What do you think?
Rate this book
Η δεύτερη ευκαιρία
«Το έργο είναι η ζωή του δημιουργού» ήταν το περίφημο ρητό του Χένρι Τζέιμς. Ο ίδιος ήταν ένας «ορκισμένος εργένης» αποφασισμένος να κρατήσει τη ζωή του μακριά από τους περιορισμούς και τις υποχρεώσεις που δημιουργούνται από τον έγγαμο βίο και να αφοσιωθεί στην τέχνη του. Είχε ανάγκη να είναι ελεύθερος, να είναι εγωιστής – «εγωιστικά δοσμένος» στην τέχνη του.
Ήταν πεπεισμένος πως οι ευθύνες μιας οικογένειας θα περιόριζαν τους φυσικούς και πνευματικούς ορίζοντές του.
«Για να είναι πραγματικά μεγάλο ένα έργο τέχνης», έγραψε ο Χένρι Τζέιμς σε μια από τις πρώτες του κριτικές, «πρέπει να αναπτερώνει την καρδιά». Αυτός ήταν ο στόχος του και στα δικά του γραπτά, και αυτός είναι και ο στόχος και η αγωνία του πρωταγωνιστή αυτής της νουβέλας, του μυθιστοριογράφου Ντένκομπ. Αν και δεν πρέπει, σε καμία περίπτωση, να ταυτίσουμε τον Τζέιμς με τον ήρωά του, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι οι προβληματισμοί του Ντένκομπ αντανακλούν, σε μεγάλο βαθμό, τις αγωνίες του ίδιου του Χένρι Τζέιμς. Το πέρασμα του χρόνου, που δεν είναι ποτέ αρκετός, η αγωνία για το έργο που δεν είναι ποτέ όσο πρέπει καλό, η απελπισία ότι δεν έχει ακόμη καταφέρει να δημιουργήσει το αριστούργημά του.
Ο Χένρι Τζέιμς μας προσφέρει σε αυτή τη νουβέλα ένα απόσταγμα του ταλέντου του, την «πλούσια συμπύκνωση» που αναζητούσε αγωνιωδώς, χωρίς σοβαροφάνεια όμως, αλλά με χιούμορ και λεπτή ειρωνεία, συστατικά που ο ίδιος παρομοιάζει με τη σωστή δόση ζάχαρης που απαιτείται για να δέσει μια καλή μαρμελάδα.
Ήταν πεπεισμένος πως οι ευθύνες μιας οικογένειας θα περιόριζαν τους φυσικούς και πνευματικούς ορίζοντές του.
«Για να είναι πραγματικά μεγάλο ένα έργο τέχνης», έγραψε ο Χένρι Τζέιμς σε μια από τις πρώτες του κριτικές, «πρέπει να αναπτερώνει την καρδιά». Αυτός ήταν ο στόχος του και στα δικά του γραπτά, και αυτός είναι και ο στόχος και η αγωνία του πρωταγωνιστή αυτής της νουβέλας, του μυθιστοριογράφου Ντένκομπ. Αν και δεν πρέπει, σε καμία περίπτωση, να ταυτίσουμε τον Τζέιμς με τον ήρωά του, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι οι προβληματισμοί του Ντένκομπ αντανακλούν, σε μεγάλο βαθμό, τις αγωνίες του ίδιου του Χένρι Τζέιμς. Το πέρασμα του χρόνου, που δεν είναι ποτέ αρκετός, η αγωνία για το έργο που δεν είναι ποτέ όσο πρέπει καλό, η απελπισία ότι δεν έχει ακόμη καταφέρει να δημιουργήσει το αριστούργημά του.
Ο Χένρι Τζέιμς μας προσφέρει σε αυτή τη νουβέλα ένα απόσταγμα του ταλέντου του, την «πλούσια συμπύκνωση» που αναζητούσε αγωνιωδώς, χωρίς σοβαροφάνεια όμως, αλλά με χιούμορ και λεπτή ειρωνεία, συστατικά που ο ίδιος παρομοιάζει με τη σωστή δόση ζάχαρης που απαιτείται για να δέσει μια καλή μαρμελάδα.
96 pages, Paperback
First published May 1, 1893
13 people are currently reading
223 people want to read
About the author
Henry James
4,563 books3,950 followersHenry James was an American-British author. He is regarded as a key transitional figure between literary realism and literary modernism, and is considered by many to be among the greatest novelists in the English language. He was the son of Henry James Sr. and the brother of philosopher and psychologist William James and diarist Alice James.
He is best known for his novels dealing with the social and marital interplay between émigré Americans, the English, and continental Europeans, such as The Portrait of a Lady. His later works, such as The Ambassadors, The Wings of the Dove and The Golden Bowl were increasingly experimental. In describing the internal states of mind and social dynamics of his characters, James often wrote in a style in which ambiguous or contradictory motives and impressions were overlaid or juxtaposed in the discussion of a character's psyche. For their unique ambiguity, as well as for other aspects of their composition, his late works have been compared to Impressionist painting.
His novella The Turn of the Screw has garnered a reputation as the most analysed and ambiguous ghost story in the English language and remains his most widely adapted work in other media. He wrote other highly regarded ghost stories, such as "The Jolly Corner".
James published articles and books of criticism, travel, biography, autobiography, and plays. Born in the United States, James largely relocated to Europe as a young man, and eventually settled in England, becoming a British citizen in 1915, a year before his death. James was nominated for the Nobel Prize in Literature in 1911, 1912, and 1916. Jorge Luis Borges said "I have visited some literatures of East and West; I have compiled an encyclopedic compendium of fantastic literature; I have translated Kafka, Melville, and Bloy; I know of no stranger work than that of Henry James."
He is best known for his novels dealing with the social and marital interplay between émigré Americans, the English, and continental Europeans, such as The Portrait of a Lady. His later works, such as The Ambassadors, The Wings of the Dove and The Golden Bowl were increasingly experimental. In describing the internal states of mind and social dynamics of his characters, James often wrote in a style in which ambiguous or contradictory motives and impressions were overlaid or juxtaposed in the discussion of a character's psyche. For their unique ambiguity, as well as for other aspects of their composition, his late works have been compared to Impressionist painting.
His novella The Turn of the Screw has garnered a reputation as the most analysed and ambiguous ghost story in the English language and remains his most widely adapted work in other media. He wrote other highly regarded ghost stories, such as "The Jolly Corner".
James published articles and books of criticism, travel, biography, autobiography, and plays. Born in the United States, James largely relocated to Europe as a young man, and eventually settled in England, becoming a British citizen in 1915, a year before his death. James was nominated for the Nobel Prize in Literature in 1911, 1912, and 1916. Jorge Luis Borges said "I have visited some literatures of East and West; I have compiled an encyclopedic compendium of fantastic literature; I have translated Kafka, Melville, and Bloy; I know of no stranger work than that of Henry James."
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
November 15, 2017
Η δεύτερη ευκαιρία είναι μια ιστορία γραμμένη με ευαισθησία και νοσταλγία. 4 αστεράκια μόνο και μόνο γιατί νιώθω ότι θα μπορούσε να γράψει και άλλα. Είχε να δώσει πολλά περισσότερα... τόσο από τους χαρακτήρες όσο και από τις περιστάσεις.
November 8, 2020
Καθένας που έχει «προσβληθεί» από το δηλητήριο της υπαρξιακής αγωνίας, των μάταιων ελπίδων μιας δεύτερης ζωής με τη βεβαιότητα πως ναι, θα τη ζήσει καλύτερα στη δεύτερη ευκαιρία, μπορεί να το κάνει καλύτερα, θα είναι πιο προσεκτικός και στοχευμένος αυτή τη δεύτερη φορά, αιχμαλωτίζεται στο αδράχτι της νουβέλας αυτής. Η αναζήτηση της τελειότητας με το γήρας και τον θάνατο να λοξοκοιτάζουν σε κάθε στροφή της ζωής, δημιουργεί ένα κλειστοφοβικό σκηνικό που σκηνοθετείται έτσι ώστε οι αναθυμιάσεις να φτάνουν στη μύτη του αναγνώστη που βρίσκεται σε εγρήγορση και να του προκαλούν ένα λογοτεχνικό μεθύσι που πηγάζει από την ίδια τη ζωή, μια μικρή φιέστα στην οποία μετέχει με δική του ευθύνη, αναλόγως της προσωπικής διάθεσης για μετατόπιση.
Καλλιτέχνης δεν είναι μόνο ο ζωγράφος, ο λογοτέχνης, ο δημιουργός. Καλλιτέχνης είμαι και εγώ και εσύ, που καλούμαστε να φιλοτεχνήσουμε την ίδια μας τη ζωή, το μεγαλύτερό μας έργο, αποφασίζοντας σε κάθε βήμα πώς θέλουμε να τη ζήσουμε. Μένει ο καθένας να κατεβάσει από το ράφι της συνείδησής του τις δικές του προσλαμβάνουσες, να κάνει τις δικές του εγκεφαλικές συνάψεις.
Είναι μονόδρομος ο δρόμος του τελειομανή, και γίνεται νομοτελειακά ένας λαβύρινθος, μια καταδίκη, χωρίς να προσφέρει ποτέ την έξοδο της ολοκληρωτικής ικανοποίησης και τελείωσης.
«Η αρρώστια και τα γηρατειά ορθώθηκαν μπροστά του σαν φαντάσματα με ανάλγητα μάτια· πώς να δωροδοκήσει τέτοιες ανελέητες μοίρες να του δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία;»
Ενθρονίζω με απόλυτη σιγουριά τη «Δεύτερη ευκαιρία» δίπλα στο «Άγνωστο αριστούργημα» του Balzac, με κοινό τόπο τη θεματολογία, και καταχωρισμένο στο μυαλό μου ως εξαιρετικό δείγμα αναφοράς για τη μικρή φόρμα, αυτή που δύναται να προκαλέσει την πολυπόθητη -για μένα σίγουρα- μετατόπιση, παρέα με τις στιλιστικές δεξιότητες του συγγραφέα. Εκεί δίπλα είναι τακτοποιημένος και «Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς» του Τολστόι.
Ο χρόνος που αφιερώνεται σε τέτοιου είδους αναγνώσεις είναι ζωντανός χρόνος και αξίζει να δοθεί.
* Το επίμετρο της Καρολίνας Μέρμηγκα εξαίρετη προσθήκη που συμπληρώνει την άρτια λιλιπούτεια έκδοση, φωτίζει τις σκιές, χαρτογραφεί τον δρόμο προς την εισαγωγή στον κόσμο του Χένρι Τζέιμς, και αναπόφευκτα δίνει ώθηση και κίνητρο για περαιτέρω αναζήτηση του σύμπαντός του.
Καλλιτέχνης δεν είναι μόνο ο ζωγράφος, ο λογοτέχνης, ο δημιουργός. Καλλιτέχνης είμαι και εγώ και εσύ, που καλούμαστε να φιλοτεχνήσουμε την ίδια μας τη ζωή, το μεγαλύτερό μας έργο, αποφασίζοντας σε κάθε βήμα πώς θέλουμε να τη ζήσουμε. Μένει ο καθένας να κατεβάσει από το ράφι της συνείδησής του τις δικές του προσλαμβάνουσες, να κάνει τις δικές του εγκεφαλικές συνάψεις.
Είναι μονόδρομος ο δρόμος του τελειομανή, και γίνεται νομοτελειακά ένας λαβύρινθος, μια καταδίκη, χωρίς να προσφέρει ποτέ την έξοδο της ολοκληρωτικής ικανοποίησης και τελείωσης.
«Η αρρώστια και τα γηρατειά ορθώθηκαν μπροστά του σαν φαντάσματα με ανάλγητα μάτια· πώς να δωροδοκήσει τέτοιες ανελέητες μοίρες να του δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία;»
Ενθρονίζω με απόλυτη σιγουριά τη «Δεύτερη ευκαιρία» δίπλα στο «Άγνωστο αριστούργημα» του Balzac, με κοινό τόπο τη θεματολογία, και καταχωρισμένο στο μυαλό μου ως εξαιρετικό δείγμα αναφοράς για τη μικρή φόρμα, αυτή που δύναται να προκαλέσει την πολυπόθητη -για μένα σίγουρα- μετατόπιση, παρέα με τις στιλιστικές δεξιότητες του συγγραφέα. Εκεί δίπλα είναι τακτοποιημένος και «Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς» του Τολστόι.
Ο χρόνος που αφιερώνεται σε τέτοιου είδους αναγνώσεις είναι ζωντανός χρόνος και αξίζει να δοθεί.
* Το επίμετρο της Καρολίνας Μέρμηγκα εξαίρετη προσθήκη που συμπληρώνει την άρτια λιλιπούτεια έκδοση, φωτίζει τις σκιές, χαρτογραφεί τον δρόμο προς την εισαγωγή στον κόσμο του Χένρι Τζέιμς, και αναπόφευκτα δίνει ώθηση και κίνητρο για περαιτέρω αναζήτηση του σύμπαντός του.
November 25, 2020
#nestórias
“Desde o princípio se havia dedicado à literatura, mas seguira a sua vida muito chegado a ela. Só agora, e por fim, começava a ver; de forma que, até aí, andara sempre de olhos fechados. Amadurecera muito tarde e fora tão pouca a sua preparação que tivera de aprender à custa de muitos erros.
- Prefiro as suas flores aos frutos dos outros, e os seus erros às certezas dos mais, - atalhou com galantaria o Dr. Hugh. – Pelos seus enganos é que eu o admiro.
Se fôssemos médicos e tivéssemos a sorte de travar amizade com o nosso escritor preferido que, já velho e doente, acha que chegou ao fim do caminho, apesar de dominar a arte da escrita melhor do que nunca, não tentaríamos tratá-lo e cuidar dele para que ele continuasse a produzir mais dos nossos amados livros? É desse encontro acidental mas intenso que fala este conto magnífico de Henry James, que em português ganhou o título de “Envelhecer”.
“Algo de precioso desaparecera da sua vida. Eis o sofrimento mais agudo dos últimos anos – a sensação da maré que baixa, da diminuição das oportunidades. E agora sentia não somente que se lhe ia a derradeira oportunidade, como também ele próprio se afundara. Tinha feito tudo quanto poderia fazer e, todavia, não fizera o que desejara. Haveria maior tormento do que esse – saber que a sua carreira se fechava?
“Desde o princípio se havia dedicado à literatura, mas seguira a sua vida muito chegado a ela. Só agora, e por fim, começava a ver; de forma que, até aí, andara sempre de olhos fechados. Amadurecera muito tarde e fora tão pouca a sua preparação que tivera de aprender à custa de muitos erros.
- Prefiro as suas flores aos frutos dos outros, e os seus erros às certezas dos mais, - atalhou com galantaria o Dr. Hugh. – Pelos seus enganos é que eu o admiro.
Se fôssemos médicos e tivéssemos a sorte de travar amizade com o nosso escritor preferido que, já velho e doente, acha que chegou ao fim do caminho, apesar de dominar a arte da escrita melhor do que nunca, não tentaríamos tratá-lo e cuidar dele para que ele continuasse a produzir mais dos nossos amados livros? É desse encontro acidental mas intenso que fala este conto magnífico de Henry James, que em português ganhou o título de “Envelhecer”.
“Algo de precioso desaparecera da sua vida. Eis o sofrimento mais agudo dos últimos anos – a sensação da maré que baixa, da diminuição das oportunidades. E agora sentia não somente que se lhe ia a derradeira oportunidade, como também ele próprio se afundara. Tinha feito tudo quanto poderia fazer e, todavia, não fizera o que desejara. Haveria maior tormento do que esse – saber que a sua carreira se fechava?
June 16, 2018
Breve racconto atipico di Henry James. Letto perché viene citato da Philip Roth in Lo scrittore fantasma. Lonoff, il grande autore da cui il giovane Zuckerman-Dedalus è ospitato per 24 ore, trova un cartoncino in bella vista con la seguente citazione da The Middle years:
“Facciamo quello che possiamo… Diamo quello che abbiamo. Il dubbio è la nostra passione e la passione è il nostro compito. Il resto è la follia dell’arte.
(“We work in the dark – we do what we can – we give what we have. Our doubt is our passion and our passion is our task. The rest is the madness of art”).”
La breve vicenda dello scrittore Dencombe è lo sguardo che un artista ormai anziano getta sulla sua opera. Ha pagato il prezzo dell’assoluta solitudine per cercare la perfezione. L’ha ottenuta? E a quale scopo? Non ci sarà una seconda occasione, è su questa che si gioca il senso. Che rimane anche quando la vita passa.
“Facciamo quello che possiamo… Diamo quello che abbiamo. Il dubbio è la nostra passione e la passione è il nostro compito. Il resto è la follia dell’arte.
(“We work in the dark – we do what we can – we give what we have. Our doubt is our passion and our passion is our task. The rest is the madness of art”).”
La breve vicenda dello scrittore Dencombe è lo sguardo che un artista ormai anziano getta sulla sua opera. Ha pagato il prezzo dell’assoluta solitudine per cercare la perfezione. L’ha ottenuta? E a quale scopo? Non ci sarà una seconda occasione, è su questa che si gioca il senso. Che rimane anche quando la vita passa.
December 13, 2015
Dencombe is a writer, and he has just written his best work, The Middle Years. The problem is, he is dying, just at the point in his life, in his career, that he has learnrd how to write properly, and to live happily. Oh, for a second chance. But he is dying, and so is faced with life's greatest conundrum, as we all will be; having to die just when we have learned how to live.
May 17, 2014
It's official: I am completely in love with Henry James. I've suspected this infatuation for years, decades even. But now I know; this is the real deal.
True love.
And, this wonderful story is the turning point. This is such a lovely, difficult, sometimes funny, sometimes peculiar 'story', such an odd treatment of an ancient loss and conundrum.
Don't we get a second chance?
Now--after I've worked so hard, acquired this skill, that know-how, and these insights and those understandings, must I go now, before I've had the time to put it all into play? Just as I am getting the hang of it all (not to mention, getting the hang of writing), I have to go?
Who is our Henry James today? Where is he (her)? How we need him--now!
The lines on the last page about shedding the delusion of getting a second chance, and 'working in the dark' are often quoted. But what I loved best about this story, and found quite surprising, is this (also at the end of the story):
"Not the glory--what there is of it! It IS glory--to have been tested, to have had our little quality and cast our little spell. The thing is to have made someone care. You happen to be crazy of course, but that doesn't affect the law."
To make someone care. To care enough to talk to us, to listen, tend to us, be moved and altered by us. To even, if we are writers, as the protagonist here is, sensitively, intelligently, sympathetically read us.
Often the narrator refers to the protagonist as "poor Dencombe". Poor, indeed. Dencombe finds, if a bit late, not only his best voice, his most artful production, but someone who 'cares'...
Dencombe dies a rich man.
After reading this, I wonder: Did James find someone who cared? I don't know enough about the details of his biography to know. But I suspect, when he wrote this story at fifty, that he felt the absence of someone who cared.
So that's what all the nail-biting and fretting for attention, recognition, publication, even fame is really about, in the end--finding one, two, or maybe, if you're extraordinarily lucky, a handful of people who care.
Really care.
Is this case, I believe The Master hit the nail squarely on its head.
True love.
And, this wonderful story is the turning point. This is such a lovely, difficult, sometimes funny, sometimes peculiar 'story', such an odd treatment of an ancient loss and conundrum.
Don't we get a second chance?
Now--after I've worked so hard, acquired this skill, that know-how, and these insights and those understandings, must I go now, before I've had the time to put it all into play? Just as I am getting the hang of it all (not to mention, getting the hang of writing), I have to go?
Who is our Henry James today? Where is he (her)? How we need him--now!
The lines on the last page about shedding the delusion of getting a second chance, and 'working in the dark' are often quoted. But what I loved best about this story, and found quite surprising, is this (also at the end of the story):
"Not the glory--what there is of it! It IS glory--to have been tested, to have had our little quality and cast our little spell. The thing is to have made someone care. You happen to be crazy of course, but that doesn't affect the law."
To make someone care. To care enough to talk to us, to listen, tend to us, be moved and altered by us. To even, if we are writers, as the protagonist here is, sensitively, intelligently, sympathetically read us.
Often the narrator refers to the protagonist as "poor Dencombe". Poor, indeed. Dencombe finds, if a bit late, not only his best voice, his most artful production, but someone who 'cares'...
Dencombe dies a rich man.
After reading this, I wonder: Did James find someone who cared? I don't know enough about the details of his biography to know. But I suspect, when he wrote this story at fifty, that he felt the absence of someone who cared.
So that's what all the nail-biting and fretting for attention, recognition, publication, even fame is really about, in the end--finding one, two, or maybe, if you're extraordinarily lucky, a handful of people who care.
Really care.
Is this case, I believe The Master hit the nail squarely on its head.
October 19, 2024
Painful from start to finish. This is my first experience reading Henry James and probably my last. The story is mentioned in Philip Roth’s The Ghost Writer. The sentences are so long, meandering and full of ridiculous metaphors, the story itself is vapid and James himself is whiny throughout. I got nothing from this. Thanks a lot, Phil!
September 11, 2007
Another miraculous James novella. The opening paragraphs are inexhaustible -- as complicated and smart as an actual personality. This is a sad but warm look at a dying artist who, having finally arrived at the mastery he's been working his whole career to achieve, wishes he could relive his life and remake his books. Autobiographical resonances, yes, but also a very tender unpacking of the paradoxes embedded in all age and all youth. As he often does, James takes a cliche -- "youth is wasted on the young" -- and weaves out its implications.
October 4, 2022
I actually enjoyed this very much and connected with the story somehow
Want to read
January 21, 2015Free download available at Project Gutenberg.
October 3, 2024
Η δεύτερη ευκαιρία. Henry James
📖📖📖
" κι ενώ το ρομάντζο της αληθινής ζωής στεκόταν δίπλα του παραμελημένο, αυτός βυθιζόταν σ' εκείνο μιας δανειστικής βιβλιοθήκης".
📖📖📖
Αν θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω μια λέξη για να εκφράσω το σύνολο της δημιουργίας του James θα ήταν αναμφίβολα η "κομψότητα". Αυτός ο λογοτέχνης μοιάζει να αποδίδει σε κάθε φράση του μια κομψή εκδοχή της πραγματικότητας�� γίνεται ο ίδιος ένας κομψός εκφραστής του πνεύματος. Κομψός όμως δε σημαίνει "εύκολος" και ο James φέρεται σαν όργανο αφύπνισης της συνείδησης. Κάθε "λανθάνον" στοιχείο ζωντανεύει μαγικά από τη πένα του και γίνεται πράξη, φέρει ευθύνη, αποκτά την απτή αίσθηση μιας λεπτομέρειας που ρυθμίζει τα πάντα και ως εκ τούτου την πλοκή του. Ίσως το έχω αναφέρει κι άλλοτε αλλά μου δίνει την εντύπωση μιας λογοτεχνικής ετοιμότητας παροιμιώδους όσο και χαρακτηριστικής του ύφους του. Αποδίδει με σεβασμό και ποιότητα το υλικό του, χωράει σε λέξεις γεμάτες νόημα όσα μοιάζουν αδιάφορα, ενίοτε ρηχά και άχαρα. Δε γνωρίζω πολλούς συγγραφείς που μπορούν να πετύχουν κάτι τέτοιο παρά μόνο αν καταπιάνονται με μια μεγάλη ιδέα που εμφυσεί κάτι το μεγαλειώδες στα έργα τους. Ο Τζέιμς όμως πετυχαίνει το ίδιο απ'την ανάποδη. Λες και παίρνει τη σαγιονάρα θαλάσσης και στην μετατρέπει σε υπόδημα πολυτελείας πανάκριβου οίκου, χωρίς να το πάρεις είδηση. Η γραφή του γίνεται σαφέστατα η παγίδα της προσοχής σου, ρίχνει άδεια και πιάνει γεμάτα κάθε φορά. Αποκλείεται να ολοκληρώσεις έργο του, ακόμα κι όσα μοιαζουν εντελώς αδιάφορα, χωρίς να νιώσεις πιο γεμάτος, πνευματικά πιο ευφτραφής, χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις το λόγο. Έχεις πάρει αλλά δεν ξέρεις τι. Η γνώση που μεταφέρει ακολουθεί τη λογική "μάθε τέχνη κι άστηνε" .Την αφομοιώνεις χωρίς να το καταλαβαίνεις και κάποια στιγμή θα την ανακαλέσεις ως εμπειρία όταν σου χρειαστεί και πιθανόν δε θα θυμάσαι καν πώς την απέκτησες, πέρα από μια ελαφρά θύμηση πως κάπου, κάπως, κάποτε αναμετρήθηκες με το αναμάστημά της. Είναι ο λογοτέχνης-δάσκαλος και χάδι. Δε σε αρπάζει, αλλά σε αγγίζει.
Η δεύτερη ευκαιρία είναι μια αυταναφορική δημιουργία για το ίδιο το συγγραφικό έργο. Ο Τζέιμς μέσω του συγγραφέα -ήρωά του επιδιώκει μια συναισθηματική προσέγγιση του χρόνου αυτού του εμβληματικού κληροδοτήματος της φύσης (ή του Θεού αν προτιμάτε) για να μας επιβάλει μια νοσηρή καταναγκαστική εγρήγορση, καθώς αυτός παρασύρει με την ανέκλητη κυριαρχία του πάνω σε κάθε ζωντανή ύπαρξη, την ίδια την τάξη της ζωής επιφέροντας το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του θανάτου. Η αισθητική του Τζέιμς είναι εκτός από κομψή και προσηλωμένη στο πάθος του ήρωά του, ενώ παρακολουθεί το πεπρωμένο του να επιταχύνεται και να εξαντλείται προοδευτικά ακριβώς τη στιγμή που γεύεται την αναγνώριση! Ακόμα κι αυτή η σύντομη πορεία προς το τέλος είναι γεμάτη από σημαντικές στιγμές που σαν έκλαμψη κάποιας ανώτερης ευφυίας δημιουργεί εντυπωσιακές προσχώσεις ενός ευφάνταστου πεπρωμένου. Κι ενώ ο ήρωάς του καλείται να κάνει την υπέρτατη θυσία, ένα στρίψιμο της δικής του τύχης εξαιτίας της ηθικής ενός άλλου προσώπου τον φέρνει αντιμέτωπο και ηθικά δικαιωμένο με την εξής πρόταση: "διάλεξα ν'αποδεχτώ, όποιες κι αν είναι, τις συνέπειες της λατρείας μου!" Ανάθεμά με αλλά συγκινήθηκα μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής μου.
Η δεύτερη ευκαιρία είναι μια νουβέλα που θα μπορούσα να αντιγράψω σχεδόν όλες τις προτάσεις της, αν μπορούσα να τις χωρέσω σε μια ανάρτηση, για να σας κάνω να καταλάβετε το βάθος που προσφέρει απλόχερα και αφειδώς. Γιατί ο Τζέιμς υπήρξε τρομερά δοτικός δημιουργός, χωρίς εγωιστικές χειραγωγήσεις. Μας άνοιγε την καρδιά του σε κάθε του δημιουργία και προσέφερε τη γνώση που φωλιάζει μέσα της, και το λέω με το χέρι στη δική μου καρδιά, πιστεύοντας πως στοχαζόταν αποκλειστικά με την καρδιά του, όπως και ο Τσβάιχ!!
Α! Ρε συ Τζέιμς! Αλάνθαστος ήσουν, σαν το κανάτι!
📖📖📖
" κι ενώ το ρομάντζο της αληθινής ζωής στεκόταν δίπλα του παραμελημένο, αυτός βυθιζόταν σ' εκείνο μιας δανειστικής βιβλιοθήκης".
📖📖📖
Αν θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω μια λέξη για να εκφράσω το σύνολο της δημιουργίας του James θα ήταν αναμφίβολα η "κομψότητα". Αυτός ο λογοτέχνης μοιάζει να αποδίδει σε κάθε φράση του μια κομψή εκδοχή της πραγματικότητας�� γίνεται ο ίδιος ένας κομψός εκφραστής του πνεύματος. Κομψός όμως δε σημαίνει "εύκολος" και ο James φέρεται σαν όργανο αφύπνισης της συνείδησης. Κάθε "λανθάνον" στοιχείο ζωντανεύει μαγικά από τη πένα του και γίνεται πράξη, φέρει ευθύνη, αποκτά την απτή αίσθηση μιας λεπτομέρειας που ρυθμίζει τα πάντα και ως εκ τούτου την πλοκή του. Ίσως το έχω αναφέρει κι άλλοτε αλλά μου δίνει την εντύπωση μιας λογοτεχνικής ετοιμότητας παροιμιώδους όσο και χαρακτηριστικής του ύφους του. Αποδίδει με σεβασμό και ποιότητα το υλικό του, χωράει σε λέξεις γεμάτες νόημα όσα μοιάζουν αδιάφορα, ενίοτε ρηχά και άχαρα. Δε γνωρίζω πολλούς συγγραφείς που μπορούν να πετύχουν κάτι τέτοιο παρά μόνο αν καταπιάνονται με μια μεγάλη ιδέα που εμφυσεί κάτι το μεγαλειώδες στα έργα τους. Ο Τζέιμς όμως πετυχαίνει το ίδιο απ'την ανάποδη. Λες και παίρνει τη σαγιονάρα θαλάσσης και στην μετατρέπει σε υπόδημα πολυτελείας πανάκριβου οίκου, χωρίς να το πάρεις είδηση. Η γραφή του γίνεται σαφέστατα η παγίδα της προσοχής σου, ρίχνει άδεια και πιάνει γεμάτα κάθε φορά. Αποκλείεται να ολοκληρώσεις έργο του, ακόμα κι όσα μοιαζουν εντελώς αδιάφορα, χωρίς να νιώσεις πιο γεμάτος, πνευματικά πιο ευφτραφής, χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις το λόγο. Έχεις πάρει αλλά δεν ξέρεις τι. Η γνώση που μεταφέρει ακολουθεί τη λογική "μάθε τέχνη κι άστηνε" .Την αφομοιώνεις χωρίς να το καταλαβαίνεις και κάποια στιγμή θα την ανακαλέσεις ως εμπειρία όταν σου χρειαστεί και πιθανόν δε θα θυμάσαι καν πώς την απέκτησες, πέρα από μια ελαφρά θύμηση πως κάπου, κάπως, κάποτε αναμετρήθηκες με το αναμάστημά της. Είναι ο λογοτέχνης-δάσκαλος και χάδι. Δε σε αρπάζει, αλλά σε αγγίζει.
Η δεύτερη ευκαιρία είναι μια αυταναφορική δημιουργία για το ίδιο το συγγραφικό έργο. Ο Τζέιμς μέσω του συγγραφέα -ήρωά του επιδιώκει μια συναισθηματική προσέγγιση του χρόνου αυτού του εμβληματικού κληροδοτήματος της φύσης (ή του Θεού αν προτιμάτε) για να μας επιβάλει μια νοσηρή καταναγκαστική εγρήγορση, καθώς αυτός παρασύρει με την ανέκλητη κυριαρχία του πάνω σε κάθε ζωντανή ύπαρξη, την ίδια την τάξη της ζωής επιφέροντας το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του θανάτου. Η αισθητική του Τζέιμς είναι εκτός από κομψή και προσηλωμένη στο πάθος του ήρωά του, ενώ παρακολουθεί το πεπρωμένο του να επιταχύνεται και να εξαντλείται προοδευτικά ακριβώς τη στιγμή που γεύεται την αναγνώριση! Ακόμα κι αυτή η σύντομη πορεία προς το τέλος είναι γεμάτη από σημαντικές στιγμές που σαν έκλαμψη κάποιας ανώτερης ευφυίας δημιουργεί εντυπωσιακές προσχώσεις ενός ευφάνταστου πεπρωμένου. Κι ενώ ο ήρωάς του καλείται να κάνει την υπέρτατη θυσία, ένα στρίψιμο της δικής του τύχης εξαιτίας της ηθικής ενός άλλου προσώπου τον φέρνει αντιμέτωπο και ηθικά δικαιωμένο με την εξής πρόταση: "διάλεξα ν'αποδεχτώ, όποιες κι αν είναι, τις συνέπειες της λατρείας μου!" Ανάθεμά με αλλά συγκινήθηκα μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής μου.
Η δεύτερη ευκαιρία είναι μια νουβέλα που θα μπορούσα να αντιγράψω σχεδόν όλες τις προτάσεις της, αν μπορούσα να τις χωρέσω σε μια ανάρτηση, για να σας κάνω να καταλάβετε το βάθος που προσφέρει απλόχερα και αφειδώς. Γιατί ο Τζέιμς υπήρξε τρομερά δοτικός δημιουργός, χωρίς εγωιστικές χειραγωγήσεις. Μας άνοιγε την καρδιά του σε κάθε του δημιουργία και προσέφερε τη γνώση που φωλιάζει μέσα της, και το λέω με το χέρι στη δική μου καρδιά, πιστεύοντας πως στοχαζόταν αποκλειστικά με την καρδιά του, όπως και ο Τσβάιχ!!
Α! Ρε συ Τζέιμς! Αλάνθαστος ήσουν, σαν το κανάτι!
March 7, 2023
Este es el primer acercamiento que he tenido con el autor y debo decir que el relato me ha parecido realmente fascinante, tanto por los temas, como por la forma en que se abordan. En él, Henry James, explora algunos aspectos de la enfermedad y la vejez; muestra la relación entre la creatividad y la escritura; expone la búsqueda de la trascendencia y el reconocimiento. Debo añadir que, aunque por momentos pueda parecer denso, realmente vale la pena, pues la complejidad y atención al detalle psicológico que tiene el autor al retratar sus personajes, a mi parecer le otorga intensidad y vitalidad a la obra.
July 27, 2019
Unreadable as usual. Look at this quote:
"Doctor Hugh, at this, hesitated, and Dencombe, in spite of a desire to pass for unconscious, risked a covert glance at him. What his eyes met this time, as happened, was, on the part of the young lady, a queer stare, naturally vitreous, which made her remind him of some figure--he couldn't name it--in a play or a novel, some sinister governess or tragic old maid."
There are 12 freaking commas in these two blasted sentences. Reading James is like going over never-ending speed bumps.
"Doctor Hugh, at this, hesitated, and Dencombe, in spite of a desire to pass for unconscious, risked a covert glance at him. What his eyes met this time, as happened, was, on the part of the young lady, a queer stare, naturally vitreous, which made her remind him of some figure--he couldn't name it--in a play or a novel, some sinister governess or tragic old maid."
There are 12 freaking commas in these two blasted sentences. Reading James is like going over never-ending speed bumps.
February 14, 2024
I don't want to be too hard here on Henry James but this is not the genius I remember from Washington Square, The Bostonions et al. Attempt at a biography here with run on sentences that run on so long you forget where they started and what the initial idea was in the first place. I found myself breaking up thoughts with commas and digesting chunks of thought within the sentences. Maybe this is a symptom of his later writing which apparently got like this as it went on.
September 18, 2014
Not my favorite of his but he always gives the reader 'big' things to think about. In this one it is pondering, at the end of life, what it all means and wishing for an 'extension' to do that really great thing you must have in you. This is one of four of James stories assigned at U of MN Eng Lit class - Modern Fiction.
November 23, 2014
This book is a wonderful little treasure.
December 30, 2016
"It may be the most affecting and profound of James’s stories about writers. The novelist in the tale speculates that he has spent his whole life learning how to write, so a second life would make sense, “to apply the lesson.” Second lives aren’t usually available, so the novelist says of himself and his fellow artists: “We work in the dark—we do what we can—we give what we have. Our doubt is our passion and our passion is our task. The rest is the madness of art.”
Henry James, OM (15 April 1843 – 28 February 1916) was an American writer who spent most of his writing career in Britain. He is regarded as one of the key figures of 19th-century literary realism. He was the son of Henry James, Sr. and the brother of philosopher and psychologist William James and diarist Alice James.
He is best known for a number of novels showing Americans encountering Europe and Europeans. His method of writing from a character’s point of view allowed him to explore issues related to consciousness and perception, and his style in later works has been compared to impressionist painting. His imaginative use of point of view, interior monologue and unreliable narrators brought a new depth to narrative fiction.
James contributed significantly to literary criticism, particularly in his insistence that writers be allowed the greatest possible freedom in presenting their view of the world. James claimed that a text must first and foremost be realistic and contain a representation of life that is recognizable to its readers. Good novels, to James, show life in action and are, most importantly, interesting.
In addition to his voluminous works of fiction he published articles and books of travel, biography, autobiography, and criticism, and wrote plays. James alternated between America and Europe for the first twenty years of his life; eventually he settled in England, becoming a British subject in 1915, one year before his death. James was nominated for the Nobel Prize in Literature in 1911, 1912, and 1916." (Amazon's blurb)
-----
Fantastic read ! ... As soon as possible, I'll tell you more about this amazing short story
Henry James, OM (15 April 1843 – 28 February 1916) was an American writer who spent most of his writing career in Britain. He is regarded as one of the key figures of 19th-century literary realism. He was the son of Henry James, Sr. and the brother of philosopher and psychologist William James and diarist Alice James.
He is best known for a number of novels showing Americans encountering Europe and Europeans. His method of writing from a character’s point of view allowed him to explore issues related to consciousness and perception, and his style in later works has been compared to impressionist painting. His imaginative use of point of view, interior monologue and unreliable narrators brought a new depth to narrative fiction.
James contributed significantly to literary criticism, particularly in his insistence that writers be allowed the greatest possible freedom in presenting their view of the world. James claimed that a text must first and foremost be realistic and contain a representation of life that is recognizable to its readers. Good novels, to James, show life in action and are, most importantly, interesting.
In addition to his voluminous works of fiction he published articles and books of travel, biography, autobiography, and criticism, and wrote plays. James alternated between America and Europe for the first twenty years of his life; eventually he settled in England, becoming a British subject in 1915, one year before his death. James was nominated for the Nobel Prize in Literature in 1911, 1912, and 1916." (Amazon's blurb)
-----
Fantastic read ! ... As soon as possible, I'll tell you more about this amazing short story
December 21, 2023
The Middle Years is a good short story, but did not touch me as much as The Aspern Papers. It is a story of a man coming to terms with the fact that time's up, and he has accomplished everything he ever will. I find this sentiment hard to relate to (for now), which might be why it didn't move me that much.
Read
December 22, 2023first thing we read in the semester- lowkey forget it (sorry)
short story, so a short read
interesting gay subtext (wedding bells...)- i fell like there's a lot to discuss but we didn't get to discuss a lot in class because we had so many books (that may be a theme for these reviews)
short story, so a short read
interesting gay subtext (wedding bells...)- i fell like there's a lot to discuss but we didn't get to discuss a lot in class because we had so many books (that may be a theme for these reviews)
May 7, 2021
The story “The Middle Years” was extremely well-written and fleshed out, and Henry James wrote everything perfectly. I enjoyed the style of writing more than anything else.
February 8, 2023
henry james may be insufferable, but at least his stories are homoerotic
March 18, 2025
Want to save this bit from the end of the story, a conversation between Dencombe, a writer on his death bed, and Doctor Hugh, an admirer of his work. It’s something to remember for anyone creative.
“We work in the dark—we do what we can—we give what we have. Our doubt is our passion and our passion is our task. The rest is the madness of art.”
“If you’ve doubted, if you’ve despaired, you’ve always ‘done’ it,” his visitor subtly argued.
“We’ve done something or other,” Dencombe conceded.
“Something or other is everything. It’s the feasible. It’s you!”
“Comforter!” poor Dencombe ironically sighed.
“But it’s true,” insisted his friend.
“It’s true. It’s frustration that doesn’t count.”
“Frustration’s only life,” said Doctor Hugh.
“Yes, it’s what passes.”
“We work in the dark—we do what we can—we give what we have. Our doubt is our passion and our passion is our task. The rest is the madness of art.”
“If you’ve doubted, if you’ve despaired, you’ve always ‘done’ it,” his visitor subtly argued.
“We’ve done something or other,” Dencombe conceded.
“Something or other is everything. It’s the feasible. It’s you!”
“Comforter!” poor Dencombe ironically sighed.
“But it’s true,” insisted his friend.
“It’s true. It’s frustration that doesn’t count.”
“Frustration’s only life,” said Doctor Hugh.
“Yes, it’s what passes.”
March 12, 2014
One of James’s frankly unimprovable little masterpieces. Through a chance encounter and an unexpected friendship, a sickly, aging author faces down his own impending death and the final inability to capture in his work the transient sublimity of his vision.
“A second chance – that’s the delusion. There never was to be but one. We work in the dark – we do what we can – we give what we have. Our doubt is our passion and our passion is our task. The rest is the madness of art.”
“A second chance – that’s the delusion. There never was to be but one. We work in the dark – we do what we can – we give what we have. Our doubt is our passion and our passion is our task. The rest is the madness of art.”
April 21, 2017
A must-read for every artist out there.
Displaying 1 - 24 of 24 reviews