گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود

by محمدعلی بهمنی

مجموعه شعر
یخ کرده‌ام ! اما نه از سوز زمستان
اما نه از شب پرسه‌های زیر باران
یخ کرده‌ام- یخ کردنی در تب- تبی که
جسمم نه دارد باورم می‌سوزد از آن
چاپ ۱۳۷۹

Genres: Poetry

174 pages, Paperback

First published April 1, 1990

About the author

محمدعلی بهمنی، متولد ۱۳۲۱ در شهر دزفول. او بدون شک یکی از مهم‌ترین و جدی‌ترین غزل‌سرایان جریان موسوم به «غزل مدرن» است. نگاه انسانی و زبان ساده و تغزل بکر او، موجب شده است تا شعری بسراید که عوام آن را با لذت بخوانند و در عین حال خواص هم بپسندند. شعر او دیرتر از زمانی که شایسته‌اش بود مورد توجه و استقبال قرار گرفت، اما او توانست با حضور پیگیر خود در عرصه غزل، نام خود را به عنوان یک شاعر خلاق به اثبات برساند.

از او تا کنون مجموعه‌های متعددی به چاپ رسیده است که در این میان می‌توان نام برد از «گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود (۱۳۶۹)»، «شاعر شنیدنی است (۱۳۷۷)» و «نیستان (۱۳۷۹)». بهمنی درسال ۱۳۷۸ به عنوان غزل‌سرای برگزیده، جایزه تندیس مهر را از آن خود ساخته است.

Reviews

[Saman]

تو را گم میکنم هر روز و پیدا می کنم هر شب
بدین سان خواب‌ها را با تو زیبا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو
که این یخ کرده را از بی‌کسی ها می کنم هرشب

کجا دنبال مفهومی برای عشق می‌گردی؟
که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

[مجید اسطیری · Rating 5 out of 5]

شب های جادویی و رویایی پاییز 84 در شهر کوچک بیرجند. شهری که انگار فقط به خاطر من آنجا در کنج دنج کشور بر پا شده. شب شعرهای انجمن شهر که فضای پیرمردی خسته کننده‌ای داشت و با این حال چون جای دیگری نبود می‌رفتیم شعرهای مان را همان‌جا می‌خواندیم. و رفاقت با حجت خسروی و محمدرضا دستجردی تنها جوان‌های جمع. و امانت گرفتن این کتاب خاطره انگیز از حجت.
و هر شب تا دیروقت در پاتوق با حجت حرف زدن و درددل کردن و نیمه شب موقع خداحافظی در آن کوچه وقتی از دو طرف دور می‌شدیم حجت فریاد می‌زد
اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است
بعد من از این طرف فریاد می‌کشیدم
دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است
دوباره او...
اکسیر من، نه اینکه مرا شعر تازه نیست
و من...
من از تو می‌نویسم و این کیمیا کم است
و همین طور فریاد زدن بیت های بعدی و دور شدن تا جایی که دیگر صدای هم را درست نمیشنیدیم

خدا محمدعلی بهمنی را بیامرزد.

[ZaRi]

گاهی دلم برای خودم تنگ می ­شود
وقتی حضور آینه کمرنگ می شود

وقتی میانه­ ی بلوا سکوت دوست،
در جان گوش­های کَرَم زنگ می­ شود

گاهی که از پس تکرار بی­ سود لحظه ­ها،
نجوای کوچیدن از قفس آهنگ می­ شود

این­جا نه جای ماندن خوبان راستگوست
هرکس که دم زند ز حق آونگ می­ شود

نفرین بر این زمانه که در چرخ روزگار،
هر لحظه صد خیانت و نیرنگ می­ شود

در دست­های آلوده انسان قرن ما
برگ برگ تاریخ پر از ننگ می ­شود

وقتی که سخت غرقه­ ام در این سیر قهقرا
آری، دلم برای خودم تنگ می­ شود….

[Mohammad Ali Shamekhi · Rating 2 out of 5]

آنچه من در این مجموعه دیدم این بود که بهمنی مضامین زیادی در دست داشته اما نتونسته در غزل اونها رو جفت و جور کنه. افزون بر این بسی اشعار هست که تنها یک یا دو بیت با مضمون برجسته درش می توان یافت ولی باقی ابیات چنگی به دل نمی زنند - و به عبارت بهتر بسیار متکلف می شن - متکلف نه به معنای پیچیده بلکه به معنای ماسمالی. بهمنی نتوانسته آن جرقه های نبوغ آمیز را در ساختار و عبارات و مضامین شایسته به قالب غزل درآورد

برای من کتاب معمولی شروع شد بعد به سرعت اوج گرفت و بعد قسمت اعظم کتاب در یک وضع زیر متوسطی به مسیرش ادامه داد. خیلی جاها بود که حس بازی با الفاظ عاشقانه بهم دست می داد. اینکه کلمات صرفا با حالتی آهنگین در کنار همند و هر چه بیشتر می خوانی کمتر مفهوم پرداخته ای در پسش می یابی

در نهایت اینکه به نظرم حق بود از این مجموعه گزیده ای را چاپ کند آن هم با بازبینی های بیشتر

آنهایی که من خوب یافتمشان "زخمی که حیله بر جگر اعتماد زد"، "او سرسپرده می خواست، من دل سپرده بودم"، "این چهره ی بی نقاب یعنی من" ( خوب از نظر مضمون )، "امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه"، "تو آن شعری که من جایی نمی خوانم"، "مرا با برکه ام بگذار دریا ارمغان تو" و "آمده ام با عطش سال ها" بودند

[Parham · Rating 4 out of 5]

گفتم:«بدوم تا تو همه فاصله ها را»
تا زودتر از واقعه گویم گله ها را

چون آینه پیش تو نشستم که ببینی
در من اثر سخت ترین زلزله ها را

پر نقش تر از فرش دلم بافته ای نیست
از بس که گره زد به گره حوصله ها را

ما تلخی نه گفتنمان را که چشیدیم
وقت است بنوشیم از این پس بله ها را

بگذار ببینیم بر این جغد نشسته
یک بار دگر پر زدن چلچله ها را

یک بار هم ای عشق من از عقل میندیش
بگذار که دل حل بکند مسئله ها را...

[M Sabet · Rating 5 out of 5]

تو از اول سلامت پاسخ بدرود با خود داشت
اگرچه سحر صوتت جذبه‌ی داود با خود داشت

بهشتت سبزتر از وعده‌ی شدّاد بود اما
برایم برگ‌برگ‌ش دوزخ نمرود با خود داشت-

ببخشایم اگر بستم دگر پلک تماشا را
که رقصِ شعله‌ات در پیچ و تابش دود با خود داشت

سیاوش‌وار بیرون آمدم از امتحان گرچه
دل سودابه‌سانت هرچه آتش بود با خود داشت-

مرا با برکه‌ام بگذار، دریا ارمغان تو
بگو جوی حقیری آرزوی رود با خود داشت

[Zahra Moinfar · Rating 5 out of 5]

1384
دیرسالی است که در من جاریست
عـاشقی نـقلی استمـراری اسـت

[Javad · Rating 4 out of 5]

از خانه بیرون می زنم اما کجا امشب
شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب
پشت ستون سایه ها روی درخت شب
می جویم اما نسیتی در هیچ جا امشب
می دانم اری نیستی اما نمی دانم
بیهوده می گردم بدنبالت ‚ چرا امشب ؟
هر شب تو را بی جستجو می یافتم اما
نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشب
ها ... سایه ای دیدم شبیهت نیست اما حیف
ایکاش می دیدم به چشمانم خطا امشب

[Saeed Davoudi · Rating 4 out of 5]

احساس بهمنی در غزل هایش ستودنی است:

هر بار عزمی داشتم چیزی مرا از کار وا می داشت
اما قسم بر نام تو آن کار را این بار خواهم گرد

دیگر نیارم طاقت دلتنگی دور از تو بودن را
آری همین فردا همین فردا تو را دیدار خواهم کرد

[Mahdi Meskin · Rating 5 out of 5]

آمده ام با عظش سال ها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام

لاولی
و چقدر خاطره انگیز

[Mehr · Rating 4 out of 5]

"غزل" عروسِ شعرهاست . همانطور که نستعلیق در خوشنویسی . جناب بهمنی عزیز غزلیات زیبایی به شیوه و زبان خاص خود دارند . ساده و ملموس که بیتهایی بسیار ناب در هر کدام می توان پیدا کرد .
" در این زمانه یِ بی های و هویِ لال پرست
خوشا به حالِ کلاغانِ قیل وقال پرست
چگونه شرح دهم لحظه لحظه هایِ خود را
برایِ این همه ناباورِ خیال پرست؟"


" تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست
محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست"

" تنهایی ام را با تو قسمت می کنم ، سهم کمی نیست
گسترده تر از عالم تنهایی من ، عالمی نیست"


" تو تنها می توانی آخرین درمان من باشی
وبی شک دیگران بیهوده می جویند تسکینم"


" تورا چون آرزوهایم همیشه دوست خواهم داشت
به شرطی که مرا در آرزوی خویش مگذاری"


" دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش
چه بی آزار با دیوار نجوا میکنم هر شب"


" پرنقش تر از فرش دلم بافته ای نیست
از بس که گره زد به گره ، حوصله ها را"

" من که هر آنچه داشتم اولِ ره گذاشتم
حال برای چون تویی، اگر که لایقم بگو"

" خوب ترین حادثه می دانمت
خوب ترین حادثه می دانی ام؟
حرف بزن ، ابرِ مرا باز کن
دیرزمانی ست که بارانی ام"

و در پایان:

" اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است
دنیا برای از تو نوشتن ، مرا کم است"

[Fatemeh · Rating 4 out of 5]

زيبا....زيبا...زيبا...اولين بار كه خوندم...وقتي تموم شد نود درصد شعراشو حفظ بودم

[طیبه تیموری]

اگر چه نزد شما تشنه ی سخن بودم
کسی که حرف دلش را نگفت من بودم
دلم برای خودم تنگ می شود آری
همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم
نشد جواب بگیرم سلام هایم را
هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم
چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را ؟
اشاره ای کنم انگار کوهکن بودم

[Tahereh nouri · Rating 5 out of 5]

زیبا بود و از خاطر نرفتنی

[Amir Beitollahi]

هزار چهره و هر چهره نیز پشت نقابی , گلی سیاه که از آدمی گرفته لعابی

[Mina khamoushi]

درسته حافظ استاد غزل سراییه ولی وقتی به یه غزل امروزی احتیاج داشته باشم چیزی که انقد دور نباشه که نتونم حسش کنم محمدعلی بهمنی بهترین گزینه س برام.

[Dopram · Rating 1 out of 5]

#گاهی_دلم_برای_خودم_تنگ_می‌شود، #محمد_علی_بهمنی، نشر #نشر_دارینوش

کتاب «گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود» نوشته‌ی محمدعلی بهمنی، مجموعه‌ای از ۷۲ غزل (۷۱ غزل و یک غزل در رثای اخوان) و ۴ مثنوی این شاعر نام‌دار معاصر است که عشق در اکثر این اشعار حضور دارد. از نظر من فقط چند غزل از کتاب خوب بود. توانایی شاعر در غزل‌سرایی و تسلطش بر زبان در همه‌ی اشعار مشهود بود ولی اکثر غزل‌ها فاقد شور خاصی بودند و این حس را به من القا می‌کردند که از سر وظیفه سروده شده‌اند. امتیاز: ۲ از ۱۰.

[Khodam · Rating 4 out of 5]

وقتی حصار غربت من تنگ می شود
هر لحظه بین عقل و دلم جنگ می شود
از بس فرار کرده ام از خویش خویشتن
 گاهی دلم برای خودم تنگ می شود
گاهی به ترکتازی شعرم خوشم ولی
گاهی کمیت شاعری ام لنگ می شود
هر چند می شکیبم بر عشق باز هم
گاهی دلم اسیر دل سنگ می شود
گر یک نظر به روی شما کرد یار ما
دنیای عشق با تو هماهنگ می شود
"گاهی دلم برای خودم تنگ می شود"
یا لحظه به نای غمش چنگ می شود
گاهی زمین به تمام فراخی اش
در پیش کلبه کوچک ما،تنگ می شود
گاهی لطافت سحری ام به وقت ذکر
با باده سحری اش جنگ می شود
گاهی به محتسب برسد عقل و دین من
گاهی ز مستی ام همه جان سنگ می شود
گاهی فغان نمی رسد به هر کسی
گاهی دلم به نای نی اش رنگ می شود
گر شعر گفتم به هوای رخ عزیز
این شعر هم به هوایش ننگ می شود ...

__________________

لبت نه گوید و پیداست می‌گوید دلت آری

که اینسان دشمنی یعنی که خیلی دوستم داری

دلت می‌آید آیا از زبانی اینهمه شیرین

تو تنها حرف تلخی را همیشه بر زبان آری

________________

نشسته‌اند ملخ‌های شک به برگ یقینم

ببین چه زرد مرا می‌جوند سبز‌ترینم

برای پر‌زدن از تو خوشا مرام عقابان

کبو‌ترانه چرا باید از تو دانه بچینم؟ 
_________________


اگرچه نزد شما تشنه ی سخن بودم

کسی که حرف دلش را نگفت من بودم


دلم برای خودم تنگ میشود آری:

همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم


نشد جواب بگیرم سلام هایم را

هر آنچه شیفته تر از پیِ شدن بودم


چگونه شرح دهم عمق خستگی هارا

اشاره ای کنم : انگار کوه کَن بودم


من آن زُلال پرستم در آب گند زمان

که فکر صافی آبی چنان لجن بودم


غریب بودم و گشتم غریب تر اما :

دلم خوش است که در غربت وطن بودم

[Bahman Bahman · Rating 2 out of 5]

وقتی حصار غربت من تنگ می شود ** هر لحظه بین عقل و دلم جنگ می شود
از بس فرار کرده ام از خویش خویشتن" ** گاهی دلم برای خودم تنگ می شود"
گاهی به ترکتازی شعرم خوشم ولی ** گاهی کمیت شاعری ام لنگ می شود
هر چند می شکیبم بر عشق باز هم ** گاهی دلم اسیر دل سنگ می شود
گر یک نظر به روی شما کرد یار ما ** دنیای عشق با تو هماهنگ می شود
"گاهی دلم برای خودم تنگ می شود" ** یا لحظه به نای غمش چنگ می شود
گاهی زمین به تمام فراخی اش ** در پیش کلبه کوچک ما،تنگ می شود
گاهی لطافت سحری ام به وقت ذکر ** با باده سحری اش جنگ می شود
گاهی به محتسب برسد عقل و دین من ** گاهی ز مستی ام همه جان سنگ می شود
گاهی فغان نمی رسد به هر کسی ** گاهی دلم به نای نی اش رنگ می شود
گر شعر گفتم به هوای رخ عزیز ** این شعر هم به هوایش ننگ می شود ...

[Rêbwar Kurd · Rating 4 out of 5]

اگر چه نزد شما تشنه ی سخن بودم

کسی حرف دلش را نگفت من بودم


دلم برای خودم تنگ می شود آری:

همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم


نشد جواب بگیرم سلام هایم را

هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم


چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را

اشاره ای کنم, انگار کوه کن بودم



من آن زلال پرستم در آب گند زمان

که فکر صافی آبی چنین لجن بودم


غریب بودم, گشتم غریب تر امّا:

دلم خوش است که در غربتِ وطن بودم

[Mahdisa · Rating 4 out of 5]

دوست داشتم اشعارشو خیلی به دلم نشست.ولی به خاطر اسم کتاب انتظار داشتم مخاطب شعرها خود فرد باشه نه معشقوش شاید من برداشت کردم از اسمش نمیدونم.فقط برای همین یه امتیاز کم کردم یه دلیل دیگه ام هم این بود که اشتباه تایپی داشت

[Setareh]

اصلا غزلی بهتر از غزلیات بهمنی نیست

[Ghanfit]

محمد علي بهمني

[Mohammad Sadegh Rasooli · Rating 4 out of 5]

آخر کسی از شعر حافظ سیر خواهد شد؟