What do you think?
Rate this book
Wachten, een levenshouding
In een wereld die snelt, is wachten een daad.
Geen passiviteit, maar een bewuste vorm van leven.
Wachten. Een levenshouding is een neerslag van ideeën, gevoelens en verhalen over het wachten en de vele betekenissen die erbij in ziekte, rouw, je carrière, de liefde en het geloof. Over niet kunnen wachten, leren wachten en wachten zonder verwachting.
Dit boek is een pleidooi voor bedachtzaamheid, maar ook voor een vorm van nabijheid bij jezelf, en bij de ander.
Geen passiviteit, maar een bewuste vorm van leven.
Wachten. Een levenshouding is een neerslag van ideeën, gevoelens en verhalen over het wachten en de vele betekenissen die erbij in ziekte, rouw, je carrière, de liefde en het geloof. Over niet kunnen wachten, leren wachten en wachten zonder verwachting.
Dit boek is een pleidooi voor bedachtzaamheid, maar ook voor een vorm van nabijheid bij jezelf, en bij de ander.
146 pages, Kindle Edition
Published December 3, 2025
125 people are currently reading
1247 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 75 reviews
December 31, 2025
Op de valreep van het jaar las ik 'Wachten, een levenshouding' uit. Er valt veel over te zeggen, zowel over de inhoud als over de auteur/psychiater die met elk boek intiemer en persoonlijker lijkt te schrijven. Laagdrempelig ook, niettegenstaande veel verwijzingen naar filosofische en culturele figuren en werken. Dirk De Wachter heeft het bovendien over de dingen die ons in dit huidige hier en nu allemaal aangaan, bezighouden, bezorgd doen voelen. Daarmee werd hij een veelgevraagd spreker en een populaire mediafiguur, wat hem door critici weleens smalend de titel van goeroe opleverde.
Ik ga ervan uit dat Dirk De Wachter zelf niet liever heeft dan dat je zijn boeken inderdaad kritisch leest, maar desalniettemin met open geest. Hij relativeert vaak zijn eigen woorden, met een ingebouwde voorzichtigheid die echter nooit flauw of toegeeflijk aanvoelt. Want ja, zoals ook zijn vrouw al eens opmerkt: eigenlijk vertelt hij vaak of altijd hetzelfde. Dat gaat zeker ook op voor een aantal hoofdstukken in dit boek. Hij waarschuwt bv. regelmatig om het verleden niet te romantiseren, maar ergens kan hij het zelf niet laten om dat met voorbeelden uit zijn leven alsnog te doen.
Daartegenover staan echter veel eenvoudige wijsheden, weloverwogen inzichten en flarden van schoonheid waarin hij je als lezer en als mens op een zachte, vloeiende, attente en persoonlijke manier bij de hand neemt, watchful waiting zoals het een geëngageerde psychiater betaamt. Soms gaat hij wat kort door de bocht of bewandelt hij te lang de platgetreden paden. Er blijven echter meer dan voldoende passages over die beklijven, de ene keer aangrijpend, zoals die over Bernard Dewulf, de andere keer bevestigend, zoals die over het geduld van de lezer en vaak verrijkend en verhelderend, zoals die over zijn patiënten.
Kortom: goeroe tegen wil en dank of niet, ik ga dit boek aan heel wat mensen uit mijn omgeving aanbevelen. Het creëert op een onthaaste manier rust en tijd, met een titel die perfect en op velerlei vlakken de lading dekt. Ik kan dankzij Dirk De Wachter vandaag alvast zonder veel verwachtingen wachten op 2026.
Ik ga ervan uit dat Dirk De Wachter zelf niet liever heeft dan dat je zijn boeken inderdaad kritisch leest, maar desalniettemin met open geest. Hij relativeert vaak zijn eigen woorden, met een ingebouwde voorzichtigheid die echter nooit flauw of toegeeflijk aanvoelt. Want ja, zoals ook zijn vrouw al eens opmerkt: eigenlijk vertelt hij vaak of altijd hetzelfde. Dat gaat zeker ook op voor een aantal hoofdstukken in dit boek. Hij waarschuwt bv. regelmatig om het verleden niet te romantiseren, maar ergens kan hij het zelf niet laten om dat met voorbeelden uit zijn leven alsnog te doen.
Daartegenover staan echter veel eenvoudige wijsheden, weloverwogen inzichten en flarden van schoonheid waarin hij je als lezer en als mens op een zachte, vloeiende, attente en persoonlijke manier bij de hand neemt, watchful waiting zoals het een geëngageerde psychiater betaamt. Soms gaat hij wat kort door de bocht of bewandelt hij te lang de platgetreden paden. Er blijven echter meer dan voldoende passages over die beklijven, de ene keer aangrijpend, zoals die over Bernard Dewulf, de andere keer bevestigend, zoals die over het geduld van de lezer en vaak verrijkend en verhelderend, zoals die over zijn patiënten.
Kortom: goeroe tegen wil en dank of niet, ik ga dit boek aan heel wat mensen uit mijn omgeving aanbevelen. Het creëert op een onthaaste manier rust en tijd, met een titel die perfect en op velerlei vlakken de lading dekt. Ik kan dankzij Dirk De Wachter vandaag alvast zonder veel verwachtingen wachten op 2026.
February 3, 2026
Op iets meer dan twaalf uur voor ik één van mijn Belgische idolen himself mag interviewen voor Schamper (voor wat anders), las ik z'n nieuwste boek uit. Oké, ik weet het. Ik weet dat dit populistische filosofie is en dat hij niet diepgaand ingaat op alles en bla bla bla. Maar bla bla bla maar wat voort, want ik vond het geniaal, geweldig. Niet dat ik precies doorhad wat hij nu met 'wachten' bedoelt, hoor. Maar ik hou van zijn zinnen, zijn schrijfstijl en de random gedichten tussendoor. Want 'wachten' is nu eenmaal nog nooit mijn specialiteit geweest. Als kind hadden mijn ouders de leuze 'kome wat komt'. Tig keer hebben ze me gezegd dat ik meer in het heden en minder in de toekomst moest leven. Waarschijnlijk is De Wachter het niet eens met de boodschap die ik uit zijn boek haal, maar wie is hij dan ook om me niet te laten lezen wat ik wil lezen. Ik kijk al uit naar het gesprek van morgen.
January 31, 2026
”’Eigenlijk vertel je altijd hetzelfde’, vertelt mijn vrouw me.”
Dirk de Wachter over wachten, het moest er een keer van komen… dit is niet mijn grap maar zijn eigen. Wat ik vooral denk na het lezen van dit boek is: wat een ijdele man is deze schrijver. Tussen alle name dropping (Levinas, Heidegger, Ahrend, Sartre, Barthes, Paustovski, Tarkovski, Buckowski, Coetzee, Proust, Fellini, Pasolini, Bach, Cohen, andere denkers, dichters, kunstenaars van een zekere generatie), referenties aan zijn podiumoptredens en colleges als professor aan de Universiteit van Leuven, wat staat hier nou echt aan nieuws dat we nog niet wisten of waar we in deze vorm waarde kan toevoegen aan ons leven? Weinig. Dat maakt dat ik dit boekje zie als weer een boekje van iemand die voor waarschijnlijk een vrij constant publiek aandacht vraagt om kaartjes te verkopen voor zijn lezingen - overbodige boekjes als verdienmodel. Tegen mijn geliefde zei ik nog voor de helft van dit boek dat het wachten was op een referentie aan Jacques Brel, want die past precies in het plaatje dat De Wachter met dit boek van zichzelf schetst, en jawel op pagina 86 is het zover: een verwijzing naar Madeleine van Brel… Dit soort momenten maakt dit boekje weinig verrassend, weinig fris.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Voor de goede orde: De Wachter heeft wel een punt in zijn betogen, namelijk dat er waarde zit in traagheid en aandachtigheid, in leven vanuit relaties met anderen, natuur en dingen in je leven, in tegenstelling tot modern jachtig leven in dienst van accumulatie van bezit, prestaties, ‘social media-make believe’ en sociale status. Maar De Wachter roept bij mij ook vragen op. Ook hij geeft blijk van gevoeligheid voor status, ook al is het dan in wat ouderwetse vormen van hoogleraar, psychiater, schrijver en spreker. Uit de beschrijvingen van zijn huis in Antwerpen en zijn veelvuldige reizen naar Parijs leiden we af dat hij financieel gezien ruim kan leven. Hij schrijft zelf dat zijn boeken en lezingen hem geen windeieren leggen: “(…) ik kan ervan genieten en het heeft me veel gebracht.” We zouden kunnen denken dat De Wachter ook gevoelig is voor inkomen, bezit en status maar dat de vormen die hij prefereert anders zijn dan de moderne vormen waar hij tegen te hoop loopt. Hij wekt daarmee een beetje een ouwbollige en moraliserende indruk op mij, een beetje als een pastoor uit andere tijden. Zijn zalvende stijl in mediaoptredens onderstrepen dit beeld. Zelf zegt hij over zichzelf: “Het kan pretentieus klinken, maar levenservaring en wijsheid kan je niet forceren.” Oordeel zelf.
Ziek
De Wachter is erg ziek geweest, of nog steeds, ik weet het niet. Hij refereert eraan in dit boek alsof elke lezer hiervan op de hoogte is, wat het gevoel van een prediker voor eigen parochie versterkt. Hints als dat hij lang niet eens kon lopen en de buggy met zijn kleindochter gebruikt als rollator zijn schrijnend, zulk leed gunnen we niemand. Zijn ervaringen met acute ziekte maken zijn betoog niet sterker. Laat ik proberen uit te leggen wat ik bedoel.
Tussen langzaam en snel
Mensen kunnen bestaan tussen grenzen. Van temperatuur bijvoorbeeld. Ruim genomen kunnen mensen bestaan tussen -50 en +100 graden Celcius. Zo ook met snelheid. Te snel is gevaarlijk maar te langzaam kan dat ook zijn. Dat laatste is het geval bij medische urgenties, zoals De Wachter zelf heeft ervaren, dan is traagheid juist bedreigend voor mensen. Waar De Wachter tegen te hoop loopt is de ‘te snel’-zijde van het spectrum. Neem toch meer tijd, wees meer aanwezig en in verbinding met anderen, lijkt de kern van zijn pleidooien, ook weer in dit boek, al dan niet gestaafd met uitwassen uit zijn behandelpraktijk als psychiater. Maar veelvuldig toont De Wachter aan dat dit idee van toepassing is op een deel van ons leven, terwijl in andere deelgebieden juist meer snelheid gewenst is, zoals bij medische urgenties. Een taxonomie ontbreekt. Hij associeert wat hier en daar, verwijst naar deze denker en dan naar die, maar tot een overzicht of handreikingen komt hij niet. Wat ook ontbreekt is aan analyse van het verbindende karakter van moderne communicatiemiddelen. Het is niet alleen maar ellende wil ik maar zeggen. En een kritische reflectie op dat de mensen die hij als psychiater behandelt misschien niet helemaal representatief zijn voor ‘alleman’ ontbreekt ook. Godot van Beckett?, komt hier niet voor, past waarschijnlijk niet in het romantisch-nostalgische plaatje dat De Wachter wil presenteren.
Etalage
Dit alles maakt dit boekje onevenwichtig en vooral een etalage van de statuur en de wat tobberige nostalgische inborst van de geprivilegieerde heer De Wachter. Ik vermoed een lezerspubliek en in zijn lezingen uit de generatie van De Wachter, vooral witte hoogopgeleide oudere mensen in goede doen, enigszins pretentieus en moraliserend. Boomers, mensen die de grote wereldproblemen hebben helpen veroorzaken inclusief het jachtige, vervreemdende en vervuilende consumentisme waar ze moraliserend hun vinger over opsteken, en waarover ze vanuit hun riante en comfortabele levens jongeren aanwijzen dat het aan die jongeren is om het allemaal op te lossen. Dezelfde jongeren die hun riante pensioenen moeten verdienen waar die jongeren zelf misschien nooit aan toekomen, maar waarvoor ze wel drie slagen in de rondte moeten werken en om een huis te kunnen betalen, dure energie, kinderen en ook zelf nog een een beetje aan leven toe te komen. Precies de levens waartegen De Wachter ageert. Hoezo rustig aan doen als je als jongere die verwende generatie op je nek hebt die lekker reisjes naar Parijs maakt terwijl jij geen geïsoleerd huis kunt krijgen, de planeet steeds warmer wordt en je nu al weet dat je door moet werken tot minimaal 67 en je niet weet op wat voor planeet je kinderen zullen moeten leven. Jongere mensen proberen allang met andere denkers en schrijvers afslagen te vinden naar balansen in hun levens met snel- en traagheid. Mindfulness, om maar iets te noemen. De Wachter noemt het enkel kort, helemaal op het eind, met vermelding dat Edel Maex wel een collega van hem is. Wat is deze man ijdel.
Dirk de Wachter over wachten, het moest er een keer van komen… dit is niet mijn grap maar zijn eigen. Wat ik vooral denk na het lezen van dit boek is: wat een ijdele man is deze schrijver. Tussen alle name dropping (Levinas, Heidegger, Ahrend, Sartre, Barthes, Paustovski, Tarkovski, Buckowski, Coetzee, Proust, Fellini, Pasolini, Bach, Cohen, andere denkers, dichters, kunstenaars van een zekere generatie), referenties aan zijn podiumoptredens en colleges als professor aan de Universiteit van Leuven, wat staat hier nou echt aan nieuws dat we nog niet wisten of waar we in deze vorm waarde kan toevoegen aan ons leven? Weinig. Dat maakt dat ik dit boekje zie als weer een boekje van iemand die voor waarschijnlijk een vrij constant publiek aandacht vraagt om kaartjes te verkopen voor zijn lezingen - overbodige boekjes als verdienmodel. Tegen mijn geliefde zei ik nog voor de helft van dit boek dat het wachten was op een referentie aan Jacques Brel, want die past precies in het plaatje dat De Wachter met dit boek van zichzelf schetst, en jawel op pagina 86 is het zover: een verwijzing naar Madeleine van Brel… Dit soort momenten maakt dit boekje weinig verrassend, weinig fris.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Voor de goede orde: De Wachter heeft wel een punt in zijn betogen, namelijk dat er waarde zit in traagheid en aandachtigheid, in leven vanuit relaties met anderen, natuur en dingen in je leven, in tegenstelling tot modern jachtig leven in dienst van accumulatie van bezit, prestaties, ‘social media-make believe’ en sociale status. Maar De Wachter roept bij mij ook vragen op. Ook hij geeft blijk van gevoeligheid voor status, ook al is het dan in wat ouderwetse vormen van hoogleraar, psychiater, schrijver en spreker. Uit de beschrijvingen van zijn huis in Antwerpen en zijn veelvuldige reizen naar Parijs leiden we af dat hij financieel gezien ruim kan leven. Hij schrijft zelf dat zijn boeken en lezingen hem geen windeieren leggen: “(…) ik kan ervan genieten en het heeft me veel gebracht.” We zouden kunnen denken dat De Wachter ook gevoelig is voor inkomen, bezit en status maar dat de vormen die hij prefereert anders zijn dan de moderne vormen waar hij tegen te hoop loopt. Hij wekt daarmee een beetje een ouwbollige en moraliserende indruk op mij, een beetje als een pastoor uit andere tijden. Zijn zalvende stijl in mediaoptredens onderstrepen dit beeld. Zelf zegt hij over zichzelf: “Het kan pretentieus klinken, maar levenservaring en wijsheid kan je niet forceren.” Oordeel zelf.
Ziek
De Wachter is erg ziek geweest, of nog steeds, ik weet het niet. Hij refereert eraan in dit boek alsof elke lezer hiervan op de hoogte is, wat het gevoel van een prediker voor eigen parochie versterkt. Hints als dat hij lang niet eens kon lopen en de buggy met zijn kleindochter gebruikt als rollator zijn schrijnend, zulk leed gunnen we niemand. Zijn ervaringen met acute ziekte maken zijn betoog niet sterker. Laat ik proberen uit te leggen wat ik bedoel.
Tussen langzaam en snel
Mensen kunnen bestaan tussen grenzen. Van temperatuur bijvoorbeeld. Ruim genomen kunnen mensen bestaan tussen -50 en +100 graden Celcius. Zo ook met snelheid. Te snel is gevaarlijk maar te langzaam kan dat ook zijn. Dat laatste is het geval bij medische urgenties, zoals De Wachter zelf heeft ervaren, dan is traagheid juist bedreigend voor mensen. Waar De Wachter tegen te hoop loopt is de ‘te snel’-zijde van het spectrum. Neem toch meer tijd, wees meer aanwezig en in verbinding met anderen, lijkt de kern van zijn pleidooien, ook weer in dit boek, al dan niet gestaafd met uitwassen uit zijn behandelpraktijk als psychiater. Maar veelvuldig toont De Wachter aan dat dit idee van toepassing is op een deel van ons leven, terwijl in andere deelgebieden juist meer snelheid gewenst is, zoals bij medische urgenties. Een taxonomie ontbreekt. Hij associeert wat hier en daar, verwijst naar deze denker en dan naar die, maar tot een overzicht of handreikingen komt hij niet. Wat ook ontbreekt is aan analyse van het verbindende karakter van moderne communicatiemiddelen. Het is niet alleen maar ellende wil ik maar zeggen. En een kritische reflectie op dat de mensen die hij als psychiater behandelt misschien niet helemaal representatief zijn voor ‘alleman’ ontbreekt ook. Godot van Beckett?, komt hier niet voor, past waarschijnlijk niet in het romantisch-nostalgische plaatje dat De Wachter wil presenteren.
Etalage
Dit alles maakt dit boekje onevenwichtig en vooral een etalage van de statuur en de wat tobberige nostalgische inborst van de geprivilegieerde heer De Wachter. Ik vermoed een lezerspubliek en in zijn lezingen uit de generatie van De Wachter, vooral witte hoogopgeleide oudere mensen in goede doen, enigszins pretentieus en moraliserend. Boomers, mensen die de grote wereldproblemen hebben helpen veroorzaken inclusief het jachtige, vervreemdende en vervuilende consumentisme waar ze moraliserend hun vinger over opsteken, en waarover ze vanuit hun riante en comfortabele levens jongeren aanwijzen dat het aan die jongeren is om het allemaal op te lossen. Dezelfde jongeren die hun riante pensioenen moeten verdienen waar die jongeren zelf misschien nooit aan toekomen, maar waarvoor ze wel drie slagen in de rondte moeten werken en om een huis te kunnen betalen, dure energie, kinderen en ook zelf nog een een beetje aan leven toe te komen. Precies de levens waartegen De Wachter ageert. Hoezo rustig aan doen als je als jongere die verwende generatie op je nek hebt die lekker reisjes naar Parijs maakt terwijl jij geen geïsoleerd huis kunt krijgen, de planeet steeds warmer wordt en je nu al weet dat je door moet werken tot minimaal 67 en je niet weet op wat voor planeet je kinderen zullen moeten leven. Jongere mensen proberen allang met andere denkers en schrijvers afslagen te vinden naar balansen in hun levens met snel- en traagheid. Mindfulness, om maar iets te noemen. De Wachter noemt het enkel kort, helemaal op het eind, met vermelding dat Edel Maex wel een collega van hem is. Wat is deze man ijdel.
December 24, 2025
2,5. ik voelde weinig verbinding met dit boek, nochtans lang genoeg gewacht 🤷🏽♀️ toch dank u oma, voor dit kerstgeschenk!
Read
February 9, 2026Ik wou een recensie schrijven, maar besefte al snel: dat is vooral wachten. Wachten op het juiste moment, op de juiste zin, op een vleugje existentieel mededogen. Ben ik voldoende respectvol?
Dat is een vraag die zich alleen laat beantwoorden door te blijven wachten, liefst met de blik licht melancholisch afgewend, ergens tussen Heidegger en (Albert) Heijn waar ik fishsticks in promotie heb gekocht. Zonder contact tijdens de wachtrij.
So tired, so tired of waiting, zongen The Kinks , maar niet in het boek, vreemd genoeg.
De fishsticks trouwens, die ben ik door de intense leeservaring vergeten. Ze liggen in stilte te braden, als kleine offers aan de god van het ongeduld.
Mijn fishsticks bakken aan. Dan is het tijd om te handelen. Dat schrijft de Wachter ook. En dus sta ik nu te staren in de pan, existentieel verlicht door de Tl-lamp van mijn dampkap.
En nu wacht ik op het juiste moment dat ik durf beslissen hoeveel sterren passen bij een ervaring die eigenlijk nog bezig is. Misschien geef ik niets. Misschien geef ik alles.
En recensies schrijven: wachten tot het oordeel zichzelf relativeert.
Zou ik sterren geven?
Even wachten.
Sterren zijn zo definitief.
En definitief is verdacht.
Geen sterren geven dus, mijn oordeel blijft nog open.
Dat is een vraag die zich alleen laat beantwoorden door te blijven wachten, liefst met de blik licht melancholisch afgewend, ergens tussen Heidegger en (Albert) Heijn waar ik fishsticks in promotie heb gekocht. Zonder contact tijdens de wachtrij.
So tired, so tired of waiting, zongen The Kinks , maar niet in het boek, vreemd genoeg.
De fishsticks trouwens, die ben ik door de intense leeservaring vergeten. Ze liggen in stilte te braden, als kleine offers aan de god van het ongeduld.
Mijn fishsticks bakken aan. Dan is het tijd om te handelen. Dat schrijft de Wachter ook. En dus sta ik nu te staren in de pan, existentieel verlicht door de Tl-lamp van mijn dampkap.
En nu wacht ik op het juiste moment dat ik durf beslissen hoeveel sterren passen bij een ervaring die eigenlijk nog bezig is. Misschien geef ik niets. Misschien geef ik alles.
En recensies schrijven: wachten tot het oordeel zichzelf relativeert.
Zou ik sterren geven?
Even wachten.
Sterren zijn zo definitief.
En definitief is verdacht.
Geen sterren geven dus, mijn oordeel blijft nog open.
December 25, 2025
Alsof je even op visite mag gaan bij de warme boeiende persoonlijkheid die deze auteur is. Het boek had nog eindeloos door mogen gaan, de kunst van het wachten gaat nooit vervelen, gezien door de ogen van deze man.
December 28, 2025
Ik ben het eens met alles wat ie zegt, dus 4 sterren inhoudelijk. Qua schrijfstijl is het voor mij soms wat fragmentarisch genoteerd.
February 15, 2026
Een wonderlijk louterend boekje. Ik zou het aan heel wat vrienden cadeau willen doen.
January 28, 2026
Bij sommige beweringen fronste ik wel eens maar als er één auteur het helemaal niet erg vindt, dan zal het De Wachter wel zijn.
Een psychiater die meer aanvoelt als filosoof en eigenlijk houd ik wel van de manier waarop dit allemaal dan ook in zijn schrijven verweven wordt.
Af en toe vroeg ik me af waar hij eigenlijk heen wilde; maar De Wachter heeft me vooral weer aan het denken gezet.
En dat mag ik wel aan zijn boeken.
Een psychiater die meer aanvoelt als filosoof en eigenlijk houd ik wel van de manier waarop dit allemaal dan ook in zijn schrijven verweven wordt.
Af en toe vroeg ik me af waar hij eigenlijk heen wilde; maar De Wachter heeft me vooral weer aan het denken gezet.
En dat mag ik wel aan zijn boeken.
March 14, 2026
‘De pijn is de prijs die je betaalt voor het niet vergeten.’
‘De ander blijft hoe dan ook een vreemde. Dat lijkt me de essentie van duurzame liefde. Je kan de ander nooit helemaal verstaan, en dat is goed. Altijd moet de verwondering blijven, de curiositeit.’
‘Misschien zegt het wachten hoe groot en diep de liefde is.’
Opnieuw een boek van Dirk De Wachter verslonden, ik maak er niet te veel woorden aan vuil: die man weet altijd een gevoelige snaar te raken:). Nagel op de kop, Dirk!
‘De ander blijft hoe dan ook een vreemde. Dat lijkt me de essentie van duurzame liefde. Je kan de ander nooit helemaal verstaan, en dat is goed. Altijd moet de verwondering blijven, de curiositeit.’
‘Misschien zegt het wachten hoe groot en diep de liefde is.’
Opnieuw een boek van Dirk De Wachter verslonden, ik maak er niet te veel woorden aan vuil: die man weet altijd een gevoelige snaar te raken:). Nagel op de kop, Dirk!
February 8, 2026
De eerste keer dat ik Dirk De Wachter lees, en ik ben meteen fan. Het leest heel vlot en het voelt alsof je gewoon een babbel met hem hebt. Geen revolutionaire inzichten, maar wel een fijne, positieve manier van denken.
February 6, 2026
De boodschap is waardevol maar wordt op een manier verteld die ik als 'pastoorachtig' ervaar: belerend en moraliserend, vanuit een verheven, houding. Veel herhaling en een boodschap die door velen wordt verteld maar waarvan De Wachter doet alsof hij het wiel heeft uitgevonden.
Sorry, ik deel de hype niet.
Taalkundig ook matig.
Sorry, ik deel de hype niet.
Taalkundig ook matig.
January 11, 2026
psychiater schrijft een boek. boek is aan de laverende kant. veel namedropping, weinig uitwerking, veel persoonlijke gedachten. een portret van een man die van wachten een levenshouding wil maken, maar weinig oog toont voor de ongemakken van de onfortuinlijken, voor wie het wachten van heel andere aard is
January 8, 2026
Alsof je een dagboek aan het lezen bent ! Dirk de wachter heeft een realiteit effect op mij. Even stilstaan bij de dingen dat uiteindelijk het belangrijkste zijn.
Zijn boeken zijn heel aangenaam om te lezen, onder andere deze. We moeten wat vaker en bewuster wachten, om zo de schoonheid in de kleine dingen weer te kunnen zien. Ik denk dat veel mensen in deze maatschappij baat hebben aan dit boek, en leest nog eens super vlot !
Zijn boeken zijn heel aangenaam om te lezen, onder andere deze. We moeten wat vaker en bewuster wachten, om zo de schoonheid in de kleine dingen weer te kunnen zien. Ik denk dat veel mensen in deze maatschappij baat hebben aan dit boek, en leest nog eens super vlot !
January 16, 2026
En nu gaat eigenlijk alles over wachten.
“Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?”
“Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?”
March 13, 2026
Al ben ik écht fan van Dirk irl (ooit een lezing bijgewoond) en hem te zien en horen spreken op tv is inspirerend. Dit keer weinig nieuws gelezen. Jammer.
Maar goed: blijf verwonderd 👏
'Dasein ist mit einander sein'.
Heidegger:
Maar goed: blijf verwonderd 👏
'Dasein ist mit einander sein'.
Heidegger:
December 31, 2025
Wat hou ik van Dirk De Wachter, prachtig boek!
January 22, 2026
Prachtig pleidooi om van wachten een levensvorm te maken in een wereld die steeds versnelt. Een boek dat traag gelezen moet worden om de volle essentie ervan te benutten. Een boek dat je doet stilstaan bij het leven, hoe het anders kan door te vertragen en in echte verbinding te gaan met elkaar. Een aanrader.
January 16, 2026
Wachten als levenskunst – warm en herkenbaar, maar zonder echte diepgang
In Wachten, een levenshouding nodigt psychiater Dirk De Wachter ons uit om even pas op de plaats te maken. Zijn centrale gedachte is simpel maar krachtig: in een wereld die maar blijft jakkeren, is bewust wachten geen zwakte maar een daad van verzet. Niet passief afwachten, maar actief aanwezig zijn in het moment.
Wat me raakt
De Wachter schrijft zoals hij spreekt – warm, toegankelijk, zonder opgeheven vingertje. Het voelt alsof je aan de keukentafel zit met iemand die echt naar je luistert. Hij tilt alledaagse irritaties – vastzitten in de file, wachten op medische uitslagen, staan aanschuiven aan de kassa – op tot momenten van mogelijke bezinning. Dat klinkt misschien zweverig, maar hij maakt het concreet met voorbeelden uit zijn praktijk. “Watchful waiting”, noemt hij het: alert aanwezig blijven zonder meteen in actie te schieten.
De houtskooltekeningen van Paul Verrept versterken die sfeer van rust. Ze dwingen je om even te vertragen, net zoals de tekst dat doet. Voor wie zich moe voelt van de constante druk om productief te zijn, biedt dit boek oprechte troost. De kernvraag die De Wachter stelt resoneert: “Hoe kunnen we verbonden en hoopvol zijn zonder altijd maar doenig te moeten willen?”
Waar ik tegen aanloop
Toch blijft er na het lezen een licht teleurgesteld gevoel hangen. Ergens halverwege het boek zegt De Wachters vrouw tegen hem: “Eigenlijk vertel je altijd hetzelfde, Dirk.” Ik herken die gedachte – het boek lijkt vooral oude inzichten te herhalen zonder echt nieuwe perspectieven toe te voegen.
De vele citaten en verwijzingen naar filosofen zoals Levinas zijn niet altijd behulpzaam. Sommige Franse passages blijven onvertaald, wat de toegankelijkheid ondermijnt. En hoewel De Wachter zelf aangeeft geen “tips en tricks-boek” te willen schrijven, had ik toch wel wat meer praktische handvatten gewaardeerd. Hoe cultiveer je nu concreet die houding van geduldig wachten?
Maar mijn grootste bezwaar ligt elders. De Wachter beschrijft wachten vooral als een bewuste, hoopvolle keuze. Dat is een luxe die lang niet iedereen heeft. Voor vluchtelingen in een opvangcentrum, werklozen die maanden op een uitkering wachten, of mensen met chronische pijn is wachten geen romantische levenshouding maar keihard lijden. Die stemmen hoor je nauwelijks in dit boek. Het voelt geschreven vanuit – en voor – mensen die zich vertraging kunnen veroorloven.
Mijn conclusie
Wachten, een levenshouding doet wat het belooft: het biedt rust, troost en herkenning. De Wachter schrijft met oprechte betrokkenheid over iets waar velen mee worstelen. Als nachtkastjesboek dat je langzaam wilt lezen, werkt het goed.
Maar transformerend? Nee, dat niet. Het boek geeft me meer bevestiging dan inzicht, meer geruststelling dan verdieping. Voor wie worstelt met prestatiedruk en de hectiek van alledag is dat misschien precies genoeg. Voor wie op zoek is naar nieuwe perspectieven of kritische analyse blijft het te braaf en te veilig.
Voor wie is dit boek? Lezers die behoefte hebben aan een vriendelijke stem die zegt: het is oké om even te vertragen. Fans van De Wachters eerdere werk vinden hier de vertrouwde toon terug.
Minder geschikt voor wie concrete oefeningen zoekt om aan de slag te gaan, of voor wie wachten geen keuze is maar keiharde realiteit. En wie op zoek is naar echt nieuwe inzichten kan waarschijnlijk beter verder kijken.
In Wachten, een levenshouding nodigt psychiater Dirk De Wachter ons uit om even pas op de plaats te maken. Zijn centrale gedachte is simpel maar krachtig: in een wereld die maar blijft jakkeren, is bewust wachten geen zwakte maar een daad van verzet. Niet passief afwachten, maar actief aanwezig zijn in het moment.
Wat me raakt
De Wachter schrijft zoals hij spreekt – warm, toegankelijk, zonder opgeheven vingertje. Het voelt alsof je aan de keukentafel zit met iemand die echt naar je luistert. Hij tilt alledaagse irritaties – vastzitten in de file, wachten op medische uitslagen, staan aanschuiven aan de kassa – op tot momenten van mogelijke bezinning. Dat klinkt misschien zweverig, maar hij maakt het concreet met voorbeelden uit zijn praktijk. “Watchful waiting”, noemt hij het: alert aanwezig blijven zonder meteen in actie te schieten.
De houtskooltekeningen van Paul Verrept versterken die sfeer van rust. Ze dwingen je om even te vertragen, net zoals de tekst dat doet. Voor wie zich moe voelt van de constante druk om productief te zijn, biedt dit boek oprechte troost. De kernvraag die De Wachter stelt resoneert: “Hoe kunnen we verbonden en hoopvol zijn zonder altijd maar doenig te moeten willen?”
Waar ik tegen aanloop
Toch blijft er na het lezen een licht teleurgesteld gevoel hangen. Ergens halverwege het boek zegt De Wachters vrouw tegen hem: “Eigenlijk vertel je altijd hetzelfde, Dirk.” Ik herken die gedachte – het boek lijkt vooral oude inzichten te herhalen zonder echt nieuwe perspectieven toe te voegen.
De vele citaten en verwijzingen naar filosofen zoals Levinas zijn niet altijd behulpzaam. Sommige Franse passages blijven onvertaald, wat de toegankelijkheid ondermijnt. En hoewel De Wachter zelf aangeeft geen “tips en tricks-boek” te willen schrijven, had ik toch wel wat meer praktische handvatten gewaardeerd. Hoe cultiveer je nu concreet die houding van geduldig wachten?
Maar mijn grootste bezwaar ligt elders. De Wachter beschrijft wachten vooral als een bewuste, hoopvolle keuze. Dat is een luxe die lang niet iedereen heeft. Voor vluchtelingen in een opvangcentrum, werklozen die maanden op een uitkering wachten, of mensen met chronische pijn is wachten geen romantische levenshouding maar keihard lijden. Die stemmen hoor je nauwelijks in dit boek. Het voelt geschreven vanuit – en voor – mensen die zich vertraging kunnen veroorloven.
Mijn conclusie
Wachten, een levenshouding doet wat het belooft: het biedt rust, troost en herkenning. De Wachter schrijft met oprechte betrokkenheid over iets waar velen mee worstelen. Als nachtkastjesboek dat je langzaam wilt lezen, werkt het goed.
Maar transformerend? Nee, dat niet. Het boek geeft me meer bevestiging dan inzicht, meer geruststelling dan verdieping. Voor wie worstelt met prestatiedruk en de hectiek van alledag is dat misschien precies genoeg. Voor wie op zoek is naar nieuwe perspectieven of kritische analyse blijft het te braaf en te veilig.
Voor wie is dit boek? Lezers die behoefte hebben aan een vriendelijke stem die zegt: het is oké om even te vertragen. Fans van De Wachters eerdere werk vinden hier de vertrouwde toon terug.
Minder geschikt voor wie concrete oefeningen zoekt om aan de slag te gaan, of voor wie wachten geen keuze is maar keiharde realiteit. En wie op zoek is naar echt nieuwe inzichten kan waarschijnlijk beter verder kijken.
January 21, 2026
Dit boek laat je op een andere manier naar wachten kijken en doet dit op een hele uitnodigende manier. Het vraagt je om het een nieuwe invulling te geven. Een mooie toevoeging op dit boek voor mij is zijn aflevering: Donderdagen met Dirk de Wachter van Brainwash NPO, waar hij zelf in het boek ook naar refereert. Dit boek zet je aan tot nadenken maar doet dit op een comfortabele manier.
Er staan prachtige citaten in, een van mijn favorieten:
“Als ik mijn plaats in de rij verlies, verlies ik mijn tijd. Daar komen Levinas en Bergson opnieuw samen. Terwijl het best zou kunnen dat, door iemand voor te laten, nieuwe opportuniteiten ontstaan. Je moet er goed voor opletten.” Heel klein maar ook alles omvattend. Ik zou nog veel meer kunnen schrijven over alles wat prachtig is aan dit boek, maar eigenlijk moet je het vooral zelf gaan lezen.
Er staan prachtige citaten in, een van mijn favorieten:
“Als ik mijn plaats in de rij verlies, verlies ik mijn tijd. Daar komen Levinas en Bergson opnieuw samen. Terwijl het best zou kunnen dat, door iemand voor te laten, nieuwe opportuniteiten ontstaan. Je moet er goed voor opletten.” Heel klein maar ook alles omvattend. Ik zou nog veel meer kunnen schrijven over alles wat prachtig is aan dit boek, maar eigenlijk moet je het vooral zelf gaan lezen.
February 22, 2026
Rouwen is een ding met stekels, stekels die we omzwachtelen en in dat woord zit letterlijk het wachten. Omzwachtelen zodat de stekels niet meer verwonden. Maar het ding, het verdriet zelf, houd je tot het einde bij je. Dit raakte me het meest. En de vaststelling dat ik net als Dirk de Wachter graag op kerkhoven ronddool, met dat verschil dat ik nooit echt bewust dat op zoek maar ik steevast daar terecht kom bij elke stad die ik bezoek. Vaak stilteleplekjes en wachtplekjes vanaf nu. Daarnaast inzichten in burn outs, al te drukke agenda’s en het gedoemd scrollen… soms eens gewoon vervelen… terug leren vervelen.
February 18, 2026
‘Allebei met een boek, waardoor de wachttijd eerder een voordeel dan een nadeel werd.’
Het leven verstrijkt, verdwijnt, even snel als het
wordt gebruikt, langt duurt het alleen voor wie in
staat is tot zwerven, luieren. Aan de vooravond
van zijn dood beseft de man van de daad en de
arbeid - te laat - dat het leven van nature lang
duurt, een duur die ook hem ten deel had kunnen
vallen als hij zich maar niet constant tegenaan
had bemoeid.
Het leven verstrijkt, verdwijnt, even snel als het
wordt gebruikt, langt duurt het alleen voor wie in
staat is tot zwerven, luieren. Aan de vooravond
van zijn dood beseft de man van de daad en de
arbeid - te laat - dat het leven van nature lang
duurt, een duur die ook hem ten deel had kunnen
vallen als hij zich maar niet constant tegenaan
had bemoeid.
January 17, 2026
Subliem! Zou verplichte lectuur moeten zijn voor elke adolescent… en meteen veel mentale problemen waar we in onze veel-te-drukke westerse kapitalistische maatschappij mee kampen, verklaren en voorkomen.
« Er is geen tijd! Of is er niets dan tijd? »
« Er is geen tijd! Of is er niets dan tijd? »
March 12, 2026
Een mooie, warme uitnodiging om te vertragen, bedachtzaam te zijn, geduld te hebben en te wachten. Want in het wachten ontstaat ruimte voor waardevolle dingen. Een mooie tegengeluid in deze vluchtige, haastige tijd. Ik ga meer wachten (en anderen laten wachten).
January 1, 2026
Ik verval misschien in mijn eigen clichés, maar Dirks ideeën brengen me altijd rust in turbulente tijden:)
January 2, 2026
4,5. Weer een mooi kleinood dat op mijn nachtkastje blijft liggen, binnen handbereik om af en toe hier en daar wat te herlezen.
February 15, 2026
Ik had er misschien gewoon meer van verwacht.
February 21, 2026
Een boek die je aan het denken zet. Goed om te lezen!
March 7, 2026
Mooi essayistisch boek met treffende boodschap
Displaying 1 - 30 of 75 reviews