What do you think?
Rate this book
Wunderkind #2
La Rose et les Trois Clous
Caïus Strauss, qui a été kidnappé à la fin du volume 1 par Herr Spiegelmann, s’évade. Il retrouve le quartier Dent de Nuit livré au chaos. La guerre fait rage entre Herr Spiegelmann, ses Chasseurs, son armée de Cagoulards et de Phobiques,et tous ceux qui s’opposent à son pouvoir : Buliwyf le lycanthrope, Pilgrind et Rochelle l’éthérée… Une guerre dont le Wunderkind est le principal enjeu. Caïus prend ainsi peu à peu conscience de l’étendue de ses pouvoirs — immenses au point de l’effrayer — et comprend enfin pourquoi même ceux qu’il considère comme des « amis » sont prêts à le tuer plutôt que le voir basculer dans l’autre camp…
350 pages, Paperback
First published January 1, 2010
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
December 7, 2015
Worth forcing my spanish to read this!!
July 22, 2023
Citaat : De nieuwe Caius, de magere jongen in de donkere cel, had er alles voor over, al was het maar voor even, om het ritselen van een roman te horen. Zelfs die van een slechte roman.
Review : In De Zilvermunt, het eerste deel van deze trilogie liet auteur D'Andrea zijn lezers al kennismaken met een hele schare aan personages die in deel twee Het Teken Van De Roos blijven functioneren voor zover ze het overleven uiteraard. De bijkomende wezens die D'Andrea heeft bedacht zijn origineel en laten zien dat hij over een grote verbeeldingskracht beschikt. Ze gaan spoken in je gedachten en laten je huiveren van afschuw.
Caius is een wonderkind tegen wil en dank en deze hoedanigheid maakt zijn bestaan meermaals tot een verschrikking. D'Andrea weet ook in het tweede deel een fascinerende maar wel bizarre wereld te scheppen die blijft verrassen. De delen van deze trilogie laten zich gemakkelijk apart lezen. In dit tweede deel is terug Caius Wonderkind de centrale figuur. In De Zilvermunt, het eerste deel van de Wonderkind-trilogie, werd hij door de afschrikwekkende Herr Spiegelmann naar de verborgen Parijse wijk Dent de Nuit gelokt en zit nu opgesloten in zijn huis. Telkens als Caius zich iets probeert te herinneren, stroomt er bloed uit een litteken op zijn borst. Dit is het Teken van de Roos. In dit tweede boek van de trilogie komt Caius erachter dat hij een nieuwe, beangstigende gave heeft: hij kan het verleden lezen van wie of wat hij maar tegenkomt. Met gevaar voor eigen leven komt hij zo meer te weten over Herr Spiegelmann, maar ook over zichzelf. Dent de Nuit is een duistere wereld, bevolkt door weerwolven, jagers en wisselaars en blijft ook dit boek domineren. Het derde deel van deze opmerkelijke trilogie zal verschijnen in 2012.
Review : In De Zilvermunt, het eerste deel van deze trilogie liet auteur D'Andrea zijn lezers al kennismaken met een hele schare aan personages die in deel twee Het Teken Van De Roos blijven functioneren voor zover ze het overleven uiteraard. De bijkomende wezens die D'Andrea heeft bedacht zijn origineel en laten zien dat hij over een grote verbeeldingskracht beschikt. Ze gaan spoken in je gedachten en laten je huiveren van afschuw.
Caius is een wonderkind tegen wil en dank en deze hoedanigheid maakt zijn bestaan meermaals tot een verschrikking. D'Andrea weet ook in het tweede deel een fascinerende maar wel bizarre wereld te scheppen die blijft verrassen. De delen van deze trilogie laten zich gemakkelijk apart lezen. In dit tweede deel is terug Caius Wonderkind de centrale figuur. In De Zilvermunt, het eerste deel van de Wonderkind-trilogie, werd hij door de afschrikwekkende Herr Spiegelmann naar de verborgen Parijse wijk Dent de Nuit gelokt en zit nu opgesloten in zijn huis. Telkens als Caius zich iets probeert te herinneren, stroomt er bloed uit een litteken op zijn borst. Dit is het Teken van de Roos. In dit tweede boek van de trilogie komt Caius erachter dat hij een nieuwe, beangstigende gave heeft: hij kan het verleden lezen van wie of wat hij maar tegenkomt. Met gevaar voor eigen leven komt hij zo meer te weten over Herr Spiegelmann, maar ook over zichzelf. Dent de Nuit is een duistere wereld, bevolkt door weerwolven, jagers en wisselaars en blijft ook dit boek domineren. Het derde deel van deze opmerkelijke trilogie zal verschijnen in 2012.
December 9, 2017
Encuadernación: Tapa blanda con solapa
Años ha, cuando veía con esperanza la Feria del Libro de Buenos Aires, llegó a mis manos el primer tomo de una saga como nunca había leído antes: "Wunderkind" de D'Andrea G. L. En un mundo que es bellísimo y terrorífico, lleno de personajes y seres diversos y entrañables, que se reconocen con apenas una frase o un par de meras palabras, con Caius Strauss como inocente protagonista.
El pobre muchacho pasa de ser un niño normal, algo enfermizo pero normal, a estar en el medio de una batalla, que ahora se ha convertido en guerra. El Vendedor lo ha secuestrado, luego de haber intentado usar todas las manos de Cambistas de Den de Nuit para sus maléficos planes. Y es que aún no ha terminado: Caius logra escapar de su prisión, pero ya no es el mismo, y no toma las mismas decisiones.
Acompañado por un aliado inesperado, en un equilibrio precario entre vivir o morir, Caius empieza a descubrir algunas verdades que se le habían ocultado. Comprende por qué la "Infracción" fue tal, y las implicaciones. Cada página es poesía, una poesía con su propia música, hermosa y que te llena de terror. Y esto se nota en cómo los personajes, viven, mueren, se resignan a su suerte o luchan contra ella, Caius incluido.
Esta saga es original, está escrita de una forma fresca y carismática, y cada página es una invitación a que las palabras se vuelvan música. De lo más recomendado de mi vida.
Años ha, cuando veía con esperanza la Feria del Libro de Buenos Aires, llegó a mis manos el primer tomo de una saga como nunca había leído antes: "Wunderkind" de D'Andrea G. L. En un mundo que es bellísimo y terrorífico, lleno de personajes y seres diversos y entrañables, que se reconocen con apenas una frase o un par de meras palabras, con Caius Strauss como inocente protagonista.
El pobre muchacho pasa de ser un niño normal, algo enfermizo pero normal, a estar en el medio de una batalla, que ahora se ha convertido en guerra. El Vendedor lo ha secuestrado, luego de haber intentado usar todas las manos de Cambistas de Den de Nuit para sus maléficos planes. Y es que aún no ha terminado: Caius logra escapar de su prisión, pero ya no es el mismo, y no toma las mismas decisiones.
Acompañado por un aliado inesperado, en un equilibrio precario entre vivir o morir, Caius empieza a descubrir algunas verdades que se le habían ocultado. Comprende por qué la "Infracción" fue tal, y las implicaciones. Cada página es poesía, una poesía con su propia música, hermosa y que te llena de terror. Y esto se nota en cómo los personajes, viven, mueren, se resignan a su suerte o luchan contra ella, Caius incluido.
Esta saga es original, está escrita de una forma fresca y carismática, y cada página es una invitación a que las palabras se vuelvan música. De lo más recomendado de mi vida.
March 9, 2015
Decisamente meglio del primo libro, questo è certo.
Questo secondo libro è quasi claustrofobico, opprimente. Il Dent de nuit diventa una sorta di prigione oscura e pericolosa, dove la gente vive rintanata per paura di quello che si aggira per le strade.
E quello che si aggira per le strade sono le orde di creature agli ordini del Venditore, e i cacciatori suoi alleati.
Loro, e i cambiavalute ancora vivi e ancora desiderosi di combattere, agli ordini di Bulywif che in questo clima di guerriglia concede sempre più spazio al licantropo dentro di sè.
Ma questo libro è anche intriso dell'assenza di speranza.
Ne è un esempio Pilgrind, ormai l'ombra di ciò che era, distrutto dagli errori commessi; ne è un esempio la condizione di Gus, chimera priva di umanità, o la realzione di Mathis al fato di Gus.
Ne è un esempio Caius stesso. L'esempio principale.
Caius che lentamente si trova a scoprire sempre più cose su di sè, sul Wunderkind. Su cosa è, su cosa può fare. Scopre che tutta la sua vita è stata una menzogna, e trova un amico sincero nell'ultima creatura alla quale avrebbe guardato, in altre condizioni. Assediato da menzogne e tradimenti, trova l'unico frammento di speranza che è rimasto nel Dent de nuit. Lo trova nella figura esile di Lucylle, la ragazza piumata che viveva nei cieli, libera.
Ed è quando gli viene tolta anche questa unica scintilla di speranza che tutto il Dent de nuit sprofonda dalla paura nel terrore, dalla mancanza di speranza alla consapevolezza della propria fragilità.
Perchè nel Wunderkind c'è un vuoto, una fama spaventosa. Un nucleo nero che cerca di spingerlo a sfamarsi dei ricordi delle altre persone, a dare libero sfogo alla sua rabbia, a fare qualunque cosa l'ira e l'odio gli suggeriscano.
Il Wunderkind sembra essere male allo stato puro, più potente dei demoni, più potente di qualsiasi altra creatura.
Scopriamo qualcosa di più sul Wunderkind, sulla sua nascita, sulla precedente guerra tra il Barbuto e il Venditore. Sul loro legame.
Scopriamo la natura del Barbuto, molto Gaimaniana. Mi è piaciuta.
Scopriamo il passato di Gus. Bello. Molto bello anche il brano finale del libro su Gus.
Scopriamo qualcosa in più su Bulywif e sul Primo, e assistiamo alla cupa disperazione di Rochelle.
Non capisco solo il motivo per cui il Profeta abbia agito così, essendo un Profeta. Posso capire che ciò che avrebbe guadagnato potesse valere il gioco per lui, ma portare con sè tutti i Profughi?
Profeta da due soldi, immagino.
Comunque un bel libro, questa volta non è l'autore a dirci che emozione suscitano le varie scene. Sono le scene stesse a trasmetterci le sensazioni. La cupezza, il dolore, la rabbia, la disperazione.
Inoltre restano sempre tante domande: a che servono le trenta monete? Cosa diavolo è alla fin fine un Wunderkind? Che sta succedendo oltre il mare? Che voleva ottenere il Venditore, da tutto questo? E' semplicemente impazzito, o come ha dimostrato finora c'è del metodo nella sua pazzia?
Peccato solo che il tutto non sia accompagnato da una grande trama: a parte la guerra del licantropo, che comunque fa da contorno, è tutto un viaggio di Caius verso una maggiore consapevolezza, una sorta di romanzo di formazione. Non dico che potesse essere condensato, va benissimo così, ma mi ha lasciato con una sorta di "...finisce qui?", un vago sentore di insoddisfazione.
Insomma, c'è stato un netto miglioramento rispetto al primo volume. Ora mi aspetto parecchio dal terzo volume: risposte, atmosfera, azione. Peccato tocchi aspettare quasi un anno, però.
Questo secondo libro è quasi claustrofobico, opprimente. Il Dent de nuit diventa una sorta di prigione oscura e pericolosa, dove la gente vive rintanata per paura di quello che si aggira per le strade.
E quello che si aggira per le strade sono le orde di creature agli ordini del Venditore, e i cacciatori suoi alleati.
Loro, e i cambiavalute ancora vivi e ancora desiderosi di combattere, agli ordini di Bulywif che in questo clima di guerriglia concede sempre più spazio al licantropo dentro di sè.
Ma questo libro è anche intriso dell'assenza di speranza.
Ne è un esempio Pilgrind, ormai l'ombra di ciò che era, distrutto dagli errori commessi; ne è un esempio la condizione di Gus, chimera priva di umanità, o la realzione di Mathis al fato di Gus.
Ne è un esempio Caius stesso. L'esempio principale.
Caius che lentamente si trova a scoprire sempre più cose su di sè, sul Wunderkind. Su cosa è, su cosa può fare. Scopre che tutta la sua vita è stata una menzogna, e trova un amico sincero nell'ultima creatura alla quale avrebbe guardato, in altre condizioni. Assediato da menzogne e tradimenti, trova l'unico frammento di speranza che è rimasto nel Dent de nuit. Lo trova nella figura esile di Lucylle, la ragazza piumata che viveva nei cieli, libera.
Ed è quando gli viene tolta anche questa unica scintilla di speranza che tutto il Dent de nuit sprofonda dalla paura nel terrore, dalla mancanza di speranza alla consapevolezza della propria fragilità.
Perchè nel Wunderkind c'è un vuoto, una fama spaventosa. Un nucleo nero che cerca di spingerlo a sfamarsi dei ricordi delle altre persone, a dare libero sfogo alla sua rabbia, a fare qualunque cosa l'ira e l'odio gli suggeriscano.
Il Wunderkind sembra essere male allo stato puro, più potente dei demoni, più potente di qualsiasi altra creatura.
Scopriamo qualcosa di più sul Wunderkind, sulla sua nascita, sulla precedente guerra tra il Barbuto e il Venditore. Sul loro legame.
Scopriamo la natura del Barbuto, molto Gaimaniana. Mi è piaciuta.
Scopriamo il passato di Gus. Bello. Molto bello anche il brano finale del libro su Gus.
Scopriamo qualcosa in più su Bulywif e sul Primo, e assistiamo alla cupa disperazione di Rochelle.
Non capisco solo il motivo per cui il Profeta abbia agito così, essendo un Profeta. Posso capire che ciò che avrebbe guadagnato potesse valere il gioco per lui, ma portare con sè tutti i Profughi?
Profeta da due soldi, immagino.
Comunque un bel libro, questa volta non è l'autore a dirci che emozione suscitano le varie scene. Sono le scene stesse a trasmetterci le sensazioni. La cupezza, il dolore, la rabbia, la disperazione.
Inoltre restano sempre tante domande: a che servono le trenta monete? Cosa diavolo è alla fin fine un Wunderkind? Che sta succedendo oltre il mare? Che voleva ottenere il Venditore, da tutto questo? E' semplicemente impazzito, o come ha dimostrato finora c'è del metodo nella sua pazzia?
Peccato solo che il tutto non sia accompagnato da una grande trama: a parte la guerra del licantropo, che comunque fa da contorno, è tutto un viaggio di Caius verso una maggiore consapevolezza, una sorta di romanzo di formazione. Non dico che potesse essere condensato, va benissimo così, ma mi ha lasciato con una sorta di "...finisce qui?", un vago sentore di insoddisfazione.
Insomma, c'è stato un netto miglioramento rispetto al primo volume. Ora mi aspetto parecchio dal terzo volume: risposte, atmosfera, azione. Peccato tocchi aspettare quasi un anno, però.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 9, 2012
Caius Strauss is het Wonderkind. Hoewel hij zelf niet eens weet wat dat precies inhoudt, is zijn wereld door dit feit compleet op zijn kop gezet. Er wordt om hem gestreden door machtige Wisselaars, lycantropen en jagers, ieder met hun eigen geheimen en motieven. Na de schermutselingen in het eerste boek is het echter nog steeds niet helemaal duidelijk wie nu het beste met hem voor heeft.
Na het gruwelijke einde van het eerste deel is Caius Strauss nu opgesloten door Herr Spiegelmann. Met hulp van de Caghoulard Bellis weet hij echter te ontsnappen en zoekt hij zijn toevlucht in de wijk van Parijs waar het allemaal begon: Dent de Nuit. Lopend door het Dent de Nuit ziet Caius met eigen ogen wat de ontketende oorlog betekent voor de mensen uit de wijk. De Wisselaars, de gewone mensen, iedereen lijdt op zijn eigen manier onder de gruwelijkheden. Hij ontdekt ook dat hij een nieuwe beangstigende gave heeft, hij kan het verleden lezen van wie of wat hij maar tegenkomt. Hierdoor komt hij meer te weten over zijn ware aard en wat het inhoudt het Wonderkind te zijn…
Verwarrend begin
De eerste helft van Het Teken van de Roos is ontzettend warrig. De schrijver probeert de waanzin van de oorlog en de consequenties van de gebeurtenissen van het eerste deel aan de lezer te tonen door een enorme stroom aan personages (bekende en onbekende) de revue te laten passeren. Zo krijgen we een kijkje in hoe de situatie door deze mensen wordt beleefd. Tussendoor zien we hoe het verdergaat met de personages die na de climax van deel één hun wonden aan het likken zijn.
Hoewel de stroom een goede kijk geeft op de hopeloosheid en angst die een oorlog met zich meebrengt, is het voor de lezer op een gegeven moment een beetje te veel. Er is geen enkele houvast in het verhaal en het is moeilijk te begrijpen wat er allemaal gaande is. Nieuwe personages en nieuwe ontwikkelingen worden geïntroduceerd, zonder dat ze enige uitdieping krijgen. Veel van de personages of gebeurtenissen hebben ook geen neerslag op de rest van het boek. Wanneer een oude bekende, zoals Gus van Sant, de Baardman (Pilgrind), Buliwyf of Herr Spiegelmann wordt gevolgd, blijft de lezer alsnog in verwarring achter omdat deze stukjes te kort zijn om enige duidelijkheid te verschaffen.
Wil je de volledige recensie lezen? Klik hier:
http://www.fantasywereld.nl/recensies...
Na het gruwelijke einde van het eerste deel is Caius Strauss nu opgesloten door Herr Spiegelmann. Met hulp van de Caghoulard Bellis weet hij echter te ontsnappen en zoekt hij zijn toevlucht in de wijk van Parijs waar het allemaal begon: Dent de Nuit. Lopend door het Dent de Nuit ziet Caius met eigen ogen wat de ontketende oorlog betekent voor de mensen uit de wijk. De Wisselaars, de gewone mensen, iedereen lijdt op zijn eigen manier onder de gruwelijkheden. Hij ontdekt ook dat hij een nieuwe beangstigende gave heeft, hij kan het verleden lezen van wie of wat hij maar tegenkomt. Hierdoor komt hij meer te weten over zijn ware aard en wat het inhoudt het Wonderkind te zijn…
Verwarrend begin
De eerste helft van Het Teken van de Roos is ontzettend warrig. De schrijver probeert de waanzin van de oorlog en de consequenties van de gebeurtenissen van het eerste deel aan de lezer te tonen door een enorme stroom aan personages (bekende en onbekende) de revue te laten passeren. Zo krijgen we een kijkje in hoe de situatie door deze mensen wordt beleefd. Tussendoor zien we hoe het verdergaat met de personages die na de climax van deel één hun wonden aan het likken zijn.
Hoewel de stroom een goede kijk geeft op de hopeloosheid en angst die een oorlog met zich meebrengt, is het voor de lezer op een gegeven moment een beetje te veel. Er is geen enkele houvast in het verhaal en het is moeilijk te begrijpen wat er allemaal gaande is. Nieuwe personages en nieuwe ontwikkelingen worden geïntroduceerd, zonder dat ze enige uitdieping krijgen. Veel van de personages of gebeurtenissen hebben ook geen neerslag op de rest van het boek. Wanneer een oude bekende, zoals Gus van Sant, de Baardman (Pilgrind), Buliwyf of Herr Spiegelmann wordt gevolgd, blijft de lezer alsnog in verwarring achter omdat deze stukjes te kort zijn om enige duidelijkheid te verschaffen.
Wil je de volledige recensie lezen? Klik hier:
http://www.fantasywereld.nl/recensies...
December 17, 2012
2/10
Prima cosa prima, una domanda che mi sono trascinata dietro per tutta la seconda metà del libro: rue O. F. de Jarjayes? *Quel* O. F. de Jarjayes?
Poi: non posso che confermare l'impressione che avevo ricavato dal primo volume, una lettura evitabile. Solita confusionarietà nel portare avanti la trama, che difatti ho dimenticato due settimane dopo la lettura; solite fontane di sangue sullo sfondo a scopo decorativo, che ormai non fanno più impressione neanche al gatto; solita scrittura che rovista, impila, ammucchia e trascina parole in giro e da questo livello non si solleva, facendo avvertire tutto il peso del vocabolo in sé piuttosto che farlo sparire nella corrente della trama. Vorrebbe pescare dal cilindro trovate originalissime che mi lasciassero a bocca aperta, ma raffazzona alla meno peggio qualche creatura che sembra il fratello disagiato dei Digimon, ad esempio la Kalì dei poveri, il gatto con il pelo fatto di germogli o il bambino con gli occhi a clessidra (WTF? Questo è un generatore casuale, altroché). Quando poi vuole smettere l'aria da trucido hovistocose e darsi ai sentimenti, l'autore fa la figura dell'ultimo dei niubbi: la sua Lucille è né più né meno che la rinc*glionitissima donna-angelo dello stil novo, capace solo di lanciare sorrisini pieni di dolcezza, spandere angelica beltà tutto attorno e parlare di buonisentimenti con l'aria di una che è appena stata lobotomizzata; la sua verve è pari a quella di una bambola gonfiabile, ma almeno quella serve a qualcosa. L'attrattiva che un manichino del genere esercita verso un comune essere umano dovrebbe essere pari a zero, ma qualcuno non sembra rendersene conto.
Prima cosa prima, una domanda che mi sono trascinata dietro per tutta la seconda metà del libro: rue O. F. de Jarjayes? *Quel* O. F. de Jarjayes?
Poi: non posso che confermare l'impressione che avevo ricavato dal primo volume, una lettura evitabile. Solita confusionarietà nel portare avanti la trama, che difatti ho dimenticato due settimane dopo la lettura; solite fontane di sangue sullo sfondo a scopo decorativo, che ormai non fanno più impressione neanche al gatto; solita scrittura che rovista, impila, ammucchia e trascina parole in giro e da questo livello non si solleva, facendo avvertire tutto il peso del vocabolo in sé piuttosto che farlo sparire nella corrente della trama. Vorrebbe pescare dal cilindro trovate originalissime che mi lasciassero a bocca aperta, ma raffazzona alla meno peggio qualche creatura che sembra il fratello disagiato dei Digimon, ad esempio la Kalì dei poveri, il gatto con il pelo fatto di germogli o il bambino con gli occhi a clessidra (WTF? Questo è un generatore casuale, altroché). Quando poi vuole smettere l'aria da trucido hovistocose e darsi ai sentimenti, l'autore fa la figura dell'ultimo dei niubbi: la sua Lucille è né più né meno che la rinc*glionitissima donna-angelo dello stil novo, capace solo di lanciare sorrisini pieni di dolcezza, spandere angelica beltà tutto attorno e parlare di buonisentimenti con l'aria di una che è appena stata lobotomizzata; la sua verve è pari a quella di una bambola gonfiabile, ma almeno quella serve a qualcosa. L'attrattiva che un manichino del genere esercita verso un comune essere umano dovrebbe essere pari a zero, ma qualcuno non sembra rendersene conto.
July 13, 2016
Sangue, mostri, demoni, bambini prodigio, stregoni, guerra, sangue, amore, lupi mannari, sangue, Parigi. Se non amate queste cose, non lo leggete.
Era da tempo nella mia libreria, riposto in attesa di una nuova voglia di leggerlo. L'ho ripreso e l'ho divorato.
Non è sempre facile seguire il racconto che si articola come una ragnatela fra i vari capitoli e i (troppi?) nomi e personaggi. Non è sempre chiaro se ci sia una storia precedente a cui dover fare riferimento o se questa storia rimane solo accennata tra le pagine correnti. Eppure mi pare sia scritto bene, un po' contorto forse (a dire il vero mi chiedo come gli siano venute in mente certe scene!) però tutto sommato piacevole e, come dire, un libro intenso non adatto a uno stomaco debole forse (soprattutto per la crudezza di alcuni dettagli). Però avendolo divorato vuol dire che a suo modo si è fatto amare (il finale un po' meno, non l'ho capito tanto bene).
Era da tempo nella mia libreria, riposto in attesa di una nuova voglia di leggerlo. L'ho ripreso e l'ho divorato.
Non è sempre facile seguire il racconto che si articola come una ragnatela fra i vari capitoli e i (troppi?) nomi e personaggi. Non è sempre chiaro se ci sia una storia precedente a cui dover fare riferimento o se questa storia rimane solo accennata tra le pagine correnti. Eppure mi pare sia scritto bene, un po' contorto forse (a dire il vero mi chiedo come gli siano venute in mente certe scene!) però tutto sommato piacevole e, come dire, un libro intenso non adatto a uno stomaco debole forse (soprattutto per la crudezza di alcuni dettagli). Però avendolo divorato vuol dire che a suo modo si è fatto amare (il finale un po' meno, non l'ho capito tanto bene).
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 11, 2014
Nel mio blog potete trovare cosa ne penso di questo libro http://www.casteloricalco.eu/archives...
Displaying 1 - 9 of 9 reviews