Soms is een sessie van vijftig minuten in een zucht voorbij, soms voelt de therapeut zich al na vijf minuten uitgewrongen. Dat hangt van het verhaal af. Vandaag is alles anders.
In de spreekkamer stapt een vrouw binnen, vijfenzeventig jaar. Kristien heet ze. Doodgewoon, benadrukt ze zelf. Twee volwassen kinderen, een trouwe echtgenoot en een kat. En toch zit ze hier. In haar hoofd heeft ze het hele verhaal al zo vaak geoefend, maar nog nooit heeft ze het met iemand gedeeld. Ze gaat terug naar haar verleden, naar het jachthuis tegenover haar woning dat jarenlang leegstond, maar plots weer werd bewoond. Naar een wereld die niet de hare was, zwemlessen, chocoladetruffels. Ze spreekt over zwijgen. Ze is gekomen om te praten. Over Tove.
De laatste sessie is een roman over dubbele levens, over vormen van liefde, obsessie, manipulatie en controle. Een verhaal dat blootlegt hoe we de realiteit telkens opnieuw scheppen, gedreven door onze eigen verlangens en angsten.
Saskia de Coster (1976) publiceert in literaire tijdschriften, schrijft filmscenario’s en is de auteur van de romans Vrije val (2002), Jeuk (2004), Eeuwige roem (2006) en Held (2007). Ze werd door humo en De Groene Amsterdammer verkozen tot een van de twintig beste schrijvers jonger dan 35 jaar. Held werd genomineerd voor de BNG Literatuurprijs en won de Cutting Edge Award Beste Nederlandstalige Roman 2007. Andere genomineerden waren Arnon Grunberg met Tirza en Annelies Verbeke met Groener Gras.
In de spreekkamer verschijnt Kristien, 75 jaar. Op het eerste gezicht doodgewoon: twee volwassen kinderen, een trouwe echtgenoot en een kat. Maar achter die façade schuilt een verhaal dat ze nog nooit met iemand durfde te delen. Ze neemt ons mee naar haar verleden, naar het jachthuis tegenover haar woning dat na jaren leegstand plots weer werd bewoond. Naar een wereld vol zwemlessen, chocoladetruffels en geheimen. Ze spreekt over zwijgen, en komt eindelijk om te praten. Over Tove. De laatste sessie is een indringende roman over verborgen levens, liefde en obsessie, manipulatie en controle. Een verhaal dat laat zien hoe we onze werkelijkheid telkens opnieuw vormgeven – gedreven door verlangen én angst.
Mijn ervaring: Wat een intrigerende en verrassende roman. Saskia de Coster schrijft met een scherpe, krachtige pen en weet je mee te trekken in een verhaal dat leest alsof iemand je persoonlijk zijn of haar geheimen toevertrouwt. Opvallend is dat Kristien, die haar verhaal doet, vaak afstandelijk blijft in haar emoties en gevoelens. Juist dat terughoudende karakter maakt haar onthullingen des te indringender.
Aan de buitenkant lijkt Kristien een gewone vrouw: een echtgenoot, twee kinderen en een kat. Maar gaandeweg ontvouwt zich een onthullend en intrigerend verhaal dat haar in een compleet ander daglicht plaatst. Vanuit de setting bij de psycholoog neemt ze ons mee terug in de tijd, stap voor stap richting een verleden vol geheimen.
Wat volgt is een roman die taboes niet schuwt: verborgen levens, obsessie, manipulatie en de dunne grens tussen liefde en controle. Het verhaal blijft boeien en verrassen, en houdt je als lezer met fascinatie aan de pagina’s gekluisterd. Persoonlijk had ik graag wat meer toegang gekregen tot Kristiens emoties en innerlijke beleving, maar dat doet weinig af aan de kracht van het verhaal.
De laatste sessie is een scherpe en meeslepende roman met een verbluffend en schokkend einde dat nog lang blijft nazinderen. Een boek dat intrigeert en confronteert, en dat je niet snel loslaat.
Ik las eerder al 'Net echt' en 'Nachtouders', twee romans waar ik fan van was. Ik dacht dat even verder te zetten met 'De laatste sessie' maar dit stelde toch een beetje teleur. Het is geen slecht boek, maar om de één of andere reden greep het verhaal me niet echt vast. Daardoor deed ik er drie weken over om het boek uit te lezen, erg lang voor een korte roman als deze.
Hoofdpersonage Kristien is 75, doodgewoon, heeft twee volwassen kinderen en een echtgenoot. Op een dag stapt ze de spreekkamer van Sophie binnen. In haar hoofd heeft ze het hele verhaal al zo vaak geoefend, maar nog nooit heeft ze het met iemand gedeeld. Ze gaat terug naar haar verleden, naar het jachthuis tegenover haar woning dat jarenlang leegstond, maar plots weer werd bewoond. Naar een wereld die niet de hare was, zwemlessen, chocoladetruffels. Ze spreekt over zwijgen. Ze is gekomen om te praten.
Kristien krijgt nogal een bijzondere band met haar speciale overbuurvrouw Tove. Tove is op zijn minst gezegd een vreemd personage. Een vrouw die graag de controle heeft en graag alle beslissingen neemt. Kristien en Tove raken bevriend en hebben een wekelijkse afspraak op dinsdag. Al snel loopt alles een beetje uit de hand. Waar Tove de controle krijgt raakt Kristien ze volledig kwijt.
'De laatste sessie' gaat over obsessie, een dubbel leven, de controle willen en verliezen, vriendschap en liefde.
"Liefde dacht eigenlijk alleen aan zichzelf."
"Als alles uit elkaar aan het vallen is, gaan mensen soms raar spartelen. Zo zijn er veel kinderen verwekt."
Met "De laatste sessie" is Saskia De Coster op haar beste. Ze schrijft een aangrijpende psychologische thriller die je tot het einde bij de keel vastgrijpt. Ik heb het boek in één dag uitgelezen, en het einde in één keer. Uiteraard ga ik hier niets spoilen... Je leest dit boek dus op een razendsnel tempo. De taal is, zoals steeds bij De Coster, vinnig, vurig, virtuoos. Wie is hier trouwens de therapeute en wie de patiënt...? Mij deed het verhaal wat denken aan de beklemmende sfeer in de films van Alfred Hitchcock... Dat donkere jachthuis, die dubbele levens: je zou het zó gaan ensceneren. Ook moest ik wat terug denken aan "Wij en ik", zelfde soort buurt, sfeer, ... Een toproman!
Dit boek heb ik in één ruk uitgelezen. Voor mij betekent dit dus dat het onderhoudend en goed opgebouwd is met korte krachtige zinnen die echter niet uitnodigen tot het proeven van de schoonheid van zinnen en alinea's. Een beetje dubbel dus, maar zeker het lezen waard.
Geheime liefde, verveelde huisvrouwen en therapie. De schrijfstijl maakt het moeilijk weg te leggen, de gedeeltes over de geheime en manipulatieve relatie vond ik om te smullen. Mooi omschreven, vol metaforen maar niet clichématig of pretentieus. Het plot vond ik daarom misschien veel te dunnetjes uitgewerkt. Ik bleef met veel vragen achter…
De laatste sessie is mijn eerste kennismaking met de gerenommeerde schrijfster Saskia de Coster, en na het lezen vraag ik me vooral af waarom ik niet eerder een boek van haar heb opgepakt. Wat een intrigerend, gelaagd en psychologisch sterk verhaal is dit.
De 75-jarige Kristien De Decker gaat op consultatie bij therapeute Sophie omdat ze na bijna vijfentwintig jaar eindelijk het gewicht van een oud geheim wil lossen. Ze draagt een verhaal met zich mee dat haar hele leven heeft beïnvloed, maar waarover ze nog nooit eerder met iemand heeft gesproken. Tijdens de sessies vertelt ze over Tove, haar vroegere overbuurvrouw met wie ze een intense en complexe band ontwikkelde. Wat begint als een kalme terugblik, groeit langzaam uit tot een ontluisterende en emotionele ontleding van liefde, obsessie, machtsdynamiek en onvervulde verlangens.
Het verhaal ontvouwt zich in een rustig, kabbelend tempo. Dit is geen boek dat je vluchtig leest; het vraagt om aandacht en reflectie. Saskia de Coster fileert haar personages laag voor laag. Kristien komt aanvankelijk schuchter en onzeker over – ze durft Sophie nauwelijks aan te kijken – maar gaandeweg blijkt dat ze een innerlijk vuur en een diep verborgen verlangen heeft gedragen. Dat verlangen groeit uit tot een obsessie die haar gezinsleven en identiteit uit balans brengt.
Tove is een fascinerend, maar ook ongrijpbaar personage. Door haar dominante en afwijzende houding roept ze een zekere weerstand bij mij als lezer. Ze laat niets los, bepaalt het tempo van elke ontmoeting en ontwijkt elke vorm van kwetsbaarheid. Dit creëert een beklemmende dynamiek tussen beide vrouwen.
Saskia de Coster schrijft met finesse en literaire kracht. Haar stijl is helder en trefzeker, maar ook rijk aan betekenis en psychologische diepgang. Ze observeert zonder te oordelen en laat ruimte voor interpretatie. De innerlijke strijd van haar personages wordt subtiel en geloofwaardig uitgewerkt. Dit maakt De laatste sessie niet alleen een roman over een verboden liefde, maar ook over identiteit, schaamte, macht en menselijke kwetsbaarheid.
De laatste sessie is een gelaagde, indringende roman die onder je huid kruipt. Het verhaal lijkt in eerste instantie eenvoudig, maar ontvouwt zich als een psychologisch web waarin elke zin en elke stilte betekenis draagt. Dit boek vraagt aandacht, maar geeft daar veel voor terug. Een indrukwekkende leeservaring die beklijft.
Alles wat je zegt bij psycholoog Sophie blijft binnen de vier muren van haar kamer. Kristien haar geheim zal hier voor het eerst verteld worden. Wat hield de 75-jarige vrouw zolang verborgen? Kristien vertelt over wat er zich destijds afspeelde. Sophie luistert, maakt aantekeningen maar haar onrust wordt steeds groter.
Langzaam wordt in ‘De laatste sessie’ een groot geheim onthuld. Een geheim dat na al die jaren nog nazindert. Over een dubbelleven, verlangen, dominantie, schuldgevoelens, verlies, over verlossing. Over ergens stilzwijgend aan vasthouden, maar wat is dat nou eigenlijk precies. Totdat het verteld wordt. Totdat het concreet wordt.
Kristien is getrouwd en heeft twee kinderen, ze is huisvrouw en houdt van zwemmen en weven. Ze vertelt over 25 jaar geleden, hoe haar leven veranderde na de komst van de mysterieuze Tove die in het leegstaande jachthuis is komen wonen. Deze ontmoeting verandert haar leven. Je leest ook over Sophie, over hoe ze werkt, het gesprek ervaart en haar jeugd.
Ik vond het intrigerend om te lezen hoe iemand zich zo lang door herinneringen kan laten meeslepen en vasthouden aan iets dat diep weggestopt is. Ook de therapeutische sessie bracht verrassingen, waardoor het verhaal steeds nieuwe lagen kreeg. Het einde maakte een diepe indruk en nodigde uit om even stil te staan bij alles wat verteld was.
De Vlaamse auteur Saskia de Coster schrijft met een mooie, indringende stijl en ontwikkelt het verhaal in een rustig, traag tempo. Verrassende wendingen en subtiele spanningsopbouw houden de aandacht vast, terwijl de psychologische diepgang, de nauwkeurige beschrijvingen van gedrag en emoties, en de rijke innerlijke belevingen het verhaal bijzonder maken. Een sterke psychologische roman, echt een aanrader.
Misschien heb ik gewoon al te veel thrillers en detectives gelezen, of misschien ben ik gewoon geen fan van boeken met een big reveal op het einde, toch niet van het soort dat je van mijlenver ziet aankomen. En als dan de raamvertelling van het verhaal steunt op die onthulling, dan ben je meteen een deel van de kracht van boek kwijt. Misschien had het korter gemoeten, zoals het Terloopsboekje Pink Lady, dat zeer goed en erg creatief in elkaar zit. Of misschien werden we wat te veel verwend, met de drie uitstekende publicaties van de Coster die aan dit boek vooraf gingen (Maart, Net echt en Pink Lady). Jaja, ik ben fan.
Ik vind te weinig terug van de (beheerste) passie die anders in de boeken van de Coster zit. Soms is er wel een hint of een kort fragment, maar meestal is het gewoon een afhouden van wat al van bij het begin duidelijk is. De roman begint net zoals Kristien dat doet tijdens haar sessie met Sophie: met veel omwegen. Het is een stijl die aangehouden wordt, waardoor er rond de pot van de big reveal wordt gedraaid, zodat er ook veel meer gewicht aan wordt toegekend dan nodig is.
Het verhaal begint wanneer de 75-jarige Kristien voor het eerst in haar leven naar een therapeut gaat. Ze heeft geen klassieke hulpvraag, maar wil eindelijk iets vertellen wat ze al tientallen jaren met zich meedraagt. Op het eerste gezicht lijkt Kristien een gewone, doorsnee vrouw: ze heeft een echtgenoot, Alex, twee volwassen kinderen en een rustig leven. Toch voelt ze dat er iets onverwerkt in haar blijft rondspoken. Tijdens haar gesprek met therapeut Sophie vertelt Kristien over haar jeugd en vooral over een beslissende periode uit haar leven. In het jachthuis tegenover haar ouderlijke woning kwam toen een mysterieuze vrouw wonen: Tove. Alles aan Tove fascineerde haar. Ze leefde vrijer, zelfstandiger, en ze behandelde Kristien met een warmte die ze nergens anders vond. Tussen de twee vrouwen ontstaat een geheime, intense, seksuele relatie die Kristien diep raakt en haar hele verdere leven beïnvloedt. Wat precies is gebeurd en waarom het zo zwaar op haar blijft wegen, wordt beetje bij beetje duidelijk tijdens de therapie.
De laatste sessie is het nieuwste boek van Saskia de Coster. Naast een prachtige cover heeft het boek nog meer pluspunten: geschreven door Saskia, een verhaal waarin de spanning stijgt waardoor het boek niet weg te leggen valt en een paar van mijn favoriete dingen. Dingen zoals: zwemmen, vrouwenliefde, therapie, chocolade truffels en groenten in je eigen moestuin kweken.
Ik heb dan ook genoten van elke pagina. Dat de Coster kan schrijven weten we al lang, dat ze een slim en boeiend persoon is ook. En toch heeft De laatste sessie me aangenaam verrast. Ik heb het in twee rukken uitgelezen. De tweede ruk was tussen 4 en 5 uur vannacht. Dat zegt genoeg zeker ;)
75 is Kristien wanneer ze binnenstapt bij psychotherapeute Sophie omdat ze al een kwarteeuw worstelt met wat er haar overkomen is. Op een winterdag stond Tove, de nieuwe bewoonster van het donkere jachthuis aan de overkant van de straat op de stoep met een zakje strooizout. Een paar dagen later was ze terug. Van het een kwam het ander, ze gingen wekelijks samen naar het zwembad, Tove voerde haar zelfgemaakte truffels en uiteindelijk leidde het zelfs tot seks. Maar waarom mocht Kristien Tove nooit vragen stellen of bezoeken, is een van de mysteries uit Saskia de Costers nieuwste knap gecomponeerde psychologische roman, en waarom zal Kristiens verhaal de laatste therapiesessie van Sophie inluiden?
In een ruk uitgelezen, als een filmhuis film waar je ingezogen wordt, waar je geniet en dan bang wordt voor de volgende pagina.
Elke interactie kent twee kanten, soms is de andere kant nog pijnlijker dan je voor mogelijk had gehouden. Sophie zit vandaag een beetje in mijn vezels, wat had ik graag de volgende sessie meegelezen. Maar zoals zo vaak in goede filmhuis films laat ze je achter met enkel onbehagelijke gevoelens. Om pijn kun je niet altijd een strik binden, de laatste sessie illustreert dan ook een moeilijk verteerbaar einde in haar puurste vorm.
Een intrigerend boek. Na de eerste bladzijde liet het verhaal me al niet meer los. Een psychologische roman? Een literaire thriller? Ik kan het juiste woord ervoor niet vinden. Origineel taalgebruik, dat telkens verrast. En een beklemmende sfeer. Het gaat over onderdrukking, afwijzing, onderdanigheid en ziekelijk verlangen. De ‘ontknoping’ had van mij niet gehoeven. Ik was liever met al mijn vragen blijven zitten. Maar ik ben wel blij dat de dreiging voorbij is. En dat ik nu weet waarom die radijs op de kaft staat.
Verhaal begon nog wel goed, het hield mijn aandacht en ik voelde de spanning. Het verhaal is verder alleen wat eentonig, weinig diepgaand . Het einde is ook wat willekeurig en ongeloofwaardig. Misschien dat het zou moeten vallen als een geweldige mind fuck, maar het was eerder wat saai, voorspelbaar en te uitgekauwd.