What do you think?
Rate this book
باریلوچه
دمتریو میان سال است و ساکن بوئنوس آیرس. تنها و منزوی زندگی میکند، زندگی اش را باخته و چیزی خوشحالش نمی کند؛ حتی رابطه پنهان و نیم بندی که با ورونیکا دارد. عصرها میخوابد و شب، قبل از این که با رفیق شفیقش یعنی «سیاه» کامیونت حمل زباله را تحویل بگیرد و برود پی جمع کردن زباله های مردم، مینشیند به جور کردن پازل پانصد تکه ای که تصویر منظره ای است یادآور روزگار نوجوانی اش در باریلوچه. یادآور خانه و دریاچه و آن دختر زیبای سرخ موی. اما از آسمان منظره پیداست که توفانی در راه است.
اولین رمان آندرس نئومان؛ که روبرتو بولانیو او را از امیدهای ادبیات آمریکای لاتین میدانست.
اولین رمان آندرس نئومان؛ که روبرتو بولانیو او را از امیدهای ادبیات آمریکای لاتین میدانست.
147 pages, Paperback
First published November 8, 1999
16 people are currently reading
671 people want to read
About the author
Andrés Neuman
94 books509 followersHijo de músicos argentinos exiliados (de madre violinista, de origen ítalo-español, y padre oboísta, de origen judío alemán), tiene la ciudadanía argentina y española. La historia novelada de su familia, infancia argentina y ancestros europeos puede leerse en su libro Una vez Argentina. A los catorce años se trasladó a Granada, donde realizó sus estudios secundarios, obtuvo la licenciatura en Filología Hispánica por su Universidad, cursó el doctorado e impartió clases de literatura hispanoamericana.
Neuman debutó en la literatura como poeta y narrador breve. Su primera publicación fue un cuaderno de poemas titulado Simulacros, aparecido a principios de 1998 en una pequeña editorial de Granada. A finales de 1999 se publicó su primera novela, Bariloche, que resultó finalista del Premio Herralde y fue recibida como una de las óperas primas del año. Sus siguientes novelas, que también obtuvieron distinciones, lo confirmarían como uno de los más destacados escritores contemporáneos en lengua castellana. El propio Roberto Bolaño, en su libro de ensayos Entre paréntesis, declaró sobre el joven autor:
"Tocado por la gracia. Ningún buen lector dejará de percibir en sus páginas algo que sólo es dable encontrar en la alta literatura, aquella que escriben los poetas verdaderos. La literatura del siglo XXI pertenecerá a Neuman y a unos pocos de sus hermanos de sangre".
La consagración definitiva como novelista le llegó con El viajero del siglo (2009), obra que obtuvo entre otros el Premio Alfaguara y el Premio de la Crítica; además de resultar elegida entre las 5 mejores novelas del año en lengua española en sendas votaciones convocadas por el diario El País entre 50 críticos y periodistas, y por el suplemento El Cultural del diario El Mundo.
Neuman ha desarrollado una intensa labor de divulgación del relato breve. Además de sus libros de cuentos, que incorporan apéndices teóricos sobre el género, ejerció como coordinador del proyecto Pequeñas resistencias, serie de antologías sobre el relato actual escrito en castellano en todo el mundo, publicada entre 2002 y 2010 por la editorial Páginas de Espuma. Cabe en este sentido destacar su prólogo al libro de Horacio Quiroga Cuentos de amor de locura y de muerte, para la editorial Menoscuarto.
Ha trabajado asimismo como columnista en numerosos medios de España y Latinoamérica. Fue guionista de tiras cómicas en el diario Ideal de Granada, colaborando con el dibujante Kicus en una serie de tiras semanales titulada Los quietos. Escribe regularmente en el suplemento cultural del diario español ABC, en la Revista Ñ del diario argentino Clarín y en su blog personal, Microrréplicas.
En 2007, mediante una nueva votación convocada por el Hay Festival y Bogotá Capital mundial del libro, Neuman fue incluido en la selección Bogotá-39. Más tarde, en 2010, fue seleccionado por la revista británica Granta entre Los 22 mejores narradores jóvenes en español.
Neuman debutó en la literatura como poeta y narrador breve. Su primera publicación fue un cuaderno de poemas titulado Simulacros, aparecido a principios de 1998 en una pequeña editorial de Granada. A finales de 1999 se publicó su primera novela, Bariloche, que resultó finalista del Premio Herralde y fue recibida como una de las óperas primas del año. Sus siguientes novelas, que también obtuvieron distinciones, lo confirmarían como uno de los más destacados escritores contemporáneos en lengua castellana. El propio Roberto Bolaño, en su libro de ensayos Entre paréntesis, declaró sobre el joven autor:
"Tocado por la gracia. Ningún buen lector dejará de percibir en sus páginas algo que sólo es dable encontrar en la alta literatura, aquella que escriben los poetas verdaderos. La literatura del siglo XXI pertenecerá a Neuman y a unos pocos de sus hermanos de sangre".
La consagración definitiva como novelista le llegó con El viajero del siglo (2009), obra que obtuvo entre otros el Premio Alfaguara y el Premio de la Crítica; además de resultar elegida entre las 5 mejores novelas del año en lengua española en sendas votaciones convocadas por el diario El País entre 50 críticos y periodistas, y por el suplemento El Cultural del diario El Mundo.
Neuman ha desarrollado una intensa labor de divulgación del relato breve. Además de sus libros de cuentos, que incorporan apéndices teóricos sobre el género, ejerció como coordinador del proyecto Pequeñas resistencias, serie de antologías sobre el relato actual escrito en castellano en todo el mundo, publicada entre 2002 y 2010 por la editorial Páginas de Espuma. Cabe en este sentido destacar su prólogo al libro de Horacio Quiroga Cuentos de amor de locura y de muerte, para la editorial Menoscuarto.
Ha trabajado asimismo como columnista en numerosos medios de España y Latinoamérica. Fue guionista de tiras cómicas en el diario Ideal de Granada, colaborando con el dibujante Kicus en una serie de tiras semanales titulada Los quietos. Escribe regularmente en el suplemento cultural del diario español ABC, en la Revista Ñ del diario argentino Clarín y en su blog personal, Microrréplicas.
En 2007, mediante una nueva votación convocada por el Hay Festival y Bogotá Capital mundial del libro, Neuman fue incluido en la selección Bogotá-39. Más tarde, en 2010, fue seleccionado por la revista británica Granta entre Los 22 mejores narradores jóvenes en español.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 79 reviews
![Profile Image for s.penkevich [hiatus-will return-miss you all].](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fi.gr-assets.com%2Fimages%2FS%2Fcompressed.photo.goodreads.com%2Fusers%2F1735525095i%2F6431467._UX200_CR0%2C11%2C200%2C200_.jpg&w=128&q=75)
May 8, 2023
‘The tree bark seems to bear sole witness to the passing years, amid so much eternal water and so many flowers dying young.’
I drove a garbage truck through the summers of my college years working the groundskeeping crew at a massive Metro Park, sweating through idyllic days amidst nature and close, co-worker friendships that kept the smells and exhaustion of labor at bay. I’ve always felt a special affinity for garbage truck drivers, often out before society has even begun to rub the sleep from its eyes and laboring away through the waste and discarded fragments of lives. Naturally I was drawn to Bariloche from Andrés Neuman, a novella following the life of garbage collector in Buenos Aires as he works and reflects on the juxtaposition of past and present in his life. ‘The literature of the twenty-first century will belong to Neuman and a few of his blood brothers,’ the late, great Roberto Bolaño said of Andrés Neuman when, as part of the committee, he selected this very book, Bariloche, to be a finalist of the Herralde Prize. Which is about as good a recommendation as any. This short debut put Neuman on the literary map, and deservingly so as it is poetically impressive to the point of feeling like an immersive experience while grappling with feelings of loneliness, guilt and disconnect as our lives take us far from home.
‘Demetrio’s transformations: first a sleepwalker, then his trademark indifference, then a reaction calibrated to the morning itself, and then that desperate loquaciousness, an urgency in how he got in and out of the truck or shouted through the window.’
‘Nothing in this novel sounds contrived: everything is real, everything is an illusion,’ Bolaño wrote about Bariloche. It is easy to see what he loved about this novella, championing a working class hero across muddied moral choices delivered in language so piercingly beautiful and unique. ‘In it,’ he adds, ‘good readers will find something that can be found only in great literature, the kind written by real poets, a literature that dares to venture into the dark with open eyes and that keeps its eyes open no matter what.’ Neuman uses the malleability of words to transform them into something often surprising, as if the whole toolbelt of language wasn’t enough and he must enlarge the lexicon across the cosmos. His descriptions are fantastic, pushing towards nonsensical yet visceral and vibrant with phrases like ‘anarchic sun,’ ‘drowsiness smeared the pavement,’ a truck undergoing maintenance is said to be disemboweled, and the blinds on his apartment widow is described as ‘, a giant’s heavy lids, revealed a clotted sky.’ The language is gorgeously translated to English by poet Robin Myers and the prose is practically poetry in its own right, showing how often it doesn't much matter what is said but how it is said that make a story great. While this is his fourth to be translated into English, it was his first book, written when he was only 19 making it all the more impressive.
‘I filled my room with furtive cigarettes and puzzles.’
Named after the real city in Argentina where the focal character, Demetrio, grew up, the novel has him reflecting on the final summers of his youth, living and loving in the warm and sunny countryside. This is juxtaposed with his life in the city, which feels drab and depressing by contrast. His days are spent in the garbage truck with El Negro, a man who suspects his wife is having an affair and Demetrio must carefully talk around the situation with secret information about who may be sleeping with her. The two pass their days plainly, with their lunch break the only highlight (the episodic nature of the book has them occasionally bring people with them, or attend the funeral of the only other person they see at the restaurant). After work El Negro must go to his second job while Demetrio passes the evening in solitaire putting together a puzzle. But not just any puzzle, they must always be the sunny landscapes of Bariloche.
A bolt of lightning cracked across his timeline.’
His past comes to us in pieces—like the puzzles he builds—one tiny fragment at a time across the 66 vignettes that serve as chapters. While this is a story that on the surface doesn’t seem much beyond Demetrio interacting with the world and reflections on his life, there are many surprises in store so it is best to read without much knowledge of the plot. An intractable longing for halcyon days and a sense of guilt hang heavy over the sparse story, guilt over his father, guilt over the crushing weight of labor, guilt over his choices. In the past we find beauty and freshness, a first love, a first kiss and he find ‘my whole life has been sort of begging for scraps of that feeling ever since.’ Through Demetrio, we too search our pasts and question what high of our former selves we are still chasing after.
‘Demetrio savored the weekend in advance and imagined a kind of contentment only possible on friday afternoon, when leisure is still an unbroken promise.’
There is also quite the commentary on the workforce and the dichotomy between rural and city life. The juxtaposition doesn’t put them as opposites, per say, but more disparate ideas that are inevitably intertwined. In the epigraph he quotes John Berger ‘It is thus that the fatigued survive’ from an essay which discusses how labor exhaust the worker to the point where they do not see the ways they are oppressed and if they do, are too drained and cornered to do anything about it. Berger argues we are seduced into work ‘because it is productive [and] produces in man a productive hope’ which gets us by without ever hoping for something greater. We see that reflected in the novel, with Demetrio caught in the slow sadness, or El Negro working two jobs just to survive.
‘But rising above all these tiny comforts sounded a final voice, dull and deep, imposing itself, dictating disgust: disgust for himself and the premature night, for yet another Sunday, for feeling such base indifference at the thought of the next morning and El Negro.’
A brief, yet haunting little book, Bariloche announced Neuman’s early promise of literary greatness. It carries itself on the back of exquisite prose, slowly putting together the story of a life estranged from home and nearly washed away by work and is such a gorgeous gem I will certainly be back for more of Neuman’s lovely words.
⅘
I drove a garbage truck through the summers of my college years working the groundskeeping crew at a massive Metro Park, sweating through idyllic days amidst nature and close, co-worker friendships that kept the smells and exhaustion of labor at bay. I’ve always felt a special affinity for garbage truck drivers, often out before society has even begun to rub the sleep from its eyes and laboring away through the waste and discarded fragments of lives. Naturally I was drawn to Bariloche from Andrés Neuman, a novella following the life of garbage collector in Buenos Aires as he works and reflects on the juxtaposition of past and present in his life. ‘The literature of the twenty-first century will belong to Neuman and a few of his blood brothers,’ the late, great Roberto Bolaño said of Andrés Neuman when, as part of the committee, he selected this very book, Bariloche, to be a finalist of the Herralde Prize. Which is about as good a recommendation as any. This short debut put Neuman on the literary map, and deservingly so as it is poetically impressive to the point of feeling like an immersive experience while grappling with feelings of loneliness, guilt and disconnect as our lives take us far from home.
‘Demetrio’s transformations: first a sleepwalker, then his trademark indifference, then a reaction calibrated to the morning itself, and then that desperate loquaciousness, an urgency in how he got in and out of the truck or shouted through the window.’
‘Nothing in this novel sounds contrived: everything is real, everything is an illusion,’ Bolaño wrote about Bariloche. It is easy to see what he loved about this novella, championing a working class hero across muddied moral choices delivered in language so piercingly beautiful and unique. ‘In it,’ he adds, ‘good readers will find something that can be found only in great literature, the kind written by real poets, a literature that dares to venture into the dark with open eyes and that keeps its eyes open no matter what.’ Neuman uses the malleability of words to transform them into something often surprising, as if the whole toolbelt of language wasn’t enough and he must enlarge the lexicon across the cosmos. His descriptions are fantastic, pushing towards nonsensical yet visceral and vibrant with phrases like ‘anarchic sun,’ ‘drowsiness smeared the pavement,’ a truck undergoing maintenance is said to be disemboweled, and the blinds on his apartment widow is described as ‘, a giant’s heavy lids, revealed a clotted sky.’ The language is gorgeously translated to English by poet Robin Myers and the prose is practically poetry in its own right, showing how often it doesn't much matter what is said but how it is said that make a story great. While this is his fourth to be translated into English, it was his first book, written when he was only 19 making it all the more impressive.
‘I filled my room with furtive cigarettes and puzzles.’
Named after the real city in Argentina where the focal character, Demetrio, grew up, the novel has him reflecting on the final summers of his youth, living and loving in the warm and sunny countryside. This is juxtaposed with his life in the city, which feels drab and depressing by contrast. His days are spent in the garbage truck with El Negro, a man who suspects his wife is having an affair and Demetrio must carefully talk around the situation with secret information about who may be sleeping with her. The two pass their days plainly, with their lunch break the only highlight (the episodic nature of the book has them occasionally bring people with them, or attend the funeral of the only other person they see at the restaurant). After work El Negro must go to his second job while Demetrio passes the evening in solitaire putting together a puzzle. But not just any puzzle, they must always be the sunny landscapes of Bariloche.
A bolt of lightning cracked across his timeline.’
His past comes to us in pieces—like the puzzles he builds—one tiny fragment at a time across the 66 vignettes that serve as chapters. While this is a story that on the surface doesn’t seem much beyond Demetrio interacting with the world and reflections on his life, there are many surprises in store so it is best to read without much knowledge of the plot. An intractable longing for halcyon days and a sense of guilt hang heavy over the sparse story, guilt over his father, guilt over the crushing weight of labor, guilt over his choices. In the past we find beauty and freshness, a first love, a first kiss and he find ‘my whole life has been sort of begging for scraps of that feeling ever since.’ Through Demetrio, we too search our pasts and question what high of our former selves we are still chasing after.
‘Demetrio savored the weekend in advance and imagined a kind of contentment only possible on friday afternoon, when leisure is still an unbroken promise.’
There is also quite the commentary on the workforce and the dichotomy between rural and city life. The juxtaposition doesn’t put them as opposites, per say, but more disparate ideas that are inevitably intertwined. In the epigraph he quotes John Berger ‘It is thus that the fatigued survive’ from an essay which discusses how labor exhaust the worker to the point where they do not see the ways they are oppressed and if they do, are too drained and cornered to do anything about it. Berger argues we are seduced into work ‘because it is productive [and] produces in man a productive hope’ which gets us by without ever hoping for something greater. We see that reflected in the novel, with Demetrio caught in the slow sadness, or El Negro working two jobs just to survive.
‘But rising above all these tiny comforts sounded a final voice, dull and deep, imposing itself, dictating disgust: disgust for himself and the premature night, for yet another Sunday, for feeling such base indifference at the thought of the next morning and El Negro.’
A brief, yet haunting little book, Bariloche announced Neuman’s early promise of literary greatness. It carries itself on the back of exquisite prose, slowly putting together the story of a life estranged from home and nearly washed away by work and is such a gorgeous gem I will certainly be back for more of Neuman’s lovely words.
⅘
April 29, 2019
Viviamo così come sogniamo:da soli .
(Joseph Conrad)
La vita di Demetrio è un ripetersi meccanico di gesti, il turno di notte sul camion a raccogliere rifiuti, il pranzo consumato presto e di fretta, i pomeriggi trascorsi cercando di dormire qualche ora ,le notti insonni, passate a guardare dalla finestra le automobili per la via e i passanti e a ricostruire complicati e coloratissimi puzzle
Ogni tanto la monotonia del suo presente è spezzata, anche se per poco, da qualcosa: i fugaci e rabbiosi amplessi con Veronica , o i ricordi che riemergono dal passato e tornano ossessivi a tormentare il suo sonno
La narrazione è impregnata di cupezza , squallore, stagnante immobilità - ti sembra di esserti impantanato in sabbie mobili -ma è sorprendente,
le pagine sono anche molto "sensoriali" ,restituiscono sensazioni olfattive ,visive, tattili, uditive , assai precise, forti, vivide
L'acqua pulsa sulla sponda con silenziosa oscurità, come una pietra che lanciata, perdurasse dentro un suono sospeso e ondeggiante. Il frinire dei grilli stordisce l'atmosfera del bosco, le lucciole intessono piccoli scintillii.I mirti vibrano leggermente, sprigionando un umido profumo di legno screpolato.
Ti avvolge l'alito invernale di Buenos Aires, delle quattro del mattino
denso, continuo, corrosivo. Il freddo era il meno
Ti arrivano le zaffate di un odore tra l'amaro e il marcio dai sacchi dell'immondizia
e , ancora più forti ,le fulminee zaffate di poesia
Ormai supino, chiuse gli occhi e immaginò la solitudine di una sponda.
Era notte e tutto aspettava. L'acqua portava un mormorio e si rompeva delicatamente; si udivano i grilli e qualche animale smarrito; l'aria era fresca e scivolava via.Con le palpebre ancora socchiuse respirò piano, avvertì la notte che si riversava nei suoi polmoni e li riempiva di minuscole stelle. Allora scandagliava, trovava altre dita, le sentiva intrecciarsi alle sue.
4 stelle ad un romanzo insolito ed interessante, e che bella scoperta, per me , Andrés Neuman :)
(Joseph Conrad)
La vita di Demetrio è un ripetersi meccanico di gesti, il turno di notte sul camion a raccogliere rifiuti, il pranzo consumato presto e di fretta, i pomeriggi trascorsi cercando di dormire qualche ora ,le notti insonni, passate a guardare dalla finestra le automobili per la via e i passanti e a ricostruire complicati e coloratissimi puzzle
Ma queste cose vanno bene se ti mancano le ore, se credi che il tempo è una festa da celebrare prima che finisca ; adesso, quando invece ti sembra che le ore non passano mai, che non è l'ultima notte ma semplicemente la stessa, la prima e l'unica notte, allora trovare qualcosa da fare, soprattutto se è qualcosa che significhi ordine, è addirittura la salvezza dalla pazzia ...
Ogni tanto la monotonia del suo presente è spezzata, anche se per poco, da qualcosa: i fugaci e rabbiosi amplessi con Veronica , o i ricordi che riemergono dal passato e tornano ossessivi a tormentare il suo sonno
La narrazione è impregnata di cupezza , squallore, stagnante immobilità - ti sembra di esserti impantanato in sabbie mobili -ma è sorprendente,
le pagine sono anche molto "sensoriali" ,restituiscono sensazioni olfattive ,visive, tattili, uditive , assai precise, forti, vivide
L'acqua pulsa sulla sponda con silenziosa oscurità, come una pietra che lanciata, perdurasse dentro un suono sospeso e ondeggiante. Il frinire dei grilli stordisce l'atmosfera del bosco, le lucciole intessono piccoli scintillii.I mirti vibrano leggermente, sprigionando un umido profumo di legno screpolato.
Ti avvolge l'alito invernale di Buenos Aires, delle quattro del mattino
denso, continuo, corrosivo. Il freddo era il meno
Ti arrivano le zaffate di un odore tra l'amaro e il marcio dai sacchi dell'immondizia
e , ancora più forti ,le fulminee zaffate di poesia
Ormai supino, chiuse gli occhi e immaginò la solitudine di una sponda.
Era notte e tutto aspettava. L'acqua portava un mormorio e si rompeva delicatamente; si udivano i grilli e qualche animale smarrito; l'aria era fresca e scivolava via.Con le palpebre ancora socchiuse respirò piano, avvertì la notte che si riversava nei suoi polmoni e li riempiva di minuscole stelle. Allora scandagliava, trovava altre dita, le sentiva intrecciarsi alle sue.
4 stelle ad un romanzo insolito ed interessante, e che bella scoperta, per me , Andrés Neuman :)
October 23, 2022
and then she kissed me in a different way, a long, sad kiss i didn't fully understand. i felt more passionate than ever that night, and my whole life has been sort of begging for scraps of that feeling ever since.published when he was only 22 (and begun at 19), andrés neuman's debut novel, bariloche — available in english translation at long last — is almost inconceivably good. what might be considered the zenith of any other literary career was for the argentine-spanish writer but the opening movement in an increasingly impressive symphony still being composed today. runner-up for the prestigious herralde prize in 1999 (won by marcos giralt torrente for paris), bariloche was (in)famously praised by roberto bolaño (winner himself of the herralde the year prior for the savage detectives), jurist for the award:
"in [bariloche's] pages, any good reader will invariably perceive something that can only be found in high literature, in the work of true poets, the ones who dare to enter the darkness with open eyes and keep them open no matter what."bariloche comprises sixty-six vignette-like chapters, episodes in the life of buenos aires garbage collector demetrio rota. set in the present, but with flashbacks to a largely bucolic youth in the titular patagonian town, neuman's first novel is a melancholic beauty punctuated by a striking command of language and a richness of emotion belying the author's age. first love; idyllic moments of youth; idealized experiences elapsed in all but mind and fleeting feeling; the sham, drudgery, and broken dreams of adulthood; the listlessness of urbanity; memory as an inescapable echoing; aching reverence for the natural world; neuman effortlessly alights on so many themes, touching each with a grace all his own.
the thickets twist and curl around oblivion, as a figure in a nightgown, spectral, haunting, quickly cuts through the myrtles like the only happenstance of time stopped still.the fourth of his novels now available in translation, bariloche offers a portrait of the young artist eager to demonstrate his chops — and how! two of the most defining and enthralling characteristics of neuman's work, evident both here in his earliest novel and throughout his fiction, are the splendor of his prose and the immense empathy with which he writes. gifted with a vocabulary to make even the most ardent logophile blush, neuman's words and phrases and sentences each seem so carefully placed. it's as if he were the conductor of a secret orchestra whose instruments swell and surge at will, a maestro whose piano inexplicably contains far more than its standard 88 keys. a compassionate storyteller, neuman's characters are always so remarkably authentic, near-perfect sketches of imperfect people.
the friday frenzy was a tangible thing. pedestrians and bus passengers scuffled almost enthusiastically over the same opaque, manhandled air of all the other days. squinting, observing the hard brakes and zealous lurches, demetrio savored the weekend in advance and imagined a kind of contentment only possible on friday afternoon, when leisure is still an unbroken promise.the less known about demetrio the dissectologist trashman and bariloche in advance, the more rewarding the experience of discovering them. neuman's debut is magnificent in its mournfulness and touching in its tenor — and while each of his novels (traveler of the century, talking to ourselves, and fracture) are so completely distinct from one another, bariloche exhibits a massive talent already in place from the very start.
ancient, the tree bark seems to bear sole witness to the passing years, amid so much eternal water and so many flowers dying young.
*translated from the spanish by robin myers (mónica ramón ríos, isabel zapata, cristina rivera garza, gabriela cabezón cámara, ave barrera, et al.)
February 16, 2015
"Bariloche" te deja una tristeza estúpida que te ataca de forma gradual, como de efecto retardado. Una vez que te inunda, te rindes a ella.
"Bariloche" no es para cualquiera.
Aquellos que son incapaces de sentir empatía, absténganse.
"Bariloche" no es para cualquiera.
Aquellos que son incapaces de sentir empatía, absténganse.
January 9, 2018
"En esa época nunca dejaba armados los rompecabezas después de terminarlos, me parecía que no tenía sentido, ahora en cambio necesito tener algo que no esté roto"
Demetrio, el protagonista de "Bariloche" es, a su vez, omnipresente y esquivo. Hay, en el rompecabezas de la historia, algo que no termina de encajar del todo, un resquicio por el que se cuela la angustia mientras uno la va leyendo. Su nombre evoca un juego: Demetrio Rota/ Demetrio Roto, sí, pero también Demetrio que rota por una ciudad semivacía por las noches, y por su vida semivacía durante el día. La historia se va hilando entre múltiples voces (la de Demetrio, la de su compañero del camión recolector, la de su amante), múltiples temporalidades y espacios, para seguir el hilo de un personaje que no se encuentra del todo en ningún sitio. Todo en su vida está despedazado, desde la basura que junta con el Negro, hasta los fragmentos de su pasado, que vuelven para oponerle a su cotidianeidad el brillo de lo perdido.
El libro construye bien la sensación de vacío y falta de propósito que experimenta el personaje. Al entramado de calles de la ciudad de Buenos Aires se le opone la profundidad del paisaje de Bariloche como un llamado. Apenas lo terminé no estaba del todo segura de qué era lo que me había dejado, más allá de cierta sensación de melancolía. Sin embargo, unos días después, durante un viaje, vi a un personaje que bien podría haber sido el protagonista de esta novela y entendí que, al igual que a él le había ocurrido con su padre, las palabras que leí me atravesaron sin que me diera cuenta.
Demetrio, el protagonista de "Bariloche" es, a su vez, omnipresente y esquivo. Hay, en el rompecabezas de la historia, algo que no termina de encajar del todo, un resquicio por el que se cuela la angustia mientras uno la va leyendo. Su nombre evoca un juego: Demetrio Rota/ Demetrio Roto, sí, pero también Demetrio que rota por una ciudad semivacía por las noches, y por su vida semivacía durante el día. La historia se va hilando entre múltiples voces (la de Demetrio, la de su compañero del camión recolector, la de su amante), múltiples temporalidades y espacios, para seguir el hilo de un personaje que no se encuentra del todo en ningún sitio. Todo en su vida está despedazado, desde la basura que junta con el Negro, hasta los fragmentos de su pasado, que vuelven para oponerle a su cotidianeidad el brillo de lo perdido.
El libro construye bien la sensación de vacío y falta de propósito que experimenta el personaje. Al entramado de calles de la ciudad de Buenos Aires se le opone la profundidad del paisaje de Bariloche como un llamado. Apenas lo terminé no estaba del todo segura de qué era lo que me había dejado, más allá de cierta sensación de melancolía. Sin embargo, unos días después, durante un viaje, vi a un personaje que bien podría haber sido el protagonista de esta novela y entendí que, al igual que a él le había ocurrido con su padre, las palabras que leí me atravesaron sin que me diera cuenta.
March 27, 2023
What jeremy said....
P.S. I highly recommend pulling up Google maps (or similar) when reading so that you can also "walk" the places that the author puts the main character in Buenos Aires (& in Bariloche/Nahuel Huapi National Park).
P.S. I highly recommend pulling up Google maps (or similar) when reading so that you can also "walk" the places that the author puts the main character in Buenos Aires (& in Bariloche/Nahuel Huapi National Park).
August 14, 2018
¿Qué tan talentoso hay que ser para que tu primera novela sea esta bestialidad? Más allá de la trama lo que me encantó es el nivel de fraseo que maneja el tipo. Impresionante.
January 3, 2017
3,5 / 5
Este tío es un buen escritor de ficción que ha llegado al reconocimiento por el camino en que es bacán llegar. Es el más reconocido de su generación y ha sido guay para mí descubrir que el tío tiene la calidad para estar ahí. Me da optimismo.
Es lo opuesto a ese mediocre de Roncagliolo, que eligió un tema con mucho potencial como el terrorismo, la guerrilla, el miedo, etc, que además se vende muy bien aquí en Europa, y sacó de ahí una novelita policiaca de lectura ligera. Excelente producto.
Neuman, en cambio, coge una idea que es genuina porque no es un simplón pero que él debía saber que no tenía un gran potencial (aunque seguro que le atrae lo suficiente como para que le den ganas de escribirla en primer lugar, eso sí), que seguramente sea un ejercicio, un proceso de aprendizaje, y la desarrolla de puta madre, le saca todo el jugo, y deja su marca de calidad en la manera de contar.
No es tanto lo que cuenta sino cómo lo cuenta. No es mi tipo de escritor, porque a mí me gustan más urbanos, más rabiosos, y Neuman es principalmente académico, pero está claro que es un webon muy talentoso (encima para escribir esta novela a los 22 años). También se nota que es poeta. Y sabe contener bien la lírica para no cargar demasiado la narración.
Me parece una obra muy lograda. Como primera tentativa sin gran ambición. Quería empezar leyendo esta para apreciar mejor la progresión cuando lea "El viajero del siglo", que es su novelón, la obra que le consagró. La leeré este año seguro.
Este tío es un buen escritor de ficción que ha llegado al reconocimiento por el camino en que es bacán llegar. Es el más reconocido de su generación y ha sido guay para mí descubrir que el tío tiene la calidad para estar ahí. Me da optimismo.
Es lo opuesto a ese mediocre de Roncagliolo, que eligió un tema con mucho potencial como el terrorismo, la guerrilla, el miedo, etc, que además se vende muy bien aquí en Europa, y sacó de ahí una novelita policiaca de lectura ligera. Excelente producto.
Neuman, en cambio, coge una idea que es genuina porque no es un simplón pero que él debía saber que no tenía un gran potencial (aunque seguro que le atrae lo suficiente como para que le den ganas de escribirla en primer lugar, eso sí), que seguramente sea un ejercicio, un proceso de aprendizaje, y la desarrolla de puta madre, le saca todo el jugo, y deja su marca de calidad en la manera de contar.
No es tanto lo que cuenta sino cómo lo cuenta. No es mi tipo de escritor, porque a mí me gustan más urbanos, más rabiosos, y Neuman es principalmente académico, pero está claro que es un webon muy talentoso (encima para escribir esta novela a los 22 años). También se nota que es poeta. Y sabe contener bien la lírica para no cargar demasiado la narración.
Me parece una obra muy lograda. Como primera tentativa sin gran ambición. Quería empezar leyendo esta para apreciar mejor la progresión cuando lea "El viajero del siglo", que es su novelón, la obra que le consagró. La leeré este año seguro.
May 3, 2018
Penso che l'autore, in questo romanzo, abbia fatto uno dei miracoli che da sempre mi stupiscono come la prima volta : scrivere un bel libro senza quasi trama, con pochi dialoghi e personaggi contati, raccontando il quotidiano, fatto di immagini, suoni, odori, sensazioni, ricordi e riflessioni. Poche azioni, tanta poesia nelle descrizioni del paesaggio e una magistrale introspezione nel descrivere gli animi. Questo secondo me significa riuscire a scrivere un buon libro con pochi elementi, ma mettendoci tanti frammenti di vita, in cui, almeno in parte, possiamo rifletterci anche noi lettori.
June 30, 2016
Este libro superó mis expectativas. Lo tomé para recordar los paisajes de Bariloche, lo cual por lo demás logró a cabalidad. Una historia que te atrapa, profundidad en los personajes, metáforas elegantes. Otra historia que habla desde los rompecabezas. Para haber sido la primera novela de Neuman y a la edad de 22 años, me parece increíble. Eso sí, no es para leer en estado depresivo o melancólico.
May 13, 2024
This book feels so innovative and the voice so fresh, it's hard to believe it was published by a 22-year-old. In 1999. Poetic, dreamlike, and very bleak, this novel examines memory, personality formation, and regret.
December 2, 2013
Amarga. Leeré más a Neuman.
June 1, 2020
Delicado retrato de una figura anónima en una ciudad anónima que enseña mucho sobre cómo escribir ficción.
December 18, 2023
A newly translated book of Neuman's first novel as he began his literary career.
A curious tale of two sanitation workers who work side by side yet fail to connect on a human level. This becomes even more complicated when the younger worker starts an affair with his co-worker's wife. The story is filled with nostalgia for the younger workers sense of belonging as he remembers his early childhood days in the rural setting of Bariloche before his family relocated to Buenos Aires.
My favorite Andres Neuman book is his short story collection - The Things We Don't Do.
A curious tale of two sanitation workers who work side by side yet fail to connect on a human level. This becomes even more complicated when the younger worker starts an affair with his co-worker's wife. The story is filled with nostalgia for the younger workers sense of belonging as he remembers his early childhood days in the rural setting of Bariloche before his family relocated to Buenos Aires.
My favorite Andres Neuman book is his short story collection - The Things We Don't Do.
August 26, 2025
کتاب رو بیشتر بهخاطر تعریف آقای بولانیو خوندم و الان حس میکنم گولم زده:)) نمیدونم کلا ولی خیلی نتونستم ارتباط بگیرم باهاش. اون اوایلش جالب بود. هی قهوه میخوردن و صحبت میکردن و کلا زندگی شبانهشون رو دوست داشتم. ولی کمکم افت پیدا کرد برام. راستش بیشتر منتظر چیزی بودم که البته تا آخرِ داستان هم اتفاق نیفتاد و ریتم همچنان کند باقی موند. حداقل برای من.
داستان درباره دو مامورِ کامیون حمله زبالهست. که یکیشون دائم تو حسرت زندگی بچگیهاشه تو دهکدهشون: باریلوچه. انگار نمیتونه زندگیِ شاید از نظر اون بیمعنای شهری رو تحمل کنه و رو میاره به حل کردن پازلهایی که هرکدوم یه پیوندی با اون طبیعت و خاطرات کودکیش داره. بیشتر انگار سر از کارها و تصمیمات خودش درنمیاره ولی. از خودبیگانگی انسان مدرن. اون کرخت بودن رو خوب رسونده بود تو کتاب نویسنده. در کل اینکه بخوام به کسی پیشنهادش بدم نه! بهجاش بهنظرم از خود بولانیو کتابی بخونه، بهتره.
داستان درباره دو مامورِ کامیون حمله زبالهست. که یکیشون دائم تو حسرت زندگی بچگیهاشه تو دهکدهشون: باریلوچه. انگار نمیتونه زندگیِ شاید از نظر اون بیمعنای شهری رو تحمل کنه و رو میاره به حل کردن پازلهایی که هرکدوم یه پیوندی با اون طبیعت و خاطرات کودکیش داره. بیشتر انگار سر از کارها و تصمیمات خودش درنمیاره ولی. از خودبیگانگی انسان مدرن. اون کرخت بودن رو خوب رسونده بود تو کتاب نویسنده. در کل اینکه بخوام به کسی پیشنهادش بدم نه! بهجاش بهنظرم از خود بولانیو کتابی بخونه، بهتره.
August 21, 2025
باریلوچه نخستین رمان آندرس نئومان است؛ داستان دمتریو روتا، رانندهی کامیون زباله در بوئنوسآیرس. شبها در خیابانهای خاموش شهر پرسه میزند و روزها تکههای پازلی از منظرهی باریلوچه را کنار هم میچیند. هر قطعه دریچهای به گذشته است: عشق ازدسترفته، خاطرات فراموشناشدنی و حس همیشگی فقدان. رمان تصویری از انسانی فرسوده و تنهاست که میان کار تکراری و خاطرههای سنگین، در جستوجوی معنایی برای زندگی سرگردان مانده.
پینوشت: از نسل جدید آرژانتینی هاست و بولانیو ازش تعریف کرده که صد البته فاقد اهمیته.
نویسنده قلم روانی داره و میتونه جالب باشه اما اونقدری مهم نیست که وقت صرفش کنید.
Read
September 11, 2025■ دربارهی آندرس نئومان
آندرس نئومان در ژانویهی ۱۹۷۷ در بوئنوسآیرس متولد شد. در سال ۱۹۹۰، هنگامی که نئومان ۱۳ سال داشت، پدرش بر اثر بیماری درگذشت. این تراژدی شخصی، باعث شد مادرش تصمیم بگیرد برای شروع زندگی جدید به گرانادا مهاجرت کنند. تجربهی زندگی در دو فرهنگ و رنج ناشی از مهاجرت اجباری، به هستهی مرکزی جهانبینی ادبی او تبدیل شده است.
در مصاحبه با The American Reader میگوید:
《 ما از بوئنوسآیرس، کلانشهری بزرگ و پرهیاهو، به شهری کوچک و آرام در جنوب اسپانیا نقل مکان کردیم. حرکت طبیعی میتوانست از بوئنوسآیرس به مادرید باشد، اما من نه تنها کشورم را تغییر دادم، بلکه ریتم زندگیام را هم عوض کردم. این مهاجرت به این معنا بود که باید هنجارهای اجتماعی (social codes) را از نو یاد میگرفتم؛ حتی نحوهی راه رفتنم را؛ و باید زبان مادریام را دوباره یاد میگرفتم. اگر بزرگسال باشید و لهجهای داشته باشید، ممکن است جذاب یا حتی فریبنده به نظر بیاید، مثل یک شخصیت خارجی. اما وقتی دوازده ساله هستید، به این چیزها فکر نمیکنید. وقتی وارد دبیرستان میشوید، سعی میکنید به جایی متعلق باشید، اما من به هیچجا احساس تعلق نمیکردم. بنابراین خیلی سریع توانایی صحبت کردن با لهجهی اندلسی را پیدا کردم تا همیشه مورد توجه قرار نگیرم. 》
《 ... بیش از بیست سال است که در گرانادا زندگی میکنم. همسرم اهل اسپانیاست و مادرم در اسپانیا درگذشت؛ رخدادی که برای من معنای ژرفی دارد. او در آرژانتین زاده شد و در اسپانیا درگذشت. حال چگونه میتوان میان این دو کرانه یکی را برگزید؟ نمیتوان. برگزیدن میان گهواره و گور مادرم است. و من از چنین انتخابی عاجزم. فکر میکنم همهی این اتفاقات زندگی باعث شد حس غریبی نسبت به جغرافیا پیدا کنم، نسبت به مکانی که در آن داستان گفته میشود، و نسبت به ریشهی شخصیتها. و سالها بعد، همین مسائل بدل به محور اصلی نوشتههایم شدند. 》
■ دربارهی باریلوچه
باریلوچه در استان ریو نگرو (Río Negro) در شمال پاتاگونیای آرژانتین واقع شده است. این شهر در دامنهی رشتهکوه آند و در ساحل جنوبی دریاچه نَئوئل ئواپی (Nahuel Huapi Lake) قرار دارد. باریلوچه به دلیل مهاجرت گسترده سوئیسیها و آلمانیها در قرن نوزدهم، معماری آلپی (مانند کلبههای چوبی)، مناظر کوهستانی شبیه به آلپ سوئیس، دریاچههای آبی و جنگلهای انبوه به سوئیس آرژانتین مشهور است.
باریلوچه شاهد مهاجرتهایی با رنگ و بوی متفاوت بوده. در دهه ۱۹۳۰، یهودیان گریزان از ستم رژیم نازی در اروپا به این شهر کوهستانی پناه آوردن�� اما پس از پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵، باریلوچه چهرهی دیگری دید؛ سران نازی مانند اریش پریبکه و یوزف منگله، از طریق مسیرهای مخفی و با حمایتهای پنهانی، به این شهر راه یافتند و در میان جامعهی آلمانیتبار آن پنهان شدند. این آمیزه حضور یهودیان و نازیها، باریلوچه را به آیینهای از تضادهای تاریخی و قصهای پر از راز تبدیل کرد.
در رمان کوتاه (novella) نئومان، باریلوچه تنها یک مکان فیزیکی نیست، بلکه به یک متافور زنده برای فرآیندهای ذهنی و عاطفی شخصیت اصلی تبدیل میشود. باریلوچه آرمانشهری شخصی است که دمتریو، برای فرار از زندگی حاشیهای خود به عنوان یک جمعآوریکننده زباله در بوئنوسآیرس به آن پناه میبرد.
باریلوچه برای دمتریو تنها یک مکان نیست، بلکه تجسم امید، رستگاری و زندگیِ دیگری است که میتوانست داشته باشد اما هرگز نداشته است. نئومان از باریلوچه به عنوان استعارهای چندلایه برای پرداختن به مضامین عمیق انسانی استفاده میکند.
■ در تقلّای گذشته
هانری برگسون، زمان را جریانی پیوسته و زنده میفهمد؛ جریانی که در آن گذشته نه نابود میشود و نه در نقطهای متوقف میماند، بلکه همواره در اکنون حضور دارد و آن را شکل میدهد. بر همین اساس، خاطرهی باریلوچه برای دمتریو چیزی فراتر از یک یادآوری ساده است. این خاطره نیرویی فعال است که ادراک او از جهان روزمره را دگرگون میسازد و به زیست او معنا میبخشد.
دلوز در ادامهی این مسیر، خاطره را بازنمایی محض نمیانگارد، بلکه آن را در قلمرو «امر مجازی» (the Virtual) قرار میدهد؛ بُعدی از واقعیت که بالقوه و توانمند باقی میماند و در هر لحظه بر وضعیتهای بالفعل اثر میگذارد. از این منظر، باریلوچهی مجازی نه تصویری نوستالژیک، بلکه افقی از امکانهاست که انرژی کنش دمتریو را در جهانی نامطلوب برمیانگیزد.
در خوانش روانکاوانه، بازگشت وسواسگونه به خاطرهی باریلوچه مصداق «ملانکولی» است. در برابر «سوگ» که فرآیندی طبیعی برای پذیرش فقدان به شمار میآید، ملانکولی فقدان را انکار میکند یا معلق میسازد. «ابژهی ازدسترفته» ــ که در اینجا باریلوچه بهمنزلهی نماد زندگی آرمانی و امکان محققنشده عمل میکند ــ در ناخودآگاه دمتریو به جای دفنشدن، درونی میشود و هویت او را در اختیار میگیرد. رابطهی او با باریلوچه، رابطه با مکان و امکانی از دست رفته است؛ رابطهای ویرانگر که هر بار در اندیشیدن به باریلوچه، به شکل «سوگواری برای خودِ آرمانی» تکرار میشود. چنین فرآیندی نیروی روانی او را تحلیل میبرد و او را در گذشته منجمد نگاه میدارد.
تحلیل بوردیویی نیز لایهای اجتماعی بر این تجربه میافزاید. خاطرهی دمتریو را نمیتوان پدیدهای صرفاً فردی قلمداد کرد. موقعیت او بهعنوان کارگری حاشیهای، عادتوارهای را شکل داده که گرایشها و ادراکات او را سامان میدهد. با این همه، تجربهی باریلوچه لحظهای استثنایی است که بیرون از محدودهی این عادتواره رخ داده و امکان فاصلهگیری از روزمرگی را فراهم آورده است. در اینجا خاطره کارکردی نمادین مییابد: سدی در برابر خشونت نمادینی که جامعه از طریق نامرئیسازی و بیاعتبارانگاری شغل و وجودش اعمال میکند. بازگشت به این خاطره را میتوان صورتی از «مبارزهی نمادین» دانست؛ تلاشی برای بازسازی کرامت و هویت در برابر سازوکارهای طرد اجتماعی. هرچند این سرمایه در سطح میدان اجتماعی به رسمیت شناخته نمیشود، اما برای دمتریو همان نقشی را ایفا میکند که سرمایهی نمادین برای دیگران دارد: ذخیرهای شخصی از شأن و معنا که امکان تداوم زیست در جهانی نابرابر را فراهم میآورد.
■ انسان به مثابه زباله
《 زندگی لای آشغالها چهطور بود؟ اگر خودت هم یک تکّه آشغال بودی چه؟ - صفحهی ۹۳ 》
《 از آن قسمت از حاشیهی شهر، در جایگاه آشغال، دیگر خورشید دیده نمیشد. - صفحهی ۱۴۲ 》
دمتریو در لحظاتی خود را بهمثابه «آشغال» میبیند. این زبان صرفاً توصیفی منفعل نیست، بلکه کنشی اخلاقی-زبانی است که تجربهی طردشدگی را بازتاب میدهد. چنین تجربهای با نظریهی «دیگریشدن» (othering) نزد ژولیا کریستوا همساز است: فرایند طرد با برساخت مرز میان «ما» و «دیگران» عمل میکند و آنچه «ناپاک» یا «نامناسب» تلقی میشود را به بیرون میراند تا هویت مسلط انسجام یابد.
از چشمانداز فلسفهی سیاسی جورجو آگامبن، این لحظات بیانگر تجربهی «زندگی برهنه» (bare life) است؛ جایی که حاکمیت مدرن با تفکیک zoē (زیستن طبیعی) از bios (زندگی سیاسی)، گروههایی را به سطحی فرو میکاهد که میتوان حذفشان کرد؛ بی آن که حذف، جنایت شمرده شود. دمتریو، در مقام جمعآوریکنندهی زباله، تجسم این وضعیت است: او نه تنها با زباله سروکار دارد، بلکه گاه خود را جزئی از همان سازوکار دفع احساس میکند؛ همچون «هومو ساکر» (homo sacer) که زیستش فاقد ارزش سیاسی است.
زیگمونت باومن نشان میدهد که مدرنیتهی متأخر مقادیر عظیمی از «جمعیتهای مازاد» تولید میکند؛ انسانهایی که از نظر اقتصادی «بیمصرف» و از نظر اجتماعی «زائد» شمرده میشوند. محلههای فقیرنشین، زندانها و مشاغل حاشیهای (مانند جمعآوری زباله) به «مناطق دفن زبالهی انسانی» بدل میشوند. موقعیت دمتریو تصویری عینی از این تحلیل است.
از منظر روانشناسی اجتماعی و با الهام از فرانتس فانون، میتوان گفت که نگاه تحقیرآمیز جامعه گاه درونی میشود و فرد خود را با همان واژههایی تعریف میکند که بر او تحمیل شدهاند. این همان «خشونت نمادین» (symbolic violence) در معنای بوردیویی است: سلطهای که با درونیسازی نابرابریها عمل میکند، بیآنکه به زور آشکار نیاز داشته باشد.
* این متن توسط هوش مصنوعی نوشته شده است.
آندرس نئومان در ژانویهی ۱۹۷۷ در بوئنوسآیرس متولد شد. در سال ۱۹۹۰، هنگامی که نئومان ۱۳ سال داشت، پدرش بر اثر بیماری درگذشت. این تراژدی شخصی، باعث شد مادرش تصمیم بگیرد برای شروع زندگی جدید به گرانادا مهاجرت کنند. تجربهی زندگی در دو فرهنگ و رنج ناشی از مهاجرت اجباری، به هستهی مرکزی جهانبینی ادبی او تبدیل شده است.
در مصاحبه با The American Reader میگوید:
《 ما از بوئنوسآیرس، کلانشهری بزرگ و پرهیاهو، به شهری کوچک و آرام در جنوب اسپانیا نقل مکان کردیم. حرکت طبیعی میتوانست از بوئنوسآیرس به مادرید باشد، اما من نه تنها کشورم را تغییر دادم، بلکه ریتم زندگیام را هم عوض کردم. این مهاجرت به این معنا بود که باید هنجارهای اجتماعی (social codes) را از نو یاد میگرفتم؛ حتی نحوهی راه رفتنم را؛ و باید زبان مادریام را دوباره یاد میگرفتم. اگر بزرگسال باشید و لهجهای داشته باشید، ممکن است جذاب یا حتی فریبنده به نظر بیاید، مثل یک شخصیت خارجی. اما وقتی دوازده ساله هستید، به این چیزها فکر نمیکنید. وقتی وارد دبیرستان میشوید، سعی میکنید به جایی متعلق باشید، اما من به هیچجا احساس تعلق نمیکردم. بنابراین خیلی سریع توانایی صحبت کردن با لهجهی اندلسی را پیدا کردم تا همیشه مورد توجه قرار نگیرم. 》
《 ... بیش از بیست سال است که در گرانادا زندگی میکنم. همسرم اهل اسپانیاست و مادرم در اسپانیا درگذشت؛ رخدادی که برای من معنای ژرفی دارد. او در آرژانتین زاده شد و در اسپانیا درگذشت. حال چگونه میتوان میان این دو کرانه یکی را برگزید؟ نمیتوان. برگزیدن میان گهواره و گور مادرم است. و من از چنین انتخابی عاجزم. فکر میکنم همهی این اتفاقات زندگی باعث شد حس غریبی نسبت به جغرافیا پیدا کنم، نسبت به مکانی که در آن داستان گفته میشود، و نسبت به ریشهی شخصیتها. و سالها بعد، همین مسائل بدل به محور اصلی نوشتههایم شدند. 》
■ دربارهی باریلوچه
باریلوچه در استان ریو نگرو (Río Negro) در شمال پاتاگونیای آرژانتین واقع شده است. این شهر در دامنهی رشتهکوه آند و در ساحل جنوبی دریاچه نَئوئل ئواپی (Nahuel Huapi Lake) قرار دارد. باریلوچه به دلیل مهاجرت گسترده سوئیسیها و آلمانیها در قرن نوزدهم، معماری آلپی (مانند کلبههای چوبی)، مناظر کوهستانی شبیه به آلپ سوئیس، دریاچههای آبی و جنگلهای انبوه به سوئیس آرژانتین مشهور است.
باریلوچه شاهد مهاجرتهایی با رنگ و بوی متفاوت بوده. در دهه ۱۹۳۰، یهودیان گریزان از ستم رژیم نازی در اروپا به این شهر کوهستانی پناه آوردن�� اما پس از پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵، باریلوچه چهرهی دیگری دید؛ سران نازی مانند اریش پریبکه و یوزف منگله، از طریق مسیرهای مخفی و با حمایتهای پنهانی، به این شهر راه یافتند و در میان جامعهی آلمانیتبار آن پنهان شدند. این آمیزه حضور یهودیان و نازیها، باریلوچه را به آیینهای از تضادهای تاریخی و قصهای پر از راز تبدیل کرد.
در رمان کوتاه (novella) نئومان، باریلوچه تنها یک مکان فیزیکی نیست، بلکه به یک متافور زنده برای فرآیندهای ذهنی و عاطفی شخصیت اصلی تبدیل میشود. باریلوچه آرمانشهری شخصی است که دمتریو، برای فرار از زندگی حاشیهای خود به عنوان یک جمعآوریکننده زباله در بوئنوسآیرس به آن پناه میبرد.
باریلوچه برای دمتریو تنها یک مکان نیست، بلکه تجسم امید، رستگاری و زندگیِ دیگری است که میتوانست داشته باشد اما هرگز نداشته است. نئومان از باریلوچه به عنوان استعارهای چندلایه برای پرداختن به مضامین عمیق انسانی استفاده میکند.
■ در تقلّای گذشته
هانری برگسون، زمان را جریانی پیوسته و زنده میفهمد؛ جریانی که در آن گذشته نه نابود میشود و نه در نقطهای متوقف میماند، بلکه همواره در اکنون حضور دارد و آن را شکل میدهد. بر همین اساس، خاطرهی باریلوچه برای دمتریو چیزی فراتر از یک یادآوری ساده است. این خاطره نیرویی فعال است که ادراک او از جهان روزمره را دگرگون میسازد و به زیست او معنا میبخشد.
دلوز در ادامهی این مسیر، خاطره را بازنمایی محض نمیانگارد، بلکه آن را در قلمرو «امر مجازی» (the Virtual) قرار میدهد؛ بُعدی از واقعیت که بالقوه و توانمند باقی میماند و در هر لحظه بر وضعیتهای بالفعل اثر میگذارد. از این منظر، باریلوچهی مجازی نه تصویری نوستالژیک، بلکه افقی از امکانهاست که انرژی کنش دمتریو را در جهانی نامطلوب برمیانگیزد.
در خوانش روانکاوانه، بازگشت وسواسگونه به خاطرهی باریلوچه مصداق «ملانکولی» است. در برابر «سوگ» که فرآیندی طبیعی برای پذیرش فقدان به شمار میآید، ملانکولی فقدان را انکار میکند یا معلق میسازد. «ابژهی ازدسترفته» ــ که در اینجا باریلوچه بهمنزلهی نماد زندگی آرمانی و امکان محققنشده عمل میکند ــ در ناخودآگاه دمتریو به جای دفنشدن، درونی میشود و هویت او را در اختیار میگیرد. رابطهی او با باریلوچه، رابطه با مکان و امکانی از دست رفته است؛ رابطهای ویرانگر که هر بار در اندیشیدن به باریلوچه، به شکل «سوگواری برای خودِ آرمانی» تکرار میشود. چنین فرآیندی نیروی روانی او را تحلیل میبرد و او را در گذشته منجمد نگاه میدارد.
تحلیل بوردیویی نیز لایهای اجتماعی بر این تجربه میافزاید. خاطرهی دمتریو را نمیتوان پدیدهای صرفاً فردی قلمداد کرد. موقعیت او بهعنوان کارگری حاشیهای، عادتوارهای را شکل داده که گرایشها و ادراکات او را سامان میدهد. با این همه، تجربهی باریلوچه لحظهای استثنایی است که بیرون از محدودهی این عادتواره رخ داده و امکان فاصلهگیری از روزمرگی را فراهم آورده است. در اینجا خاطره کارکردی نمادین مییابد: سدی در برابر خشونت نمادینی که جامعه از طریق نامرئیسازی و بیاعتبارانگاری شغل و وجودش اعمال میکند. بازگشت به این خاطره را میتوان صورتی از «مبارزهی نمادین» دانست؛ تلاشی برای بازسازی کرامت و هویت در برابر سازوکارهای طرد اجتماعی. هرچند این سرمایه در سطح میدان اجتماعی به رسمیت شناخته نمیشود، اما برای دمتریو همان نقشی را ایفا میکند که سرمایهی نمادین برای دیگران دارد: ذخیرهای شخصی از شأن و معنا که امکان تداوم زیست در جهانی نابرابر را فراهم میآورد.
■ انسان به مثابه زباله
《 زندگی لای آشغالها چهطور بود؟ اگر خودت هم یک تکّه آشغال بودی چه؟ - صفحهی ۹۳ 》
《 از آن قسمت از حاشیهی شهر، در جایگاه آشغال، دیگر خورشید دیده نمیشد. - صفحهی ۱۴۲ 》
دمتریو در لحظاتی خود را بهمثابه «آشغال» میبیند. این زبان صرفاً توصیفی منفعل نیست، بلکه کنشی اخلاقی-زبانی است که تجربهی طردشدگی را بازتاب میدهد. چنین تجربهای با نظریهی «دیگریشدن» (othering) نزد ژولیا کریستوا همساز است: فرایند طرد با برساخت مرز میان «ما» و «دیگران» عمل میکند و آنچه «ناپاک» یا «نامناسب» تلقی میشود را به بیرون میراند تا هویت مسلط انسجام یابد.
از چشمانداز فلسفهی سیاسی جورجو آگامبن، این لحظات بیانگر تجربهی «زندگی برهنه» (bare life) است؛ جایی که حاکمیت مدرن با تفکیک zoē (زیستن طبیعی) از bios (زندگی سیاسی)، گروههایی را به سطحی فرو میکاهد که میتوان حذفشان کرد؛ بی آن که حذف، جنایت شمرده شود. دمتریو، در مقام جمعآوریکنندهی زباله، تجسم این وضعیت است: او نه تنها با زباله سروکار دارد، بلکه گاه خود را جزئی از همان سازوکار دفع احساس میکند؛ همچون «هومو ساکر» (homo sacer) که زیستش فاقد ارزش سیاسی است.
زیگمونت باومن نشان میدهد که مدرنیتهی متأخر مقادیر عظیمی از «جمعیتهای مازاد» تولید میکند؛ انسانهایی که از نظر اقتصادی «بیمصرف» و از نظر اجتماعی «زائد» شمرده میشوند. محلههای فقیرنشین، زندانها و مشاغل حاشیهای (مانند جمعآوری زباله) به «مناطق دفن زبالهی انسانی» بدل میشوند. موقعیت دمتریو تصویری عینی از این تحلیل است.
از منظر روانشناسی اجتماعی و با الهام از فرانتس فانون، میتوان گفت که نگاه تحقیرآمیز جامعه گاه درونی میشود و فرد خود را با همان واژههایی تعریف میکند که بر او تحمیل شدهاند. این همان «خشونت نمادین» (symbolic violence) در معنای بوردیویی است: سلطهای که با درونیسازی نابرابریها عمل میکند، بیآنکه به زور آشکار نیاز داشته باشد.
* این متن توسط هوش مصنوعی نوشته شده است.
December 22, 2015
Sinceramente, leí el libro solamente por su título ya que no tenía idea de la trama y desconocía totalmente al autor, pero después de mi depresión post-viaje de egresados, decidí leerlo para ver si podía retrotraerme a Bariloche y en parte lo hizo. Recuerdo que me gustó, tiene una prosa muy "prolija" y los escenarios se describen a la perfección. En mi caso no fue un libro memorable ya que hoy, apenas cinco meses después de haberlo leído, no recuerdo mucho del mismo pero sí recuerdo haber disfrutado esta lectura
January 15, 2019
3,5. Neuman apunta maneras en su primera novela, y teje una historia triste e impactante, aunque sin llegar al nivel de “Hablar solos”.
December 28, 2023
Surprisingly poetic
July 25, 2014
Bariloche
Andrés Neuman
“Fue esa madrugada cuando más pasión sentí, y desde esa vez mi vida va así medio limosneando cachitos de ese sentimiento.”
Calentando motores para la próxima entrega de nuestra Ferie Internacional del Libro en Guadalajara, me he propuesto leer cuantos más escritores argentinos me permitan estos meses hasta la llegada del gran evento. Siendo este año el país invitado ni más ni menos que el que viera nacer a Borges, Cortázar y Bioy Casares entre muchos otros.
Comienzo de manera magistral este nuevo objetivo con el grandísimo Andrés Neuman, lanzado a la fama de manera internacional por la editorial Alfagura al ganar el galardón homónimo de la misma con su novela El viajero del siglo en 2009, la cual también recomiendo ampliamente.
Finalista del XVII Premio Herralde de Novela Bariloche es la primera novela publicada de Neuman. En ella, el autor nos narra la historia de Demetrio Rota, un recolector de basura en la ciudad de Buenos Aires cuya vida consiste en laburar por la madrugada, disfrutar del amanecer desde el bar de Bolívar, dormir por la tarde y armar puzzles durante la noche.
¿Qué relación existe entre la basura y la vida que corre a su alrededor? ¿Qué sucede en las ciudades mientras la mayoría de las personas duermen? ¿Cómo puede un rompecabezas ayudarnos a reconstruir y acomodar las piezas vagas, en ocasiones olvidadas o ignoradas, de nuestro pasado, dando un nuevo sentido a nuestro presente? ¿En qué consiste esa oculta y obsesionante presencia que sentimos pendiente en nuestras vidas, esa que siempre nos remite a algún lugar maravilloso como lo es Bariloche?
Andrés Neuman, importante decirlo, es un poeta. Esta es una novela que muchas veces se lee con un ritmo que asemeja al de un poema y se encuentra plagado de figuras literarias que evocan sentimientos, formas y colores, de una manera que pareciera exclusivas del verso.
Pudiera ser que la historia de un recolector de basura insomne no suene tan atractiva, sin embargo, Neuman nos lleva a ver un poco más allá de la vida monótona y rutinaria que envuelve al protagonista de esta historia. Un hombre lleno de remordimientos, culpas, deseos, sueños rotos y un futuro que no percibe más allá de su ventana. En él muchos nos podemos reflejar en nuestros momentos más sinsabores y con él podemos aprendier a reconciliar el pasado para tener una visión más clara del presente.
En definitiva un libro que recomiendo ampliamente. He de deicrlo, me declaro fan del señor Neuman, no sólo por su gran talento literario, sino por su calidad de ser humano, he tenido la fortuna de asistir a algunas de sus conferencias en ediciones pasadas de la FIL, las mejores de todas, y espero en esta ocasión volver a estar presente en algunas de ellas.
Un autor que recomiendo leer al ritmo de Yan Tiersen, siempre.
“¿y vos qué, te creés que no te conformás acaso vostambién? No, me contestaba él, yo no me conformo. Me resigno.”
Andrés Neuman
“Fue esa madrugada cuando más pasión sentí, y desde esa vez mi vida va así medio limosneando cachitos de ese sentimiento.”
Calentando motores para la próxima entrega de nuestra Ferie Internacional del Libro en Guadalajara, me he propuesto leer cuantos más escritores argentinos me permitan estos meses hasta la llegada del gran evento. Siendo este año el país invitado ni más ni menos que el que viera nacer a Borges, Cortázar y Bioy Casares entre muchos otros.
Comienzo de manera magistral este nuevo objetivo con el grandísimo Andrés Neuman, lanzado a la fama de manera internacional por la editorial Alfagura al ganar el galardón homónimo de la misma con su novela El viajero del siglo en 2009, la cual también recomiendo ampliamente.
Finalista del XVII Premio Herralde de Novela Bariloche es la primera novela publicada de Neuman. En ella, el autor nos narra la historia de Demetrio Rota, un recolector de basura en la ciudad de Buenos Aires cuya vida consiste en laburar por la madrugada, disfrutar del amanecer desde el bar de Bolívar, dormir por la tarde y armar puzzles durante la noche.
¿Qué relación existe entre la basura y la vida que corre a su alrededor? ¿Qué sucede en las ciudades mientras la mayoría de las personas duermen? ¿Cómo puede un rompecabezas ayudarnos a reconstruir y acomodar las piezas vagas, en ocasiones olvidadas o ignoradas, de nuestro pasado, dando un nuevo sentido a nuestro presente? ¿En qué consiste esa oculta y obsesionante presencia que sentimos pendiente en nuestras vidas, esa que siempre nos remite a algún lugar maravilloso como lo es Bariloche?
Andrés Neuman, importante decirlo, es un poeta. Esta es una novela que muchas veces se lee con un ritmo que asemeja al de un poema y se encuentra plagado de figuras literarias que evocan sentimientos, formas y colores, de una manera que pareciera exclusivas del verso.
Pudiera ser que la historia de un recolector de basura insomne no suene tan atractiva, sin embargo, Neuman nos lleva a ver un poco más allá de la vida monótona y rutinaria que envuelve al protagonista de esta historia. Un hombre lleno de remordimientos, culpas, deseos, sueños rotos y un futuro que no percibe más allá de su ventana. En él muchos nos podemos reflejar en nuestros momentos más sinsabores y con él podemos aprendier a reconciliar el pasado para tener una visión más clara del presente.
En definitiva un libro que recomiendo ampliamente. He de deicrlo, me declaro fan del señor Neuman, no sólo por su gran talento literario, sino por su calidad de ser humano, he tenido la fortuna de asistir a algunas de sus conferencias en ediciones pasadas de la FIL, las mejores de todas, y espero en esta ocasión volver a estar presente en algunas de ellas.
Un autor que recomiendo leer al ritmo de Yan Tiersen, siempre.
“¿y vos qué, te creés que no te conformás acaso vostambién? No, me contestaba él, yo no me conformo. Me resigno.”
August 25, 2021
Elegí "Bariloche" como mi primera lectura de Neuman por ser esta su primera novela. Me pareció apropiado empezar en este orden.
LENGUAJE - PRECIOSO; PROFESIONES - INVISIBLES
Lo primero que notará el lector (extranjero) es la forma de narrar el intercambio de palabras entre los personajes de la novela. Los intercambios van corridos, en prosa, se pisan, se llenan de emociones o la indiferencia, pero son totalmente divinos, ya que nos transmiten por completo la manera de hablar de los argentinos. Se trata de la clase baja de la sociedad argentina. El protagonista y sus amigos ejercen unas profesiones muy invisibles para la gente contemporánea. Nadie nunca habla de estas profesiones en profundidad. Demetrio y el Negro son recogedores de basura y el Petiso es un quiosquero. Sin más.
La historia de Demetrio parece que está escrita al revés. Termina donde parece que quiso quedar siempre.
Cada uno se salva de la vida cotidiana a su manera, pero nadie trata de buscar soluciones a situaciones que a uno le desagradan. No seamos inmóviles, no nos dejemos suprimir por la sociedad y opiniones de la gente cercana, dejarnos llevar por desgracias y deprimirnos.
La lectura se hace tan fluida que, a veces, quería parar y volver a leer de nuevo lo leído, quería imaginarme las escenas, tratar de recorrer la ciudad. Nunca estuve en Buenos Aires, ni en Bariloche. Uno se sentiría más ambientado, por supuesto, si hubiese visitado estos lugares.
Tendré que volver a leer esta novela cuando haga una visita a BA y B.
LENGUAJE - PRECIOSO; PROFESIONES - INVISIBLES
Lo primero que notará el lector (extranjero) es la forma de narrar el intercambio de palabras entre los personajes de la novela. Los intercambios van corridos, en prosa, se pisan, se llenan de emociones o la indiferencia, pero son totalmente divinos, ya que nos transmiten por completo la manera de hablar de los argentinos. Se trata de la clase baja de la sociedad argentina. El protagonista y sus amigos ejercen unas profesiones muy invisibles para la gente contemporánea. Nadie nunca habla de estas profesiones en profundidad. Demetrio y el Negro son recogedores de basura y el Petiso es un quiosquero. Sin más.
La historia de Demetrio parece que está escrita al revés. Termina donde parece que quiso quedar siempre.
Cada uno se salva de la vida cotidiana a su manera, pero nadie trata de buscar soluciones a situaciones que a uno le desagradan. No seamos inmóviles, no nos dejemos suprimir por la sociedad y opiniones de la gente cercana, dejarnos llevar por desgracias y deprimirnos.
La lectura se hace tan fluida que, a veces, quería parar y volver a leer de nuevo lo leído, quería imaginarme las escenas, tratar de recorrer la ciudad. Nunca estuve en Buenos Aires, ni en Bariloche. Uno se sentiría más ambientado, por supuesto, si hubiese visitado estos lugares.
Tendré que volver a leer esta novela cuando haga una visita a BA y B.
Read
March 7, 2018La vieja frase según la cual los mexicanos descienden de los aztecas, los peruanos descienden de los incas y los argentinos descienden de los barcos revela la situación particular del pueblo argentino respecto a su pasado: mientras las historias de los pueblos vecinos se desarrollan en un mismo sitio a lo largo del tiempo, la suya debe trazarse en el movimiento. En el vaivén de los barcos se encuentra, metaforizado, el vaivén de los argentinos. Andrés Neuman, que nació en Buenos Aires y lleva toda una vida viviendo en España, esbozó en su tercera novela, Una vez Argentina, la ficcionalizada historia de viajes y migraciones de su familia, con sus mimetismos y desarraigos; los viajes han sido una constante en su obra, desde el que emprenden padre e hijo en Hablar solos hasta los que llevan a Yoshie Watanabe a vivir por todo el mundo en su reciente Fractura, y aunque no he leído El viajero del siglo ni Cómo viajar sin ver, algo me dice que también en ellos los viajes tienen alguna importancia.
Continúa... https://formasdedistorsionarelmundo.w...
Continúa... https://formasdedistorsionarelmundo.w...
April 3, 2023
Beautifully constructed short novel. fragmented chapters about growing up and being forbidden a first love in Bariloche, betrayal and lust as the underside of a life at the dirty periphery of the capital, the rhythm of that nocturnal working life, and the jigsaw puzzle that serve to add order to a fractured existence and slay the time brought about by insomnia. All the pieces fit together into a melancholy, affecting portrait of Demetrio Rota.
May 11, 2018
Eh... ¿qué acabo de leer? Disfruté la lectura pero cada página leída se evaporaba de mi mente de inmediato al pasar a la siguiente. Quedé con la sensación de haber leído un rompecabezas incompleto, lo cual encaja perfectamente con uno de los temas principales de la novela.
March 15, 2013
A Demetrio lo veo con la cara de Darín...
June 10, 2023
La prosa lírica de Neuman, y su estilo, tan agradable como grandioso. No sé si la trama es especialmente buena pero si su pluma y su narrativa.
April 24, 2023
The description of the novel immediately reminded me of my favorite film O Fantasma by João Pedro Rodrigues (wrote about it and his other films here Refocus: The Films of Joao Pedro Rodrigues and Joao Rui Guerra Da Mata), also dealing with a garbage collector but in Lisbon, Portugal. I'm also, academically, interested in waste studies. The novel, however, was not even close to the film (but of course), and what of garbage was said in an interesting way was to be found only in chapter XL. Potentially interesting aspects of the garbage, social structures that produce it and how these affect people around it including the garbage collectors, were lost to the cishet romance, in childhood as well as in novel's present. Such a shame as the novel could have been very interesting had it tried harder instead of using what is most readily at hand.
March 7, 2024
Demetrio, a man of few words, is a garbage collector for his local municipality in Buenos Aires, starting his work at dawn, but yearning for the nights when he repeatedly arranges a puzzle of exactly five hundred pieces that represents Bariloche, his home town, and his memories.
Demetrio has little interest for his job, and can barely be civil to his colleagues, but is attracted to the beggars he picks up after on the streets.
The city’s dirt and smelly alleyways contrasts with the beauty of the mountains and lakes of Patagonian Bariloche. It’s not long into the book when the reader begins to see things as Demetrio does. Frustratingly, one evening there is a piece of the puzzle missing, and Demetrio realises that his dreaming may never be satisfied; Neuman’s alternate images of garbage and filth with the beauty of Patagonian wilds express his feelings well.
Demetrio has little interest for his job, and can barely be civil to his colleagues, but is attracted to the beggars he picks up after on the streets.
The city’s dirt and smelly alleyways contrasts with the beauty of the mountains and lakes of Patagonian Bariloche. It’s not long into the book when the reader begins to see things as Demetrio does. Frustratingly, one evening there is a piece of the puzzle missing, and Demetrio realises that his dreaming may never be satisfied; Neuman’s alternate images of garbage and filth with the beauty of Patagonian wilds express his feelings well.
March 6, 2025
⭐⭐⭐✨
La historia de Demetrio, del Negro. De ausencias, de soledades, de querer lo que no se tiene y de no querer lo que se tiene, lo poco y casi nada que se tiene.
Andrés Neuman transmite muy claramente el vacío que envuelve a Demetrio.
Es un libro cortito que me gustó mucho y me confirma que es un escritor que consigue llegarme.
La historia de Demetrio, del Negro. De ausencias, de soledades, de querer lo que no se tiene y de no querer lo que se tiene, lo poco y casi nada que se tiene.
Andrés Neuman transmite muy claramente el vacío que envuelve a Demetrio.
Es un libro cortito que me gustó mucho y me confirma que es un escritor que consigue llegarme.
Displaying 1 - 30 of 79 reviews