What do you think?
Rate this book
Een revolverschot
Het revolverschot, dat duidelijk naturalistisch gekleurd is, gaat over de noodlottige liefde van twee zussen voor dezelfde man.
204 pages, ebook
First published January 1, 1911
26 people are currently reading
797 people want to read
About the author
Virginie Loveling
28 books9 followersVirginie Loveling was een Vlaamse dichter en schrijfster. Zij was de jongere zuster van Rosalie Loveling en de tante van Cyriel Buysse.
Virginie Loveling in de Nederlandstalige Wikipedia
Virginie Loveling in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Virginie Loveling bij "Schrijversgewijs"
Virginie Loveling was a Flemish poet and writer. She was the younger sister of Rosalie Loveling and the aunt of Cyriel Buysse. In 1870, the two sisters published poems together which brought them instant recognition.
Virginie wrote poems, novellas, novels and journalistic prose.
Virginie Loveling in the English Wikipedia
Virginie Loveling in de Nederlandstalige Wikipedia
Virginie Loveling in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Virginie Loveling bij "Schrijversgewijs"
Virginie Loveling was a Flemish poet and writer. She was the younger sister of Rosalie Loveling and the aunt of Cyriel Buysse. In 1870, the two sisters published poems together which brought them instant recognition.
Virginie wrote poems, novellas, novels and journalistic prose.
Virginie Loveling in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 89 reviews
February 6, 2022
Ik hoorde Annelies Verbeke vertellen dat ze dit boek had hertaald om opnieuw uit te geven. Waarom? Omdat ze een schrijfster van het kaliber van Viriginie Loveling die aandacht dubbel en dik waard vindt. Wel, ik volg haar mening volledig. Annelies heeft de tekst niet vertaald naar het Nederlands van nu, enkel de spelling aangepast. De stijl en woordenschat blijven duidelijk begin twintigste-eeuws. In het begin had ik het moeilijk met alle oubollige woorden en uitdrukkingen, maar dat was vlug over. Het verhaal zelf, de setting, moraal en gebruiken doen heel ouderwets aan, in de betekenis van écht niet meer van deze tijd. Maar de psychologie van de personages is zo goed uitgebouwd dat je niet anders kan dan doorlezen. Geen whodunit, want je wéét wie het revolverschot lost. Maar de psychologische verwerking ervan brengt je op het uiterste puntje van je stoel. Deze prachtuitgave in de reeks Salamander Klassieker ligt trouwens heel lekker in de hand.
September 3, 2022
Met de hele polemiek rond "te weinig vrouwen in de canon" vreesde ik dat men Viriginie Loveling naar voren schoof alleen maar om er toch maar een vrouw bij te hebben.
Dus: ik verwachtte er niet erg veel van.
Maar "Een revolverschot" is echt ontzettend goed geschreven.
Zou het dan toch waar zijn dat Loveling over het hoofd is gezien, omdàt ze een vrouw was?
Ik vind Loveling zeker even goed als Couperus en Emants.
Het duurt wel tot voorbij blz. 100 vooraleer het revolverschot valt.
Omdat ik benieuwd was naar dat schot, las ik het boek aanvankelijk veel te snel.
Van zodra ik het hele verhaal kende, heb ik de eerste hoofdstukken teruggelezen, maar nu veel trager en genietend van de taal en van de psychologische diepgang.
Prachtig boek.
Dus: ik verwachtte er niet erg veel van.
Maar "Een revolverschot" is echt ontzettend goed geschreven.
Zou het dan toch waar zijn dat Loveling over het hoofd is gezien, omdàt ze een vrouw was?
Ik vind Loveling zeker even goed als Couperus en Emants.
Het duurt wel tot voorbij blz. 100 vooraleer het revolverschot valt.
Omdat ik benieuwd was naar dat schot, las ik het boek aanvankelijk veel te snel.
Van zodra ik het hele verhaal kende, heb ik de eerste hoofdstukken teruggelezen, maar nu veel trager en genietend van de taal en van de psychologische diepgang.
Prachtig boek.
Read
August 31, 2021My first thought arose purely from the title, and was that this would be a crime story.
So I was very surprised then that as the pages lapped beneath my fingers that this seemed to be a story of rural life, or at least of well to do,middle class people living in a village. Perhaps this would be a little like one of Theodor Fontaine's novels; near plotless, yet oddly perfect.
The I thought of the Emily Dickinson poem, you know the one about a loaded gun, obviously I don't know it , still I poked about a bit on the internet and it seemed any connection was probably co-incidental, but maybe then again - in another way...not co-incidental at all.
This story is about two sisters, their parents are dead, they live a quiet life, which the stripped down narrative style emphases. It takes a long time for the story to get going - or not if you look at it another way - sorry for being coy about it but this is one of those little works that you quickly feel was written by an accomplished, highly confident, artisan. There's probably a reason for every choice of word, there is no redundant information, one person is called "rich farmer", because that's what he is, and that's his function in the story, to give the appearance of a society.
The affect on the reader is almost claustrophobic, we can't believe for a moment that there is any possibility of one or both of the sisters going to Ghent and becoming a schoolmistress, or to Antwerp to be a secretary, or to Brussels to become a nun, let alone to be a missionary in the Congo, no, there is no way out for them from themselves or from the tiny, tight knot of people around them.
What all this means, is that when something, anything, does happen it feels incredibly intense, a splash of red on a white wall.
This is one of those books in which life is a trap and everything is inevitable, the steel jaws will snap shut and perhaps if you read this book often enough, you'd see that the end was foreordained from the first word.
There is an omniscient narrator who in places drops into direct speech , we have a sense of immediacy as though someone was telling us a story - 'you see that house there? Once, two sisters lived there, and this is what happened to them...'
So I was very surprised then that as the pages lapped beneath my fingers that this seemed to be a story of rural life, or at least of well to do,middle class people living in a village. Perhaps this would be a little like one of Theodor Fontaine's novels; near plotless, yet oddly perfect.
The I thought of the Emily Dickinson poem, you know the one about a loaded gun, obviously I don't know it , still I poked about a bit on the internet and it seemed any connection was probably co-incidental, but maybe then again - in another way...not co-incidental at all.
This story is about two sisters, their parents are dead, they live a quiet life, which the stripped down narrative style emphases. It takes a long time for the story to get going - or not if you look at it another way - sorry for being coy about it but this is one of those little works that you quickly feel was written by an accomplished, highly confident, artisan. There's probably a reason for every choice of word, there is no redundant information, one person is called "rich farmer", because that's what he is, and that's his function in the story, to give the appearance of a society.
The affect on the reader is almost claustrophobic, we can't believe for a moment that there is any possibility of one or both of the sisters going to Ghent and becoming a schoolmistress, or to Antwerp to be a secretary, or to Brussels to become a nun, let alone to be a missionary in the Congo, no, there is no way out for them from themselves or from the tiny, tight knot of people around them.
What all this means, is that when something, anything, does happen it feels incredibly intense, a splash of red on a white wall.
This is one of those books in which life is a trap and everything is inevitable, the steel jaws will snap shut and perhaps if you read this book often enough, you'd see that the end was foreordained from the first word.
There is an omniscient narrator who in places drops into direct speech , we have a sense of immediacy as though someone was telling us a story - 'you see that house there? Once, two sisters lived there, and this is what happened to them...'
October 13, 2024
Dit voorjaar was ik enthousiast over
Tantes
(1924) van Cyriel Buysse, dat zich afspeelt in een Vlaamse dorpsgemeenschap aan het begin van de twintigste eeuw. Een revolverschot van zijn tante Virginie Loveling (1836-1923) maakt nu zelfs nog meer indruk op me. Hoewel ik een pagina of vijftig nodig had om te wennen aan de wat ouderwetse stijl, komt het dorp Vroden – gebaseerd op Nevele in Oost-Vlaanderen – al vlug tot leven. In een wereld waarin meisjes ‘jong’ (lees: ongehuwd) blijven of ‘reuzelen’ (trouwlustig worden), beschrijft Loveling de tweespalt tussen de ongetrouwde notarisdochters Marie en Georgine over hun buurman en weduwnaar Luc Hancq, gezien vanuit Marie, de oudere en minst charmante van de twee. Uit het pistool dat in de eerste akte vergeven werd volgt dan – geheel conform de regel van Tsjechov – een schot.
Marie steelt in elk opzicht de show. Haar tragikomische gevoelsleven is zowel voorstelbaar als volkomen onvoorspelbaar. Ik moest soms denken aan het literair naturalisme van Émile Zola ( Thérèse Raquin ), dat ook de grenzen van de menselijke psyche opzoekt. Loveling gaat die hier en daar voorbij, maar het levert spectaculaire literatuur op. Ik ben blij dat de hernieuwde aandacht voor vrouwelijke schrijvers uit het verleden haar werk nieuw elan heeft gegeven.
‘Met eefer Georgine is hij toch nog heel anders, heel anders,’ hield Trientje vol, als een blinde dat mes in Marie’s hart omdraaiend, maar om haar meesteres, goedig, ook enige voldoening te gunnen of niet bepaald te weerspreken, gaf zij de verklaring: ‘Ge weet immers wel dat wie ergens te vrijen gaat, zelfs de hond van ’t hof gaarne ziet, ge zijt de hond van ’t hof en daarom…’
Marie steelt in elk opzicht de show. Haar tragikomische gevoelsleven is zowel voorstelbaar als volkomen onvoorspelbaar. Ik moest soms denken aan het literair naturalisme van Émile Zola ( Thérèse Raquin ), dat ook de grenzen van de menselijke psyche opzoekt. Loveling gaat die hier en daar voorbij, maar het levert spectaculaire literatuur op. Ik ben blij dat de hernieuwde aandacht voor vrouwelijke schrijvers uit het verleden haar werk nieuw elan heeft gegeven.
July 8, 2025
Na het vorig jaar al eens geprobeerd te hebben, besloot ik enkele dagen geleden - toen ik de hernieuwde canon zag - de realistische klassieker "Een revolverschot" nog eens een kans te geven. Ik vraag me af waarom ik het tijdens die eerste poging al na een tiental bladzijden stillegde, want deze korte roman is echt wel een schot in de roos. Met veel aandacht voor de psychologie van haar personages, schetst Loveling de complexe band tussen de twee zussen Santander en hoe die onder liefdesrivaliteit te lijden heeft. Schitterende sfeerschepping en omgevingsbeschrijving, een boeiend verhaal en genoeg duistere kantjes om deze tragedie over liefde en wraak ver boven de middelmaat te doen uitstijgen. Is Vlaamse plattelandsgothic een genre, want ik wil nog zulke boeken lezen... 4.5/5!
"Toen werd in het dorp over wat anders gesproken, de goede wending van een zaak wekt doorgaans niet veel belangstelling meer op."
"Alleen het bestaan had gezorgd dat ze elkaars levensgeluk hadden verwoest."
"Bestonden er dan nog mensen die met onbeduidende dingen bezig waren, terwijl iets vreselijks was geschied en een bloederig lichaam in hun onmiddellijke nabijheid lag?"
"Of ze meende het lichaam alleen te ontwaren, door het huis dolend, met niets meer boven de schouders dan de scherven van zijn bekkeneel (schedelpan) met lillende bloedig uitborrelende hersenen."
"Als iemand lang struikelt verbaast de val toch. Maar dit had ze niet verwacht, neen, zeker niet."
"Toen werd in het dorp over wat anders gesproken, de goede wending van een zaak wekt doorgaans niet veel belangstelling meer op."
"Alleen het bestaan had gezorgd dat ze elkaars levensgeluk hadden verwoest."
"Bestonden er dan nog mensen die met onbeduidende dingen bezig waren, terwijl iets vreselijks was geschied en een bloederig lichaam in hun onmiddellijke nabijheid lag?"
"Of ze meende het lichaam alleen te ontwaren, door het huis dolend, met niets meer boven de schouders dan de scherven van zijn bekkeneel (schedelpan) met lillende bloedig uitborrelende hersenen."
"Als iemand lang struikelt verbaast de val toch. Maar dit had ze niet verwacht, neen, zeker niet."
June 25, 2021
Virginie Loveling is een Vlaamse dichteres en schrijfster die geboren werd in het Oost-Vlaamse Nevele in 1836 en stierf in Gent in 1923. Ze wordt vaak in één adem genoemd met Rosalie Loveling, haar eveneens schrijvende 2 jaar oudere zuster, en haar neef Cyriel Buysse. De Loveling-zusters hadden een Duitse vader en werden daardoor tijdens de Eerste Wereldoorlog wel eens met een scheef oog bekeken. Zowel Buysse als de Loveling-zusters zijn heel belangrijk voor de Vlaamse literatuur. De Loveling-zusters kwamen ook uit een welgesteld liberaal en antikatholiek milieu, wat in die tijd toch heel wat was. In ‘Een revolverschot’ speelt de kerk eigenlijk geen rol van belang, en in de roman "Sophie" draait het over de toenmalige schoolkwestie in Vlaanderen...
Virginie Loveling schreef poëzie, kinderboeken, essays en romans, en was een ‘allround’ schrijfster. In het begin van haar carrière bracht ze enkele boeken uit onder het pseudoniem W.G.E. Walter maar ze ging nadien verder onder haar eigen naam. Vrouwelijke auteurs in die tijd zijn dan ook zeldzaam en hadden het zwaar om erkend te worden. Ook in haar tijd, en omdat haar boeken op de katholieke ‘Codex’ kwamen, was ze niet erg bekend in Vlaanderen.
In Een revolverschot gaat het over een noodlottige liefde voor dezelfde man van twee zussen, Marie en Georgine. De zussen blijven na het overlijden van hun ouders samen wonen, ze verloren hun moeder al vlak na de bevalling van de jongste, die vanaf dan vooral verzorgd werd door Marie. Marie wordt geplaagd zowel door jaloezie als door een moederlijke bezorgdheid voor haar zus. Marie wijst net omwille van de zorg voor haar veel jongere zusje een heel aantal mannen af die haar gerust wilden huwen. Ze zijn gelukkig gefortuneerd, en maken deel uit van de elite van het dorp samen met de burgemeester, de notaris en enkele andere gelukkigen. De pastoor maakt hier, ondanks het in die tijd gebruikelijke belang van zijn rol, duidelijk geen deel van uit; er wordt ook een beeld geschetst van een gezelschap dat samen komt op etentjes en bijeenkomsten waar de zeden iets losser en gemoedelijker waren dan wat de clerus toen graag wilde.
Het dorpsleven wordt prachtig neergezet, de archaïsche taal is even doorbijten als je de oorspronkelijke versie van de dbnl (digitale bibliotheek Nederlandse literatuur) leest maar tegelijkertijd geeft dit er ook een bepaald cachet aan en wordt de sfeer zo heel goed neergezet. Het boek werd ook hertaald uitgegeven wel. Het milieu, twee gefortuneerde vrouwen die zich niet zomaar laten huwen, en de ‘upstairs downstairs’ sfeer doen bijna denken aan de boeken van Jane Austen en Emily Brontë van een eeuw vroeger. Ook in de tijd waarin Een revolverschot speelt, zijn de onmacht en de afhankelijkheid van de vrouw nog altijd heel groot. Het dorp staat klaar met roddel en achterklap, en er is dan ook veel sociale controle zoals we steeds zien in verhalen uit die tijd, nog meer als ze zich op het platteland afspelen.
De roman is eigenlijk erg modern ondanks de archaïsche taal. Die taal is allitererend en poëtisch, en er zijn ook prachtige beschrijvingen van personages en het omringend landschap in te vinden. De psychologie van beide zussen is van groot belang die zeer goed en levendig naar voren komen. Je begrijpt hun motieven en drijfveren waarom ze doen wat ze doen. Ook het perspectief krijgt een modern tintje mee, daarvoor moet je goed letten op het begin en het einde. De alleswetende verteller schrijft het verhaal namelijk neer vanuit de eerste hand. Je hebt dan ook nog eens een modern, spannend plot; Virginie Loveling weet erg goed toe te werken naar wat er met haar personages staat te gebeuren. De verhaalde tijd is gecomprimeerd: slechts een 180 bladzijden geven het leven van de zussen weer over zo’n 2 jaar.
Als je alles samen legt, is dit een plaatje van een boek: prachtige taal, geweldige psychologische persoonsbeschrijvingen in weinig woorden, een roman met moderne stijlelementen zo vlak na de naturalistische stroming (en het begin van het realisme in de literatuur) en een oplopende spanning om u tegen te zeggen. Een revolverschot dateert nochtans uit 1911. Het is echter niet al te dik, en het verhaal neemt je direct mee vanaf de eerste bladzijde. Met andere woorden: dit is een geweldige aanrader!
Virginie Loveling schreef poëzie, kinderboeken, essays en romans, en was een ‘allround’ schrijfster. In het begin van haar carrière bracht ze enkele boeken uit onder het pseudoniem W.G.E. Walter maar ze ging nadien verder onder haar eigen naam. Vrouwelijke auteurs in die tijd zijn dan ook zeldzaam en hadden het zwaar om erkend te worden. Ook in haar tijd, en omdat haar boeken op de katholieke ‘Codex’ kwamen, was ze niet erg bekend in Vlaanderen.
In Een revolverschot gaat het over een noodlottige liefde voor dezelfde man van twee zussen, Marie en Georgine. De zussen blijven na het overlijden van hun ouders samen wonen, ze verloren hun moeder al vlak na de bevalling van de jongste, die vanaf dan vooral verzorgd werd door Marie. Marie wordt geplaagd zowel door jaloezie als door een moederlijke bezorgdheid voor haar zus. Marie wijst net omwille van de zorg voor haar veel jongere zusje een heel aantal mannen af die haar gerust wilden huwen. Ze zijn gelukkig gefortuneerd, en maken deel uit van de elite van het dorp samen met de burgemeester, de notaris en enkele andere gelukkigen. De pastoor maakt hier, ondanks het in die tijd gebruikelijke belang van zijn rol, duidelijk geen deel van uit; er wordt ook een beeld geschetst van een gezelschap dat samen komt op etentjes en bijeenkomsten waar de zeden iets losser en gemoedelijker waren dan wat de clerus toen graag wilde.
Het dorpsleven wordt prachtig neergezet, de archaïsche taal is even doorbijten als je de oorspronkelijke versie van de dbnl (digitale bibliotheek Nederlandse literatuur) leest maar tegelijkertijd geeft dit er ook een bepaald cachet aan en wordt de sfeer zo heel goed neergezet. Het boek werd ook hertaald uitgegeven wel. Het milieu, twee gefortuneerde vrouwen die zich niet zomaar laten huwen, en de ‘upstairs downstairs’ sfeer doen bijna denken aan de boeken van Jane Austen en Emily Brontë van een eeuw vroeger. Ook in de tijd waarin Een revolverschot speelt, zijn de onmacht en de afhankelijkheid van de vrouw nog altijd heel groot. Het dorp staat klaar met roddel en achterklap, en er is dan ook veel sociale controle zoals we steeds zien in verhalen uit die tijd, nog meer als ze zich op het platteland afspelen.
De roman is eigenlijk erg modern ondanks de archaïsche taal. Die taal is allitererend en poëtisch, en er zijn ook prachtige beschrijvingen van personages en het omringend landschap in te vinden. De psychologie van beide zussen is van groot belang die zeer goed en levendig naar voren komen. Je begrijpt hun motieven en drijfveren waarom ze doen wat ze doen. Ook het perspectief krijgt een modern tintje mee, daarvoor moet je goed letten op het begin en het einde. De alleswetende verteller schrijft het verhaal namelijk neer vanuit de eerste hand. Je hebt dan ook nog eens een modern, spannend plot; Virginie Loveling weet erg goed toe te werken naar wat er met haar personages staat te gebeuren. De verhaalde tijd is gecomprimeerd: slechts een 180 bladzijden geven het leven van de zussen weer over zo’n 2 jaar.
Als je alles samen legt, is dit een plaatje van een boek: prachtige taal, geweldige psychologische persoonsbeschrijvingen in weinig woorden, een roman met moderne stijlelementen zo vlak na de naturalistische stroming (en het begin van het realisme in de literatuur) en een oplopende spanning om u tegen te zeggen. Een revolverschot dateert nochtans uit 1911. Het is echter niet al te dik, en het verhaal neemt je direct mee vanaf de eerste bladzijde. Met andere woorden: dit is een geweldige aanrader!
October 30, 2025
Georgine en Marie zijn twee zussen uit het betere milieu en leven in het huis van hun overleden ouders. Ze zijn al wat ouder en zijn er zich van bewust dat ze geen kansen in het leven hebben als ze niet trouwen (het verhaal speelt zich af rond de eeuwwisseling 19de – 20ste eeuw). De tijd dringt. Beiden zijn verliefd op dezelfde man. Het wordt echter duidelijk dat de man een voorkeur heeft voor de jongere Georgine. Een confrontatie tussen de zussen kan niet uitblijven en eindigt -zoals de titel reeds verklapte- tragisch.
Loveling vertelt het verhaal met een grote precisie en weet de spanning erin te houden.
Maar de roman is meer dan een verhaal over de liefde van twee zussen die door een revolverschot beslecht wordt. Loveling slaagt erin om haar boek naar een hoger niveau te tillen door haar personages psychologisch heel goed uit te werken. Het is vooral de psyche van Marie, die aan het kortste eind trekt, die ontrafeld wordt. Nadat ze vele malen genegeerd werd weigert ze om zich neer te leggen bij haar lot. De geleden pijn maakt plaats voor razernij en waanzin. Loveling gaat op zoek naar het ontstaan van de duistere kant in Marie en naar de krachten en omstandigheden die Marie hebben doen ontsporen. De auteur gebruikt -zoals dikwijls- een sterk beeld uit de natuur om haar vraag te illustreren.
Als lezer kan je er niet aan voorbij dat deze vraag nog steeds actueel is en dit maakt het boek ook hedendaags.
De archaïsche taal van Virginie Loveling is op meerdere gebieden gemoderniseerd door Annelies Verbeke waardoor het boek zeer goed leesbaar is. Gelukkig bleef de rijke woordenschat van de auteur intact. Gekwinkeleer, potsenmaker, bonenknoper, pezewever, klossenteller, snoeflust, Eefer/Eeffrau, hondsvot, sauskoker, een langwerpig vierkant… Een taal die tot de verbeelding spreekt!
‘Een revolverschot’ heeft terecht een plaats gekregen in de vernieuwde literaire canon. Zeker lezen!
Loveling vertelt het verhaal met een grote precisie en weet de spanning erin te houden.
Maar de roman is meer dan een verhaal over de liefde van twee zussen die door een revolverschot beslecht wordt. Loveling slaagt erin om haar boek naar een hoger niveau te tillen door haar personages psychologisch heel goed uit te werken. Het is vooral de psyche van Marie, die aan het kortste eind trekt, die ontrafeld wordt. Nadat ze vele malen genegeerd werd weigert ze om zich neer te leggen bij haar lot. De geleden pijn maakt plaats voor razernij en waanzin. Loveling gaat op zoek naar het ontstaan van de duistere kant in Marie en naar de krachten en omstandigheden die Marie hebben doen ontsporen. De auteur gebruikt -zoals dikwijls- een sterk beeld uit de natuur om haar vraag te illustreren.
Aldus brengt de grond, tot rijke wasdom bestemd, een giftige paddenstoel voort. Op de plaats, waar zijn voorgangers zijn afgeschopt of weggeroffeld, pronkt hij bij ’t eerste morgenkrieken in triomferende, vermetele, schroomwekkende heerlijkheid.
Opeens is hij ontstaan: in het geheim van de nacht heeft zich met een verbazende spoed zijn dikke scherm ontwikkeld… en toch, welke lange voorbereiding is daartoe niet nodig geweest? Welke gassen, welke oude bestanddelen vormen hem? In welke luchtkring, met welke graad van droogte of vochtigheid of warmte alleen kan hij uit zijn kruipende worteltjes als wangedrocht van ’t plantenrijk, als akelig toverheksbrood gewekt worden?
Als lezer kan je er niet aan voorbij dat deze vraag nog steeds actueel is en dit maakt het boek ook hedendaags.
De archaïsche taal van Virginie Loveling is op meerdere gebieden gemoderniseerd door Annelies Verbeke waardoor het boek zeer goed leesbaar is. Gelukkig bleef de rijke woordenschat van de auteur intact. Gekwinkeleer, potsenmaker, bonenknoper, pezewever, klossenteller, snoeflust, Eefer/Eeffrau, hondsvot, sauskoker, een langwerpig vierkant… Een taal die tot de verbeelding spreekt!
‘Een revolverschot’ heeft terecht een plaats gekregen in de vernieuwde literaire canon. Zeker lezen!
August 9, 2021
Wraaklust als een koortsvuur
Een ‘fijn-gevoelde, merkwaardig-ware, meesterlijke ziel-studie van twee eenzame vrouwenlevens’ noemde schrijfster Anna de Savornin Lohman Een revolverschot (1911) van Virginie Loveling (1836-1923). In haar recensie in De Hollandsche Lelie roemde De Savornin Lohman de kwaliteit van Lovelings werk en merkte ook op dat de Vlaamse auteur in 1912 ‘reeds eenigszins vergeten’ is. Haar roem is ‘overstraald’ door jongere en modernere schrijvers die ‘het in ontleedvermogen, in fijne zielsstudie, in het schilderen van innerlijk leven, met weinige sobere zinnen’ af moeten leggen tegen Loveling, maar wel meer gelezen worden.
Schrijverscollectief Fixdit, dat zich tot doel heeft gesteld de literaire canon uit te breiden met meesterwerken van vrouwelijke auteurs, heeft Een revolverschot nieuw leven in geblazen. De roman was lange tijd niet meer verkrijgbaar. De in 1983 uitgekomen hertaalde bewerking van Karel Jonckheere was een verminking van Lovelings prachtige roman. Onlangs verscheen de originele versie van Een revolverschot als Salamander-pocket. Annelies Verbeke moderniseerde de spelling, voorzag enkele in onbruik geraakte en typisch Vlaamse woorden van een verklaring en schreef een informatief nawoord over de roman die als hoogtepunt van Lovelings oeuvre wordt beschouwd. Lees verder https://www.tzum.info/2021/08/recensi...
Een ‘fijn-gevoelde, merkwaardig-ware, meesterlijke ziel-studie van twee eenzame vrouwenlevens’ noemde schrijfster Anna de Savornin Lohman Een revolverschot (1911) van Virginie Loveling (1836-1923). In haar recensie in De Hollandsche Lelie roemde De Savornin Lohman de kwaliteit van Lovelings werk en merkte ook op dat de Vlaamse auteur in 1912 ‘reeds eenigszins vergeten’ is. Haar roem is ‘overstraald’ door jongere en modernere schrijvers die ‘het in ontleedvermogen, in fijne zielsstudie, in het schilderen van innerlijk leven, met weinige sobere zinnen’ af moeten leggen tegen Loveling, maar wel meer gelezen worden.
Schrijverscollectief Fixdit, dat zich tot doel heeft gesteld de literaire canon uit te breiden met meesterwerken van vrouwelijke auteurs, heeft Een revolverschot nieuw leven in geblazen. De roman was lange tijd niet meer verkrijgbaar. De in 1983 uitgekomen hertaalde bewerking van Karel Jonckheere was een verminking van Lovelings prachtige roman. Onlangs verscheen de originele versie van Een revolverschot als Salamander-pocket. Annelies Verbeke moderniseerde de spelling, voorzag enkele in onbruik geraakte en typisch Vlaamse woorden van een verklaring en schreef een informatief nawoord over de roman die als hoogtepunt van Lovelings oeuvre wordt beschouwd. Lees verder https://www.tzum.info/2021/08/recensi...
May 18, 2025
dit was heftig tbh
January 15, 2025
Om eerlijk te zijn, was ik met frisse tegenzin aan dit boek begonnen. Ik wou het vooral een kans geven omwille van zijn literair-historische waarde. Tegen mijn verwachtingen in, werd ik vrijwel meteen in het verhaal gezogen. Het boek was een intrigerende tijdreis. Het decor (Vlaamse platteland anno 1900, rijke notarisdochters) - de beschrijvingen van het eenvoudige, trage leven en het voorbijgaan van de seizoenen - de grotendeels verdwenen maar ergens toch herkenbare gebruiken - de meticuleus uitgewerkte psychologie van het hoofdpersonage - de taal die charmeert omwille van zijn ouderwetsheid, maar op bepaalde momenten ook indruk maakt omwille van de prachtige stijl … Ik ben een grote fan!
November 6, 2018
Wat is dit een prachtboek van Virginie Loveling. Deze schrijfster, die ik vooral ken van haar dagboeken uit de Eerste Wereldoorlog, blijkt een heel begenadigd auteur. Ze schrijft vlot, erudiet, met mooie zinswendingen en een exquise woordkeus, over het plattelandsleven rond de eeuwwisseling (19e - 20e eeuw). Qua stijl doet het me zelfs een beetje denken aan Jane Austen met diezelfde voorname taal, die elegante zinnen, die prachtige woordenschat. Ik ben zeker van plan meer van haar te lezen.
October 24, 2021
Iets te Vlaams naar mijn goesting (meneer de burgemeester, de dokter, de notaris, de Rijke Boer - met hoofdletter, uiteraard - ze zijn er allemaal), dacht ik in het begin. Maar het boek is veel meer dan een stereotiepe beschrijving van het Vlaemsche dorpsleven van begin vorige eeuw, het is een knap psychologisch verhaal over de tweespalt liefde-haat. Bedankt, Fixdit om het terug onder de aandacht te brengen.
April 22, 2022
Mijn god, hoe vaak dit boek mij bijna in slaap gewiegd heeft. Om van die verschrikkelijke samenstellingen à la "bekorend-verfoeibare" nog maar te zwijgen. Het nawoord van Annelies Verbeke was het beste deel.
June 14, 2022
Een fijn inkijkje in de verwarrende mechanismen van de menselijke psyche, waarbij dingen anders lopen dan je verwacht.
October 28, 2025
Ik ben verliefd op dit werk. De taal, het verhaal, de sfeer: alles spreekt tot mij.
June 25, 2022
Intrigerend naturalistisch werk. Het las als een pageturner!
June 3, 2025
In ‘t wonderjaer 1927? Drie mannen: Roelants, Walschap en Zielens zouden de Vlaamse roman in 1927 eindelijk verlossen van het oneindige ‘geliteratureluur’. Psychologie was het nieuwe mantra; dorp- en streekroman moesten het ontgelden. Het literaire triumviraat liet de Vlaamse literatuur het Europese modernistische toneel betreden – of zo staat het tenminste opgetekend in de annalen van de traditionele literatuurgeschiedenissen. Het is de literaire canon – o ironie – die we mogen bedanken voor het ophelderen van zulke misverstanden. Zo’n vijf jaar geleden bij het vrijgeven van vijftig essentiële teksten uit de Nederlandstalige literatuur deed de geringe vrouwelijke aanwezigheid veel stof opwaaien. Onder impuls van schrijfster, maar vooral canoncommissielid, Annelies Verbeke – bij wijze van mea culpa – mochten de Nederlandse letteren een herdrukte en herwerkte versie in ontvangst nemen van Een revolverschot (1911), een roman van Virginie Loveling (1836-1923).
Het turbulente leven van vergeten tante Virginie lijkt op haar zeventigste te culmineren in Een revolverschot. Op tienjarige leeftijd zien Virginie en Rosalie Loveling (1834-1875) hun vader uit het leven stappen. Wanneer zus en medeschrijfster Rosalie ook op jonge leeftijd komt te overlijden, zorgt dat voor een akelige vertrouwdheid met psychisch lijden bij de jongste zus Loveling, dat steevast doorschemert in haar literaire erfenis. Vrouwelijke personages belanden in precaire situaties in een door mannen gedomineerde wereld. Loveling slaagt erin die vrouwen niet te laten vervallen in clichématige waanzinnige typetjes, maar in waarachtig doorleefde en getormenteerde personages.
Zo ontspint Een revolverschot zich rond twee notarisdochters en de flamboyante Luc Hanq, die bij zowel Marie als Georgine Santander een mateloze hartstocht losweekt. Door de ogen van Marie ervaart de lezer de verwoestende kracht van deze amoureuze genegenheid. Een reeks tumultueuze gebeurtenissen zijn het onvermijdelijke gevolg. Die gebeurtenissen moeten lichtelijk genuanceerd worden, aangezien ze zich voornamelijk in de mentale wereld van de personages afspelen. Sociale verwachtingspatronen en schoonheidsvoorschriften veroorzaken en onderdrukken tegelijk kolkende en kronkelende sentimenten bij Marie. Loveling biedt een unieke inkijk in de smartelijke gevoelswereld van deze getroebleerde vrouw verstopt achter een kleinburgerlijk decor.
Een decor dat Loveling op haast verbluffende – en zo u wil: op naturalistische – wijze weet te scheppen. Een afstandelijke verteller, zonder gemaniëreerde pogingen tot woordkunst, laat het neurotische en gedetermineerde hoofdpersonage de ondergang van iedereen rondom haar inluiden. De hoop op huwelijksgeluk mondt uit in rancune, ziekelijke jaloezie en, uiteindelijk zelfs, moord. Een klassieke naturalistische afwikkeling waarbij Loveling de uitwerking van de menselijke conditionering onderzoekt. De schrijfster zinspeelt zelfs rechtstreeks op die conditionering: ‘Heeft het noodlot zich over haar ontfermd, gedachten en herinneringen gedood?’.
Het vraagteken symboliseert de kracht van de roman. Loveling zet critici een hak door dermate suggestief te werk te gaan. Het volledige boek ademt ambiguïteit. Er is sprake van zuiver naturalisme noch van zuiver psychologisme. De sterkte van Een revolverschot ligt in de combinatie van verschillende stijlen en waarheden. Die afwisselende weergave van de waarheid maakt van de roman een erg modern werk. Loveling weet maatschappelijke entropie en de manier waarop mensen daaraan invulling geven met ontzagwekkende authenticiteit te schetsen. Daarmee illustreert ze dat op latere leeftijd schrijven allerminst gelijkstaat aan verstarring en conservatisme. Integendeel, haar levensloop voedt die diepgaande karakterontwikkeling van het hoofdpersonage Marie. De vernieuwing uit zich op meer dan enkel het psychologische terrein. Loveling weet als geen ander als vrouwelijke auteur hoe versmachtend de buitenwereld kan inwerken op een jonge vrouw. De schrijfster uit Nevele illustreert hoe genadeloos hoop en idealen gesloopt kunnen worden door de absurde wetten van het patriarchaat. Marie fungeert daardoor als een subversief hoofdpersonage. In plaats van haar als een verketterde waanzinnige af te schilderen toont Loveling hoe een bekrompen dorpsmentaliteit een vrouw kan reduceren tot krankzinnigheid.
Een spanningsboog als conditio sine qua non voor de literatuur? Tegenstanders durven beweren dat de focus op geestelijke ontwikkeling van de personages ten koste van de spanning zou gaan. Wanneer Loveling besluit slechts een halve pagina te wijden aan de climax van het boek, die de titel rechtstreeks voorafschaduwt, durven sommigen te opperen dat het boek resulteert in een ware anticlimax. Een revolverschot ontstijgt zulke goedkope kritieken moeiteloos. Loveling accentueert onmiskenbaar de essentie van verhaalkunde: hoe het verteld wordt, overschaduwt steevast wat verteld wordt.
Het almaar groter wordende onheil dat als een zwaard van Damocles boven de zussen komt te hangen, doet de lezer intens meevoelen. Herhaaldelijke grillen en stemmingswisselingen maken van zowel Marie als Georgine doorleefde en levensechte personages:
"Georgine zag op haar neer, een traan glom in de maneschijn in ’t hoekje van haar oog. Zij opende de mond reeds, misschien om zich te verontschuldigen; maar de gebelgde, meedogenloze uitdrukking op het gelaat de gispende bespeurend, zweeg ze, stroef, hardnekkig, uitdagend, pruilend."
Het strakke keurslijf waarin beide zussen gedwongen lijken, staat in schril contrast met de woelige onderhuidse sentimenten en gevoeligheden. Het is ontegensprekelijk de verdienste van Loveling om deze verschillende emoties naast elkaar te laten bestaan. Ze poogt daarmee de beperkingen van de literatuur te overwinnen, namelijk het onzegbare verwoorden.
Ook de verteller speelt daarin een cruciale rol. Met meesterlijke subtiliteit speelt Loveling de onzekere verhouding tussen lezer en verteller uit. Die eerste vergaart nooit absolute zekerheid door de twijfel die de verteller laat schijnen over het narratief. Die twijfelachtige passages van de verteller laten de lezer gissen, maar vooral nadenken. De narratieve (on)betrouwbaarheid voedt de idee van een geconstrueerde waarheid. Loveling laat op magistrale wijze de onafwendbare beperkingen van literatuur zien. Orde proberen scheppen in de chaos leidt onvermijdelijk tot polyinterpretabiliteit. Het lezen van Een revolverschot vergt dus een actieve lezer, zoals het goede literatuur betaamt.
Literatuurhistorici en canoncommissieleden dienen vooral niet te stoppen met de literaire geschiedenis vorm te geven. Anker- en referentiepunten onderscheiden is cruciaal, zeker voor hen die willen kennismaken met de wereld van de Letteren. Wat echter nog belangrijker is, zijn de onterecht vergeten werken bij deze samenstellingen. Zij laten luide stiltes na. Zulke stiltes worden opgevangen in verschillende uithoeken van het literaire veld en kunnen leiden tot de reanimatie van vergeten parels. Een revolverschot van Virginie Loveling is een van die parels. Lang voor 1927, toen drie mannen voor de verlossing zouden zorgen, was het een vrouw uit Nevele die de menselijke zielenroerselen tot op het bot onderzocht. Loveling brengt een ode aan de universele en aloude twijfel, die ze op een superieure manier heeft neergepend.
Het turbulente leven van vergeten tante Virginie lijkt op haar zeventigste te culmineren in Een revolverschot. Op tienjarige leeftijd zien Virginie en Rosalie Loveling (1834-1875) hun vader uit het leven stappen. Wanneer zus en medeschrijfster Rosalie ook op jonge leeftijd komt te overlijden, zorgt dat voor een akelige vertrouwdheid met psychisch lijden bij de jongste zus Loveling, dat steevast doorschemert in haar literaire erfenis. Vrouwelijke personages belanden in precaire situaties in een door mannen gedomineerde wereld. Loveling slaagt erin die vrouwen niet te laten vervallen in clichématige waanzinnige typetjes, maar in waarachtig doorleefde en getormenteerde personages.
Zo ontspint Een revolverschot zich rond twee notarisdochters en de flamboyante Luc Hanq, die bij zowel Marie als Georgine Santander een mateloze hartstocht losweekt. Door de ogen van Marie ervaart de lezer de verwoestende kracht van deze amoureuze genegenheid. Een reeks tumultueuze gebeurtenissen zijn het onvermijdelijke gevolg. Die gebeurtenissen moeten lichtelijk genuanceerd worden, aangezien ze zich voornamelijk in de mentale wereld van de personages afspelen. Sociale verwachtingspatronen en schoonheidsvoorschriften veroorzaken en onderdrukken tegelijk kolkende en kronkelende sentimenten bij Marie. Loveling biedt een unieke inkijk in de smartelijke gevoelswereld van deze getroebleerde vrouw verstopt achter een kleinburgerlijk decor.
Een decor dat Loveling op haast verbluffende – en zo u wil: op naturalistische – wijze weet te scheppen. Een afstandelijke verteller, zonder gemaniëreerde pogingen tot woordkunst, laat het neurotische en gedetermineerde hoofdpersonage de ondergang van iedereen rondom haar inluiden. De hoop op huwelijksgeluk mondt uit in rancune, ziekelijke jaloezie en, uiteindelijk zelfs, moord. Een klassieke naturalistische afwikkeling waarbij Loveling de uitwerking van de menselijke conditionering onderzoekt. De schrijfster zinspeelt zelfs rechtstreeks op die conditionering: ‘Heeft het noodlot zich over haar ontfermd, gedachten en herinneringen gedood?’.
Het vraagteken symboliseert de kracht van de roman. Loveling zet critici een hak door dermate suggestief te werk te gaan. Het volledige boek ademt ambiguïteit. Er is sprake van zuiver naturalisme noch van zuiver psychologisme. De sterkte van Een revolverschot ligt in de combinatie van verschillende stijlen en waarheden. Die afwisselende weergave van de waarheid maakt van de roman een erg modern werk. Loveling weet maatschappelijke entropie en de manier waarop mensen daaraan invulling geven met ontzagwekkende authenticiteit te schetsen. Daarmee illustreert ze dat op latere leeftijd schrijven allerminst gelijkstaat aan verstarring en conservatisme. Integendeel, haar levensloop voedt die diepgaande karakterontwikkeling van het hoofdpersonage Marie. De vernieuwing uit zich op meer dan enkel het psychologische terrein. Loveling weet als geen ander als vrouwelijke auteur hoe versmachtend de buitenwereld kan inwerken op een jonge vrouw. De schrijfster uit Nevele illustreert hoe genadeloos hoop en idealen gesloopt kunnen worden door de absurde wetten van het patriarchaat. Marie fungeert daardoor als een subversief hoofdpersonage. In plaats van haar als een verketterde waanzinnige af te schilderen toont Loveling hoe een bekrompen dorpsmentaliteit een vrouw kan reduceren tot krankzinnigheid.
Een spanningsboog als conditio sine qua non voor de literatuur? Tegenstanders durven beweren dat de focus op geestelijke ontwikkeling van de personages ten koste van de spanning zou gaan. Wanneer Loveling besluit slechts een halve pagina te wijden aan de climax van het boek, die de titel rechtstreeks voorafschaduwt, durven sommigen te opperen dat het boek resulteert in een ware anticlimax. Een revolverschot ontstijgt zulke goedkope kritieken moeiteloos. Loveling accentueert onmiskenbaar de essentie van verhaalkunde: hoe het verteld wordt, overschaduwt steevast wat verteld wordt.
Het almaar groter wordende onheil dat als een zwaard van Damocles boven de zussen komt te hangen, doet de lezer intens meevoelen. Herhaaldelijke grillen en stemmingswisselingen maken van zowel Marie als Georgine doorleefde en levensechte personages:
"Georgine zag op haar neer, een traan glom in de maneschijn in ’t hoekje van haar oog. Zij opende de mond reeds, misschien om zich te verontschuldigen; maar de gebelgde, meedogenloze uitdrukking op het gelaat de gispende bespeurend, zweeg ze, stroef, hardnekkig, uitdagend, pruilend."
Het strakke keurslijf waarin beide zussen gedwongen lijken, staat in schril contrast met de woelige onderhuidse sentimenten en gevoeligheden. Het is ontegensprekelijk de verdienste van Loveling om deze verschillende emoties naast elkaar te laten bestaan. Ze poogt daarmee de beperkingen van de literatuur te overwinnen, namelijk het onzegbare verwoorden.
Ook de verteller speelt daarin een cruciale rol. Met meesterlijke subtiliteit speelt Loveling de onzekere verhouding tussen lezer en verteller uit. Die eerste vergaart nooit absolute zekerheid door de twijfel die de verteller laat schijnen over het narratief. Die twijfelachtige passages van de verteller laten de lezer gissen, maar vooral nadenken. De narratieve (on)betrouwbaarheid voedt de idee van een geconstrueerde waarheid. Loveling laat op magistrale wijze de onafwendbare beperkingen van literatuur zien. Orde proberen scheppen in de chaos leidt onvermijdelijk tot polyinterpretabiliteit. Het lezen van Een revolverschot vergt dus een actieve lezer, zoals het goede literatuur betaamt.
Literatuurhistorici en canoncommissieleden dienen vooral niet te stoppen met de literaire geschiedenis vorm te geven. Anker- en referentiepunten onderscheiden is cruciaal, zeker voor hen die willen kennismaken met de wereld van de Letteren. Wat echter nog belangrijker is, zijn de onterecht vergeten werken bij deze samenstellingen. Zij laten luide stiltes na. Zulke stiltes worden opgevangen in verschillende uithoeken van het literaire veld en kunnen leiden tot de reanimatie van vergeten parels. Een revolverschot van Virginie Loveling is een van die parels. Lang voor 1927, toen drie mannen voor de verlossing zouden zorgen, was het een vrouw uit Nevele die de menselijke zielenroerselen tot op het bot onderzocht. Loveling brengt een ode aan de universele en aloude twijfel, die ze op een superieure manier heeft neergepend.
January 17, 2026
Een boek van een vrouwelijke schrijver, een boek van een Gentse met een gebouw aan het station, een boek om zeker te lezen! Ik vond het heel mooi.
July 13, 2025
Goed om te weten dat mannen even stom waren in 1905!!!
October 8, 2025
Deze ´grande dame´ verdient gelezen te worden. Ze heeft een geweldig empathische, intrigerende en mooie schrijfstijl. Het boekje geeft een inkijk in een Vlaams burger -en dorpsleven dat ondertussen wel ver van ons afstaat en ouderwets aandoet. Dat is aanvankelijk wennen maar Virginie Loveling weet wel hoe spanning op te bouwen en personnages diepgang te geven.
March 15, 2021
Wat een verrassing! Ik las dit boek uit 1911 (in de herdruk van 1934) omdat het stond aangekondigd als eerste boek op het programma van de Leesclub van het schrijverscollectief Fixdit ('meer diversiteit in het literaire veld'). Het is een knap geconstrueerde roman waarin met veel vaart een spannend plot wordt ontvouwd en waarin tegelijkertijd een genuanceerd psychologisch portret wordt geschetst van een jonge vrouw in een groot Vlaams dorp die - in haar beperkte kring van vrienden en familie - worstelt met haar verlangens en ambities. Wie dit wil lezen: blijf weg van de 'hervertaling' van Karel Jonckheere waarin niet alleen de heerlijke taal van Virginie Loveling tot banaal proza is omgevormd maar waarin ook essentiële verhaalelementen zijn weggelaten. En lees vooral niet de achterflap van de editie van 1983 waarin - onbegrijpelijke fout van de uitgever - alle spanning wordt doodgeslagen door alvast de uitkomst van het verhaal samen te vatten. Terwijl daar juist zoveel van de aantrekkelijkheid in schuilt: door de titel weet je dat de revolver ooit zal schieten, maar wie de trekker over zal halen en wie er geraakt zal worden... Wie dat wil weten, moet lezen en voort lezen. Een whodunnit met psychologische diepgang en zonder gemoraliseer. Zonder meer een aanrader.
March 26, 2022
Een Vlaamse klassieker uit 1911 over twee zussen die door eenzelfde man worden misleid. Een revolverschot is een verhaal over sterke vrouwen. Vrouwen die onrecht zijn aangedaan, zich daarover ontstemmen en daardoor als gek worden verklaard. Het bevat prachtige beschrijvingen en zet een intrigerende psychologisering uiteen.
Een echte aanrader! Wat is het heerlijk om bewijs in handen te hebben dat ook onze vrouwelijke schrijfsters uit het verleden de moeite waard zijn. En dat allemaal dankzij Fixdit!
Een echte aanrader! Wat is het heerlijk om bewijs in handen te hebben dat ook onze vrouwelijke schrijfsters uit het verleden de moeite waard zijn. En dat allemaal dankzij Fixdit!
May 8, 2022
"Als iemand jarenlang struikelt, verbaast de val toch."
January 7, 2025
Goed, ik besef dat ik dit werk in de tijd waarin het is geschreven moet plaatsen, dus mijn ergernis over hoe vrouwen zich horen te gedragen, hoe mannen mogen zijn, plus de oudbollige, dwepende manier van schrijven, moet natuurlijk niet de boventoon voeren. Toch had het invloed op mijn leeservaring. Nadat eindelijk het revolverschot plaats had gevonden heb ik er nog heel lang over gedaan om dit werk uit te lezen.
Dit gezegd hebbende snap ik goed dat dit opnieuw is uitgegeven, tegenover al die mannen van rond 1900 moeten ook de vrouwen aandacht in de literatuur krijgen en zo bezien vond ik het weer heel sterk. Het nawoord van Annelies Verbeke hielp ook bij de waardering, dat was dan weer een fijn einde.
Dit gezegd hebbende snap ik goed dat dit opnieuw is uitgegeven, tegenover al die mannen van rond 1900 moeten ook de vrouwen aandacht in de literatuur krijgen en zo bezien vond ik het weer heel sterk. Het nawoord van Annelies Verbeke hielp ook bij de waardering, dat was dan weer een fijn einde.
October 16, 2025
Doordat het boek in het Vlaams-Nederlands geschreven is vond ik het boek aan het begin best lastig te lezen. Omdat dit boek verplicht is voor mijn studie Nederlands, heb ik het toch een kans gegeven. Het duurt lang voor het ‘schot’ valt; pas na honderd bladzijden begon ik echt in het verhaal te komen. Later herlas ik de eerste hoofdstukken en kon ik genieten van de taal, de oudheid en de psychologische diepgang. Mooi boek!
November 27, 2025
Deze drama was amazing!!
December 8, 2025
Dit is een leuk boek als je eens iets wilt lezen in het Nederlands van begin vorige eeuw. Best bijzonder hoeveel het veranderd is!
March 10, 2020
Zeer Vlaams, zeer dramatisch. "Nu vond zij het ook kies van zijnentwege haar met schroomvalligheid van zich te hebben afgeduwd, ginds op die hoge toren, waar zijn liefde voor haar hem zo vrijpostig had meegesleept."
October 25, 2025
Goh, van alle canonliteratuur die ik al gelezen heb, is dit zeker een van de betere, en zeker een van de meest leesbare, maar op zich is dat geen zo’n groot compliment. Loveling verspilt weinig tijd en brengt een goed gefocust, maar wel heel sentimenteel verhaal van liefde, jaloezie en wraak. Voldoet het aan hedendaagse normen voor verhalen, of slaagt het voor de Bechdeltest? Tuurlijk niet. Is het onzinnig om een boek uit de vroege twintigste eeuw aan zulk toezicht te onderwerpen? Tuurlijk wel.
Uiteindelijk waren mijn verwachtingen hiervan ook niet immens hoog, maar als ik ergens over teleurgesteld was, dan was het wel dat er op zich wel psychologisch inzicht en karakterevolutie in zit, maar dat het gewoon niet veel indruk op me maakte. Opnieuw, het is compleet oneerlijk om een boek dat meer dan honderd jaar oud is te verwijten dat het niet origineel of verrassend is, maar heel het boek lokte van mij gewoon een zeer harde “Ah, ok”-reactie uit. Nu, het feit dat het zo leesbaar is gezien hoe oud het al is, weegt wel zwaar door voor mij (krijg nog koude rillingen als ik aan De stille kracht terugdenk), dus de drie sterren heeft het wel verdiend voor mij!
Ik zie hier in veel van de recensies lovende woorden over het nawoord van Annelies Verbeke, misschien moet ik eens die versie te pakken zien te krijgen. Hoe dan ook: als je eens iets van de canon wil lezen, of iets van de canon moet lezen voor school/unief, dan kan je zeker slechter kiezen dan Een revolverschot!
Uiteindelijk waren mijn verwachtingen hiervan ook niet immens hoog, maar als ik ergens over teleurgesteld was, dan was het wel dat er op zich wel psychologisch inzicht en karakterevolutie in zit, maar dat het gewoon niet veel indruk op me maakte. Opnieuw, het is compleet oneerlijk om een boek dat meer dan honderd jaar oud is te verwijten dat het niet origineel of verrassend is, maar heel het boek lokte van mij gewoon een zeer harde “Ah, ok”-reactie uit. Nu, het feit dat het zo leesbaar is gezien hoe oud het al is, weegt wel zwaar door voor mij (krijg nog koude rillingen als ik aan De stille kracht terugdenk), dus de drie sterren heeft het wel verdiend voor mij!
Ik zie hier in veel van de recensies lovende woorden over het nawoord van Annelies Verbeke, misschien moet ik eens die versie te pakken zien te krijgen. Hoe dan ook: als je eens iets van de canon wil lezen, of iets van de canon moet lezen voor school/unief, dan kan je zeker slechter kiezen dan Een revolverschot!
Displaying 1 - 30 of 89 reviews