessant en leuk om te volgen.

Mocht je de voorgaande delen gelezen hebben, dan raad ik je dit verhaal zeker aan. Piergiorgio schrijft namelijk heel erg mooi en beeldend en dit deel mag dan zeker niet ontbreken!

Ik wil @awbrunathrillers heel erg bedanken voor het recensie-exemplaar!

Beoordeling: 3,5 ⭐️

[Bérénice Brn · Rating 2 out of 5]

J'ai été vraiment séduite par le premier tome L'Île des âmes, un roman qui m'a transportée en Sardaigne avec une intensité rare. Le paysage, la culture, l'atmosphère si particulière de l'île : tout y était captivant. Le deuxième volet, L'Illusion du mal, a continué sur cette lancée avec un rythme soutenu et un style fluide, aussi grâce aux talents du traducteur.

Malheureusement La Septième Lune m'a laissée sur ma faim, au point que j'en ai abandonné la lecture. La mise en place est lente, au bout de 160 pages ça décolle à peine. Certes, la nouvelle enquêtrice Clara est intrigante, et on devine en elle un personnage qui pourrait rejoindre les rangs de l'unité spéciale. Pour moi, l'intrigue est une sorte de recyclage des crimes du premier tome mixée avec le rythme en version lente du deuxième tome. On est dans la plaine du Pô, dans une ambiance extrêmement glauque...

Ce qui m'a vraiment fait décrocher, cependant, ce sont les dialogues et les différentes dynamiques entre les personnages, notamment cette scène entre Rais et Croce :

C: Attends... Tu serais pas en train de me faire une proposition de nature sexuelle, Rais ?

R: Si, voilà. Si seulement j'étais lesbienne, tout serait plus simple.

C: Bah, tu sais que c'est ce qu'on raconte sur nous à la questure, hein ?

R: Bien sûr que je le sais. Mais sincèrement, ça me fait ni chaud ni froid.

C: Peut-être parce que c'est vrai...

Deuxième bourrade dans l'épaule, et nouvel éclat de rire d'Eva.

Mais oui que c'est comique ! Pourquoi est-ce si "drôle" d'imaginer deux femmes s'aimer ? Et puis forcément, le cliché des relations homosexuelles seraient "plus simples" que celles des hétéros est bien placé. Je ris, je ris. Non seulement absurde, mais aussi profondément médiocre. (Je parle d'expérience.) Au-delà de ça, la tension amoureuse et/ou sexuelle entre Strega et les deux enquêtrices ajoute une bonne dose de paternalisme agaçant. Le trio a été rassemblé par un homme. Il est le leader, le mentor de Croce et le fantasme - pour l'instant? - inatteignable de Rais. Bref, ça m'a saoulé. Ça n'apporte rien ni à l'enquête, ni à l'intrigue.

En somme, La Septième Lune m'a déçue. Piergiorgio Pulixi, qui avait su si bien allier mystère et humanité dans ses précédents ouvrages, semble ici s'égarer dans des choix narratifs recyclés. J'en ressors avec l'impression que dès le troisième tome d'enquêtes policières, beaucoup d'écrivains s'égarent.

[Martina Sartor · Rating 4 out of 5]

Indecisa fra 3 e 4 stelle. Le sorprese sono tutte nel finale e il colpevole sembra venir scoperto quasi per caso da Strega e socie. A dir la verità, poi, ci si poteva arrivare: una volta “eliminati” tutti gli altri, rimaneva fuori solo una persona, anche se Pulixi è stato bravo a sviare l’attenzione del lettore, o perlomeno la mia.
Un personaggio su tutti mi è piaciuto molto: Clara Pontecorvo. Spero di ritrovarla.

[Cassie · Rating 4 out of 5]

Piergiorgio non sbaglia un colpo!

[Kim Coenen · Rating 5 out of 5]

Misdaad en mythes tegen het zinderende decor van Sardinië en de mistige moerassen van Lombardije. Op een zonovergoten terras in Sardinië heffen commissaris Vito Strega, Eva Croce en Mara Rais het glas op de oprichting van een nieuwe eenheid voor seriemoorden. Een nieuw begin. Een frisse start. Dan rinkelt de telefoon. In de moerassen van Lombardije is het lichaam van een jong meisje gevonden. Vastgebonden. Achtergelaten met een mysterieus masker op haar gezicht. Het gruwelijke tafereel vertoont huiveringwekkende gelijkenissen met een oude, nooit opgeloste zaak op Sardinië , een zaak die Eva en Mara nog altijd achtervolgt.
Wat begint als een onderzoek naar een mogelijke copycat, verandert al snel in een duister spel vol symboliek, mythes en zorgvuldig geënsceneerde misdaden. Iemand kent hun verleden. Iemand weet waar hun zwakke plekken liggen.
En terwijl de cirkel zich langzaam sluit, dringt één angstaanjagende vraag zich op: zijn zij op jacht naar een seriemoordenaar of zijn zij zelf het doelwit?

Mijn ervaring:
Heerlijk! Vanaf de eerste pagina’s ervaar ik direct weer waarom ik de schrijfstijl van Piergiorgio Pulixi zo waardeer: filmisch en direct, met scherpe observaties en zinnen die precies lang genoeg zijn om je moeiteloos mee te nemen naar Sardinië. Het verhaal is opgebouwd uit korte, pakkende hoofdstukken, waardoor ik mezelf er steeds op betrap dat ik “nog even één hoofdstuk” wil lezen. De hoofdstukken eindigen bovendien vaak met een mini-cliffhanger of een veelzeggend detail, wat het doorlezen alleen maar versterkt.

De kracht zit opnieuw in de personages. Vito Strega is niet alleen de slimme speurder, maar ook een man met zichtbare barsten. Juist in dit deel oogt hij kwetsbaarder dan voorheen, met een verleden dat hem blijft achtervolgen. Eva Croce en Mara Rais zijn allesbehalve bijpersonages; hun onderlinge spanning, loyaliteit en littekens geven het verhaal extra diepgang. Samen zorgen zij voor een sterke psychologische lading binnen het onderzoek. Piergiorgio Pulixi kruipt echt in hun hoofd, waardoor je als lezer voelt hoe oude pijn en schuldgevoelens hun keuzes beïnvloeden, soms tegen beter weten in.

De opbouw is strak. Wat begint met een feestelijk moment in Sardinië, kantelt wanneer een meisje wordt vermist en niet veel later dood wordt aangetroffen in de mistige moerassen van Lombardije, met een mysterieus masker op haar gezicht. Vanaf dat moment voel je dat er meer speelt. De spanning loopt gestaag op en het tempo blijft hoog, terwijl Pulixi de informatie zorgvuldig doseert. Hij houdt je scherp en nieuwsgierig, met verrassende wendingen die eerdere gebeurtenissen in een ander licht zetten. Als lezer blijf je puzzelen. Thema’s als mythen en rituelen keren terug, maar ook de last van erfenissen die je niet kunt afschudden is sterk verweven in het verhaal.
Het is een spannende thriller met mooie gelaagdheid, waarin spanning en psychologie hand in hand gaan. Het sublieme, verrassende en goed doordachte plot maakt het geheel compleet en zorgt voor een krachtige, bevredigende afronding.

De zevende maan is een spannende, psychologisch gelaagde en meeslepende thriller. Door Piergiorgio Pulixi’s filmische en directe schrijfstijl waan je je in Sardinië en beleef je samen met Vito Strega, Eva Croce en Mara Rais opnieuw een intrigerende, goed uitgewerkte zaak vol spanning, wendingen en een grandioos slot.

[Lina Lee · Rating 3 out of 5]

Piacevole lettura, ma non all'altezza dei libri precedenti di questa saga.

[Theut · Rating 4 out of 5]

Continua il mio pendolarismo ferroviario che mi regala chicche interessanti :)
Ammetto che davvero non mi aspettavo l'identità del colpevole, sono quasi saltata sul sedile (quindi per me è un 4*)

[incipit mania · Rating 5 out of 5]

Incipit
Strega lanciò un’occhiata al collega al suo fianco e scosse la testa, divertito.
Continua su Incipitmania

[Martina S · Rating 5 out of 5]

Letto tutto d'un fiato. Pulixi ti tiene incollato alle pagine con questo nuovo caso di Strega e socie. Ho adorato il personaggio di Pavan!

[Elly · Rating 4 out of 5]

Giallo ben strutturato con dettagli sull’attività forense utili che non appesantiscono. Mi piace l’equilibrio della squadra anche se forse sono dinamiche già viste e basilari. Bel finale.

[Helene Boucher · Rating 4 out of 5]

3.5

[Scatach - Evohe · Rating 5 out of 5]

🌕 Quel plaisir de retrouver la toute nouvelle équipe de Strega. La dynamique des personnages est bien tenue, je suis tellement fan du duo Eva et Mara. Tous les trois forment une sacrée équipe qui a du caractère, et qui est souvent drôle. On s'attache énormément à cette équipe !

🌕 J'ai aimé le fait que l'enquête en cours les ramène sur les traces du tueur du livre L'île des Âmes car on sent que Eva et Mara avait un sentiment d'enquête inachevée.

🌕 J'ai été très surpris durant la lecture, je me suis fait tellement manipuler par l'auteur par contre !!! C'est ce qui en fait un très bon policier car l'auteur nous fait suivre plusieurs pistes et il arrive à nous surprendre jusqu'aux dernières pages !! Vraiment c'était INCROYABLE

🌕 C'est officiellement mon préféré de tous !!!

[Loredana Rossi · Rating 4 out of 5]

Mi è piaciuto. Un po' frettolosa la fine. Pulixi scrive molto bene e mi piacciono le sue storie

[Giulia Ledda · Rating 2 out of 5]

Scontato dai

[Acidula · Rating 4 out of 5]

Piergiorgio sempre una garanzia.

[Maurice Fontaine · Rating 2 out of 5]

Bon je crois que je vais arrêter là cette série, voire cet auteur.

Il y a beaucoup de savoir-faire dans l’écriture de Pulixi, et on retrouve ici le duo d’enquêtrices « que tout oppose » qui était le point fort du premier livre.

Hélas, ce duo n’évolue pas et j’ai l’impression qu’à chaque nouveau livre, il y a un nouveau personnage qui monopolise une partie du récit. Cela fait que les interventions de Maria et d’Eva sont moins nombreuses, et l’auteur choisit de consacrer ces pages-là à rejouer la comédie du « je t’aime / moi non plus », de refaire jurer Maria en sarde ou d’avoir une nouvelle fois Eva qui ressasse son douloureux passé.

L’intrigue en devient accessoire, n’est pas très intéressante et il ne se passe des choses qu’à la toute fin.

Dommage mais force est de constater que l’on tourne en rond.

[Ines Cupo]

Ho conosciuto il personaggio Vito Strega, nello stesso momento che ho conosciuto Pulixi era il 2016 e da quel momento tutto ciò che ha pubblicato l’ho acquistato. Ho imparato ad apprezzare la sua scrittura fluida, evocativa e i luoghi che descrive così bene che sembra di visitarli, la descrizione della sua terra, “L’isola delle anime” mi ha catturata e fatto venire voglia di andare a visitare un luogo che non conosco.
E poi c’è lui Vito Strega, il suo ascoltare il canto degli innocenti, delle vittime che chiedono giustizia, e il suo buio, la sua solitudine che pagina dopo pagina si sta
illuminando grazie alla famiglia che si è scelto in cui si sente accolto, Eva e Mara.
Vito un personaggio che non si dimentica, che si attende con trepidazione che a malincuore chiudi il libro, perché vuoi ancora essere in sua compagnia, vuoi ancora perderti nella sua storia, proprio come Mara ed Eva, hai bisogno di lui.
Insomma, è una vera e propria dichiarazione d’amore per un personaggio di carta.
In questo libro facciamo un altro incontro interessante, una donna, una poliziotta toscana, che mi è piaciuta immediatamente, la sua ironia il suo essere caparbia e determinata nel lavoro e nella vita privata con un qualche problema.
Una donna fuori da comune, ma questa volta parliamo del suo fisico, bravissimo l’autore perché l’ho immaginata immediatamente.
Adoro le descrizioni dei luoghi naturali e con questo libro viaggiamo dall’isola dell’autore fino a Garlasco, e sembra sentirlo addosso il clima che cambia, la nebbia e l’acqua del nord contro il caldo delicato del Sud.
La mescolanza dei luoghi e dei dialetti ti lega ancora di più al libro.
Ma come accade che Vito e i suoi collaboratori dalla Sardegna vengono catapultati nel Parco del Ticino?
Viene ritrovato il corpo di una ragazza, la vittima ha le mani legate e indossa una maschera bovina e l’ispettrice Clara Pontecorvo d’istinto si dice che quell’omicidio le ricorda qualcosa accaduto in Sardegna e facendo le sue ricerche si mette in contatto con Mara ed Eva.
La squadra decide di partire e collaborare con i colleghi, ed è un continuo indagare, frugare nella vita della vittima, una ragazza definita “Perfetta” da tutti, ma è possibile? Neanche un segreto?
Di segreti ce ne sono tanti, soprattutto se si vive di apparenza.
Colui che uccide, il carnefice è stato mai vittima? Quando un uomo raggiunge il buio più completo? Potrebbe essere salvato?
Questo libro ci pone anche questi interrogativi, l’autore non da giudizi, li espone, li porta alla luce poi il lettore deciderà.
Ancora una volta non posso che consigliare questa lettura.

[Yannick - La Bouquineuse boulimique]

La première enquête du quatuor, L’île des âmes, je ne l’ai pas lue. En fait, je ne savais même pas qu’il existait. Bref, La septième lune y réfère, mais j’ai quand même été capable de suivre sans trop être embêtée.

D’emblée, je dois dire que j’ai préféré Le chant des innocents, un des précédents romans de Pulixi. Ici, l’histoire débute très lentement. Il y a une disparition, mais les policiers ne prennent pas au sérieux l’inquiétude de la famille, ce qui fait que le tout ne démarre pas vite. Ajouté à cela les parties entre Strega, Mara, Eva et Bepi, l’équipe de la nouvelle escouade du SIS, qui sont en vacances et qui diminuent le rythme du premier quart du texte. Cependant, quand les recherches commencent véritablement, là on est dans quelque chose de bien.

Pulixi nous offre toujours de bien beaux personnages, très attachants. J’aime beaucoup Strega (même s’il paraît un peu trop parfait) et Clara, cette géante qui m’a bien plu, malgré un côté de prime abord abrasif. La dynamique entre Mara et Eva est vraiment le fun. Elles qui se taquinent et se complètent bien. On veut tous avoir un.e collègue comme ça qui rend le travail agréable. Particulièrement si on est dans un milieu où il y a une grande part sombre à la profession. Bepi Pavan, bien que moins présent que les autres, est aussi sympathique. Petit avertissement : c’est un roman italien. La société italienne ne semble pas à la même place que l’Amérique du Nord sur la question du poids des individus. Il y a des passages où les blagues tournent autour du poids de Bepi, qui sont un peu fat shaming.

L’alliance entre l’humour et le suspense est bien maîtrisée pour notre plus grand plaisir. Pulixi nous plonge au cœur de la Sardaigne, expressions en dialectes comprises, on a presque l’impression d’y être. Cependant, il y a quelques petits hics. D’abord, j’ai deviné assez tôt un morceau important (je ne dis pas lequel pour ne pas divulgâcher), mais pas tout le chemin pour s’y rendre. Toutefois, l’auteur nous sème le doute avec moults rebondissements, donc ça va. C’est juste que je n’ai pas été à 100 % époustouflée. J’ai été un peu moins engagée que sur les 100 dernières pages. Ça m’arrive ces temps-ci, c’est donc très personnel. Peut-être que tu ne vivras pas ça.

Ensuite, je n’ai malheureusement pas trop cru à un aveu, à la fin. Je ne peux en dire plus, c’est déjà beaucoup. Peut-être que toi ça te paraîtra crédible, remarque. À voir ! C’était tout de même bien agréable comme lecture, même si ce n’est pas le meilleur bouquin de l’auteur.

Points bonus pour la qualité du papier ! My oh, my! Un vrai plaisir tactile !

[Lau · Rating 4 out of 5]

J’ai énormément aimé ce livre, le plot était incroyable. On s’est beaucoup plus attaché aux personnages parce que cela fait un moment qu’on les suit, mais du coup la raison pour laquelle je n’ai pas mis cinq étoiles, c’est que je m’attendais à un dénouement beaucoup plus important que cela n’a été et de ce fait, j’étais un peu déçu, mais ça reste quand même un banger !

[italiandiabolik · Rating 3 out of 5]

Questo libro alterna momenti che ricordano i primi Pulixi, ad altri meno convincenti.
Il personaggio di Pavan, pur simpatico, non viene tratteggiato in maniera compiuta all'interno della squadra: è solo il giullare del gruppo, o contribuisce anche ad altro, in maniera solida ed importante?
La Pontecorvo è interessante, anche se mi ricorda per la sua goffaggine il personaggio interpretato da Miranda Hart nel film "Spy".
La conclusione è un po' affrettata, specie dopo il ragionamento della squadra con la persona poi individuata come colpevole: questo è un "vizio" che ho spesso riscontrato anche in Carlotto, maestro di Pulixi: avrei preferito cinquanta pagine in meno durante l'attività investigativa, e venti in più per il finale.

[Persaefone · Rating 2 out of 5]

Avete presente quando in un libro trovate l'ennesimo personaggio con corpo non conforme che viene deriso in continuazione da tutti e che risponde a questi commentini stupidi con autoironia? Ecco, è il caso del personaggio di Bepi Pavan in "la settima luna" dello scrittore Piergiorgio Pulixi [che io adoro, ma se uno piscia fuori dal vaso preferisco farlo notare].

link al blog per leggere il mio pensiero in merito: https://ildiariodiang.home.blog/2022/...

[Deleestrein · Rating 3 out of 5]

In De zevende maan keren we opnieuw terug naar het mysterieuze Sardinië, waar de hoofdpersonages te maken krijgen met een nieuwe en duistere zaak. Auteur Piergiorgio Pulixi blijft trouw aan de beklemmende sfeer die ook zo kenmerkend was voor de eerdere delen in deze serie. Het eiland speelt opnieuw een belangrijke rol in het verhaal. Met zijn ruige natuur, verlaten dorpen en verborgen geheimen voelt Sardinië bijna als een eigen personage. Door de levendige beschrijvingen van Pulixi kreeg ik regelmatig het gevoel dat ik zelf over het eiland liep en langzaam werd meegezogen in de dreigende sfeer.

Wat deze serie voor mij extra bijzonder maakt, is de ontwikkeling van de personages. Ook in De zevende maan zien we hoe de hoofdpersonen verder groeien. Hun verleden blijft hen beïnvloeden, maar tegelijkertijd proberen ze nieuwe stappen te zetten. Die emotionele bagage maakt hun keuzes geloofwaardig en zorgt ervoor dat je als lezer met hen meeleeft. Voor mij voelde het lezen van dit boek een beetje als het terugzien van oude bekenden. Zeker als je ook Het eiland der zielen en Een steek door het hart hebt gelezen, is het prettig om de personages opnieuw te volgen.

De spanning wordt door Pulixi opnieuw zorgvuldig opgebouwd. Het verhaal begint relatief rustig, maar al snel stapelen de vragen zich op. Door kleine aanwijzingen, onverwachte ontmoetingen en nieuwe ontdekkingen word je steeds dieper het mysterie ingetrokken. De auteur speelt daarbij slim met de informatie die hij prijsgeeft. Je krijgt net genoeg om nieuwsgierig te blijven, terwijl belangrijke details nog even verborgen blijven. Daardoor bleef ik tijdens het lezen voortdurend nadenken over hoe alles met elkaar samenhangt.

Toch moet ik eerlijk zeggen dat De zevende maan voor mij het minst sterke deel van de serie is. In vergelijking met de eerdere boeken komt het verhaal wat trager op gang. Sommige verhaallijnen voelen iets langer uitgesponnen dan nodig, waardoor het tempo af en toe inzakt. Het verhaal blijft zeker interessant, maar mist hier en daar de scherpe spanning die de vorige delen zo meeslepend maakte.

Daarnaast vond ik dat een aantal plotontwikkelingen iets voorspelbaarder waren dan ik van Pulixi gewend ben. In de eerdere boeken wist hij me meerdere keren te verrassen, terwijl ik in dit deel sommige wendingen al zag aankomen. Voor lezers die juist houden van onverwachte twists kan dat een klein minpunt zijn.

Dat neemt niet weg dat Pulixi een meester blijft in het creëren van sfeer en spanning. Zodra het verhaal echt op gang komt, weet hij de lezer weer stevig vast te grijpen. De laatste hoofdstukken bouwen op naar een spannende en emotioneel geladen ontknoping. Tegelijkertijd laat het einde duidelijk ruimte voor een vervolg, waardoor er nog genoeg vragen openblijven.

Wat ik daarnaast waardeer, is dat Pulixi ook maatschappelijke thema’s subtiel in het verhaal verwerkt. Onderwerpen zoals trauma, schuld en gerechtigheid spelen een rol in het leven van de personages. Dat geeft het verhaal extra diepgang en maakt het meer dan alleen een spannende thriller.

Hoewel De zevende maan voor mij niet het sterkste deel van de serie is, blijft het een intrigerende en sfeervolle thriller. Fans van de eerdere boeken zullen opnieuw genieten van het mysterieuze Sardinië, de complexe personages en de langzaam opgebouwde spanning. Tegelijkertijd voelt dit deel als een brug naar wat er mogelijk nog gaat komen. En eerlijk gezegd ben ik nu al benieuwd hoe het verhaal van deze personages verder zal gaan.

[Elvio Mac · Rating 3 out of 5]

Il corpo di una ragazza, viene trovato nella zona paludosa del pavese. Il maltempo ha fatto la voce grossa, ha cancellato tracce e messo in grave difficoltà le persone che vivono nelle cascine in periferia. Il criminologo Vito Strega con le agenti Mara Rais ed Eva croce stanno festeggiando la nascita della nuova squadra speciale per crimini seriali. Sono tutti ilari e rilassati nella spa di lusso in Sardegna, poi giunge una telefonata che darà inizio alla prima indagine ufficiale della squadra che dovrà recarsi a Garlasco.
La vittima infatti viveva in questo paese tanto noto alle cronache per l'efferato delitto di Chiara Poggi. Un paese che tenta di tornare lentamente alla normalità potrebbe trovarsi nuovamente catapultato su tutti i media. La denuncia di scomparsa di Teresa Poletto, prima che diventasse indagine per omicidio, era stata assegnata all’ispettrice Clara Pontecorvo, una toscanaccia alta un metro e novantotto, che fa di questa caratteristica fisica la sua forza e il suo disagio. Inizia per questo motivo, la collaborazione tra gli agenti della Pontecorvo e il team di Strega. Questo caso sembra riprodurre la scena di un crimine già avvenuto in Sardegna, forse un emulatore o forse qualcuno che vuole attirare i tre in una trappola. Dalle prime indagini sulla famiglia di Teresa, emerge un passato scomodo per quanto riguarda suo padre, pertanto questo sarà il punto di partenza delle indagini. Ci sono molte cose strane, molti soggetti attenzionati, discrepanze e cose non dette. L'indagine non sembra complicata visto che con un'attenta conduzione delle due squadre investigative, si giunge presto a informazioni cruciali. Tutto sembra troppo facile, tant'è che Strega capisce di essere finito in una macchinazione quasi perfetta, ma come scrive lui stesso nei suoi libri, il crimine perfetto non esiste perché è perpetrato dall'uomo che è per sua natura imperfetto.
Sarà che sono rimasto alla durezza impavida di Biagio Mazzeo, il personaggio creato da Pulixi nei suoi primi libri, e niente, con questo trio non riesco a entrare in sintonia. Detto questo, la storia scorre veloce, senza intoppi. Oggi la ricerca della verità viene focalizzata sulle scienze forensi che sono il cuore di un'indagine delittuosa. Pulixi vuole usare un metodo più tradizionale per aggirare la noia che potrebbe derivare dal metodo scientifico, lo fa e ci riesce usando i tormenti delle persone, il passato di Vito Strega e le personalità di Croce e Rais.
Alcuni personaggi come il PM Leone sono imbarazzanti, una caratterizzazione che mi è sembrata eccessiva, così come il dover rimarcare l'altezza della Pontecorvo ogni volta che viene citata. Tutto viene spiegato ma non mi ha convinto.

[Florence Renouard · Rating 5 out of 5]

Pour fêter la création de leur nouvelle unité d'enquête criminelle sur les meurtres en séries, Vito Strega offre à ses collègues Eva Croce, Mara Rais et Bepi Pavan un week-end dans un hôtel de luxe dans la Barbagia, région montagneuse Sarde chargée d'histoire (et d'enquêtes passées). Pendant ce temps, dans la région de Pavie, une famille signale la disparition de Teresa, très jolie jeune femme. Les pluies diluviennes qui font déborder le Tessin rendent les recherches difficiles et la brigade de Clara Pontecorvo découvre trop tard la jeune femme. Son meurtre présentant des similitudes avec le meurtre d'apparence rituelle résolu par Eva et Mara, Vito et son équipe sont appelés en renfort à Pavie...
Quel bonheur de retrouver Eva, Mara, Strega et Pavan ! Ce dernier me fait beaucoup rire, et sa présence déclenche des remarques hilarantes de la part de Mara qui a du mal à le supporter. Les relations entre les deux femmes se sont encore approfondies ; Eva sort un peu de sa coquille et se réouvre aux autres. Strega veille sur elle comme une poule sur ses poussins, c'est touchant. Et c'est pour notre plus grande joie que le trio principal se transforme en quatuor avec l'apparition de Clara, 1,98 m les pieds nus. Une taille pas facile à porter pour une femme, mais qui lui permet d'intimider qui il faut au bon moment, tout en jouant du broyage de main grâce à sa poigne d'enfer.
Les mains ont une place importante dans le roman, elles sont le reflet de l'âme des personnages, comme dans la chanson L'ultima Luna de Lucio Dalla qui donne son titre au premier tiers du roman.
J'aurais aimé savourer davantage cette lecture mais quand on tombe dedans on ne peut plus en sortir ! Tout est parfait : le rythme, le scenario et ses rebondissements jusqu'à une fin qu'on n'a pas vu venir. Piergiorgio Pulixi a ce talent incroyable pour rendre ses personnages vivants tant ils sont décrits avec une rare profondeur. Les descriptions de la nature sont remarquables et plantent un décor très cinématographique, où le brouillard et la boue s'accordent avec la noirceur des âmes. Tout cela est servi par une écriture qui nous emporte, ponctuée par les répliques savoureuses des personnages ; bravo à Anatole Pons-Reumaux pour la traduction impeccable de cette belle langue ! J'espère qu'un éditeur aura un jour l'idée d'établir un recueil des injures et blasphèmes venus de l'Italie toute entière dont l'auteur ponctue ses oeuvres : c'est un régal ! Et en plus il y une bande son qui rythme le roman : je vais essayer d'écouter tout ça maintenant.

[De Koukleumpjes · Rating 3 out of 5]

Veronique las 'De zevende maan' geschreven door Piergiorgio Pulixi.

Haar mening lees je hieronder.⬇️

Commissaris Vito Strega en de inspecteurs Eva Croce en Mara Rais vieren op een terras in Sardinië de oprichting van een speciale eenheid voor seriemoorden. Dan krijgen ze een telefoontje waardoor ze meteen terug moeten naar het vaste land. Bij een rivier is het lichaam van een jonge vrouw gevonden, ze was vastgebonden en afgedekt met schapenvachten. Er zijn veel overeenkomsten met een oude zaak die Eva en Mara zich nog goed herinneren. De aanwijzingen beginnen zich steeds verder op te stapelen. Kunnen ze de moordenaar stoppen voor er weer een slachtoffer valt?

Dit is het derde deel in de Echo's van het kwaad-serie en de voorgaande delen heb ik met veel plezier gelezen. Dus ik was erg benieuwd naar dit nieuwe deel.

Het verhaal komt rustig op gang en op een bepaald moment vroeg ik me een beetje af of ik eerder een roman in plaats van een thriller aan het lezen was.

Hierdoor was er wel voldoende tijd om de personages weer even te leren kennen, waardoor ik me ook de voorgaande delen weer kon herinneren. Hierdoor voelde het een beetje alsof ik bij oude bekenden op bezoek ging en dat vind ik altijd erg fijn in een serie. Wat ik erg sterk vind aan deze serie, is de groei die de hoofdpersonen doormaken. Ondanks de gebeurtenissen in het verleden proberen ze toch vooruit te kijken en nieuwe stappen te zetten. Hierdoor komen ze erg geloofwaardig over.

Wel denk ik dat het belangrijk is om de voorgaande delen in de serie te lezen om de personages en hun keuzes te kunnen begrijpen.

Wel vind ik dit deel het minst sterke deel uit de serie. Het verhaal verloopt soms wat traag en ik miste aan het begin de spanning. Maar ondanks dat heeft Pulixi weer duidelijk laten zien dat hij de meester van mysterie en spanning is. Hij weet de omgeving op zo'n goede manier te omschrijven dat ik echt het gevoel had dat ik zelf aanwezig was in de omgeving.

De spanning wordt naar het einde toe verder opgebouwd en hier is ook ruimte voor de emoties van de hoofdpersonen. Ook krijg ik het gevoel dat deze serie nog niet afgelopen is en daar ben ik natuurlijk erg blij mee, want ik houd van de sfeer en spanning die Pulixi iedere keer weer neer weet te zetten.

Dit boek ontvingen wij van A.W. Bruna uitgevers. Dit beïnvloedt onze mening niet.

[Ilse Droste · Rating 5 out of 5]

𝗘𝗲𝗻 𝘁𝗼𝗼𝘀𝘁 𝗼𝗽 𝗵𝗲𝘁 𝗳𝗲𝗶𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝘄𝗲 𝘄𝗲𝗲𝗿 𝗵𝗲𝘁 𝗱𝗼𝗲𝗹𝘄𝗶𝘁 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗺𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻𝗮𝗮𝗿.”

Het boek is verdeeld in drie delen. Daarnaast staat boven ieder hoofdstuk de plek vermeld waar het zich grotendeels afspeelt, wat helpt om de verschillende locaties goed bij te houden tijdens het lezen.

Het verhaal wordt verteld vanuit meerdere perspectieven, onder andere Alice, Strega, de moordenaar en Pontecorvo. Uiteindelijk komen al deze verhaallijnen samen, wat zorgt voor een bredere kijk op het verhaal.

De dynamiek tussen de personages blijft één van de sterkste punten in dit boek. Ik ben echt dol op het gebikker tussen Rais en Pavan. Sowieso weet Pulixi humor op een hele fijne manier in het verhaal te verwerken. Ondanks dat het onderwerp soms behoorlijk duister is, voelt het verhaal daardoor nooit te zwaar.

Tijdens het lezen blijf je voortdurend met vragen zitten, waardoor je nieuwsgierigheid constant wordt aangewakkerd. Hoewel de spanning niet altijd hoog ligt, word je als lezer wel volledig meegenomen in het onderzoek. Daardoor bleef mijn interesse gedurende het hele boek hoog.

Rais, Croce en Pontecorvo vormen samen een ontzettend sterk dynamisch trio. Voeg daar Strega nog aan toe en je hebt echt een geweldig team van rechercheurs. Hun samenwerking en onderlinge interacties maken het verhaal alleen maar sterker.

Richting het einde neemt het verhaal een onverwachte wending. Kort daarna wordt er het een en ander uitgelegd en beginnen de eerste kwartjes te vallen. Vervolgens komt er een tijdsprong van drie dagen later, en daar zit een plottwist waar ik geen seconde aan gedacht had. Daarna volgt nog een laatste tijdsprong naar een maand later, die het verhaal echt afrondt. Ik vond het een leuke toevoeging hoe Rubicondi uiteindelijk wordt ingezet om hun verdachte alsnog te slim af te zijn.

Ik heb opnieuw ontzettend genoten van dit boek. Pulixi maakt zijn naam wat mij betreft meer dan waar. Ik ben dan ook heel benieuwd naar een volgend deel in deze serie.

Dankjewel aan @awbrunathrillers dat ik dit boek mocht lezen!

[elaespoir · Rating 4 out of 5]

J’ai vraiment aimé cette trilogie policière sarde. Piergiorgio Pulixi est la nouvelle voix du polar, une arme qu’il aiguise à sa guise pour choquer les consciences.

En tant que lectrice française, j’ai d’abord apprécié le travail d’immersion qui a été fait : l’insertion de phrases en dialecte, la documentation ethnique et culturelle sur la Sardaigne, la description précise des paysages… tout concourt à nous projeter dans une terre âpre et archaïque, mais dont la beauté retient jusqu’à nos personnages.

Parlons de ces derniers : révélant un passé sombre et une intériorité développée, teintée d’un humour piquant et très territorial, on ne peut que s’attacher à nos trois protagonistes. Ceux-ci évoluent au cours de la trilogie et tendent à devenir plus intimes, autant entre eux que pour le lecteur. Ils sont faillibles et singuliers, ce qui les rend imparables, étoiles de la série.

Puisque Pulixi ne semble rien laisser au hasard, notons le mordant de sa plume, et la théâtralité de ces moments où le suspense monte avant le coup de grâce. Cette narration fluide quoique sensationnelle sert des intrigues modernes complexes dans lesquelles l’auteur pointe toujours du doigt un sujet qui fâche. Que ce soit la violence aveugle qui croît dans la société, l’impartialité des médias ou le sacrifice que représente le métier d’enquêteur, Pulixi est sur tous les fronts. Ses romans, quoique démontrant une passion pour la fiction et un attachement quasi maternel à sa terre natale, servent surtout à alimenter un débat sociétal dangereux mais nécessaire pour que les choses changent.

[LauraT · Rating 3 out of 5]

E Pulixi continua a scrivere per me! Insieme a Cagliari qui mischia Pavia. Non so, cos'altro tirerà fuori???

«Sai cosa si dice su Toscanini e questa piazza?»
Clara scosse la testa.
«Pare che il maestro, nonostante fosse già piuttosto malato, chiese di essere portato qui a Vigevano per sedersi ai tavolini dei bar, perché considerava piazza Ducale alla stregua di una sinfonia musicale» raccontò il criminologo, indicando il perimetro. «Per lui era una sorta di composizione orchestrale su quattro lati, simile ai quattro movimenti delle sue appassionate sinfonie. Un connubio perfetto tra la simmetria dell’architettura e quella dell’armonia sonora.»
«Però. È anche un esperto d’arte e musica classica?»
«No. Ma quell’aneddoto mi è rimasto impresso.»
«Be’, se questa piazzetta rappresenta una sinfonia, allora piazza del Duomo a Firenze cosa sarebbe? Il concerto di Woodstock del 1969, come minimo.»

Osservando quelle zampone da gorilla, Rais si convinse di avere di fronte una drag queen.
“Cazzo, se sono avanti, a Pavia” si disse Mara. “Il massimo dell’inclusività alla questura di Cagliari è assumere i sassaresi.”

«Ti piace parecchio leggere» constatò Rais, indicando la sontuosa libreria.

«È una delle poche cose legali che restano da fare in questo posto dimenticato da dio, a meno che una non abbia la passione per messe, processioni e rosari.»

[Sonia Marouani · Rating 5 out of 5]

Oggi vi voglio parlare del terzo libro della trilogia Rais-Croce, questa storia ci riporta alle tinte del primo libro, un omicidio rituale molto simile a quello di Dolores Murgia.
Siamo a Garlasco, luogo già famoso per il noto delitto, dove ritroviamo la nostra squadra di investigatori preferita, si aggiungeranno due personaggi interessanti, la ciclopica Clara Pontecorvo, ispettrice toscana e donna alta quasi due metri con un feroce senso dell’umorismo.

I nostri dovranno investigare prima sulla scomparsa e poi sull’omicidio della giovane Teresa Poletto, figlia di albergatori sull’orlo del fallimento e con un avvenire brillante, il tutto condito con misteriose incursioni in località segrete, con personaggi grotteschi e solitari che faranno accapponare la pelle.

Il ritmo è incalzante come tutti i suoi libri e la storia avrà un plot twist degno del suo nome.

Vi dico solo che sono in fervente attesa del prossimo libro, e voi che ne pensate? Conoscete Piergiorgio Pulixi? Vi piacciono i Thriller con retrogusto giallo?

“La morte era come se fosse un’ospite indesiderata che si autoinvitava a una festa con la precisa intenzione di rovinarla, riuscendoci puntualmente. Era la sua maledizione. Non poteva godersi un attimo di felicità senza che il buio riuscisse a scovarlo e tormentarlo.”

[Federica Politi · Rating 4 out of 5]

📖“Capita che la vita porti le persone su strade diverse.”

📝Proprio mentre Vito Strega sta festeggiando con Croce, Rais e Pavan l’ufficializzazione di una nuova sezione investigativa sui crimini seriali, l’ispettrice Clara Pontecorvo si trova davanti ad un cadavere, nel parco del Ticino, che le ricorda il caso seguito in precedenza dalla squadra di Strega, che subito volano sul luogo per aiutare nelle indagini.

📝Come ogni libro di Pulixi anche questo mi è piaciuto molto sia per lo sviluppo di una trama complessa, che per la caratterizzazione sempre più autentica e particolare di personaggi che con il loro magnetismo ti tengono avvinghiata ad una narrazione in cui la tensione non ti molla.

📝L’ambientazione con la suggestione delle sue atmosfere aleggia arricchendo un’indagine che coinvolge anche per i suoi risvolti nascosti nella vita della vittima così come in quella delle persone che le ruotano attorno, ognuna con i propri segreti da celare al mondo.

📝Un romanzo che parla di vendetta, di sentimenti feriti, di quel tipo di odio capace di corrodere tutto, di come l’apparenza faccia presto a crollare alla minima crepa e di come ciò che si rompe non sempre valga la pena essere recuperato.
Bello!