What do you think?
Rate this book
Some flowers
Sackville-West's lovely descriptions of flowers, originally published in 1937 & photographed in b&w, are freshly depicted with the botanical watercolors of illustrator Graham Rust in this beautiful & instructive gardening book. 7 1/4" x 10 1/4". Color illus.
112 pages, Hardcover
First published March 11, 1996
5 people are currently reading
198 people want to read
About the author
Vita Sackville-West
130 books480 followersNovels of British writer Victoria Mary Sackville-West, known as Vita, include
The Edwardians
(1930) and
All Passion Spent
(1931).
This prolific English author, poet, and memoirist in the early 20th century lived not so privately.
While married to the diplomat Harold Nicolson, she conducted a series of scandalous amorous liaisons with many women, including the brilliant Virginia Woolf. They had an open marriage. Both Sackville-West and her husband had same-sex relationships. Her exuberant aristocratic life was one of inordinate privilege and way ahead of her time. She frequently traveled to Europe in the company of one or the other of her lovers and often dressed as a man to be able to gain access to places where only the couples could go. Gardening, like writing, was a passion Vita cherished with the certainty of a vocation: she wrote books on the topic and constructed the gardens of the castle of Sissinghurst, one of England's most beautiful gardens at her home.
She published her first book Poems of East and West in 1917. She followed this with a novel, Heritage, in 1919. A second novel, The Heir (1922), dealt with her feelings about her family. Her next book, Knole and the Sackvilles (1922), covered her family history. The Edwardians (1930) and All Passion Spent (1931) are perhaps her best known novels today. In the latter, the elderly Lady Slane courageously embraces a long suppressed sense of freedom and whimsy after a lifetime of convention. In 1948 she was appointed a Companion of Honour for her services to literature. She continued to develop her garden at Sissinghurst Castle and for many years wrote a weekly gardening column for The Observer. In 1955 she was awarded the gold Veitch medal of the Royal Horticultural Society. In her last decade she published a further biography, Daughter of France (1959) and a final novel, No Signposts in the Sea (1961).
She died of cancer on June 2, 1962.
This prolific English author, poet, and memoirist in the early 20th century lived not so privately.
While married to the diplomat Harold Nicolson, she conducted a series of scandalous amorous liaisons with many women, including the brilliant Virginia Woolf. They had an open marriage. Both Sackville-West and her husband had same-sex relationships. Her exuberant aristocratic life was one of inordinate privilege and way ahead of her time. She frequently traveled to Europe in the company of one or the other of her lovers and often dressed as a man to be able to gain access to places where only the couples could go. Gardening, like writing, was a passion Vita cherished with the certainty of a vocation: she wrote books on the topic and constructed the gardens of the castle of Sissinghurst, one of England's most beautiful gardens at her home.
She published her first book Poems of East and West in 1917. She followed this with a novel, Heritage, in 1919. A second novel, The Heir (1922), dealt with her feelings about her family. Her next book, Knole and the Sackvilles (1922), covered her family history. The Edwardians (1930) and All Passion Spent (1931) are perhaps her best known novels today. In the latter, the elderly Lady Slane courageously embraces a long suppressed sense of freedom and whimsy after a lifetime of convention. In 1948 she was appointed a Companion of Honour for her services to literature. She continued to develop her garden at Sissinghurst Castle and for many years wrote a weekly gardening column for The Observer. In 1955 she was awarded the gold Veitch medal of the Royal Horticultural Society. In her last decade she published a further biography, Daughter of France (1959) and a final novel, No Signposts in the Sea (1961).
She died of cancer on June 2, 1962.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
February 18, 2022
Feb 17, 930am ~~ Lovely book. Review asap.
Feb 17, 10pm ~~ Returning to another of my 'project authors' for 2022 with this book that was originally written in 1937, but updated in 1993 to exchange the black and white photographs for lovely watercolor illustrations of the various flowers VSW discusses.
Allow me to quote from the preface:
"In Some Flowers she hit her stride as a gardening writer at the first attempt. With apparently effortless precision she provides brilliantly expressive pen portraits of twenty-five favourite flowers ~~ their appearance, characteristics and preferred growing conditions. It is a practical book, full of expertise and sound advice, as well as a literary tour de force, and it is all done in the relaxed, conversational tone of one gardening enthusiast addressing another which made her journalism so approachable and popular."
I think this tone VSW uses is what makes the book so charming for me. She may use the proper names for all of her flowers (that usually sends my brain into zombie mode) but she talks about them so lovingly you cannot help but forgive the Latin names floating around.
I was also happy to see the Moss Rose in this book, since one of the characters in The Firm of Girdlestone, a book I finished the day before this one, claimed the Moss Rose as her favorite and I had no idea what the flower looked like until I turned a page here and there it was.
This is the final book by VSW in my little challenge, but I now have three biographies of her to read. Although between this book and the other recent one about dogs, I already feel much more familiar with her as a person than I felt before. She is becoming more to me than just a famous name connected to another famous name.
Feb 17, 10pm ~~ Returning to another of my 'project authors' for 2022 with this book that was originally written in 1937, but updated in 1993 to exchange the black and white photographs for lovely watercolor illustrations of the various flowers VSW discusses.
Allow me to quote from the preface:
"In Some Flowers she hit her stride as a gardening writer at the first attempt. With apparently effortless precision she provides brilliantly expressive pen portraits of twenty-five favourite flowers ~~ their appearance, characteristics and preferred growing conditions. It is a practical book, full of expertise and sound advice, as well as a literary tour de force, and it is all done in the relaxed, conversational tone of one gardening enthusiast addressing another which made her journalism so approachable and popular."
I think this tone VSW uses is what makes the book so charming for me. She may use the proper names for all of her flowers (that usually sends my brain into zombie mode) but she talks about them so lovingly you cannot help but forgive the Latin names floating around.
I was also happy to see the Moss Rose in this book, since one of the characters in The Firm of Girdlestone, a book I finished the day before this one, claimed the Moss Rose as her favorite and I had no idea what the flower looked like until I turned a page here and there it was.
This is the final book by VSW in my little challenge, but I now have three biographies of her to read. Although between this book and the other recent one about dogs, I already feel much more familiar with her as a person than I felt before. She is becoming more to me than just a famous name connected to another famous name.
January 21, 2021
Vita Sackville-West fue novelista, ícono lésbico, bisexual y andrógino, como nos cuenta la contracubierta. Musa y amante de Virginia Woolf, agrega.
Vita fue además jardinera experta, y en este libro elabora 25 descripciones de algunas flores sencillas pero quizá no tan comunes. Su objetivo es describir su belleza sin caer en los manierismos propios de otros especialistas en flores. Y vaya que lo logra. 25 retratos que arrojan pequeños detalles e invitan a observar, una cualidad que todos debemos aprender a cultivar (pun intended).
"La moraleja de todo esto –nos dice– es que recibimos con especial alegría cualquier flor que, por voluntad propia, ilumine el sombrío invierno" (p. 26).
La edición es hermosa: en pasta dura e ilustrada por Gala Pont. La traducción es de Miguel Cisneros Perales (no pun intended.). Gustavo Gili es una editorial barcelonesa centenaria, especializada en libros de artes, fiotografía, manuales y demás. Un gran descubrimiento, al igual que lo fue encontrar a Vita.
Vita fue además jardinera experta, y en este libro elabora 25 descripciones de algunas flores sencillas pero quizá no tan comunes. Su objetivo es describir su belleza sin caer en los manierismos propios de otros especialistas en flores. Y vaya que lo logra. 25 retratos que arrojan pequeños detalles e invitan a observar, una cualidad que todos debemos aprender a cultivar (pun intended).
"La moraleja de todo esto –nos dice– es que recibimos con especial alegría cualquier flor que, por voluntad propia, ilumine el sombrío invierno" (p. 26).
La edición es hermosa: en pasta dura e ilustrada por Gala Pont. La traducción es de Miguel Cisneros Perales (no pun intended.). Gustavo Gili es una editorial barcelonesa centenaria, especializada en libros de artes, fiotografía, manuales y demás. Un gran descubrimiento, al igual que lo fue encontrar a Vita.
November 9, 2014
This is no mere gardening book. Ever so subtly mixing prose, memories and knowledge, Vita not only gave some fascinating insight into gardening and the plants' organisms themselves, but also, she gave us her emotions, mostly unequivocal love for plants and life itself. A thought came to me while reading - even if Vita and Virginia had nothing else in common, their love for nature and the sun's light upon it would undoubtedly bind them for life. As for the book itself, it's one of the most perfectly made books i've seen thus far. The illustrations are beautiful and the paper, the font and the thick margins are so pleasing to the eyes and hands, so much so, that i simply cannot stop admiring it.
November 24, 2024
Es bonito, pero se queda en eso.
Read
October 6, 2024Reading this simultaneously as The Garden made it a little confusing, but it was nonetheless a nice read.
Full of practical tips and knowledge, beautiful illustrations by Graham Rust, and descriptions so vivid and full of obvious love without bordering on mawkish or cloying. I’m usually not partial to non-fiction but this was so entertaining. You can tell from her descriptions that she was a novelist and poet!
Full of practical tips and knowledge, beautiful illustrations by Graham Rust, and descriptions so vivid and full of obvious love without bordering on mawkish or cloying. I’m usually not partial to non-fiction but this was so entertaining. You can tell from her descriptions that she was a novelist and poet!
January 4, 2024
Evidemment j'ai trouvé l'édition trop jolie dans une librairie et je l'ai acheté pour ça.
La traduction est jolie mais la préface m'a donné envie de le relire en anglais.
La traduction est jolie mais la préface m'a donné envie de le relire en anglais.
April 17, 2025
Me ha encantado!! No es un manual de jardinería. Es un libro muy personal, donde la autora, poeta, novelista y jardinera experta, escribe sobre flores. Escoge 25 flores no muy comunes y nos las describe a través de su voz, te invita a observarlas… y a salir corriendo para comprar bulbos y semillas y empezar a cultivar.
August 12, 2013
Este ano, quando estive em Inglaterra e visitei pela segunda vez o jardim de Sissinghurst, pertencente a Harold Nicolson e a Vita Sackville-West, ambos já falecidos, comprei este pequeno livro numa feira por ser um bonito livro e por ser da autoria da proprietária do jardim onde eu tinha estado dias antes.
Eu já sabia que Vita Sackville-West tinha sido uma famosa escritora inglesa e que tanto escreveu romances como poesia e também artigos de jardinagem no jornal 'Observer'. O que eu não sabia era que este pequeno livro sobre flores era uma obra de tão grande beleza.
A escritora refere no prefácio que é muito difícil escrever sobre flores e que só descobriu esta verdade quando tentou escrever sobre flores pela primeira vez. E este livro, onde escolhe vinte e cinco flores para retratar com as suas palavras, foram os seus primeiros passos na escrita sobre jardinagem. A escritora publicou depois mais alguns livros sobre o mesmo tema e três volumes com os seus artigos do 'Observer'.
E o que torna este livro tão bonito são mesmo as palavras de Vita Sackville-West. Cuidadosamente escolhidas, com muito bom gosto e numa narrativa quase poética, a autora fala-nos sobre estas flores por ela escolhidas, pela simples razão de que, como ela própria as caracteriza, são flores que os pintores deveriam ter prazer em pintar.
E este livro, editado inicialmente em 1937 com fotografias a preto e branco, foi lançado numa nova edição em 1993, mas desta vez ilustrado com 27 gravuras do aguarelista Graham Rust. É esta edição que tenho e que aconselho vivamente a quem goste de uma bonita leitura sobre 'Algumas Flores'.
Eu já sabia que Vita Sackville-West tinha sido uma famosa escritora inglesa e que tanto escreveu romances como poesia e também artigos de jardinagem no jornal 'Observer'. O que eu não sabia era que este pequeno livro sobre flores era uma obra de tão grande beleza.
A escritora refere no prefácio que é muito difícil escrever sobre flores e que só descobriu esta verdade quando tentou escrever sobre flores pela primeira vez. E este livro, onde escolhe vinte e cinco flores para retratar com as suas palavras, foram os seus primeiros passos na escrita sobre jardinagem. A escritora publicou depois mais alguns livros sobre o mesmo tema e três volumes com os seus artigos do 'Observer'.
E o que torna este livro tão bonito são mesmo as palavras de Vita Sackville-West. Cuidadosamente escolhidas, com muito bom gosto e numa narrativa quase poética, a autora fala-nos sobre estas flores por ela escolhidas, pela simples razão de que, como ela própria as caracteriza, são flores que os pintores deveriam ter prazer em pintar.
E este livro, editado inicialmente em 1937 com fotografias a preto e branco, foi lançado numa nova edição em 1993, mas desta vez ilustrado com 27 gravuras do aguarelista Graham Rust. É esta edição que tenho e que aconselho vivamente a quem goste de uma bonita leitura sobre 'Algumas Flores'.
November 8, 2017
Wat gebeurt er met het oeuvre van een schrijver na zijn overlijden? Sommige boeken overleven hem en gaan ook na zijn dood vlotjes over de toonbank. Maar dat geldt lang niet altijd voor elke schrijver of voor elk boek. Welk lot een oeuvre is beschoren, ligt in de eerste plaats in de handen van uitgeverijen en lezers. Een boek moet beschikbaar zijn en moet worden verkocht en vooral gelezen. Elke auteur zal, terugblikkend op zijn carrière, titels kunnen aanwijzen waarvan hij vindt dat ze tot de beste van zijn oeuvre behoren. Lezers laten zich niet zomaar iets voorschrijven en bezorgen soms, eigenwijs als ze zijn, andere titels eeuwigheidswaarde. Het is met de literatuur niet anders dan met geld of eigendommen. Na zijn overlijden heeft een schrijver er niets meer over te zeggen.
Neem nu het oeuvre van de Britse schrijfster Vita Sackville-West, overleden in 1962. In Groot-Brittannië is haar werk nog steeds vlot verkrijgbaar. Nederlandse vertalingen van haar romans en dichtbundels zijn nergens meer te vinden. Enkel In de tuin, een selectie uit haar tuincolumns, biedt uitgeverij Cossee nog te koop aan. In België en Nederland wordt ze enkel als tuinschrijfster herinnerd. In haar thuisland is het, ondanks de ruime beschikbaarheid, niet anders. Sackville-West, tijdens haar leven voortdurend op zoek naar erkenning voor haar verhalen en gedichten, had het zich zelf vermoedelijk anders voorgesteld.
Painter’s flowers
Op het eerste gezicht lijkt het vreemd dat Sackville-West, een vrouw van aristocratische komaf, over de natuur schrijft. In haar columns kan ze niet alleen lyrisch van bloemen worden, ze weet ook perfect hoe je ze kweekt, van zaadje tot bloeiende plant. Uit haar omschrijvingen blijkt ook dat ze niet bang is om met de handen in de aarde te zitten. En dat hoeft uiteindelijk niet te verbazen als je weet dat ze in 1930, samen met haar echtgenoot, eigenaar wordt van Sissinghurst Castle, een landgoed in het graafschap Kent. Het koppel herstelt de gebouwen en tovert de wildernis rond het kasteel om tot een goed onderhouden tuin. Hij ontwerpt de structuur, zij neemt de aanplanting voor haar rekening. Dankzij hun inzet groeit het landgoed uit tot een van de belangrijkste trekpleisters in Groot-Brittannië.
Kort na de Tweede Wereldoorlog start Sackville-West met een wekelijks tuincolumn voor de zondagskrant The Observer. Ze zal het vijftien jaren volhouden. De kiem voor de columns zaait ze tien jaar eerder met de publicatie van Some Flowers, een boekje waarin ze over haar vijfentwintig favoriete bloemen vertelt. Stuk voor stuk planten waarvan ze de vorm, kleur, tekening en textuur apprecieert. Ze omschrijft ze als ‘painter’s flowers’ – bloemen die schilders in vervoering brengen of in vervoering zouden moeten brengen. Ze beschrijft elke bloem op twee, maximum drie pagina’s. Haar teksten worden, soms tot haar eigen frustratie, met zwart-witfoto’s geïllustreerd. Ze laat niet na de lezer erop te wijzen dat de foto’s geen recht doen aan de werkelijke schoonheid van de planten.
Kleuterjuffen en kolonels
‘Het is erg moeilijk over bloemen te schrijven,’ zegt Sackville-West in het voorwoord van Some Flowers. Ze ergert zich blauw aan de sentimentele woordenschat die haar tijdgenoten gebruiken zodra ze de kleur en geur van planten beschrijven. Ze klinken als kleuterjuffen die een stel ondeugende kinderen in toom trachten te houden Ze neemt zich voor het zelf anders aan te pakken. Schrijven over bloemen, dat wil ze, zonder poespas.
Als ik de huidige tuinliteratuur erop nasla, precies tachtig jaar na de publicatie van Some Flowers, bots ik op hetzelfde probleem als Sackville-West. In de tuinschrijverij zijn er nog steeds kinderjuffen aan het werk. Hun zeemzoete columns worden afgewisseld met gortdroge how-to’s. In zulke stukken spreekt een auteur tegen bloemen zoals een kolonel tegen een nieuwe lichting soldaten. Het ontbreekt de meeste teksten over tuinen aan een literaire insteek, aan verbeeldingskracht.
De Madonnalelie
Kleuterjuffen en kolonels dichten zichzelf een onmisbare rol in de tuin toe. Planten groeien dankzij of voor hen. Niets is minder waar. Bloemen bloeien omdat dat nu eenmaal is wat bloemen doen. Hun voortbestaan, hun nalatenschap zo je wilt, hangt ervan af. In het beste geval helpt de mens een handje. Sackville-West behandelt haar bloemen niet als kleuters of soldaten, maar als volwassenen. Wat geldt voor mensen, geldt ook voor planten: ze hebben een eigen karakter en geheimen. Sommige kunnen het prima met elkaar vinden, terwijl andere hun buurman of -vrouw geen zonlicht gunnen.
Sackville-West spreekt haar lezers rechtstreeks aan – nuchter, gemeend en gedistingeerd. Tegelijkertijd durft ze grappig uit de hoek te komen en geeft ze zich zonder gêne over aan dagdromen over haar ideale tuin. Ze is de eerste om advies te geven, maar ook de eerste om haar eigen tips in de wind te slaan. Ze is de eerste om advies van anderen aan te nemen, ook al spreken sommige tuinkenners elkaar tegen. De Madonnalelie blijkt in haar handen een verloren zaak. Welke tip ze ook volgt, in de grond van Sissinghurst schiet de lelie nooit wortel.
Een blik op een bloem
In 2014 wordt Some Flowers opnieuw uitgegeven. De uitgeverij vervangt de foto’s uit de oorspronkelijke editie met aquarellen van Graham Rust, een Britse kunstenaar bekend voor zijn muur- en plafondschilderingen. Zijn elegante en levendige illustraties sluiten perfect aan bij de geraffineerde schrijfstijl van Sackville-West. Voor het eerst maakt Some Flowers niet alleen met woorden, maar ook met beelden duidelijk waarom de vijfentwintig bloemen door de schrijfster als ‘painter’s flowers’ worden omschreven. Wie de nieuwe uitgave leest, ondergaat dezelfde sensatie als tijdens het kijken naar een geslaagd stilleven: je blik op bloemen verandert. Je denkt te weten hoe bijvoorbeeld een roos eruitziet, maar het kunstwerk – of het nu een boek is of een schilderij – doet je beseffen dat je nooit echt goed naar de vorm, kleur, tekening en textuur hebt gekeken. Je blik op de roos wordt als het ware verdiept.
Vita Sackville-West mag tijdens haar leven andere wensen hebben gekoesterd, het publiek heeft beslist de bloemen uit haar nalatenschap te plukken. Zoals het publiek dat ook met het werk van sommige kunstschilders heeft gedaan. Denk maar aan de waterlelies van Claude Monet of de zonnebloemen van Vincent Van Gogh. Sackville-West vertoeft met andere woorden in een select gezelschap. Daarenboven is Some Flowers meer dan alleen een boek, het is een gids voor het beheer en de ontwikkeling van Sissinghurst. Tegelijkertijd kun je het boek beschouwen als een Sissinghurst in zakformaat voor wie niet het geluk heeft in de buurt van het landgoed te wonen. Some Flowers is de nalatenschap van Vita Sackville-West. Een nalatenschap samengevat op 114 prachtige pagina’s.
Neem nu het oeuvre van de Britse schrijfster Vita Sackville-West, overleden in 1962. In Groot-Brittannië is haar werk nog steeds vlot verkrijgbaar. Nederlandse vertalingen van haar romans en dichtbundels zijn nergens meer te vinden. Enkel In de tuin, een selectie uit haar tuincolumns, biedt uitgeverij Cossee nog te koop aan. In België en Nederland wordt ze enkel als tuinschrijfster herinnerd. In haar thuisland is het, ondanks de ruime beschikbaarheid, niet anders. Sackville-West, tijdens haar leven voortdurend op zoek naar erkenning voor haar verhalen en gedichten, had het zich zelf vermoedelijk anders voorgesteld.
Painter’s flowers
Op het eerste gezicht lijkt het vreemd dat Sackville-West, een vrouw van aristocratische komaf, over de natuur schrijft. In haar columns kan ze niet alleen lyrisch van bloemen worden, ze weet ook perfect hoe je ze kweekt, van zaadje tot bloeiende plant. Uit haar omschrijvingen blijkt ook dat ze niet bang is om met de handen in de aarde te zitten. En dat hoeft uiteindelijk niet te verbazen als je weet dat ze in 1930, samen met haar echtgenoot, eigenaar wordt van Sissinghurst Castle, een landgoed in het graafschap Kent. Het koppel herstelt de gebouwen en tovert de wildernis rond het kasteel om tot een goed onderhouden tuin. Hij ontwerpt de structuur, zij neemt de aanplanting voor haar rekening. Dankzij hun inzet groeit het landgoed uit tot een van de belangrijkste trekpleisters in Groot-Brittannië.
Kort na de Tweede Wereldoorlog start Sackville-West met een wekelijks tuincolumn voor de zondagskrant The Observer. Ze zal het vijftien jaren volhouden. De kiem voor de columns zaait ze tien jaar eerder met de publicatie van Some Flowers, een boekje waarin ze over haar vijfentwintig favoriete bloemen vertelt. Stuk voor stuk planten waarvan ze de vorm, kleur, tekening en textuur apprecieert. Ze omschrijft ze als ‘painter’s flowers’ – bloemen die schilders in vervoering brengen of in vervoering zouden moeten brengen. Ze beschrijft elke bloem op twee, maximum drie pagina’s. Haar teksten worden, soms tot haar eigen frustratie, met zwart-witfoto’s geïllustreerd. Ze laat niet na de lezer erop te wijzen dat de foto’s geen recht doen aan de werkelijke schoonheid van de planten.
Kleuterjuffen en kolonels
‘Het is erg moeilijk over bloemen te schrijven,’ zegt Sackville-West in het voorwoord van Some Flowers. Ze ergert zich blauw aan de sentimentele woordenschat die haar tijdgenoten gebruiken zodra ze de kleur en geur van planten beschrijven. Ze klinken als kleuterjuffen die een stel ondeugende kinderen in toom trachten te houden Ze neemt zich voor het zelf anders aan te pakken. Schrijven over bloemen, dat wil ze, zonder poespas.
Als ik de huidige tuinliteratuur erop nasla, precies tachtig jaar na de publicatie van Some Flowers, bots ik op hetzelfde probleem als Sackville-West. In de tuinschrijverij zijn er nog steeds kinderjuffen aan het werk. Hun zeemzoete columns worden afgewisseld met gortdroge how-to’s. In zulke stukken spreekt een auteur tegen bloemen zoals een kolonel tegen een nieuwe lichting soldaten. Het ontbreekt de meeste teksten over tuinen aan een literaire insteek, aan verbeeldingskracht.
De Madonnalelie
Kleuterjuffen en kolonels dichten zichzelf een onmisbare rol in de tuin toe. Planten groeien dankzij of voor hen. Niets is minder waar. Bloemen bloeien omdat dat nu eenmaal is wat bloemen doen. Hun voortbestaan, hun nalatenschap zo je wilt, hangt ervan af. In het beste geval helpt de mens een handje. Sackville-West behandelt haar bloemen niet als kleuters of soldaten, maar als volwassenen. Wat geldt voor mensen, geldt ook voor planten: ze hebben een eigen karakter en geheimen. Sommige kunnen het prima met elkaar vinden, terwijl andere hun buurman of -vrouw geen zonlicht gunnen.
Sackville-West spreekt haar lezers rechtstreeks aan – nuchter, gemeend en gedistingeerd. Tegelijkertijd durft ze grappig uit de hoek te komen en geeft ze zich zonder gêne over aan dagdromen over haar ideale tuin. Ze is de eerste om advies te geven, maar ook de eerste om haar eigen tips in de wind te slaan. Ze is de eerste om advies van anderen aan te nemen, ook al spreken sommige tuinkenners elkaar tegen. De Madonnalelie blijkt in haar handen een verloren zaak. Welke tip ze ook volgt, in de grond van Sissinghurst schiet de lelie nooit wortel.
Een blik op een bloem
In 2014 wordt Some Flowers opnieuw uitgegeven. De uitgeverij vervangt de foto’s uit de oorspronkelijke editie met aquarellen van Graham Rust, een Britse kunstenaar bekend voor zijn muur- en plafondschilderingen. Zijn elegante en levendige illustraties sluiten perfect aan bij de geraffineerde schrijfstijl van Sackville-West. Voor het eerst maakt Some Flowers niet alleen met woorden, maar ook met beelden duidelijk waarom de vijfentwintig bloemen door de schrijfster als ‘painter’s flowers’ worden omschreven. Wie de nieuwe uitgave leest, ondergaat dezelfde sensatie als tijdens het kijken naar een geslaagd stilleven: je blik op bloemen verandert. Je denkt te weten hoe bijvoorbeeld een roos eruitziet, maar het kunstwerk – of het nu een boek is of een schilderij – doet je beseffen dat je nooit echt goed naar de vorm, kleur, tekening en textuur hebt gekeken. Je blik op de roos wordt als het ware verdiept.
Vita Sackville-West mag tijdens haar leven andere wensen hebben gekoesterd, het publiek heeft beslist de bloemen uit haar nalatenschap te plukken. Zoals het publiek dat ook met het werk van sommige kunstschilders heeft gedaan. Denk maar aan de waterlelies van Claude Monet of de zonnebloemen van Vincent Van Gogh. Sackville-West vertoeft met andere woorden in een select gezelschap. Daarenboven is Some Flowers meer dan alleen een boek, het is een gids voor het beheer en de ontwikkeling van Sissinghurst. Tegelijkertijd kun je het boek beschouwen als een Sissinghurst in zakformaat voor wie niet het geluk heeft in de buurt van het landgoed te wonen. Some Flowers is de nalatenschap van Vita Sackville-West. Een nalatenschap samengevat op 114 prachtige pagina’s.
June 6, 2018
A few pages each on twenty-five of VS-W's favorite flowers, chock-full of tips and opinions. These lines gave me a chuckle (on Abutilon Megapotamicum):
"It is not one of those showy climbers which you can see from the other side of the garden, but requires to be looked at as closely as though you were short-sighted. And you can only do so in the open, for if you cut it to bring into the house it will be dead within the hour, which is unsatisfactory both for it and for you. But sitting on the grass at the foot of the wall where it grows, you can stare up into the queer hanging bells and forget what the people round you are saying."
"It is not one of those showy climbers which you can see from the other side of the garden, but requires to be looked at as closely as though you were short-sighted. And you can only do so in the open, for if you cut it to bring into the house it will be dead within the hour, which is unsatisfactory both for it and for you. But sitting on the grass at the foot of the wall where it grows, you can stare up into the queer hanging bells and forget what the people round you are saying."
December 20, 2020
"- Might I have a bit of earth", säger ju Mary i The Secret Garden vid något tillfälle. En bit jord är det enda man vill ha under och efter den här underbara läsningen. Med stor passion och på ett personligt sätt skriver Vita Sackville-West om 25 av sina favoritblommors utseende. Hon preciserar också var och hur de bör planteras samt bidrar med några praktiska skötselråd.
Om zinnior skriver Vita:
"Personally I like them higgledy-piggledy, when they look like those pats of paint squeezed out upon the palette, and I like them all by themselves, not associated with anything else."
Ibland blir tonen mer melankolisk, som här om kungsängsliljan:
"It is a sinister little flower, sinister in its mournful colour of decay."
En väldigt fin presentbok. Mitt exemplar kommer direkt från butiken på Sissinghurst och boken har berett mig stor glädje ända sedan besöket i september; en av dessa oförglömliga Furlough Fridays* under hösten 2020.
*(Flera av oss är permitterade en dag i veckan. För min del beslutade jag mig tidigt för att göra varje fredag till ett engelskt äventyr! Och när tåget rullar in mot London igen, ja, då b ö r j a r helgen.)
Om zinnior skriver Vita:
"Personally I like them higgledy-piggledy, when they look like those pats of paint squeezed out upon the palette, and I like them all by themselves, not associated with anything else."
Ibland blir tonen mer melankolisk, som här om kungsängsliljan:
"It is a sinister little flower, sinister in its mournful colour of decay."
En väldigt fin presentbok. Mitt exemplar kommer direkt från butiken på Sissinghurst och boken har berett mig stor glädje ända sedan besöket i september; en av dessa oförglömliga Furlough Fridays* under hösten 2020.
*(Flera av oss är permitterade en dag i veckan. För min del beslutade jag mig tidigt för att göra varje fredag till ett engelskt äventyr! Och när tåget rullar in mot London igen, ja, då b ö r j a r helgen.)
November 13, 2016
Sackville-West presents these "portraits" of twenty-five flowers (beautifully illustrated in this edition) as adding variety to the more typical inhabitants of gardens: "We can all grow our wallflowers, lupins, delphiniums or snapdragons. Far be it from me to run down any of these valuable allies, but the moment always comes when the taste of every true flower-lover turn also towards something less usual and obvious" (12). Some of her selections (gerber daisies, zinnias) are fairly/very common in American gardens these days, so their inclusion here offers an interesting perspective on horticultural history. Sackville-West's foreword also offers wise advice on writing about flowers - and in the pieces that follow, she follows her own advice.
April 29, 2020
A perfect small thing, like the flowers she describes.
In contrast to Christopher Lloyd describing huge combinations of flowers making an impact from a distance, Vita Sackville West celebrates flowers to be seen as individuals close up.
In contrast to Christopher Lloyd describing huge combinations of flowers making an impact from a distance, Vita Sackville West celebrates flowers to be seen as individuals close up.
May 14, 2024
J’aime beaucoup le ton de la grande écrivaine anglaise. Ce style « no nonsense » direct et précis, loin de tout lyrisme mais jamais dénué d’une forme de poétique pratique. Le plaisir du jardin et les mots pour le dire. Et finalement rien n’a vraiment changé dans nos jardins 🤭
July 2, 2025
Excellent combination of essays with the watercolor illustrations. Sackville-West combines practical, personal, and poetic in her observations on her selected flowers. Many thanks to my friend, Gina House, for selecting this for me!
April 26, 2021
Er is weinig zo Brits als tuinieren... maar wat beschrijft Vita het goed.
March 30, 2024
This book was a good way to get back into reading.
August 28, 2013
I loved what she wrote. It was too brief and some flowers were repeated. There were two different kinds of iris, two kinds of roses, etc. When you only have 25, I would have liked more variety. the new illustrations were awesome!
January 25, 2015
The illustrations are exquisite, colorful water colors. I'm sure the writing isn't bad either, but I am so drawn by the pictures, I can't bear to read the text.
Read
October 31, 2017Ich habe vorher nie darüber nachgedacht, wie schwierig es ist, Blumen zu beschreiben ohne kitschig oder schwülstig im Ausdruck zu werden. Es ist ein schönes, kleines Blumenbuch mit tollen Zeichnungen.
Displaying 1 - 20 of 20 reviews