What do you think?
Rate this book
Putinin väkeä – Venäjän hiljainen enemmistö
Tämä ei ole kirja Vladimir Putinista – sellaisia on jo liikaakin. Vähemmän on kerrottu tavallisista venäläisistä, jotka Putinia kannattavat. Ja heitä on paljon.
Mikä on Putinin suosion salaisuus? Miksi demokratia on Venäjällä ruma sana? Mitä venäläiset ajattelevat lännestä?
Vakaus, talouskasvu ja Venäjän suurvalta-aseman palauttaminen miellyttävät monia. Mutta ennen kaikkea vakaus. Useimmat saivat mullistuksista tarpeekseen 90-luvun hulluina vuosina. Se käy selväksi, kun tavalliset venäläiset saavat itse kertoa elämästään.
Tarkoituksena ei ole selittää Putinin tekemisiä parhain päin, vaan koettaa ymmärtää, miksi niin monet Venäjällä ihan oikeasti pitävät tästä entisestä KGB-miehestä, joka Boris Jeltsinin erottua 1900-luvun viimeisenä päivänä lupasi säilyttää demokratian ja sananvapauden saavutukset, mutta tekikin sitten päinvastoin.
Mikä on Putinin suosion salaisuus? Miksi demokratia on Venäjällä ruma sana? Mitä venäläiset ajattelevat lännestä?
Vakaus, talouskasvu ja Venäjän suurvalta-aseman palauttaminen miellyttävät monia. Mutta ennen kaikkea vakaus. Useimmat saivat mullistuksista tarpeekseen 90-luvun hulluina vuosina. Se käy selväksi, kun tavalliset venäläiset saavat itse kertoa elämästään.
Tarkoituksena ei ole selittää Putinin tekemisiä parhain päin, vaan koettaa ymmärtää, miksi niin monet Venäjällä ihan oikeasti pitävät tästä entisestä KGB-miehestä, joka Boris Jeltsinin erottua 1900-luvun viimeisenä päivänä lupasi säilyttää demokratian ja sananvapauden saavutukset, mutta tekikin sitten päinvastoin.
240 pages, Paperback
First published April 1, 2014
7 people are currently reading
114 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 31 reviews
February 15, 2015
Very interesting book by Esperanto's best-known journalist. As a Finn and a long-time student of Russia, he provides unique insights that don't fall squarely into one camp or the other.
There are two things that I particularly appreciated about this book:
1. It was only written in 2014, so it is one of the most up-to-date sources you can find on Russian society.
2. Rather than certain books by anglophone authors that scream "I am an expert! I know this foreign country better than the people who live there!" on every page, Kalle Kniivilä's narrator modestly stays in the background, preferring to give observations rather than foregone conclusions and preferring to let Russians themselves talk about their world view rather than explaining it for them.
Of course it's a testament to the author that he traveled to the less glamoury parts of Russia, had contacts to people from many different ways of life and asked the right questions to bring out their convictions.
This book is not world-changing, but it greatly improved my understanding of what's going on in Putin's Russia.
There are two things that I particularly appreciated about this book:
1. It was only written in 2014, so it is one of the most up-to-date sources you can find on Russian society.
2. Rather than certain books by anglophone authors that scream "I am an expert! I know this foreign country better than the people who live there!" on every page, Kalle Kniivilä's narrator modestly stays in the background, preferring to give observations rather than foregone conclusions and preferring to let Russians themselves talk about their world view rather than explaining it for them.
Of course it's a testament to the author that he traveled to the less glamoury parts of Russia, had contacts to people from many different ways of life and asked the right questions to bring out their convictions.
This book is not world-changing, but it greatly improved my understanding of what's going on in Putin's Russia.
July 7, 2022
Lärorik och intressant!
July 30, 2019
Rysslandskännaren Kniivilä (född i Karelen) skriver initierat och trovärdigt med god källhänvisning. För att förklara Ryssland, "Putinland", ger han oss en föredömlig bakgrundsbeskrivning och väver in Sovjettiden med den stormiga tiden under Jeltzin. Han låter vanliga människor komma till tals, och genom dessa förstår man varför Putin kan ha ett sådant järngrepp om Ryssland. Trots korruption och antidemokratiskt styre, vilka båda är faktorer de flesta ryssar känner till, står Putin för kontinuitet och stabilitet. Till skillnad från Jeltzin, suputen som "kom till jobbet klockan 9 och tog lunch vid 11 för att aldrig komma tillbaka till skrivbordet" (fritt citerat ur boken från mitt minne), så är Putin en regeringschef som är nykter och arbetar hårt (enligt många vittnesmål). Under hans tid (konjunkturer och oljepriser har sin roll!) så har gemene ryss stadigt fått det bättre. Den kritiska skara som finns, bland annat en utbildad medelklass i storstadsregioner, har han vänt ryggen för att fokusera på en retorik som mer passar den ryska arbetsklassen. Inom denna retorik har kyrkan en stor roll, även det faktum att väst vill Ryssland illa ingår i denna retorik.
Boken är väl värd att läsa även om den har några år på nacken. Om inte annat för att få en bild av hur vanliga ryssar kan tänka. Kniivilä skriver föredömligt enkelt och sidantalet, 254, innebär att den inte är alltför tung att ta sig igenom. En bra ingång för att lära känna Ryssland och ryssarna!
Boken är väl värd att läsa även om den har några år på nacken. Om inte annat för att få en bild av hur vanliga ryssar kan tänka. Kniivilä skriver föredömligt enkelt och sidantalet, 254, innebär att den inte är alltför tung att ta sig igenom. En bra ingång för att lära känna Ryssland och ryssarna!
March 13, 2020
Mia rilato al alilandaj libroj pri Rusio estas ambigua. Unuflanke mi ŝatas vidi mian landon pere de aliulaj okuloj. Aliflanke mi malŝatas legi multnombrajn misojn kaj foje eĉ absurdaĵojn tiom oftaj en tiuspecaj libroj. Do la libro de Kalle Kniivilä miris min. Ĉi-foje tiu miro estis agrabla.
Dermokratio
Alilandanoj ofte demandas min, ĉu mi subtenas Vladimiron Putin. Nea respondo ofte konsternas ilin, ĉar en ilia imago Rusio plu estas io meza inter Sovetunio kaj la Rusia imperio kaj Putin estas kvazaŭ ĉiopova kaj ĉiesŝatata despoto. Do kiam mi aldonas, ke dum pluraj jaroj mi ne renkontis en mia amikrondo homojn kiuj subtenus Putin, ili eĉ pli miras kaj demandas: “Kial tiukaze li sukcesas regi tiom longe kaj forte?” Respondo troveblas parte en specifa politika vivo de Rusio, aranĝita tiel ke la organizita opozicio preskaŭ tute mankas, do simple ne ekzistas fortaj rivaloj. Sed estas ankaŭ alia, psikologia kaj parte sociologia dimensio, kiun bone prezentas en sia libro Kalle Kniivilä.
Rusio jam spertis pli-malpli “normalan” demokration tajlitan laŭ la usona modelo. En la 1990-aj jaroj la parlamento bolis je diskutoj (en 1993 tio eĉ kaŭzis armitan batalon inter la prezidanto kaj la parlamento), akra kritiko ĉiutage aŭdiĝis en amaskomunikiloj, surstrataj protestoj estis oftaj kaj ardaj. Sed kiel vivis la rusianoj tiutempe?
Mi finis mezlernejon en 1991, universitaton en 1996, laboris ekde 1995 en loka muzeo kaj kromlaboris ie ajn, ĉefe private kaj neoficiale. Do mi bonege memoras tiun periodon kaj ĝian atmosferon. Ĝi estis terura. Post liberigo de la antaŭe ŝtate kontrolitaj prezoj ili dekobliĝis, poste centobliĝis kaj ĉiam altiĝis. Homoj kiuj ŝparis monon en bankoj dum tuta vivo, perdis ĉion en unu tago. Se antaŭe ili povintus aĉeti aŭton, do nun tiu mono apenaŭ sifiĉis por tagmanĝo en restoracio. Ĉiuj iĝis mizeruloj. Salajroj estis etaj kaj oni ne pagis ilin dum pluraj monatoj. La ŝtato sekvis striktan monpolitikon, truditan de la okcidentaj financistoj, kaj la lando sufokiĝis en la kaptilo de la senmona ekonomio. Laboristoj en fabrikoj ofte ne ricevis salajrojn dum 10-12 monatoj kaj nur foje oni donis al ili anstataŭ mono iujn varojn. Mi mem foje vendis surstrate aron da ŝuoj, kiujn mia patro ricevis anstataŭ mono.
Mi mem ne ricevis mian mizeran salajron dum tri aŭ kvar monatoj kaj neniu interesiĝis kiel mi vivos dum tiu periodo. Tio okazis ĉie – ĉu en ŝtataj organizaĵoj, ĉu en tiuj privataj. Por komprenigi ĝis kiu grado streĉiĝis la situacio mi diru, ke en la 1990-aj miaj gepatroj vendis eĉ tiom bagatelajn kaj ĉipajn aĵojn kiel binoklo kaj termoso. Oni vendis eĉ la geedzan fingroringon de mia patrino. Jen kio estis la demokratiaj 1990-aj jaroj por ordinaraj homoj.
Ne pli bonfartaj estis la socio ĝenerale kaj la ekonomio. La produktado falis ĉiujare dum la inflacio kreskis, inter 1992 kaj 1995 konsumvaraj prezoj kreskis 1187-foje (salajroj nur 616-foje). Do preskaŭ neniu interesiĝis pri produktado, nur rapida vendado kaj tuja profito altiris ĉiujn. Fabrikoj, vendejoj, institutoj, elektrostacioj, naftaj kaj gasaj kompanioj – ĉio pene kreita dum jardekoj de la tuta popolo estis privatigita kaj baldaŭ disvendita, ĉefe laŭ friponaj vojoj ebligantaj al lertaj unuopuloj kapti ĉion preskaŭ senpage.
Novaj majstroj havis nek konojn por mastrumi siajn akiraĵojn, nek deziron fari tion. Do plej ofte ili simple disrabis ĉion kaj lasis post si ruinojn. Unue ili vendis haveblajn varojn, poste maŝinaron (ĉefe kiel metalrubon), konstruaĵojn (ofte ankaŭ kiel konstrumaterialojn) kaj fine terenon. Mi mem vidis plurajn fabrikojn kiuj estis detruitaj ĝisfunde nur por gajni... brikojn. Malnovajn brikojn el fabrikaj konstruaĵoj. Kiam mi montris tiun foton al brazila amiko, li estis ŝokita kaj demandis: “Ĉu tio estas Fukuŝimo?” – “Ne, tio estas ruinoj de la paperbafriko je 120 km de Tjumeno. Iam mia avo estis ĝia direktoro, sed en la 1990-aj jaroj ĝi estis tute disrabita kaj poste detruita por gajni brikojn”.
Foje tiuj fabrikoj estis solaj dungantoj en vilaĝo aŭ urbeto, do loĝantaro perdis ajnan ŝancon trovi laboron. Tio rezultigis amasan alkoĥolismon, multiĝon de narkotikuloj (tute nekonata problemo en Sovetunio), krimeco kaj cinikismo. Fortaj junuloj kiuj antaŭe iĝus seruristoj aŭ ŝoforoj, en la 1990-aj konvertiĝis al banditoj. Mi bone memoras kiel en 1993 en mia urbo interbatalis du bandoj kaj pluraj ties anoj estis murditaj surstrate kiel en holivudaj filmoj. Se aldoni la sangoverŝan kaj malsukcesan Unuan Ĉeĉenan militon la bildo iĝos kompleta.
Tiutempe enketado de mezlernjanoj evidentigis ke la plej popularaj profesioj inter junuloj kaj junulinoj estis respektive bandito kaj prostituino. La tuta mondobildo renversiĝis por la rusianoj. Honesteco, laboremo kaj altruismo senvaloriĝis, dum monavido je ajna prezo, filerteco kaj luksa vivo iĝis plejaj valoraĵoj. Iamaj krimuloj kaj friponoj transformiĝis al “mastroj de la vivo”, homoj respektendaj kaj ĉionpovaj. Tio estis krizo ne nur ekonomia, sed ankaŭ morala. Ĉu mirindas ke de tiam la rusianoj ofte prononcas la vorton “demokratio” kiel “dermokratio” (merdokratio)?
Stabileco post ĥaoso
Do nun vi eble komprenas kiel ĝenas min stultega babilado de iuj okcidentaj malkompetentuloj pri iu denaska inklino de la rusoj al forta povo kaj sklaveco, pri kaŝitaj komunistoj kaj KGB-anoj kiel klarigo de la nuna stato de Rusio, ktp. Feliĉe Kalle Kniivilä ne apartenas al tiu fantazirondo, kion kaŭzis lia vere grava profundiĝo en la rusian vivon. Li dum pluraj jaroj loĝis en Rusio, bone regas la rusan lingvon kaj, kio plej gravas, multe interparolis kun ordinaraj homoj kaj ne nur en Moskvo, sed ankaŭ en provincoj. Tiuj konversacioj konsistigas kernon de la libro.
“Daim kaj Nina”, “Renat kaj Galina”, “Eduard kaj Julia”, “La veldisto” – jen tipaj ĉapitrotitoloj, kiuj jam komprenigas ilian enhavon. Paĝon post paĝo la ĵurnalisto prezentas al ni vivhistoriojn de simplaj homoj, kiujn li nomas “Homoj de Putin” aŭ “La silenta plimulto de Rusio”. Ili rakontas pri sia vivo kaj politikaj vidpunktoj, kiuj evidentiĝas esti tre similaj. Fakte ĉion ĉi oni povus unuigi en unusolan vivhistorion de la generacio, kiu transvivis la stabilan sovetan epokon, la terurajn 1990-ajn jarojn kaj nun ĝuas relativan stabilecon kaj bonfarton de la 2000-aj jaroj – la epoko de Putin.
Komparoj ĉiam lamas, sed mi povas supozi ke tiuj laboristoj, inĝenieroj kaj pensiuloj ne tre diferencas de siaj kolegoj el Eŭropo kaj Usono. Sola kialo ke ili subtenas Putin estas ke post lia prezidantiĝo ilia vivo stabiliĝis kaj dum preskaŭ jardeko ĉiam iĝis pli bona. Kompreneble oni memoru, ke “post” ne nepre signifas “pro”, sed ĉu veldisto de aŭtomobila fabriko en iu ajn lando okupiĝus pri analizo de la naftoprezoj, kiuj kreskis ekde la 2000-a jaroj, kaj rilatigos tion kun ekonomia prospero de sia lando?
Intelektuloj komprenas tion, do plejparto de intelektuala gazetaro plenas je kritikaj kaj mokaj artikoloj pri Putin kaj ties reĝimo. Nome pro tio kiel prave rimarkigas Kalle Kniivilä, Putin turnis sin al la ordinaruloj kiel plej forta socia bazo de sia potenco. Nome pro tio li elforĝas novan ideologion, tre buntan, foje kontraŭdiran, konsistantan el pecoj de tiu soveta, carisma, naciisma kaj imperiisma. Lia provo apogi sin sur la kreitan de li politikan partion Unueca Rusio fiaskis. Ĝi plu restas partio de la ŝtatoficistoj kaj gravaj komercantoj, kaj la moknomo “partio de friponoj kaj latronoj”, donita de opoziciulo Aleksej Navalnij, tiom forte algluiĝis al ĝi ke nomi sin ĝia ano estas kvazaŭ agnoski sin mesogulo.
Jen tipa ekzemplo: iama studento de mia edzino diri al ŝi, ke nun li laboras en stabo de Unueca Rusio kaj tuj aldonis: “Ĉu vi ne plu komunikos kun mi?” La provo establi la Tutnacian Fronton ankaŭ fiaskis, do Putin turnis sin al alia organizo, jam preta kaj forta – la Rusa Ortodoksa eklezio. Nome tio kaj ne iu enigma “komunisma komploto”, sekvigis plurajn politikajn ekstremojn kiel ekzemplodona enprizonigo de Pussy Riot, skandalema kaj ĝisoste idiotisma leĝo kontraŭ “samseksema propagando inter neplenkreskuloj” kaj prezentadon de Rusio kiel lasta fortikaĵo de la tradiciaj kristanaj valoroj en la ĉiam pli perversa Eŭropo.
Ĉion ĉi Kalle Kniivilä priskribas kaj analizas detale, en stilo leĝera kaj atentokapta. Li ne nur transdonas al leganto enhavon de siaj interparoloj, sed majstre pentras pitoreskajn bildojn de respektivaj homoj kaj lokoj. Tio estas mirinde bona speco de la politika ĵurnalismo kaj mi certas ke la libro povos havi sukceson en “grandlingvaj” eldonoj kiel la angla, franca aŭ germana. Mi forte rekomendas ĝin al ĉiuj dezirantaj kompreni la nunan Rusion, ties socion kaj politikan reĝimon.
Modesta, sed bona
Nun mi transiru al la eldonaĵo mem. Ĝi estas modesta, sed bona, tute laŭa al la ĵurnalisma ĝenro. La mola kovrilo kun rekonebla bildo de la Moskva ĉefpoŝtejo senprobleme eltenis mian plurhoran postkogresan revenflugon (Cusco – Lima – Montevideo – Bonaero – Amsterdamo – Moskvo – Tjumeno) dum kiu ĝi estis tralegita. La paĝoj estas gluitaj, sed ne forflugemaj, la papero tute blanka kaj la tiparo bela. Preseraroj preskaŭ tute mankas. Fotoj mankas tute.
La aŭtora lingvaĵo estas glata, foje nur senteblas rusismoj, sed tio eventuale estas glorinda afero por alilandano verkanta pri Rusio. Evidentas, ke la aŭtoro plurfoje alfrontis mankon de esperanto-vortoj por iuj realaĵoj de la rusia (kaj ne nur) vivo kaj je 99 % de kazoj liaj solvoj plaĉis al mi. Plurajn mi notis en poŝtelefono kaj eble iam uzos en similaj kazoj. Mi enmetu tiun liston, eble utilan por ruslingvanoj:
аудитор – kontrevizoro
биржа труда – laborperejo
в рассрочку – partopage
дача – somerdomo
двухполосное (движение) - dukoridora
декретный отпуск – patrina libertempo
дефицит (вещь) – mankovaro
жилищно-коммунальная компания – domprizorga entrepreno
закручивать гайки – ĝustigi la ŝraŭbojn
запрет на въезд – enveturmalpermeso
кондитерская – sukeraĵejo
копирка – karbopapero
многоквартирный дом – apartamentaro
нагрузка (товар) – alligaĵo
прайм-тайм – plej bona sendohoro
переход в метро – piedirtunelo
подъезд – ŝtuparejo
подъездная дверь – stratpordo
прописка – loĝregistrado
пропуск – paskarto
растворимый кофе – tujkafo
совместное предприятие на базе соглашения о разделе продукции – produkt-divida entrepreno
спальный район – loĝdistrikto
талон (на получение товара) – porcium-kupono
шокотерапия – ŝokopritrakto
Dermokratio
Alilandanoj ofte demandas min, ĉu mi subtenas Vladimiron Putin. Nea respondo ofte konsternas ilin, ĉar en ilia imago Rusio plu estas io meza inter Sovetunio kaj la Rusia imperio kaj Putin estas kvazaŭ ĉiopova kaj ĉiesŝatata despoto. Do kiam mi aldonas, ke dum pluraj jaroj mi ne renkontis en mia amikrondo homojn kiuj subtenus Putin, ili eĉ pli miras kaj demandas: “Kial tiukaze li sukcesas regi tiom longe kaj forte?” Respondo troveblas parte en specifa politika vivo de Rusio, aranĝita tiel ke la organizita opozicio preskaŭ tute mankas, do simple ne ekzistas fortaj rivaloj. Sed estas ankaŭ alia, psikologia kaj parte sociologia dimensio, kiun bone prezentas en sia libro Kalle Kniivilä.
Rusio jam spertis pli-malpli “normalan” demokration tajlitan laŭ la usona modelo. En la 1990-aj jaroj la parlamento bolis je diskutoj (en 1993 tio eĉ kaŭzis armitan batalon inter la prezidanto kaj la parlamento), akra kritiko ĉiutage aŭdiĝis en amaskomunikiloj, surstrataj protestoj estis oftaj kaj ardaj. Sed kiel vivis la rusianoj tiutempe?
Mi finis mezlernejon en 1991, universitaton en 1996, laboris ekde 1995 en loka muzeo kaj kromlaboris ie ajn, ĉefe private kaj neoficiale. Do mi bonege memoras tiun periodon kaj ĝian atmosferon. Ĝi estis terura. Post liberigo de la antaŭe ŝtate kontrolitaj prezoj ili dekobliĝis, poste centobliĝis kaj ĉiam altiĝis. Homoj kiuj ŝparis monon en bankoj dum tuta vivo, perdis ĉion en unu tago. Se antaŭe ili povintus aĉeti aŭton, do nun tiu mono apenaŭ sifiĉis por tagmanĝo en restoracio. Ĉiuj iĝis mizeruloj. Salajroj estis etaj kaj oni ne pagis ilin dum pluraj monatoj. La ŝtato sekvis striktan monpolitikon, truditan de la okcidentaj financistoj, kaj la lando sufokiĝis en la kaptilo de la senmona ekonomio. Laboristoj en fabrikoj ofte ne ricevis salajrojn dum 10-12 monatoj kaj nur foje oni donis al ili anstataŭ mono iujn varojn. Mi mem foje vendis surstrate aron da ŝuoj, kiujn mia patro ricevis anstataŭ mono.
Mi mem ne ricevis mian mizeran salajron dum tri aŭ kvar monatoj kaj neniu interesiĝis kiel mi vivos dum tiu periodo. Tio okazis ĉie – ĉu en ŝtataj organizaĵoj, ĉu en tiuj privataj. Por komprenigi ĝis kiu grado streĉiĝis la situacio mi diru, ke en la 1990-aj miaj gepatroj vendis eĉ tiom bagatelajn kaj ĉipajn aĵojn kiel binoklo kaj termoso. Oni vendis eĉ la geedzan fingroringon de mia patrino. Jen kio estis la demokratiaj 1990-aj jaroj por ordinaraj homoj.
Ne pli bonfartaj estis la socio ĝenerale kaj la ekonomio. La produktado falis ĉiujare dum la inflacio kreskis, inter 1992 kaj 1995 konsumvaraj prezoj kreskis 1187-foje (salajroj nur 616-foje). Do preskaŭ neniu interesiĝis pri produktado, nur rapida vendado kaj tuja profito altiris ĉiujn. Fabrikoj, vendejoj, institutoj, elektrostacioj, naftaj kaj gasaj kompanioj – ĉio pene kreita dum jardekoj de la tuta popolo estis privatigita kaj baldaŭ disvendita, ĉefe laŭ friponaj vojoj ebligantaj al lertaj unuopuloj kapti ĉion preskaŭ senpage.
Novaj majstroj havis nek konojn por mastrumi siajn akiraĵojn, nek deziron fari tion. Do plej ofte ili simple disrabis ĉion kaj lasis post si ruinojn. Unue ili vendis haveblajn varojn, poste maŝinaron (ĉefe kiel metalrubon), konstruaĵojn (ofte ankaŭ kiel konstrumaterialojn) kaj fine terenon. Mi mem vidis plurajn fabrikojn kiuj estis detruitaj ĝisfunde nur por gajni... brikojn. Malnovajn brikojn el fabrikaj konstruaĵoj. Kiam mi montris tiun foton al brazila amiko, li estis ŝokita kaj demandis: “Ĉu tio estas Fukuŝimo?” – “Ne, tio estas ruinoj de la paperbafriko je 120 km de Tjumeno. Iam mia avo estis ĝia direktoro, sed en la 1990-aj jaroj ĝi estis tute disrabita kaj poste detruita por gajni brikojn”.
Foje tiuj fabrikoj estis solaj dungantoj en vilaĝo aŭ urbeto, do loĝantaro perdis ajnan ŝancon trovi laboron. Tio rezultigis amasan alkoĥolismon, multiĝon de narkotikuloj (tute nekonata problemo en Sovetunio), krimeco kaj cinikismo. Fortaj junuloj kiuj antaŭe iĝus seruristoj aŭ ŝoforoj, en la 1990-aj konvertiĝis al banditoj. Mi bone memoras kiel en 1993 en mia urbo interbatalis du bandoj kaj pluraj ties anoj estis murditaj surstrate kiel en holivudaj filmoj. Se aldoni la sangoverŝan kaj malsukcesan Unuan Ĉeĉenan militon la bildo iĝos kompleta.
Tiutempe enketado de mezlernjanoj evidentigis ke la plej popularaj profesioj inter junuloj kaj junulinoj estis respektive bandito kaj prostituino. La tuta mondobildo renversiĝis por la rusianoj. Honesteco, laboremo kaj altruismo senvaloriĝis, dum monavido je ajna prezo, filerteco kaj luksa vivo iĝis plejaj valoraĵoj. Iamaj krimuloj kaj friponoj transformiĝis al “mastroj de la vivo”, homoj respektendaj kaj ĉionpovaj. Tio estis krizo ne nur ekonomia, sed ankaŭ morala. Ĉu mirindas ke de tiam la rusianoj ofte prononcas la vorton “demokratio” kiel “dermokratio” (merdokratio)?
Stabileco post ĥaoso
Do nun vi eble komprenas kiel ĝenas min stultega babilado de iuj okcidentaj malkompetentuloj pri iu denaska inklino de la rusoj al forta povo kaj sklaveco, pri kaŝitaj komunistoj kaj KGB-anoj kiel klarigo de la nuna stato de Rusio, ktp. Feliĉe Kalle Kniivilä ne apartenas al tiu fantazirondo, kion kaŭzis lia vere grava profundiĝo en la rusian vivon. Li dum pluraj jaroj loĝis en Rusio, bone regas la rusan lingvon kaj, kio plej gravas, multe interparolis kun ordinaraj homoj kaj ne nur en Moskvo, sed ankaŭ en provincoj. Tiuj konversacioj konsistigas kernon de la libro.
“Daim kaj Nina”, “Renat kaj Galina”, “Eduard kaj Julia”, “La veldisto” – jen tipaj ĉapitrotitoloj, kiuj jam komprenigas ilian enhavon. Paĝon post paĝo la ĵurnalisto prezentas al ni vivhistoriojn de simplaj homoj, kiujn li nomas “Homoj de Putin” aŭ “La silenta plimulto de Rusio”. Ili rakontas pri sia vivo kaj politikaj vidpunktoj, kiuj evidentiĝas esti tre similaj. Fakte ĉion ĉi oni povus unuigi en unusolan vivhistorion de la generacio, kiu transvivis la stabilan sovetan epokon, la terurajn 1990-ajn jarojn kaj nun ĝuas relativan stabilecon kaj bonfarton de la 2000-aj jaroj – la epoko de Putin.
Komparoj ĉiam lamas, sed mi povas supozi ke tiuj laboristoj, inĝenieroj kaj pensiuloj ne tre diferencas de siaj kolegoj el Eŭropo kaj Usono. Sola kialo ke ili subtenas Putin estas ke post lia prezidantiĝo ilia vivo stabiliĝis kaj dum preskaŭ jardeko ĉiam iĝis pli bona. Kompreneble oni memoru, ke “post” ne nepre signifas “pro”, sed ĉu veldisto de aŭtomobila fabriko en iu ajn lando okupiĝus pri analizo de la naftoprezoj, kiuj kreskis ekde la 2000-a jaroj, kaj rilatigos tion kun ekonomia prospero de sia lando?
Intelektuloj komprenas tion, do plejparto de intelektuala gazetaro plenas je kritikaj kaj mokaj artikoloj pri Putin kaj ties reĝimo. Nome pro tio kiel prave rimarkigas Kalle Kniivilä, Putin turnis sin al la ordinaruloj kiel plej forta socia bazo de sia potenco. Nome pro tio li elforĝas novan ideologion, tre buntan, foje kontraŭdiran, konsistantan el pecoj de tiu soveta, carisma, naciisma kaj imperiisma. Lia provo apogi sin sur la kreitan de li politikan partion Unueca Rusio fiaskis. Ĝi plu restas partio de la ŝtatoficistoj kaj gravaj komercantoj, kaj la moknomo “partio de friponoj kaj latronoj”, donita de opoziciulo Aleksej Navalnij, tiom forte algluiĝis al ĝi ke nomi sin ĝia ano estas kvazaŭ agnoski sin mesogulo.
Jen tipa ekzemplo: iama studento de mia edzino diri al ŝi, ke nun li laboras en stabo de Unueca Rusio kaj tuj aldonis: “Ĉu vi ne plu komunikos kun mi?” La provo establi la Tutnacian Fronton ankaŭ fiaskis, do Putin turnis sin al alia organizo, jam preta kaj forta – la Rusa Ortodoksa eklezio. Nome tio kaj ne iu enigma “komunisma komploto”, sekvigis plurajn politikajn ekstremojn kiel ekzemplodona enprizonigo de Pussy Riot, skandalema kaj ĝisoste idiotisma leĝo kontraŭ “samseksema propagando inter neplenkreskuloj” kaj prezentadon de Rusio kiel lasta fortikaĵo de la tradiciaj kristanaj valoroj en la ĉiam pli perversa Eŭropo.
Ĉion ĉi Kalle Kniivilä priskribas kaj analizas detale, en stilo leĝera kaj atentokapta. Li ne nur transdonas al leganto enhavon de siaj interparoloj, sed majstre pentras pitoreskajn bildojn de respektivaj homoj kaj lokoj. Tio estas mirinde bona speco de la politika ĵurnalismo kaj mi certas ke la libro povos havi sukceson en “grandlingvaj” eldonoj kiel la angla, franca aŭ germana. Mi forte rekomendas ĝin al ĉiuj dezirantaj kompreni la nunan Rusion, ties socion kaj politikan reĝimon.
Modesta, sed bona
Nun mi transiru al la eldonaĵo mem. Ĝi estas modesta, sed bona, tute laŭa al la ĵurnalisma ĝenro. La mola kovrilo kun rekonebla bildo de la Moskva ĉefpoŝtejo senprobleme eltenis mian plurhoran postkogresan revenflugon (Cusco – Lima – Montevideo – Bonaero – Amsterdamo – Moskvo – Tjumeno) dum kiu ĝi estis tralegita. La paĝoj estas gluitaj, sed ne forflugemaj, la papero tute blanka kaj la tiparo bela. Preseraroj preskaŭ tute mankas. Fotoj mankas tute.
La aŭtora lingvaĵo estas glata, foje nur senteblas rusismoj, sed tio eventuale estas glorinda afero por alilandano verkanta pri Rusio. Evidentas, ke la aŭtoro plurfoje alfrontis mankon de esperanto-vortoj por iuj realaĵoj de la rusia (kaj ne nur) vivo kaj je 99 % de kazoj liaj solvoj plaĉis al mi. Plurajn mi notis en poŝtelefono kaj eble iam uzos en similaj kazoj. Mi enmetu tiun liston, eble utilan por ruslingvanoj:
аудитор – kontrevizoro
биржа труда – laborperejo
в рассрочку – partopage
дача – somerdomo
двухполосное (движение) - dukoridora
декретный отпуск – patrina libertempo
дефицит (вещь) – mankovaro
жилищно-коммунальная компания – domprizorga entrepreno
закручивать гайки – ĝustigi la ŝraŭbojn
запрет на въезд – enveturmalpermeso
кондитерская – sukeraĵejo
копирка – karbopapero
многоквартирный дом – apartamentaro
нагрузка (товар) – alligaĵo
прайм-тайм – plej bona sendohoro
переход в метро – piedirtunelo
подъезд – ŝtuparejo
подъездная дверь – stratpordo
прописка – loĝregistrado
пропуск – paskarto
растворимый кофе – tujkafo
совместное предприятие на базе соглашения о разделе продукции – produkt-divida entrepreno
спальный район – loĝdistrikto
талон (на получение товара) – porcium-kupono
шокотерапия – ŝokopritrakto
April 25, 2019
Jag tyckte om denna bok så mycket... precis som de tidigare två böcker jag läst av Kniivilä. Språket är verkligen helt i min stil och sättet han så effektivt växlar mellan fakta för att vi ska förstå situationen och de personer han har intervjuat är klockrent!
Några reflektioner:
Precis som tidigare böcker lärde jag mig en hel del även här, Kniivilä tar upp flera intressanta diskussioner, där han försöker lyfta vilka det är som röstar på Putin egentligen och belyser att den tysta, passiva majoriteten i Ryssland, som används av Putins regim för att ställa de mot det mer aggressiva motståndet i storstäderna, där han vet att stödet redan är förlorat.
Stödet tycks grundas främst i att folk är rädda för förändring, för att man minns sovjettiden och håller kvar i stabiliteten som ändå finns nu kontra demokrati och 'liberalism' som mest tycks förknippas med Jeltsins misslyckade försök till att föra landet in i en stabil marknadsekonomisk fas som istället urartade i privatisering av statliga tillgångar och oligarkernas övertagande. I slutet tas även diskussionen upp huruvida 'sovjetnostalgin' kommer att fasas ut i och med yngre generationer, som inte kommer att ha något minne av Sovjetunionen, eller om den romantiserade bilden kommer leva vidare - nu utan att man har upplevt svårigheterna under 90-talet själv.
Slutligen så diskuteras även de inre och yttre fienderna, hur man använder väst som ett sätt att ena folket, och de inre hoten genom exempelvis lagen mot homosexuell propaganda. Folk tycks inte ha något större intresse av att delta i det politiska spelet, eftersom att alla mer eller mindre verkar leva i denna införstådda bubbla av att det inte finns något som heter politiskt deltagande för gemene man.
Definitivt en dyster bild av dagens Ryssland. Just nu lever Putin mycket på att ekonomin är relativt OK, men i en redan ansträngd situation med sanktioner och oljepriser som inte kommer hålla i sig i en evighet kommer med största sannolikhet bilden att förändras även för den passiva majoriteten - tendenserna kunde ses under demonstrationerna 2012, i framtiden väntar nog liknande motstånd, i ännu större omfattning.
Några reflektioner:
Precis som tidigare böcker lärde jag mig en hel del även här, Kniivilä tar upp flera intressanta diskussioner, där han försöker lyfta vilka det är som röstar på Putin egentligen och belyser att den tysta, passiva majoriteten i Ryssland, som används av Putins regim för att ställa de mot det mer aggressiva motståndet i storstäderna, där han vet att stödet redan är förlorat.
Stödet tycks grundas främst i att folk är rädda för förändring, för att man minns sovjettiden och håller kvar i stabiliteten som ändå finns nu kontra demokrati och 'liberalism' som mest tycks förknippas med Jeltsins misslyckade försök till att föra landet in i en stabil marknadsekonomisk fas som istället urartade i privatisering av statliga tillgångar och oligarkernas övertagande. I slutet tas även diskussionen upp huruvida 'sovjetnostalgin' kommer att fasas ut i och med yngre generationer, som inte kommer att ha något minne av Sovjetunionen, eller om den romantiserade bilden kommer leva vidare - nu utan att man har upplevt svårigheterna under 90-talet själv.
Slutligen så diskuteras även de inre och yttre fienderna, hur man använder väst som ett sätt att ena folket, och de inre hoten genom exempelvis lagen mot homosexuell propaganda. Folk tycks inte ha något större intresse av att delta i det politiska spelet, eftersom att alla mer eller mindre verkar leva i denna införstådda bubbla av att det inte finns något som heter politiskt deltagande för gemene man.
Definitivt en dyster bild av dagens Ryssland. Just nu lever Putin mycket på att ekonomin är relativt OK, men i en redan ansträngd situation med sanktioner och oljepriser som inte kommer hålla i sig i en evighet kommer med största sannolikhet bilden att förändras även för den passiva majoriteten - tendenserna kunde ses under demonstrationerna 2012, i framtiden väntar nog liknande motstånd, i ännu större omfattning.
June 30, 2022
En insikt i ett land som väst generellt verkar ha dålig förståelse för. Boken ger en inblick i personliga historier om varför en väljer att rösta på Putin trots att man inte är helt nöjd eller inte speciellt nöjd alls. Den förklarar även de omfattande ekonomiska svårigheterna som den ryska befolkningen upplevde efter Sovjetunionens fall. Där en vanlig medborgares ganska goda besparingar knappt räckte till en limpa bröd när hyperinflationen slog till.
Jag tar med mig hur viktigt det är med källkritik samt en fri & oberoende medias essentiella del i ett demokratiskt samhälle. (Vilket kanske är självklart men det får icke förglömmas.)
Läsvärd!
Jag tar med mig hur viktigt det är med källkritik samt en fri & oberoende medias essentiella del i ett demokratiskt samhälle. (Vilket kanske är självklart men det får icke förglömmas.)
Läsvärd!
April 14, 2021
Den här boken är en samling välskrivna och fångade reportage som ger en känsla av att man kommer in mycket mer i tankarna av det ryska folket.
Men samtidigt är det inget jag skulle kunna uttala mig om den gör väl eller inte, jag tror mig ha fått en bättre förståelse för detta lands folk, men är det verkligen något som kan översättas? Är verkligen ett par dussin representativt för ca 150 miljoner invånare? Av att ha läst boken så får man känslan att ja, så är det. Men jag vill ändå starkt ifrågasätta alla röster som säger att dessa reportage ger en stor förståelse för landet.
Men samtidigt är det inget jag skulle kunna uttala mig om den gör väl eller inte, jag tror mig ha fått en bättre förståelse för detta lands folk, men är det verkligen något som kan översättas? Är verkligen ett par dussin representativt för ca 150 miljoner invånare? Av att ha läst boken så får man känslan att ja, så är det. Men jag vill ändå starkt ifrågasätta alla röster som säger att dessa reportage ger en stor förståelse för landet.
October 2, 2017
Efter att ha läst den här boken så känns det som att jag har en mycket djupare förståelse om Ryssland i stort. Om jag varit ryss så hade jag förmodligen också röstat på Putin, då han verkar som det bästa alternativet för nuvarande. Det som intresserade mig mest, och det som kändes ganska nytt för mig, var att Sovjetunionens mentalitet fortfarande på ett sätt lever kvar, eller rättare sagt fått en renässans.
Jag tycker att det var bra att Kniivilä intervjuat både folk som kommer ihåg Sovjettiden och folk som inte gör det. Det ger ett bredare perspektiv på saken.
Jag tycker att det var bra att Kniivilä intervjuat både folk som kommer ihåg Sovjettiden och folk som inte gör det. Det ger ett bredare perspektiv på saken.
December 30, 2019
Spretig men värdefull reportagebok. Den innehåller egentligen inget revolutionerande men det är en bra bok för att få en bakgrund till situationen i dagens (uppdaterad version efterfrågas! Det har ju ändå gått 6 år) Ryssland med intressanta intervjuer med "vanliga människor". Den är välskriven och ger mig en härlig Rysslandskänsla. I vanliga fall motsätter jag mig ett för stort reporterjag men här tillför det faktiskt något.
March 6, 2017
Kirjasta jäi myös päällimmäisenä mieleen se, että "mitä on demokratia?", se näyttäytyy eri kansoille niin eri tavalla. Länsimaalaiselle venäjän "demokratia" on silmälumetta, mutta monelle venäläiselle tämän hetkinen tilanne voi olla kaikkein demokraattisin vaihe verrattuna Venäjän ja Neuvostoliiton historiaan.
Jos venäläisille annettaisiin tällä hetkellä täysi demokratia länsimaiseen tapaan, niin mitä tapahtuisi? Tulisiko taas uusi vallankumous, vai pystyisikö Putin tai joku tuleva johtaja ohjaamaan täyden demokratian kivuttomasti? Ja sallisiko Putinin selusta sen - kyse on kuitenkin heidän etuuksiensa ja valtansa menetyksestä. Haluaako uusi sukupolvi (se enemmistö) täyttä demokratiaa vai vain vakautta?
Tämä laittoi pohtimaan myös Suomen tai pohjoismaiden demokratiaa historian näkökulmasta. Miten me olemme ohjautuneet enemmän demokraattisempaan suuntaan ja pystyneet pitämään rajanaapuriin niin suurta etäisyyttä ideologisesti.
Jos venäläisille annettaisiin tällä hetkellä täysi demokratia länsimaiseen tapaan, niin mitä tapahtuisi? Tulisiko taas uusi vallankumous, vai pystyisikö Putin tai joku tuleva johtaja ohjaamaan täyden demokratian kivuttomasti? Ja sallisiko Putinin selusta sen - kyse on kuitenkin heidän etuuksiensa ja valtansa menetyksestä. Haluaako uusi sukupolvi (se enemmistö) täyttä demokratiaa vai vain vakautta?
Tämä laittoi pohtimaan myös Suomen tai pohjoismaiden demokratiaa historian näkökulmasta. Miten me olemme ohjautuneet enemmän demokraattisempaan suuntaan ja pystyneet pitämään rajanaapuriin niin suurta etäisyyttä ideologisesti.
February 23, 2022
Somewhat repetitive, but still illuminating and timely review of lifes of common people in Putin's Russia.
August 6, 2016
"Jag börjar tröttna på alla cyniska människor som säger sig veta att alla politiker bara vill sko sig själva och som vill ha kvar Putin därför att allt annars bara blir värre", skriver Kniivilä på sidan 237. Den meningen hade passat bättre på sidan 50. Boken är nämligen en orgie i upprepningar, urvalet av intervjupersoner är oerhört homogen och de mer djupgående analyserna, som kan förklara den tysta majoritetens inställning, är alldeles för få. Dessutom nämns galjonsfiguren Medveded bara i förbigående. Att inte hans presidentskap får en närmare redogörelse och förklaring kan inte ses som annat än en enorm brist i en bok on Rysslands politik. Dessutom lämnar språket mycket övrigt att önska, tyvärr.
February 6, 2017
Trevlig och flyhänt samling intervjuer med helt vanliga ryssar, de där som vi aldrig möter i medierapporteringen. Hur tänker de och varför tänker de som de gör? Rekommenderad läsning i dessa dagar.
January 1, 2026
Reportage-bok från Rysslandsjournalisten Kalle K, från 2014 , han målade redan då upp vart Ryssland verkar vara på väg under Putin.
Intressanta besök i Moskva, men även i mindre städer i Ryssland, där författaren fångar upp (vad som verkar vara ) mer vanliga personers intresse (eller ointresse), för den lokala politiken , Putin samt eventuella opponenter.
Åldrats….ok?
Skriven 2014, läst 2026.
Stor vikt anges vid oljepris, behov att kväsa media, narrativet om ”återupprättand” av Sovjets heder, Krim hade annekterats, Navalnyj satt i husarrest, och…well, värre skulle det väl bli.
Det är väl fortfarande oklart, vad som kommer hända efter Putin.
Intressanta besök i Moskva, men även i mindre städer i Ryssland, där författaren fångar upp (vad som verkar vara ) mer vanliga personers intresse (eller ointresse), för den lokala politiken , Putin samt eventuella opponenter.
Åldrats….ok?
Skriven 2014, läst 2026.
Stor vikt anges vid oljepris, behov att kväsa media, narrativet om ”återupprättand” av Sovjets heder, Krim hade annekterats, Navalnyj satt i husarrest, och…well, värre skulle det väl bli.
Det är väl fortfarande oklart, vad som kommer hända efter Putin.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 20, 2017
Se oni ŝatas aktualajn raportojn nepoluritajn de registaroj kaj amaskomunikiloj, ĉi tiun libron legu.
Kalle Kniivilä priskribas la nuntempan Rusujon sagace kaj per bela (eĉ se kelkfoje tro angleca) Esperanto, ilustrante la sintenon de homoj, kiuj subtenas la nunan prezidenton (Putin). Efektive, ĉi tiu subteno baziĝas sur timo de perdo kaj malsato, ĝuste tio, kion la plimulto da rusoj spertis en la 90aj jaroj post la disfalo de Sovetio.
Precipe por okcidentano, la libro estas pensiga. Ni bezonas pli da tiaj libroj en Esperantujo.
Kalle Kniivilä priskribas la nuntempan Rusujon sagace kaj per bela (eĉ se kelkfoje tro angleca) Esperanto, ilustrante la sintenon de homoj, kiuj subtenas la nunan prezidenton (Putin). Efektive, ĉi tiu subteno baziĝas sur timo de perdo kaj malsato, ĝuste tio, kion la plimulto da rusoj spertis en la 90aj jaroj post la disfalo de Sovetio.
Precipe por okcidentano, la libro estas pensiga. Ni bezonas pli da tiaj libroj en Esperantujo.
April 20, 2019
Vaikka kirja on jo hiukan "vanha", aihe on silti erittäinkin ajankohtainen ja avaa mielenkiintoisella tavalla tavallisten venäläisten mielikuvia maan poliittisesta tilanteesta. Tarinamainen tyyli keventää raskasta aihetta: Kniivilä taidokkaasti luotsaa lukijaa haastattelusta toiseen, kuin matkakumppania. Kirja lisää ymmärrystä mihin Putinin suosio venäjällä perustuu, kuten myös siihen, miksi hallinnon ilmiselvät epäonnistumiset ja ihmisoikeusrikkeet eivät tavallista venäläistä juuri liikuta.
July 10, 2018
Mielenkiintoinen ja hyvin luettava kirja Venäjän tilasta, toki neljän vuoden takaa. Ymmärrän hyvin, että kirja on saanut ilmestyttyään Vuoden paras tietokirja - ja Kanava-tietokirja -palkinnot.
Suosittelen, jos yhtään kiinnostaa Venäjä Putinin aikana ja mikä on johtanut Putinin suureen kansansuosioon.
Suosittelen, jos yhtään kiinnostaa Venäjä Putinin aikana ja mikä on johtanut Putinin suureen kansansuosioon.
October 23, 2019
En bok som försöker förklara varför Putin är så populär i Ryssland, samtidigt som situationen för många människor i landet är förskräcklig och västvärlden ser honom som en potentiell fara. Både kritiker och anhängare får komma till tals och utveckla sina resonemang. Intressant och läsvärt reportage!
November 2, 2025
Väldigt bra att få det här perspektivet också, det existerar inte alls i media i övrigt. Dock anser jag att Kniivilä är lite orimligt hård mot det vanliga folket och förväntar sig lite väl mycket politisk djuplodande insikt av vanliga, ointresserade dödliga. Hade man frågat en genomsnittlig fabriksarbetare i Sverige så hade du inte fått ett mer insiktsfullt svar för varför han stödjer S eller SD.
August 17, 2018
Kniivilän teos on jokaisen slavistin ehdottomasti luettava, eikä sen lukeminen muillekaan pahaa. Se auttaa osaltaan ymmärtämään miksi Vladimir Putinilla on edelleen mittava kannatus tai ehkä paremminkin hyväksyntä Venäjällä.
August 24, 2021
Sista sidorna skummade jag något rejält. Dock var den ändå bättre än vad jag trodde. Lärde mig en del. Lättläst. Ett större perspektiv på Ryssland och politiken i Ryssland och framförallt medborgarna i Ryssland. Men kanske en aning långdragen bok, eller så var jag inte tillräckligt intresserad
June 15, 2017
Lärorikt. Jag trodde jag hade relativt bra koll på Ryssland och Putin. Den här relativt korta boken visade att det hade jag inte. Rekommenderas.
April 18, 2022
Det här är bok #12 i min utmaning att läsa 52 böcker under 2022.
December 10, 2022
Kompakt och välskriven bok om hur Putins styre har format Ryssland. Även om det var några år sedan den publicerades är den användbar för att förstår dagens Ryssland.
September 28, 2016
En mycket interessant bok om nutids Ryssland och folk som bor där. Jag bodde i ett år i Moskva och den här boken beskriver saker som jag inte kunde uttrycka om "ryska mentaliteten". Inget nytt för oss som har bott i Ryssland, men interessant i alla fall.
June 21, 2014
Det finns myriader med böcker om Putin och hans politik, men de allra flesta tar ett väldigt västligt perspektiv och i många fall raljerar man kring den ryska befolkningen. I denna bok är i stället vinklingen att försöka förstå hur det kommer sig att Putin är populär trots all korruption och allt arbete med att dra åt tumskruvarna.
Boken är skriven på ett underhållande sätt och det är lätt att identifiera sig med de som intervjuas. Enda bristen är egentligen att boken är för kort och för egen del skulle jag önskat än mer analys på slutet. Dock rekommenderas den varmt för alla som är intresserade av ryssland och dess politik.
Boken är skriven på ett underhållande sätt och det är lätt att identifiera sig med de som intervjuas. Enda bristen är egentligen att boken är för kort och för egen del skulle jag önskat än mer analys på slutet. Dock rekommenderas den varmt för alla som är intresserade av ryssland och dess politik.
June 21, 2014
Intressant diskussion och reportage kring vad allmänheten i Ryssland faktiskt tänker kring politik, både idag och förr - och hur Ryssland historiskt sett förhåller sig till politik och maktsfären i allmänhet.
Rekommenderas till den som vill veta mer om Rysslands samhälle idag och få en inblick i hur många Ryssar tänker kring ämnen som vi här i "väst" kan finna oroväckande.
Rekommenderas till den som vill veta mer om Rysslands samhälle idag och få en inblick i hur många Ryssar tänker kring ämnen som vi här i "väst" kan finna oroväckande.
July 27, 2014
Jag hade nog lite för höga förväntningar på denna bok tyvärr, och den höll inte riktigt måttet utan var lite ostrukturerad och pratig och funkar nog bättre i reportageform i en tidning.
Vill man verkligen förstå varför ryssarna röstar på Putin är det Svetlana Aleksijevitjs böcker som gäller, t ex Tiden second hand.
Vill man verkligen förstå varför ryssarna röstar på Putin är det Svetlana Aleksijevitjs böcker som gäller, t ex Tiden second hand.
January 9, 2015
Mielestäni pelottava kirja. Kertoo sen, miten vahvasti Venäjän nykyjohto ohjailee kansan syviä rivejä propagandalla. Erittäin hyvin kirjoitettu "matkapäiväkirjamainen" kokonaisuus. Tykkäsin kovasti tyylistä ja tavasta viedä tarinaa eteenpäin.
June 2, 2014
Intressant inblick i dagens Ryssland och trevligt skriven.
Displaying 1 - 30 of 31 reviews