Máscaras

Mario Conde #3

by Leonardo Padura

En la tupida arboleda del Bosque de La Habana aparece un 6 de agosto, el día en que la Iglesia celebra la transfiguración de Jesús, el cuerpo de un travestí con el lazo de seda roja de la muerte aún al cuello. Para mayor zozobra del Conde –el policía encargado de la investigación–, aquella mujer «sin los beneficios de la naturaleza», vestida de rojo, resulta ser Alexis Arayán, hijo de un respetado diplomático del régimen cubano. La investigación se inicia con la visita del Conde al impresionante personaje del Marqués, hombre de letras y de teatro, homosexual desterrado en su propia tierra en una casona desvencijada, especie de excéntrico santo y brujo a la vez, culto, inteligente, astuto y dotado de la más refinada ironía. Poco a poco, el Conde va adentrándose en el mundo hosco en el que le introduce ladinamente el Marqués, poblado de seres que parecen todos portadores de la verdad de Alexis Arayán... Pero ¿dónde, en semejante laberinto, encontrará el Conde su verdad?

Genres: Mystery, Fiction, Crime, Noir, Detective, LGBT, Spanish Literature

229 pages, Kindle Edition

First published January 1, 1997

About the author

Leonardo Padura Fuentes (born 1955) is a Cuban novelist and journalist. As of 2007, he is one of Cuba's best known writers internationally. In English and some other languages, he is often referred to by the shorter form of his name, Leonardo Padura. He has written movie scripts, two books of short stories and a series of detective novels translated into 10 languages. In 2012, Fuentes was awarded the National Prize for Literature, Cuba's national literary award and the most important award of its kind.

Leonardo Padura nasceu em Havana, em 1955. Licenciado em Filologia, trabalhou como guionista, jornalista e crítico, tornando-se sobretudo conhecido pela série de romances policiais protagonizados pelo detetive Mario Conde, traduzidos para inúmeras línguas e vencedores de prestigiosos prémios literários, como o Prémio Café Gijón 1995, o Prémio Hammett em 1997, 1998 e 2005, o Prémio do Livro Insular 2000, em França, ou o Brigada 21 para o melhor romance do ano, além de vários prémios da crítica em Cuba e do Prémio Nacional de Romance em 1993.
Sua tetralogia Las cuatro estaciones, com histórias do detetive Mario Conde, começou a ser publicada em inglês. Os livros são:
Pasado perfecto ("Havana Blue", 2007), 1991
Vientos de cuaresma ("Havana Yellow", 2008)), 1994
Mascaras ("Havana Red", 2005), 1997
Paisaje de otoño ("Havana Black", 2006), 1998.
Padura publicou também dois livros subseqüentes apresentando o detetive Conde: Adios Hemingway e La neblina del ayer Neste momento, Padura está a finalizar um romance em que os protagonistas são o revolucionário russo León Trotsky e o seu assassino, Ramón Mercader.
Livros de Padura editados em português (Portugal, Edições ASA)
Adeus, Hemingway
Morte em Havana (Máscaras)
A neblina do passado
Paisagem de Outono
O Romance da Minha Vida
Um Passado Perfeito
Ventos de Quaresma

http://pt.wikipedia.org/wiki/Leonardo...

Reviews

[°°°·.°·..·°¯°·._.· ʜᴇʟᴇɴ Ροζουλί Εωσφόρος ·._.·°¯°·.·° .·°°° ★·.·´¯`·.·★ Ⓥⓔⓡⓝⓤⓢ Ⓟⓞⓡⓣⓘⓣⓞⓡ Ⓐⓡⓒⓐⓝⓤⓢ Ταμετούρο Αμ · Rating 4 out of 5]

Αυτή η τελετουργική ψυχαναγκαστική λατρεία που έχω για τους Λατινοαμερικάνους συγγραφείς ίσως και να χρήζει ιατρικής συμβουλής...
Διότι δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός πως με γοήτευσε και με ρούφηξε ολοκληρωτικά ένα συνηθισμένο απλό, αστυνομικό μυθιστόρημα.

Άλλος ένας συγγραφέας με καταγωγή απο εκείνους τους τόπους των μυσταγωγικών φαντασιώσεων της πνευματικής μου ηδονής, μπήκε στους απαράδεκτα και απίθανα μαζί προσωπικούς μου εθισμούς που με διεγείρουν και με ενθουσιάζουν.

Ο Λεονάρδο Παδούρα γράφει αριστοτεχνικά για έναν υπολοχαγό( δεν υπάρχουν αστυνομικοί στην Κούβα)τον Μάριο Κόντε και την πορεία του προς την υπέρβαση σε κάθε έκφανση της ζωής του.
Σκληρός, ευαίσθητος, ομοφοβικός, με πολύ βαθιά πληγωμένα κατάλοιπα μνήμης που ευτυχώς κρύβουν βαθιά αγάπη για τα όνειρα και τη λογοτεχνία.

Ο Κόντε αναλαμβάνει να εξιχνιάσει τη δολοφονία του ομοφυλόφιλου Αλέξις Αραγιάν, γιού ενός διπλωμάτη με εξουσία και κύρος στους πολιτικούς κύκλους της Αβάνας.
Ο Αλέξις δεν είναι τραβεστί, όμως βρίσκεται νεκρός, ντυμένος με ένα κατακκόκινο φόρεμα θεατράλε, σε ένα δάσος στο κέντρο της πόλης, στις όχθες ενός βρόμικου ποταμού.

«Η βία και εκείνο το μέρος τού φαίνονταν τώρα δυο πράγματα τόσο ξένα μεταξύ τους που η ίδια του η παρουσία στο σημείο κατέληγε να μοιάζει εξευτελιστική και αταίριαστη, και, ως συνήθως, σκεφτόταν τη νοσηρή ικανότητα του θανάτου να αλλοιώνει τα πάντα. Εκείνο το χορτάρι, το τόσο πράσινο, ο ακούραστος ψίθυρος του ποταμού, η ευγενική σκιά των δέντρων, είχαν υπάρξει, μόλις λίγες ώρες νωρίτερα, το ντεκόρ της μακάβριας σκηνής μιας δολοφονίας της οποίας την προϊστορία και τη μεταϊστορία προσπαθούσε ο αστυνομικός να συλλάβει, με εκείνη την -τόσο λίγο επαγγελματική- μανία που ένιωθε όταν άρχιζε να αισθάνεται ότι εμπλέκεται προσωπικά. Γι’ αυτόν βρισκόταν τώρα στον τόπο του εγκλήματος, ανώνυμο για άλλους -ποτέ δεν θα ορθωνόταν εκεί ένα αλαζονικό επιτύμβιο εις μνήμην του πρώτου Κουβανού τραβεστί που σκοτώθηκε στη μάχη του σεξ-, εκεί όπου είχε τελειώσει τη ζωή του ο Αλέξις Αραγιάν και είχε αρχίσει το εσχατολογικό έργο του Μάριο Κόντε. Εκείνη τη στιγμή ο θάνατος είχε μετατραπεί σε κοινωνικό συμβάν, πολύ περισσότερο από ένα δραστικό βιολογικό γεγονός που καμία επιστήμη, μαθηματική, ιατρική, φυσική ή υπερφυσική, δεν μπορούσε πλέον να ανατρέψει».

Απο εκεί και μετά ξεκινάει η αφήγηση ενός πολιτικού, φιλοσοφικού, κοινωνικού και υπαρξιακού μυθιστορήματος με σκοπό την ανεύρεση του δολοφόνου ανάμεσα σε ομοφυλόφιλους καλλιτέχνες, τραβεστί, αξιόλογες μορφές της λογοτεχνίας και του θεάτρου και πολλούς φίλους, γνωστούς και αγαπημένους του Κόντε, σε έναν φοβισμένο κόσμο γεμάτο ανθρώπους με μάσκες....

Μπαίνοντας στην κοινότητα των ομοφυλόφιλων καλλιτεχνών της Αβάνας βιώνουμε μαζί με τον υπολοχαγό τα απάνθρωπα σχέδια του καθεστώτος που στιγματίζει και περιθωριοποιεί καταστρέφοντας κάθε καλλιτεχνική προσπάθεια απο ομοφυλόφιλους δημιουργούς.

«...είπαν ότι τα έργα μου και οι σκηνοθεσίες μου το μόνο που επιδίωκαν ήταν να μετατρέψουν το σνομπισμό, την εκκεντρικότητα, την ομοφυλοφιλία και άλλες κοινωνικές παρεκκλίσεις σε μοναδικό αισθητικό υλικό, ότι είχα εκτραπεί από το δρόμο των πιο αγνών προσδοκιών με όλη εκείνη τη φιλοσοφία της σκληρότητας, του παραλόγου και του ολοκληρωτικού θεάτρου και ότι δεν επρόκειτο να μου επιτραπεί αυτή η “δεσποτική αλαζονεία”…να διεκδικώ για τον εαυτό μου το ρόλο του αποκλειστικού κριτή της κουβανικής κοινωνίας και ιστορίας, ενώ ταυτόχρονα εγκατέλειπα το θέατρο των αληθινών αγώνων και χρησιμοποιούσα τους λατινοαμερικάνικους λαούς ως θέματα για έργα που τους μετέτρεπαν σε αγαπημένους των αστικών θεάτρων και των εκδοτικών οίκων του ιμπεριαλισμού…»

Η πλοκή, η ροή των γεγονότων, η αφήγηση και η ψυχοσύνθεση των ηρώων γίνονται με την πένα του συγγραφέα σαν βαθύ παθιασμένο φιλί αγάπης.

Οι μάσκες είναι πολλές και διαφορετικές. Μπερδεύουν, ξεγελούν, προδίδουν, αποκαλύπτουν.
Η αλήθεια αλλάζει,διαμορφώνει, καταγγέλει και ωριμάζει την αποδοχή του διαφορετικού.

Οι διανοούμενοι ομοφυλόφιλοι στην Κούβα βρίσκουν αγκαλιά και λύτρωση. Ο Παδούρα ανθρωπιστικά, με απόλυτο σεβασμό και γνήσια αγάπη φτιάχνει μέσω μιας αστυνομικής περιπέτειας ένα λογοτεχνικό έργο που βουτάει στα βάθη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας για εξερεύνηση έχοντας ως εργαλεία την αγάπη για την πατρίδα του, τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο, την νοσταλγική μουσική, τα ερειπωμένα αρχοντικά, τα πικάντικα φαγητά,το ρούμι,τα φημισμένα πούρα και τις μάσκες των ανθρώπων.

Ανάμεσα στους μασκοφόρους που παλεύουν για τα όνειρα τους αποκαλύπτονται και οι μάσκες των δολοφόνων, των άτιμων πολιτικών, των ψεύτικων καλλιτεχνών της επιδότησης, των πάμπλουτων σοσιαλιστών...
Μας συστήνονται χωρίς μάσκες ως ατομιστές πατριώτες του συμφέροντος, ως αληθινοί επαναστάτες, που μετά απο μεγάλο αγώνα και ατέλειωτες προσπάθειες διαβουλεύσεων για την αξιοπρέπεια των λαών ανακοινώνουν πως κατόρθωσαν να μην ανατρέψουν τους συμβιβασμούς κάθε είδους.

«-Και δεν είναι καλύτερα να τα ξεχάσετε όλα αυτά;…

- Ξέρετε, είναι πολύ εύκολο να το λέει κανείς αυτό, γιατί η έλλειψη μνήμης είναι ένα από τα ψυχολογικά προτερήματα τούτης της χώρας. Είναι η αυτοάμυνά της και η άμυνα πολλών ανθρώπων...Οι πάντες ξεχνούν τα πάντα και διαρκώς λένε ότι μπορούμε να ξεκινήσουμε πάλι από την αρχή, και ιδού: έτοιμος ο εξορκισμός. Αν δεν υπάρχει μνήμη δεν υπάρχει και ενοχή, και αν δεν υπάρχει ενοχή δεν χρειάζεται καν συγγνώμη – βλέπετε ποια είναι η λογική; Kι εγώ το καταλαβαίνω, προφανώς και το καταλαβαίνω, γιατί αυτό το νησί έχει την ιστορική αποστολή να είναι πάντα σε μια διαρκή επανεκκίνηση, να ξεκινάει πάλι από την αρχή κάθε τριάντα ή σαράντα χρόνια, και η λήθη είναι συνήθως το βάλσαμο για όλες τις πληγές που μένουν ανοιχτές..»


Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.

🎭🎭🎭🎨🎨🎨🎼🎼🎼🎭🎭🎭

[Eliasdgian · Rating 4 out of 5]

Δεν είναι τόσο το μυστήριο που περιβάλλει την υπόθεση του νεκρού τραβεστί στο Δάσος της Αβάνας τη νύχτα της μέρας της μεταμόρφωσης ή η εναγώνια προσπάθεια του υπολοχαγού Μάριο Κόντε και του λοχία Μανουέλ Παλάσιος να εξιχνιάσουν το ειδεχθές αυτό έγκλημα, όσο το ταξίδεμα που επιφυλάσσει στον αναγνώστη του ο Λεονάρδο Παδούρα, με εκείνη την υπέροχη ποιητική του αφήγηση, σε χρόνους και σε τόπους τόσο μακρινούς, αλλά και τόσο μυθιστορηματικά οικείους.

Ο μυθιστορηματικός τόπος είναι η Αβάνα που φλέγεται. «Η ζέστη πέφτει σαν μανδύας από κόκκινο μετάξι, εφαρμοστός και πυκνοϋφασμένος, τυλίγοντας τα σώματα, τα δέντρα, τα αντικείμενα, για να ενσταλάξει μέσα τους το σκοτεινό δηλητήριο της απελπισίας και τον πιο αργό και σίγουρο θάνατο».

Ο μυθιστορηματικός χρόνος είναι η 6η Αυγούστου (1989). Η ημέρα που η χριστιανοσύνη εορτάζει καθολικά τη μεταμόρφωση του Ιησού στο όρος Θαβώρ κι η νύχτα που ο Αλέξις Αραγιάν Ροντρίγκες, ντυμένος στα κόκκινα μ’ ένα φόρεμα μακρύ και παλιομοδίτικο, βρίσκεται νεκρός στο Δάσος της Αβάνας στραγγαλισμένος με την ίδια τη μεταξένια ζώνη του φορέματός του. Ποιος ήθελε νεκρό το μοναχοπαίδι ενός ευυπόληπτου κρατικού αξιωματούχου και γιατί ο Αλέξις Αραγιάν επέλεξε τη συγκεκριμένη μέρα για τη δική του μεταμόρφωση;

Σ’ ένα αναχρονιστικό κοινωνικό πλαίσιο που απέδιδε στην ομοφυλοφιλία αντικοινωνικό και παθολογικό χαρακτήρα, η απομάκρυνση των διαφορετικών, των ιδεολογικά ακάθαρτων και επιβλαβών (για το καθεστώς) ανθρώπων ήταν το λιγότερο αναπόφευκτη. Κι ακόμη και στην Κούβα, σε μια χώρα «τόσο ζεστή και ετερόδοξη, όπου ποτέ δεν είχε υπάρξει καμία καθαρότητα», η ανάγκη για ομοιομορφία επέβαλε στους “διαφορετικούς” να κρύψουν τον ίδιο τους τον εαυτό πίσω από μάσκες, κάτω από προσωπίδες κοινωνικής ευπρέπειας και υποταγής. Ώσπου η ώρα της μεταμόρφωσης σήμανε, οι μάσκες έπεσαν και τα πρόσωπα αποκαλύφθηκαν ολοκάθαρα.

"…ποτέ δεν μπόρεσα να αρνηθώ στον εαυτό μου την επίμονη παρατήρηση, απελπισμένη ενίοτε, της ομορφιάς ενός ανθισμένου κοριτσιού, διότι είμαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει επί της Γης άλλη ομορφιά που να ξεπερνάει αυτή τη ζεστασιά που αναβλύζει από τη νεότητα. Εν πάση περιπτώσει, είμαστε τέκνα του χρόνου και της σκόνης, και ούτε η ποίηση δεν πρόκειται να μας σώσει από αυτό".

[Bookfreak · Rating 4 out of 5]

Πρώτος Παδούρα που διαβάζω, πολύ θετική εντύπωση, το συγγραφικό του ταλέντο κάποιες φορές βέβαια σα να καταπίνει την ιστορία και τους χαρακτήρες της. Αξίζει πάντως και για το φοβερό διήγημα που υπάρχει μέσα στην ιστορία.

[Kyriaki · Rating 3 out of 5]

Να μην πω ψέματα, δεν ενθουσιάστηκα. Είναι η πρώτη μου επαφή με Παδούρα και η αλήθεια είναι ότι δεν είχα στο πρόγραμμα να ξεκινήσω από αυτό αλλά μιας και το βρήκα στη Βιβλιοθήκη, ήταν και μικρό, είπα γιατί όχι;
Παρ' όλο το όποιο ενδιαφέρον για την υπόθεση, γίνονταν αρκετά κουραστικό και δεν μπορώ να πω ότι συμπάθησα ιδιαίτερα τον Μάριο Κόντε. Όσο αναφορά το τέλος καμια έκπληξη. Γενικώς αδιάφορο.
Θα επανέλθω παρ' όλα αυτά με τους Αιρετικούς πολύ σύντομα, ελπίζοντας σε καλύτερες εντυπώσεις.

[Dave Riley · Rating 5 out of 5]

Unfortunately I'm still missing one volume in Padura's Havanna Quartet so I cannot make a ruling on the 'set' overall. However, Havana Red -- the first in the series -- is the most thoughtful.Leonardo Padura is a remarkable novelist not only in the way he engages his themes but also in the way he constructs his stories.

Superficially, the Havana Quartet is made up of 4 stories about the Havana police inspector, Mario Conde, who is depicted as a contemporary hard boiled investigator, a la Philip Marlowe. He even comes across as a bit of a gender dinosaur fueled by plenty of Cuban machismo (and rum). But this impression, seductive as it may be in delivering to your hands some Latin pulp fiction exotic, is deceptive.

For one thing Padura doesn't write to rule. The plot and the murder that justifies the plotting is really a frame to hang a discourse on about Cuban society. To do this Padura utilizes some creative effects which turn his novels into drama and like some ancient Greek play, you get treated to these long monologues articulating much more that what supposedly is a record of a police interrogation .

Padura does indeed calls his novels 'metaphors' and after you've read a few of them you get the meaning of the fictional journey much sooner than if you were only reading with relaxation in mind.

In that regard, Havana Red is the most sophisticated of the three I've read from the quartet. While it certainly deserves its numerous literary prizes, Padura also has a mission other than a purely literary one. He deploys the Conde as a excuse to explore the Cuban approach to homosexuality and creative freedom.

In the novel, a gay character had suffered much for his sexual preference and his avaunt garde approach to the theatre. This tragedy, which reflects the actual impact of some approaches that were pursued in the early seventies, is the montage that deepens the political and social meaning of the murder of a young transvestite.

Anyone familiar with the history of homophobia in Cuba should recognize that "Latin machismo, Catholic bigotry, and anti-gay Stalinism combined in the early years of the Revolution to limit specific legal reforms for lesbians and gays." What Padura does is try to draw up an accounting of that as it relates to , what was, when the novel was published, the early nineties. This quest for meaning in the context of the actual revolution as is -- warts and all -- is the most exciting and , I think, creative feature of Padura's writing.

I think a lot of readers may miss this insightful approach to these topics and read Padura's works as throwaway paper backs. But there's real artistry here, and there is a lot more than story telling being told. I think Padura has been able to take the crime novel into the realm of a broader significance without being in the least bit polemical about it. In doing that he launches into a discussion with his generation of Cubans.

This isn't the intense outcry of angry young men and women, in the protest way we are used to in our capitalism. Mario Conde's mission --

one fueled by alcohol, cigarettes, sex and an obsessive sense of righteousness-- is a quest for identity.

[Metodi Markov · Rating 3 out of 5]

Неизвестно защо е преведена направо третата книга за лейтенант Марио Конде? И на български най-вероятно няма да видим остналите книги от серията ...

Падура обрисува една Хавана недостъпна и непозната за туристите, както и на много от местните жители.

Бруталното убийство на травестит вади от немилост Конде и му дава нов шанс. Но за какво - да продължи да е полицай или да стане писателя, който винаги е желал да бъде?

Сблъсъкът с тази част от скритата кубинска столица е разтърсващ и брутален, криминалнта интрига е слабовата, но подпомага добре развитието на идеите и желанието на автора да покаже реалната Куба на читателите си.

Вероятно има и нюанси, които пропускам - все пак, това е третата част от поредицата...

Струва си да се прочете.

Моята оценка - 3,5*.

Цитат:

"... липсата на памет е една от социологическите характеристики на хората в тази страна. Това е тяхната самозащита и защитата на мнозина... Всички забравят всичко, винаги казват, че може да се започне отново и готово - заклинанието е направено. Но ако няма памет, няма вина, а ако няма вина, няма нужда от прошка."

[Emily · Rating 4 out of 5]

Ο Μάριο Κόντε είναι υπολοχαγός της αστυνομίας στην Αβάνα (η αστυνομία στην Κούβα έχει βαθμούς αντίστοιχους με του στρατού). Ανεξάρτητος (όσο μπορεί και όσο του επιτρέπεται), νοσταλγός (χρόνων που πέρασαν και έφυγαν, ανθρώπων που αποχώρησαν, στιγμών που χαράχτηκαν), φίλος (με την έννοια που έχει πλέον εκλείψει), έντιμος (με την έννοια που παραμένει άγνωστη σε πολλούς), βιβλιόφιλος και μουσικόφιλος, συμπαθών τη μπύρα και το ρούμι.
Στην ιστορία αυτή συμπληρώνει τα χαρακτηριστικά του με μία ακόμα ιδιότητα, του ομοφοβικού.
Ούτως ή άλλως το βιβλίο μιλάει, δια χειρός Παδούρα, μεταξύ άλλων και για την υποκρισία. Ο Κόντε όμως εμφανίζεται διάφανος. Είναι ομοφοβικός και το λέει. Όχι σαν την πλειοψηφία παγκοσμίως που φαίνεται προοδευτική, φιλοσοφημένη και ανοιχτών αντιλήψεων αλλά τα συννεφάκια μέσα στο μυαλό της είναι μαύρα από την απόρριψη, την κακοήθεια και την υποκρισία. Διότι άλλο το φαίνεσθαι και άλλο το πιστεύειν εν τω βάθει. Η μέρα και η νύχτα. Βεβαίως και τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι ξεχωριστά και τα φροντίζουμε κλπ κλπ αλλά το συννεφάκι της προσωπικής μας σκέψης, στα κατ΄ιδίαν, τα ανομολόγητα, για συντομία μπορεί να τα αποκαλέσει χαζά, καθυστερημένα και ηλίθια. Με τον ίδιο τρόπο, αυτός ο ίδιος ο υπεράνω, μέσα του θα χαρεί να πεί "γεμίσαμε πούστηδες ένα γύρω, πα πα πα".
Ο Κόντε το παραδέχεται. Δεν τα μπορεί αυτά με τους ομοφυλόφιλους. Οι απόψεις του συνάδουν με την εκφοβιστική εξουσία του κράτους, τουλάχιστον σε αυτό το θέμα. Αν και δεν είχε την ευκαιρία να το επεξεργαστεί. Έτσι μεγάλωσε και έτσι πιστεύει ότι είναι. Σε έναν κόσμο αντρών, δεν θα μπορούσε να διανοηθεί το διαφορετικό.
Με αφορμή όμως το θάνατο ενός νεαρού άντρα, γιού ενός προύχοντος της εξουσίας, αναγκάζεται να εισχωρήσει, όσο και αν δεν το θέλει, στον ιδιαίτερο κόσμο των ομοφυλόφιλων της Αβάνας.
Μάσκες μεταμόρφωσης και υποκρισίας αποκαλύπτονται παντού και αυτό κάνει και τον ίδιο τον Κόντε να αναρωτηθεί ποια φοράει και εκείνος. Διερευνώντας την ιστορία του φόνου, έρχεται αντιμέτωπος με τις προκαταλήψεις του και μερικές από τις παγιωμένες απόψεις του.
Το τέλος και η λύση του γρίφου τον βρίσκουν πιο φιλοσοφημένο και ικανό να βλέπει και να συμβιώνει με την άλλη όψη των πραγμάτων. Γιατί έτσι είναι : τα πράγματα για τον καθένα αλλάζουν άρδην όταν λούζεται αυτά που ενδόμυχα κοροϊδεύει ή/και φοβάται. Γιατί πώς θα τολμούσε κάποιος που αποκτά ένα άτομο με ειδικές ανάγκες στο εγγύς περιβάλλον του να το αποκαλέσει ηλίθιο πχ. όταν πρόκειται για το ίδιο το παιδί του; Όταν κάποιος έχει μεγαλώσει με ομοφυλόφιλο άτομο στο περιβάλλον του πώς θα μπορούσε να το αποκαλέσει υποτιμητικά με τα διάφορα ονόματα της αργκό;
Όλα λοιπόν είναι θέμα του τι έχει κάτσει στη γούνα σου και σε έχει αλλάξει αληθινά ως άνθρωπο, πέρα από υποκρισίες και συγκαταβατικότητες.
Μου αρέσει πολύ ο Παδούρα, είναι μάλλον εμφανές. Και μου αρέσει πολύ ο Κόντε. Αν έπρεπε να ήμουν σώνει και καλά κάποιος άλλος, θα μου άρεσε να είμαι ο Κόντε.

[LW · Rating 4 out of 5]

Lagrimas negras

Un giallo - sì , ma è qualcosa che va oltre il genere -e le indagini ,
in una ambientazione che ti rapisce :
L'Avana, abbagliante, sensuale, contradditoria, vitale, corrotta, disillusa

La lacerante sensazione di essere estraneo,straniero, diverso si impadronì di lui con tanta forza che il Conde dovette trattenersi e aggrapparsi alle ultime briciole d'orgoglio per non mettersi a correre.

Per entrare nella storia :)

https://youtu.be/tozhe0yTAqo

[Thomas · Rating 1 out of 5]

Βαθμολογία: ★

Dnf 60 σελίδες πριν το τέλος γιατί απλά δεν είχα το κουράγιο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι ο ίδιος άνθρωπος που έγραψε το αριστουργηματικό «Αιρετικοί» είχε παλιότερα γράψει αυτό το έκτρωμα, με τον ίδιο πρωταγωνιστή κιόλας. Οι χαρακτήρες είναι κακογραμμένοι, ο Conde είναι άκρως ομοφοβικός, οι διάλογοι είναι αφύσικοι και η υπόθεση σκέτη απογοήτευση. Μου έκοψε κάθε όρεξη να διαβάσω τα υπόλοιπα έργα του Padura.

[Liviu Szoke · Rating 3 out of 5]

Din recenzia apărută în revista OPT Motive nr. 78 / 23 august, 2021:

„O poveste extrem de exotică a adus editura Paralela 45 (care și⁠-⁠a făcut un adevărat obicei în ultimii ani de a scoate pe piața românească de carte titluri din cele mai neobișnuite colțuri ale lumii) în solida și interesanta colecție Ficțiune Fără Frontiere: o poveste polițistă cu puternice tente suprarealiste, a cărei acțiune se desfășoară în însorita și umeda insulă Cuba.
.
.
.
Sub trama polițistă, se ascunde de fapt o lume subterană plină de perverși, de artiști căzuți în dizgrație, de polițiști corupți și de oameni care au fost odată mari, dar pe care corectitudinea și viziunea strâmbă a uneia dintre cele mai stricte țări din lume i⁠-⁠a pus cu botul pe labe și le⁠-⁠a tăiat avântul creator din pricina ideilor și a orientărilor lor de orice fel, prin care Conde, chemat la datorie de către șeful său doar din cauză că duce lipsă de personal, navighează precum un căpitan de vas pe timp de noapte cu ceață deasă și cu farurile stinse.

Pentru că e o lume complet paralelă cu aceea în care se scălda Conde alături de prietenii săi, o clică de foști jucători de baseball și de amici care încearcă să facă și ei mici manevre pentru a supraviețui într⁠-⁠o țară în care lipsurile sunt la ordinea zilei, însă o lume în care i se face loc și lui Conde. Doar mortul era unul de⁠-⁠ai lor: lumea nu l⁠-⁠a înțeles niciodată și toată viața a fost ostracizat, gonit, izolat, batjocorit, umilit, alungat și, în final, abandonat într⁠-⁠un parc din simpla vină că era altfel decât ceilalți.

Ca mai peste tot în lume, orientare sexuală diferită este considerată deviantă și, ca atare, merită pedepsită și stârpită. Tot ce nu se aliniază credințelor bine înrădăcinate trebuie înăbușit în fașă, izolat, distrus, anulat, anihilat, șters din existență. Toți cei care sunt diferiți trebuie educați, corectați, îndreptați. Asta într⁠-⁠o țară modernă, civilizată. În Cuba însă, pe când noi ne zbăteam să scăpăm de dictatură, ei bine, mă și mir că putea exista o astfel de lume, chiar dacă subterană, clandestină, ascunsă bine.

Padura se dovedește un adevărat artizan al cuvintelor și al întorsăturilor din condei, în genul anilor 80, izbutind, chiar dacă pe alocuri pare că bate câmpii, să zugrăvească o lume întreagă, așa cum a fost ea, în doar puțin peste 200 de pagini, dar și să ofere literaturii un model de polițist pe care nu⁠-⁠l poți adora, dar nici urî din toată inima. Un clasic al genului, pe care îl descopăr cu plăcere și un univers romanesc în care m⁠-⁠aș mai pierde bucuros cale de încă vreo câteva povești de⁠-⁠acum încolo.”

Mai multe: https://optmotive.ro/2021/78/art9/ind....

[Bill · Rating 3 out of 5]

This is a crime novel set in Havana, written by a Cuban writer. At the beginning of the book, a transvestite is found murdered in a park in Havana. The rest of the plot of the novel is about Inspector Mario Conde and his attempts to solve the case.

I was kind of surprised to see that a Cuban writer was able to write a book which is largely about homosexuality and has many gay characters, as most Communist countries are pretty oppressed when it come to what you can write about. And the author is quite explicit in his opinions as to the way gay people are treated in Cuba. And he has negative things to say about Cuban society in general, which makes it all the more surprising that he was able to write this book. And quite a few more. It's been translated into quite a few languages and has won several literary prizes.

The only problem with the book is that there is not enough about the plot and story that takes place, and too many philosophical meanderings that seem to go nowhere. In short, it was an okay book nevertheless, so I will definitely try another one in the series.

[Νίκος Μ · Rating 4 out of 5]

Ο Παδούρα είναι μοναδικός!Σε όσους αρέσει το καλό γράψιμο κι όχι να γράφουμε απλά για να γεμίσουμε σελίδες τότε σας τον προτείνω.Όποιο βιβλίο του και να διαλέξετε δε θα χάσετε

[Χρήστος Γιαννάκενας · Rating 4 out of 5]

Το λατινοαμερικάνικο νουάρ είναι ένα από τα αγαπημένα μου είδη πλέον, ειδικά χάρη στα διαμάντια των Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ και Πάολο ΝτιΣάντις που διάβασα φέτος. Δεν ήταν δύσκολο να ξεκινήσω να ψάχνω και για άλλους συγγραφείς, οπότε το όνομα του Λεονάρδο Παδούρα δεν ήταν δύσκολο να προκύψει.
Πρωταγωνιστής ο Μάριο Κόντε, αστυνομικός, ο οποίος αναλαμβάνει στην Κούβα του '89 να λύσει τον φόνο ενός τραβεστί. Καθόλου εύκολο, αν αναλογιστείς πως μιλάμε για μια πουριτανική χώρα και για τον γιο ενός διπλωμάτη, ενώ ο ίδιος ο Κόντε δηλώνει ομοφοβικός. Όμως αυτή η ιστορία θα τον γνωρίσει σ' έναν κόσμο που δεν περίμενε να γνωρίσει, έναν κόσμο που μπορεί να απομυθοποιηθεί.
Αρχικά το βιβλίο δεν μπορώ να πω πως με ξετρέλαινε. Η ιστορία μου φαινόταν πως προχωρούσε με τα χίλια ζόρια και γι'αυτό δεν μου τραβούσε το ενδιαφέρον. Είναι αρκετά στυλιζαρισμένο βιβλίο, όπως και πολλών ακόμη λατινοαμερικάνων, πράγμα που μπερδεύει τον μέσο αναγνώστη. Είπα "εντάξει, στην χειρότερη δεν θα σου αρέσει καθόλου". Όμως έκανα λάθος. Η ιστορία κορυφώθηκε κατάλληλα και το μυστήριο λύθηκε έξυπνα, ενώ μάλιστα οι τελευταίες σελίδες με συγκίνησαν. Δεν θα μπορούσα να το σκεφτώ καλύτερο και πληρέστερο, πόσο μάλλον για ένα βιβλίο που σου γνώριζε κάτω από δέκα χαρακτήρες και τους αξιοποιεί όλους μοναδικά, όσο παρουσιάζει και έναν πρωταγωνιστή που θες να πιείς μαζί του ένα ολόκληρο μπουκάλι ρούμι.
Γενικότερα, πρόκειται για την πρώτη μου ανάγνωση στον κόσμο του Παδούρα και ελπίζω, όχι την μοναδική. Έχω, άλλωστε, στην άκρη τους "Αιρετικούς" και καλοβλέπω και τα υπόλοιπα με τον Μάριο Κόντε. Αν σας αρέσει ο Τάιμπο, ο Παδούρα σίγουρα θα σας ενθουσιάσει!

[Claudia Mandel · Rating 5 out of 5]

Después de dos años sin leer a Padura reencontrarme con Mario Conde y terminar las 4 estaciones fue maravilloso. De la serie los mejores son Pasado Perfecto y Máscaras; Paisaje de Otoño está bien y Vientos de Cuaresma es totalmente prescindible.

Me será difícil olvidar el personaje del Marqués ❤️ que homenajea de cierta forma la historia de los artistas cubanos durante el quinquenio gris. La experiencia de Mario Conde de finalmente escribir un cuento escuálido y conmovedor fue de lo mejor del libro xq me terminó encantando su cuento.

Volver a las cuestiones de siempre ¿Por qué me hice policía? ¿Por qué no escribes? ¿Qué haces? La historia del flaco, la revista la viboreña, todo aunque se reitere en cada libro, sigue siendo excepcional. Padura es capaz de volvermelo a contar como si fuese una historia nueva y emocionarme cómo la primera vez q lo escuchas.

Será xq soy cubana pero sus descripciones de la sociedad siempre serán un plus a cualquier cosa que escriba este autor.

4.5 ⭐

[Елвира · Rating 4 out of 5]

Определено ми хареса доста, но ѝ поставям 3,5, защото литературата, на която слагам четворки и петици е по същество различна от тази. Но този е хубав роман, който при това пристъпва отвъд описа на една криминална история, с което направи четенето по-интересно. Все пак на Марио Конде не му стигна половин звезда, за да му дам 4. Твърде обикновен е. Което, същевременно, е в основата на чара на книги като тази. Но моят вкус не търпи твърде много реализъм. Предпочитам да има и нещо надминаващо ежедневието, а по възможност - направо епохата.

[Jovi Ene · Rating 4 out of 5]

Pe de o parte, un roman polițist, în care un detectiv atipic încearcă să investigheze o crimă atipică, uciderea unui travestit într-unul din parcurile capitalei Cubei. Pe de altă parte, o privire aparte asupra unei tipologii despre care se discută prea puțin sau deloc într-o dictatură (mai este Cuba dictatură este una dintre întrebările la care acest volum încearcă să răspundă sau să ofere câteva indicii): homosexualitatea, fățișă sau nu, ascunsă sau înfățișată public prin intermediul traversiților. Într-o lume cu multe preconcepții, dar și cu legi aspre, orientarea sexuală este obiectul underground-ului și al sancțiunilor legale și ale comunității. În plus, „Măști” este, cum spuneam, și despre dictatură, dar și despre obiceiurile locale sau despre „măștile” pe care mulți oameni trebuie să le poarte în public, fie obligați de lege, fie de propria dorință (astfel încât să rămână neobservați și coloana vertebrală să fie menținută dreaptă). Un roman meritoriu, bine scris, care tratează, așadar, multe teme importante.

[Tonia · Rating 4 out of 5]

Ένα αρκετά καλο αστυνομικό μυθιστόρημα με άρτια πλοκή και δυνατούς ήρωες που θυμίζουν ήρωες τραγωδίας. Ο θάνατος ενός νεαρού ομοφυλόφιλου ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας. Ο Μάριο Κοντε καλείται να λύσει την υπόθεση. Ένας αστυνομικός που εχει πάθη αλλα και ρατσιστικά συναισθήματα απέναντι στους ομοφυλοφιλους. Το θέμα της ομοφυλοφιλίας παίρνει διαστάσεις φιλοσοφικές-υπαρξιακές μεσα στο μυθιστόρημα. Η παρενδυσια δεν αναφέρεται μόνο στην κυριολεκτική της σημασία αλλα και στη μεταφορική θέλοντας να καταδείξει οτι μάσκες φοράμε λίγο πολυ ολοι μας....

[Pedro · Rating 4 out of 5]

Un título muy apropiado, para describir el ingreso de Mario Conde a la fascinación del transformismo y las referencias a la “moralización cultural” de 1971. Buena.

[Andreea · Rating 4 out of 5]

Este cea mai ciudată carte din ultima vreme și, cumva, una care mi s-a părut bună.

Nu înțeleg filosofia, nu mă pasionează și o evit dacă pot. Dacă știam cât de filozofică se va dovedi această carte, probabil o lăsam, dar ratam ceva bun. A fost mult pentru mine, poate n-am înțeles tot mereu, dar mi-a plăcut.

Cartea pleacă de la crima comisă într-un parc din Havana, unde este găsit ucis un travesti. Probele sunt puține si contradictorii, iar Mario Conde are dificila sarcină de a afla cine se află în spatele grozăviei. De aici, povestea se ramifică în mai multe probleme: aceea a travestitul în societate, a homosexualilor și a recunoașterii acestui fapt, regimul politic din Cuba, dispus la orice pentru a împiedica libertatea omului. Rămâne să aflați dacă vinovatul va fi găsit și dacă toată ancheta va avea vreun efect în construcția personajului principal. Pe lângă povestea de bază, curiozitatea ne este întreținută de povestea dramaturgului Marqués, care pare să nu aibă nicio treabă cu povestea crimei, inițial cel puțin.

Am apreciat scriitura, deși ciudățică pe alocuri pentru gustul meu, dar am înțeles că așa sunt latino-americanii 🤣. Altfel, ceva bun, care merge pentru cineva dornic de altceva, mai analitic, mai filozofic.

[Laura · Rating 3 out of 5]

From BBC Radio 4 - Saturday Drama:
Lieutenant Mario Conde's fondly held prejudices are tested by this case involving a man found strangled in Havana Woods wearing a beautiful red dress. A dramatisation of the third story in the Havana Quartet.

directed by Mary Peate

Leonardo Padura is a novelist and journalist who was born in 1955 in Havana where he still lives. He has published a number of short-story collections and literary essays but he is best known internationally for the Havana Quartet series, all featuring Inspector Mario Conde.

In 1998, Padura won the Hammett Prize from the International Association of Crime Writers and in 2012 he was awarded the National Prize for Literature, Cuba's national literary award.

[Sarah-Hope · Rating 4 out of 5]

I love the Mario Conde mystery series set in post-revolutionary Havana. Conde is a remarkable character: a thinker, honest about his biases, able to question himself. In this volume the mystery surrounds the death of a gay man found dressed in women's clothes—though he wasn't a transvestite. Conde is open about his dislike for homosexuals, but he is also conscientious detective who investigates every murder fully. In the process of that investigation, Conde begins to build an unlikely friendship with a gay man, once a famous theatre director in Cuba before he was purged for non-revolutionary thinking. However, given Conde's curiosity and intellectualism, Havana Red is much more than a straight-man-learns-to-be-nice-to-gay-people tale.

Padura, who was born in and still lives in Cuba, has a gift for simultaneously critiquing and respecting the political history and political present of his homeland. Seeing his country through his eyes makes for a fascinating journey.

[Nectar Terzian · Rating 4 out of 5]

Μάσκες

[mario]

Fuck, mami, holy shit
Qué rico tú singa', je
Las boris me piden bicho, las cubana' quieren pinga

[Santiago Rojas F · Rating 5 out of 5]

En fin, allí estaba el mar.

[Carlos Manzano · Rating 3 out of 5]

Es difícil alcanzar el nivel de "El hombre que amaba a los perros", una de esas novelas totales que no desfallecen en ningún momento, pero "Máscaras" se mueve con bastante dignidad dentro del género negro caribeño. El policía Mario Conde trata de desentrañar la muerte de un travesti, pero como sucede en las buenas novelas de género negro, el argumento es lo menos importante (aunque en este caso su previsibilidad lastre de alguna manera el libro). Quizá lo más destacable es la manera en que el propio Conde se enfrenta a sí mismo, a sus miedos, a sus dudas, y a su inculcada fobia a los homosexuales.

[Irene · Rating 3 out of 5]

Loved the writing and the character development in this detective story. Thought the identification of the murderer came a bit abruptly. Could have done without the graphic sex scenes. 3.5 stars

[Rowland Pasaribu · Rating 3 out of 5]

Havana Red is the summer-episode of Padura's four-season 'Havana quartet' introducing Detective Lieutenant Mario Conde. Oddly, it is the first volume in the quartet available in English translation, but appears to be the third in the series. As the book begins with Conde relegated to desk duty after "his public punch-up with Lieutenant Fabricio" three months earlier (presumably in the 'spring' volume (Vientos de cuaresma)) it's clear that English-speaking readers are missing quite a bit of the character build-up that obviously took place in the preceding volumes -- something that is noticeable throughout this book. (It can stand on its own, too, but there seems to be more to Conde, and the earlier books likely helped flesh out the character better than jumping aboard here allows for.)

(At this time -- fall, 2006 -- only the subsequent 'autumn' volume of the quartet, published as Havana Black, has been made available; the first two volumes are still missing in English.)

Conde -- known as the Count -- is rather nostalgic as the book opens, unsure he's chosen the right path, comparing his life to what became of his childhood buddies (and remembering what good times they used to have). But the past can't be recaptured: one of the first scenes has him wanting to join a pick-up baseball game with some youngsters, but he realises quickly that it's not his place. He's only in his mid-thirties, but the police career is only partially satisfying (and certainly less so when he's stuck behind a desk). In fact, he used to have literary aspirations -- and, indeed, still harbours some.

Padura does a decent job with Conde's visits to old friends and musings about his life, but a detective has to be doing some investigating, so, conveniently, his boss calls him in and tells him:

You made life really difficult. Well, the problem is I don't have enough detectives and I've got no option but to lift the sanction on you temporarily. I need you and Sergeant Manuel Palacios to get a hold on this case immediately: a transvestite who's been killed in the Havana Woods.

It needs to be handled carefully: the victim turns out not to have been a transvestite, but was a homosexual -- much to the chagrin of his very prominent father, Faustino Arayán, "Cuba's latest representative at UNICEF". The case leads Conde into two very different milieus -- and specifically two very different households: privileged Arayán's, and that of renowned but disgraced artist Aberto Marqués (himself a "hugely experienced, predatory homosexual").

Conde finds himself very intrigued by Marqués, realising also that by not becoming a writer he's missed out on a world of culture that he would have felt very comfortable in (but maybe it's not too late ...). Marqués also introduces him somewhat to the transvestite scene, and though it's a woman Conde goes home with he finds it all more intriguing than his general attitude towards homosexuals (he's not a fan) would have led him to believe.

Havana Red is a Cuban police procedural, with Conde very much acting on his own. He pieces it all together, but much of how he goes about it seems more for his own personal satisfaction than to get straight to the heart of the matter. But his method works, as he untangles the messy crime.

Along the way there are a few discursions: Marqués opens up (revealing parts of Cuba's ugly recent history) -- and so does Conde, to some extent. Most of all, there's a lot of Havana, and the different circles Conde comes in touch with, from the criminal to the devout to the privileged. There's a lot about the hardships of life in Cuba, too: the shortages (including quality cigars and coffee), corruption, as well as some of the repression (specifically the 1971 crack-down in which Marqués got caught up). Certainly one gets a good feel for what appears to be a very creaky place, just holding together, with a variety of odd rules but in which people get by. Among the remarkable aspects is the extent to which the illicit is presented, from the criminal scene to the homosexual scene -- both of which come off looking far more sympathetic than, for example, the official Writers' Union .....

Reflecting the fact that Conde isn't quite sure what he wants to do with his life, the book too drifts somewhat uneasily about, and Conde remains as central as any crime does: even more than similar investigator-focussed novels (Chandler, Rankin) it's very much a character study. It's successful enough, too, as is the vivid portrait of Havana on offer (and the commentary on cultural politics throughout the Castro era) -- but it still feels only partial. Perhaps a quarter of the big picture .....

[AC · Rating 3 out of 5]

I've lost interest - though this is, I think, a little better than Havana Blue, Padura's characters are finally somewhat artificial and stilted. And plot is not usually enough to carry a book all by itself. The prose can be good, but it is not overwhelming. And so it's simply not worth the effort. Maybe if I had slept better last night, I'd have more patience this morning. But I did not and do not.

Other, less indolent readers, should not be deterred, however... It's me, not him.

[Aneliya Petrunova]

"Маски" е прекрасна книга. Това е третата част от поредицата от криминални романи на Леонардо Падура Фуентес с един и същи полицай - Марио Конде. Вече бях чела предишните две части и не бях много очарована. Но "Маски" не е традиционен криминален роман. Историята за убийството на травестита Алексис Араян е използвана само като претекст от автора, за да разкаже мрачната история на комунистическа Куба. Освен това книгата е истинско удоволствие за четене от стилистическа гледна точка.

[Bettie · Rating 4 out of 5]

Bettie's Books